Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
|< < 123456789 >|
27.3.2017 | 21:26

Ισχύει για ΟΛΑ,τα έξυπνα πουλιά!

Όσο μ'ενδιέφερε το τι κάνεις,ήξερα τα ΠΑΝΤΑ!!!

Το ότι η μεγάλη ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου,δεν σ'άφηνε να το δεις και διαρκώς με υποτιμούσες,δεν φταίω εγώ.
Και στο λέω τώρα γιατί θα'θελα να ελπίζω,ότι ίσως σε βοηθήσει ν'αναρωτηθείς για το άψογο της συμπεριφοράς μου,σε σχέση με τη δική σου...

Ξέρω,δεν έχω πολλές ελπίδες,αλλά είπαμε,πάντα πεθαίνει τελευταία.
Για σένα πια κι όχι για μένα.

27.3.2017 | 20:53

#νιώθω να πιέζομαι

Και οι λόγοι είναι αρκετοί.Ένας από αυτούς είναι το γεγονός ότι είμαι 20 χρονών και ζω σε ένα πάρα πολύ μικρό χωριό με λιγότερους από 200 κατοίκους. Στην ηλικία μου είναι μετρημένα τα άτομα.Αυτό με περιορίζει πάρα πολύ, πέραν από το γεγονός ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να κάθομαι μέσα στο σπίτι όλη μέρα, εκτός από τις μέρες που έχω μαθήματα και απουσιάζω για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορώ να ελπίζω σε κάτι καλύτερο.Δουλεία μπας και ξεφύγω δεν βρίσκω και αν βρω δεν θα αρκεί για να μπορέσω επιτέλους να ζήσω μόνη μου, Είμαι τόσο νέα και ζω σαν να μην έχω τίποτα να κάνω στην ζωή μου, σαν να τα έχω κάνει όλα και τώρα απλά υπάρχω χωρίς σκοπό και όνειρα γιατί με αυτές τις συνθήκες ούτε να ονειρεύομαι δεν μπορώ. Ούτε καν σχέση δεν μπορώ να διατηρήσω καθώς η απόσταση και οι δυσκολίες στο να βρισκόμαστε την κάνουν να λήξει πριν καν αρχίσει. Έτσι και γω γνωρίζοντας την εξέλιξη δεν κάνω καν την αρχή, δεν έχω την διάθεση να κάνω τίποτα με κανέναν, γιατί ξέρω ότι δεν θα κρατήσει, αλλά μέχρι πότε θα είμαι έτσι; Δεν βλέπω πουθενά κάτι θετικό να ελπίζω ότι θα αλλάξουν τα πράγματα και η ψυχολογία μου πέφτει όλο και περισσότερο. Ο χρόνος χάνεται χωρίς να μπορώ να τον εκμεταλλευτώ και αν χαθεί πολύς χρόνος ακόμα έτσι; Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

27.3.2017 | 20:52

Βαρεμαρα

Έπρεπε να διαβάζω τώρα αλλα έχω καεί στο κινητό (πανελλήνιες2017 ) νοιώθω τύψεις
27.3.2017 | 20:40

Λύστε μου μια απορία

για να μπορέσω κι εγώ να συνεχίσω ήσυχη την ζωή μου.
Σε ποιά ακριβώς περιοχή της Ελλάδας θεωρείται ο Σβαρτσενέγκερ "ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΤΡΑΣ";


Ευχαριστώ.
27.3.2017 | 20:39

σχεση

Τον γνωρισα σε ενα site γνωριμιών κ οι δυο πανω απο 36 έχουμε μια ωραία σχεση αλλα αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι γιατι δεν εσβησε την σελιδα του ακομα οσο ειμαστε μαζι δεν μου δινει δικαιωματα πχ μηνυματα κλησεις κτλ
27.3.2017 | 20:37

Ίσως

Ο μεγαλύτερος φονιάς των ονείρων μας είναι η αμφιβολία..περισσότερο και από μια σωματική ασθένεια. Μήπως δεν είμαι αρκετά ικανός; Μήπως δεν είμαι αρκετά όμορφος; Μήπως είμαι ''λίγος'' . Μήπως δεν αξιζω; Σκέψεις που ύπουλα εισβάλλουν στο μυαλό μας. Μας κλέβουν τη διάθεση και την ενέργεια, μας κλεβουν το χρονο μας και μας αφηνουν να μας βρισκει η καινούρια μερα με τη πικρα οτι πεταξαμε αλλη μια μέρα χωρις να κανουμε πολλα.

