Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, στον Λύο Καλοβυρνά, για το 10% 
Νιώθεις περισσότερο Έλληνας ή Γερμανός; Ή και τα δύο;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Χέρτεν στο Ομοσπονδιακό Κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας και έχω ανάμεικτη γερμανοελληνική νοοτροπία θα έλεγα. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι με εθνικότητες. Νιώθω άνθρωπος με ευρωπαϊκά στοιχεία.
Με τι ασχολείσαι;
Σπούδασα International Business με ειδίκευση στο marketing στο Ντίσελντορφ και το Άμστερνταμ και εργάζομαι ως Project και Marketing Manager προς το παρόν. Σκέφτομαι όμως να ανοίξω ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας για μηχανικούς και γιατρούς από τα νότια ευρωπαϊκά κράτη που θέλουνε να βρούνε δουλειά στη Γερμανία.
Πότε έκανες κάμινγκ άουτ πρώτη φορά;
Στα 23 μου ο μικρός μου αδερφός με ρώτησε με SMS άμα είμαι γκέι. Τότε δεν ζούσα στους γονείς μου πια, επειδή σπούδαζα σε άλλη πόλη. Απάντησα με SMS: ναι είμαι. Ένα λεπτό αργότερα πήρε ο πατέρας μου τηλέφωνο και αργότερα όλοι οι συγγενείς από την Ελλάδα.
Πώς το πήραν;
Το κάμινγκ άουτ μου έγινε πολύ γρήγορα και χωρίς να κάνω τίποτα εκτός από να γράψω ένα SMS. Πέρασα δύσκολες στιγμές, αλλά με τον καιρό εξαφανίστηκαν.
Πότε έγινες πατέρας;
Το 2010 γεννήθηκε η κόρη μου, στα 33 μου.
Ως γκέι άντρας, πίστευες ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα έκανες παιδιά; Ή είναι μια απόφαση που πήρες αργότερα στη ζωή σου;
Ναι, πάντα ήθελα. Ωστόσο για μεγάλο διάστημα είχα πάψει να το πιστεύω και μου έλεγα ότι δεν θα καταφέρω να γίνω πατέρας αφού είμαι γκέι. Ήθελα στο βάθος να γίνω πατέρας, αλλά δεν ήξερα πώς και δεν είχα καθόλου rainbow family πρότυπα. Η θέληση να γίνω πατέρας ξαναήρθε όταν ένας πρώην σύντροφος μου έγινε πατέρας με ένα ζευγάρι λεσβιών. Τότε άρχισα να ψάχνομαι και εγώ πάλι με το θέμα.
Πώς πήρε ο κοινωνικός και φιλικός σου κύκλος την απόφαση σου να γίνεις γκέι μπαμπάς;
Στους συγγενείς μου είπα ότι θα γίνω πατέρας τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης. Έτσι είχαν μόνο την επιλογή να το αποδεχτούν ή όχι. Οι φίλοι μου και ο τότε σύντροφος με υποστήριξαν στην επιθυμία μου να γίνω πατέρας.
Πώς αντιμετώπισαν οι ομογενείς την πατρότητα σου; Η ελληνική ομογένεια είναι ομοφοβική;
Την ελληνική ομογένεια την απέφευγα. Δηλαδή δεν πάω στα ελληνικά καφέ, μαγαζιά, supermarket και χοροεσπερίδες. Η ομογένεια για μένα ήταν πάντα σαν ένα σουρεαλιστικό γκέτο, χωρίς καμία σχέση με την καθημερινότητα στην Ελλάδα. Εδώ και μερικούς μήνες όμως πάω κάπου κάπου με την μικρή μου στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Παράξενο, ε; Στην εκκλησία προς το παρόν κανείς δεν είπε κάτι, αλλά δεν πάω με γκέι σημαία. Για την ομοφοβία δεν μπορώ να πω κάτι. Δεν ξέρω. Δεν έχω επαφή. Οι μεγαλύτερες γενιές θα είναι όμως πιο πολύ ομοφοβικές.
Το να κάνει ένας γκέι οικογένεια με παιδιά είναι μια σχετικά πρόσφατη δυνατότητα. Ελάχιστοι γκέι γυναίκες και άντρες επέτρεπαν στον εαυτό τους να το διανοηθούν. Ποια είναι η δική σου άποψη γι’ αυτή την αλλαγή;
Λεσβίες, γκέι και transgender γονείς υπήρχαν πάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Φυσικά παλιότερα ήταν πάντα κρυφοί. Στο παρελθόν αλλά και σήμερα ακόμη, πολλές λεσβίες, γκέι και transgender αφιερώνουν πολλή ενέργεια στο coming out ή στα δικαιώματα μας. Σε μερικά κράτη μας βάζουν ακόμα στη φυλακή ή μας σκοτώνουν. Εγώ προσωπικά νομίζω ότι η γονεϊκότητα είναι το επόμενο σκαλοπάτι που θα σκαρφαλώσουνε οι λεσβίες, γκέι και transgender, όταν έχουνε κάνει το coming out τους.
