Στο σημερινό «Α μπα»: ξιπασιά μετά μουσικής

Στο σημερινό «Α μπα»: ξιπασιά μετά μουσικής Facebook Twitter
104


__________________
1.

Α,μπα μου γεια σου! Εκτιμώ την οξυδέρκεια σου και θα ήθελα την γνώμη σου όπως και των σχολιαστών για ένα σοβαρό θέμα που με απασχολεί. Είμαι πάρα πολύ χρεωμένη στις τράπεζες έχοντας βάλει υποθήκη ένα σπίτι που έχω στο όνομά μου. Ας το πάρω από την αρχή όμως.

Πριν μια δεκαετία περίπου, στα 22 μου χρόνια, ξεκίνησα να εργάζομαι στην οικογενειακή επιχείρηση, εντελώς άπειρη και έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στους δικούς μου ανθρώπους. Λόγω του αιφνίδιου θανάτου του αδελφού μου αναγκάστηκα να «κολυμπήσω κατευθείαν στα βαθιά». Κληρονόμησα τον αδελφό μου και βρέθηκα να έχω στο όνομά μου ένα σπίτι και κάποια άλλα πράγματα. Στην πορεία για τις οικονομικές ανάγκες της επιχείρησης εμπιστεύτηκα τον πατέρα μου και χρεώθηκα πολύ βάζοντας σε υποθήκη το σπίτι αυτό. Στο σπίτι αυτό μένει ένας θείος μου με την οικογένειά του και στο σπίτι που είναι στο όνομα του θείου μου, μένει ο πατέρας μου, ας πούμε τα είχαν ανταλλάξει λόγω προτίμησης της περιοχής που ήταν το καθένα. Και το σπίτι που είναι στο όνομά του θείου μου υποθηκευμένο. Με λίγα λόγια όταν γίνει το μπαμ δεν θα μείνει τίποτα και θα τα πάρουν όλα οι τράπεζες, όλοι είμαστε χρεωμένοι. Για να γλιτώσω από το χρέος η μόνη λύση είναι να δώσω το σπίτι που είναι στο όνομά μου στις τράπεζες, που σημαίνει πως θα πρέπει να φύγει ο θείος μου από αυτό και κατ'επέκταση και ο πατέρας μου από αυτό που μένει αν μέχρι τότε δεν το έχουν πάρει και αυτό οι τράπεζες. Αν δεν δώσω το σπίτι, θα γίνει κάποια ρύθμιση θα βγει κάποια δόση την οποία δεν θα την πληρώνω εγώ αλλά ο θείος που μένει μέσα και θα μείνει το σπίτι. Όμως θα μείνω χρεωμένη για ένα τεράστιο ποσό για όλη μου τη ζωή μη έχοντας την δυνατότητα να έχω χρήματα στο όνομά μου, περιουσία γενικότερα και μη ζώντας σε αυτό το σπίτι.

Στην προσωρινή δικάσιμο δήλωσα την πρόθεσή μου να δώσω το σπίτι και να ξεχρεώσω, το ίδιο σκοπεύω να κάνω και στην οριστική δικάσιμο. Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας μου έχει άσχημες σχέσεις με το θείο μου θέλει να σώσω το σπίτι μένοντας χρεωμένη, δηλαδή να «θυσιαστώ» για να μην ξεβολευτεί ο θείος μου. Δεν θεωρώ ότι ο πατέρας μου είχε την πρόθεση να με καταστρέψει, ωστόσο, δεν με προστάτεψε και με πληγώνει που δεν συμφωνεί με την επιθυμία μου να «σωθώ». Άλλο παιδί δεν έχει, λέει πως για μένα ζει , γιατί δεν είναι μαζί μου σε όλο αυτό; Θέλω να «καθαρίσω» από όλο αυτό να προχωρήσω τη ζωή μου, ετοιμάζομαι να παντρευτώ να φύγω μακριά και δεν θέλω να κουβαλάω αυτό το πρόβλημα, το οποίο αν δεν αντιμετωπίσω τώρα θα το βρω σίγουρα μπροστά μου και σε χειρότερο βαθμό. Θέλω απλά τη γνώμη σου σε όλη αυτήν την τρέλα.
- Χρεωμένη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ο πατέρας σου προσπαθεί να εξιλεωθεί για κάτι με τον αδερφό του και χρησιμοποιεί εσένα. Ποιος ξέρει ποια παλιά ιστορία είναι, ίσως εσύ ξέρεις. Σου φέρεται έτσι επειδή σε θεωρεί προέκταση του εαυτού του, και όχι ανεξάρτητο άνθρωπο. Δεν σε προστάτεψε τότε και δεν σε προστατεύει τώρα, γιατί ούτε τον εαυτό του ξέρει πώς να προστατέψει – εξ ου και όλα αυτά τα προβλήματα. Ακόμα δεν έχει καταλάβει πόσο τελειωτικά είναι τα πράγματα, νομίζει ότι μπορεί να ζει αιωρούμενος για πάντα. Αυτό που θέλει τώρα να κάνεις είναι αυτό που κάνει σε όλη του τη ζωή, δηλαδή να κάνει παράτολμες κινήσεις ώστε να μην αναγκαστεί να αλλάξει τη ζωή του. Μην το παίρνεις προσωπικά, δεν είσαι εσύ το θέμα, δικό του είναι.