Θανατος στην αμφιβολια
27.3.2017 | 20:33

Να σας πω κάτι είναι αλήθεια

Υπάρχει ένα αόρατο χέρι που πετάει κάτω τα χαρτομάντιλα απτο κομοδίνο που έχω κάποια βιβλία δε ξέρω νιώθω ότι είμαι κακός άνθρωπος
27.3.2017 | 20:30

Εψές αργά

Καθάρισα ένα μήλο και βρήκα τρεις όμορφες καμπιες.. της έβαλα προσεχτικά σένα βαζάκι το έκλεισα και θαφησω κρυφά τη μια στο σπιτι της μιας νύφης μου και τις δύο στο άλλο σπίτι της άλλης νύφης μου..είναι συμπαθεστατες..τις καμπιες τις λυπάμαι θα ήθελα όμως να καταφέρουν να χτίσουν φωλιά στα σπίτια τους και να τα πλημμυρισουν με καμπιακια
27.3.2017 | 20:25

Πολλά κενά

Το άδειο ψυγείο δεν με ρίχνει (που στο κάτω-κατω έχει και ένα αυγό):p
Το άδειο πορτοφόλι δεν με ρίχνει
Οι άδειες καρδιές όμως με ρίχνουν γαμωτο...
27.3.2017 | 20:17

Αυτογνωσία.

Η άλλη σπουδάζει στο οικονομικό και είναι σκράπας απο μαθηματικά και το αποτέλεσμα είναι να κάνει ιδιαίτερα.
Πιστεύω οτι ο καθένας μας ξέρει τις δυνατότητές του και πάμε εκεί που μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και οχι κάπου μόνο και μόνο επειδή πιάσαμε τα μόρια.
Με το ίδιο σκεπτικό και εγω να πάω γαλλική φιλολογία επειδή μου αρέσει σαν γλώσσα και ας ξέρω ελάχιστα γαλλικά.
27.3.2017 | 20:04

c.j.k

Ξερει αραγε κανεις αν θα συναντησει ποτε την αδερφη ψυχη του; Ποσοι ζπυν μια ζωη ολοκληρη με αυτο που τους γεμισε αρκετα, οχι ομως απολυτα, επειδη ενιωσαν χαρα και ερωτα η ισως βρηκαν και απλα σιγουρια στο προσωπο καποιου κ ετσι ειπαν στον εαυτο τους πως δεν υπαρχει αδερφη ψυχη, δεν υπαρχει πεπρωμενο. Εγω πιστευω πως υπαρχει.. Και η ελευθερη βουληση μας παιρνει ισως μακρια του καποιες φορες. Καποιοι ειναι ευχαριστημενοι με αυτο. Εγω οχι. Νιωθω εναν τεραστιο πονο μεσα μου, μου λειπει καποιος που δεν ειχα ποτε. Κ ομως υπαρχει. Θα περιμενω να συναντηθουμε ..
27.3.2017 | 20:02