Έχεις μια κόρη τριών χρονών με ένα ζευγάρι λεσβίες. Πώς είναι η καθημερινότητά σας σαν οικογένεια;
Μένουμε όλοι στην Κολωνία, αλλά σε διαφορετικές συνοικίες και σπίτια. Η κόρη μου ζει με τις μάνες της. Εγώ την έχω κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Εγώ ζω την καθημερινότητα ενός ετεροφυλόφιλου χωρισμένου πατέρα, με τη διαφορά ότι με τη βιολογική μάνα δεν είχαμε ποτέ σχέση και δεν ζήσαμε χωρισμό. Δηλαδή, δεν είμαστε μαλωμένοι. Η επικοινωνία μας, όπως και με την άλλη μητέρα, είναι χωρίς καυγάδες και ζήλιες. Υπάρχουνε όμως και άλλες μορφές rainbow families. Μερικοί μένουν στο ίδιο σπίτι αλλά σε ξεχωριστά διαμερίσματα. Μερικές λεσβίες μάνες που έχουνε κάνει παιδί δεν θέλουνε επαφή με τον πατέρα. Μερικοί γκέι άντρες που έχουνε το παιδί δεν θέλουνε επαφή με τη μητέρα.
Διάλεξες να γίνεις πατέρας μαζί μ’ ένα ζευγάρι λεσβίες. Το προτιμάς από το να μεγάλωνες ένα παιδί μόνος σου ή με τον σύντροφό σου;
Προσωπικά νομίζω ότι το να θέλεις γίνεις γονείς είναι γερό ένστικτο. Πρέπει όμως πάντα σαν γονιός να έχεις στο νου σου το καλό του παιδιού. Γι’ αυτό αποφάσισα να γίνω πατέρας μόνο όταν θα έχω και τη δυνατότητα να έχει το παιδί επαφή και μ’ εμένα και με τη μητέρα του. Παραδείγματα όπως τα παιδιά του Ρίκυ Μάρτιν, όταν τα παιδιά δεν ξέρουνε ποια είναι η μητέρα τους και δεν έχουνε επαφή, νομίζω ότι είναι βία. Κάτι τέτοιο δεν το θέλω για το παιδί μου. Κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να ξέρει από πού είναι η καταγωγή του και να έχει επαφή όταν το θελήσει.
Θεωρείς ότι οι γκέι μπορούμε να είμαστε καλοί γονείς;
Ήμασταν καλοί γονείς στο παρελθόν, κι ας ήμασταν κρυφοί. Τώρα όμως με την εμπειρία του coming out νομίζω θα είμαστε καλύτεροι γονείς από τον μέσο όρο, επειδή η θέληση να γίνεις γονιός είναι μεγαλύτερη και επειδή το παιδί σου το μεγαλώνεις πιο φιλελεύθερα και κοινωνικά. Βέβαια, άμα είσαι γκέι γονέας σαν τον Ρίκυ Μάρτιν, καλύτερα να μην έχεις ούτε κουταβάκια.
Μία από τις μεγαλύτερες αντιρρήσεις εδώ στην Ελλάδα εναντίον της γκέι γονεϊκότητας είναι ότι τα παιδιά γκέι γονιών θα εισπράττουν πολλή βία και κοροϊδία στο σχολείο. Ποια είναι η δική σου γνώμη;
Βεβαίως θα υπάρχει κοροϊδία. Όπως και εναντίον του χοντρού παιδιού, του τυφλού, του κοκκινομάλλικου, το αφρικανικού, το τσιγγάνικου, κτλ. Κι εδώ στη Γερμανία σε μερικούς κύκλους θα υποστεί κοροϊδία. Σαν γονείς πρέπει να το προετοιμάσουμε από μικρό. Θα του πούμε να μην κοροϊδεύει τα άλλα παιδιά. Προς το παρόν οι συγγενείς μου μπροστά μου δεν λένε τίποτα. Τι λένε πίσω από την πλάτη μου δεν ξέρω. Μερικοί πάντως χαίρονται πολύ. Ο κάθε γονέας έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει και να επιλέξει το περιβάλλον του παιδιού του.
Το στερεότυπο για τους γκέι άντρες είναι πως είμαστε σεξομανείς, επιπόλαιοι, ανίκανοι να συνάψουμε σοβαρές, μακρόχρονες σχέσεις. Εσύ τι πιστεύεις;
Εγώ πιστεύω ότι οι γκέι άντρες δεν ξεχωρίζουν από τους στρέιτ άντρες. Από την άλλη, κάποιοι ζούνε μια πολύ «αυτοαναφορική» ζωή σ’ ένα γκέι γκέτο, που είναι ένα αρνητικό αποτέλεσμα του coming out και της ανάγκης να «πολεμήσουμε» για τα δικαιώματα μας. Ήρθε όμως η στιγμή να ανεβούμε το επόμενο σκαλοπάτι και να ευχαριστήσουμε τους «πολεμιστές» που μας δώσαν την ευκαιρία να δημιουργήσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας.
σχόλια