ΥΓ. Ήσουν 22 χρονών, αλλά τώρα είσαι 32. Ότι κάποιος είναι δικός σου άνθρωπος δεν σημαίνει ότι ξέρει από επιχειρήσεις. Μπορεί κάποιος να έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά να μην έχει τις ικανότητες. Κακώς εμπιστεύτηκες τυφλά κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι συγγενής. Οι αριθμοί έχουν τους δικούς τους κανόνες που δεν έχουν σχέση με τις σχέσεις αίματος.


__________________
2.

Είμαι 23 ετών. Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση στην ζωή μου και μέχρι πριν 2 μήνες δεν είχε υπάρξει κάποιο ερωτικό ενδιαφέρον ούτε από εμένα ούτε προς εμένα. Γενικά, άσχετα με το τι λένε οι φίλοι μου δεν θεωρώ τον εαυτό μου εμφανίσιμο/όμορφο/ελκυστικό. Δεν βάφομαι και δεν ντύνομαι με τα πιο φανταχτερά ρούχα, σε αντίθεση με τον κοινωνικό μου κύκλο. Το θέμα μου είναι ότι πριν 2 μήνες ένας φίλος μου μου είπε πως του αρέσω και πως δυσκολεύτηκε να με πλησιάσει και να μου μιλήσει γι'αυτό λόγω του χαρακτήρα μου. Δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ. Το είχα πάρει απόφαση πως δεν θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο στην ζωή μου και πορευόμουν με αυτό. Στην αρχή αρνήθηκα να το δεχθώ και προσπάθησα με την λογική να τον πείσω πως έχει μπερδευτεί και επειδή περνάμε καλά μαζί νομίζει ότι νιώθει κάτι παραπάνω. Και φτάνουμε τώρα Νοέμβριο να μου λέει πως έχει αρχίσει να με αγαπάει και δεν ξέρει τι να κάνει...Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Δεν είμαι τύπος που εκδηλώνει και πολύ τα συναισθήματα του ούτε εκφράζεται με αγκαλιές και χάδια. Δεν νιώθω την ανάγκη για κάτι τέτοιο ούτε μέσα σε μια φιλία. Τον έχω απέναντι μου και διστάζω να τον φιλήσω, πως να το πω; Κομπλάρω. Είναι υπερβολικά καλός μαζί μου, είναι τρυφερός, θα του μιλάς και είναι λες και κρέμεται η ζωή του από τα χείλη σου. Με τρομάζει όλο αυτό.
Είναι τραγικό που δεν μπορώ ούτε καν να τον φιλήσω! Κάτι τόσο απλό! Πώς θα καταφέρω να ξεπεράσω τα κόμπλεξ μου; Τι να κάνω; Είμαι η μοναδική που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ό,τι και να νιώθεις, δεν είσαι η μοναδική. Κανείς δεν είναι τόσο μοναδικός στη γη.


Δεν καταλαβαίνω αν δεν μπορείς να τον φιλήσεις επειδή ντρέπεσαι ή αν απλά δεν θέλεις και πιέζεσαι επειδή νομίζεις ότι είσαι υποχρεωμένη να ανταποκριθείς. Δε καταλαβαίνω αν θέλεις ερωτική προσοχή ή όχι. Λες ότι δεν έχεις ανάγκη για αγκαλιά και χάδια. Γιατί χαρακτηρίζεις τη συμπεριφορά σου «κόμπλεξ;»


Πιστεύω ότι είναι η ώρα να πας σε έναν ψυχολόγο να συζητήσεις αυτά τα θέματα γιατί ακούγεσαι πάρα πολύ μπερδεμένη. Το αγόρι αυτό είναι αφορμή να κάνεις ορισμένες σκέψεις που δεν έχεις κάνει ακόμα και είναι πολύ σημαντικές για τη ζωή σου.