Και προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν η αγάπη

Από τα 9 μου χρόνια είχα έναν πολύ καλό φίλο.Ημασταν στο ίδιο σχολείο και το καλοκαίρι κάναμε διακοπές στο ίδιο μερος.Στα 14 αρχίσαμε να μιλάμε ασταματητα,να κάνουμε αγκαλίτσες,να κάνουμε ο ένας στον άλλον δώρα και να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο σινεμά.Στα 15 τον φίλησα για πρώτη φορά.Στα 17 κάναμε έρωτα για πρώτη φορά.Διαφωνουσαμε στα πάντα και μαλωναμε συχνά αλλά δεν ξεκολλούσαμε ποτέ ο ένας από τον άλλον.Εζησα μαζί του κάποιες στιγμές τόσο μαγικές εκείνη την περίοδο που ένιωθα ότι γι αυτές και μόνο αξίζει που γεννήθηκα.Στα 18 χωρίσαμε γιατί το θέμα της μεταξύ μας σχέσης είχε φτάσει σε αδιέξοδο αλλά δεν αντέχαμε να σταματήσουμε να μιλάμε ο ένας στον άλλον.Για τα δύο επόμενα χρόνια επιστρέφαμε συνέχεια ο ένας στον άλλον για συζητησεις,για βόλτες,για λίγες στιγμές ευτυχίας.Στα 20 αρχίσαμε να βγαίνουμε ξανα.Φοβηθηκα όμως γαμωτο.Φοβήθηκα από την δύναμη της έλξης που νιώθω για αυτόν τον άνθρωπο.Φοβηθηκα τη δύναμη που έχει να με πηγαίνει από τον ουρανό στη γη και πάλι πίσω.Φοβηθηκα γιατί είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερος,ένας άνθρωπος που δεν γίνεται το σιγουρακι κανενός.Από τότε που έκανα πίσω πριν 5 μήνες, δεν θέλει να με ξέρει.Δικιο έχει δεν λέω.Τον αγαπάω όμως τόσο μα τόσο πολύ.Κάποια πρωινά μέσα στο λεωφορείο πηγαίνοντας στη σχολή ειδικά τον νιώθω τόσο κοντά μου,νιώθω την αγάπη μου ολοζώντανη σαν ένα άλλο σώμα που ζει μέσα στο σώμα μου "Είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη".
Τον εχασα.Τον έχασα.Θελω να βγω σε ένα μέρος χωρίς ψυχή τριγυρω και να ουρλιάξω ότι άφησα τον έρωτά μου να φύγει.Να φωνάξω ότι έκανα τον έρωτά μου να με ξεχάσει,να με μισήσει,να με αφήσει στο παρελθόν. Εκανα κάποιες προσπάθειες όμως είναι κάθετος,δεν θέλει να επικοινωνήσει.Και γω δεν θέλω να τον πιέσω γιατί τον αγαπώ και δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή μου να κάνω οτιδήποτε που θα τον πληγώσει,που θα του διαταράξει έστω και λίγο την καθημερινότητα του. Πονάω όμως πολύ.Εχω φοβίες τελευταία για το θάνατο ,για το χρόνο που περνάει.Μαλακιες.Καταβαθως φοβάμαι το χρόνο που περνάει χωρίς αυτόν και τίποτα άλλο.
27.3.2017 | 19:46

Τελικά μάγκες....

Η φάση που αποδέχεσαι οτι δεν έχεις ελπίδες, είναι η χειρότερη.

Κρίμα γιατί ήθελα πραγματικά να την γνωρίσω, να ξεκινήσουμε κάτι όμορφο, να είμαστε μαζί.

Πάμε για άλλα, δυστυχώς.....
27.3.2017 | 19:27

αναζητωντας το παλιο "σ'αναζητω"

Μπηκα μετα απο καιρο στην στηλη αυτη. Προς μεγαλη μου απογητευση, ειδα οτι εχει μετατραπει σε ενα νεο τιντερ! δεν με ενδιαφερει κωστα μου 32, απο του ζωγραφου τι ψαχνεις στη ζωη σου και αν εισαι εμφανισημος... bring back the juice παρακαλω!
27.3.2017 | 19:17

... πατερα

Εχω τον πιο ... πατερα που υπαρχει! Και μην πει κανεις ειναι πατερας σου πως μιλας ετσι.. Με ειρωνευεται συνεχως, μου φωναζει, μου μιλαει ταπεινωτικα, με βριζει και εγω το μονο που κανω ειναι να καθομαι στο δωματιο μονη και να κλαιω. Ειμαι 20. Εχω κλειστει τελειως στον εαυτο μου, εχω χαθει απο τους φιλους μου. Μου γαμιεται η ψυχολογια εξαιτιας του. Η μανα μου δε μιλαει ποτε. Θελω να φυγω απο αυτο το σπιτι
|< < 123456789 >|

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