__________________
3.

Είμαι δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα, γεγονός που σημαίνει πως δουλεύω, κάθε μήνα έχω τον οποιο μισθό μου, που ίσα που φτάνει να καλύψει οικογενειακές ανάγκες και έχω χάσει την ανταγωνιστικότητα μου σε σχέση με συμφοιτητές μου που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Είμαι σε διαδικασία εξωσωματικής και δεν έχω χρήματα για εκπαίδευση, ώστε να νιώσω μεγαλύτερη πίστη στον εαυτό μου, ούτε μπορώ να πάρω το ρίσκο να βρω άλλη δουλειά, ώστε να παραιτηθώ.

Και η ερώτηση μου είναι :

Πώς αντιμετωπίζω το mobbing σε ένα πολύ τοξικό χώρο εργασίας, όπου είμαι εγκλωβισμένη; Πώς υψώνω το ανάστημα μου; Νιώθω πως είμαι άχρηστη.
- Κουρασμένη

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Νομίζω ότι πρέπει να διαλέγουμε τις μάχες μας με προσοχή. Κάνεις ολόκληρη εξωσωματική και το προσπερνάς σε μια πρόταση.

 

Συγκρίνεσαι με αυτούς που είναι καλύτερα από σένα, αλλά όχι με αυτούς που είναι χειρότερα; Αν δεν είχες τη δουλειά στο δημόσιο, είναι πολύ πιθανόν να μην είχες τα λεφτά για να κάνεις αυτή την προσπάθεια, και τότε θα ήταν άλλο το πρόβλημα που θα έπρεπε να λύσεις.


Επικεντρώσου σε αυτό που συμβαίνει τώρα, που είναι η εξωσωματική διαδικασία. Χρειάζεται ηρεμία, χρειάζεται καλό φαγητό, χρειάζεται ύπνος, χρειάζεται βοήθεια από άλλους. Δεν ξέρω γιατί το αναφέρεις τόσο παρεμπιπτόντως, αυτό μου χτυπάει κάποιο καμπανάκι κινδύνου. Δεν είναι δυνατόν να περνάς από μια ιατρική διαδικασία που δεν είναι απλή και να ισχυρίζεσαι ότι το πρόβλημα που έχεις τώρα είναι ότι δεν είσαι ανταγωνιστική επαγγελματικά.

 

__________________
4.

Αμπα μου, διαβάζω φανατικά τη στήλη σου και να που ήρθε η ώρα να σου γράψω. Είμαι στα early thirties, παντρεμένη εδώ και 4-5 χρόνια και το πρόβλημα είναι - μάντεψε - η σχέση με την πεθερά μου. Μένουμε Θεσσαλονίκη και οι γονείς του συζύγου μου Αθήνα. Η πεθερά μου έρχεται στις 4 εποχές του χρόνου :-) και μένει μαζί μας. Μητρικό δικαίωμα θα μου πεις. Μόνο που κάθε φορά κάθεται 2-3 εβδομάδες. Με πνίγει ρε συ Λένα. Είναι δύσκολος άνθρωπος, λιγομίλητος και η επικοινωνία είναι ανύπαρκτη. Παρεξηγείται εύκολα. Το σπίτι ανήκει στον άντρα μου και το βλέπει σαν 2ο σπίτι της. Ανοίγει συρτάρια, ντουλάπες, βάζει το κανάλι που θέλει εκείνη στην τηλεόραση κλπ κλπ. Αυτές οι μικρο-επεμβασεις δε με ενοχλούν τόσο. Αυτό που με πειράζει είναι ότι μένει πολλές ημέρες, και δε νιώθω σα στο σπίτι μου, ούτε μπορώ να ηρεμήσω. Ο σύζυγος δουλεύει πολύ, και λόγω της κρίσης αναγκάζεται να ταξιδεύει σε βαλκανικές χώρες και συχνά λείπει. Βλεπόμαστε ελάχιστα, κυρίως ΣΚ, και όταν έρχεται η πεθερά είμαστε οι δυο μας τις καθημερινές και οι τρεις μας τα ΣΚ! Γυρίζω από τη δουλειά πτώμα και έχω και αυτό το άγχος. Εκείνη απτόητη, τη ζωή της, τις παραστάσεις, συναυλίες της κλπ. Έχω μιλήσει και έχω καυγαδίσει πολλές φορές με τον άντρα μου. Λέει ότι με καταλαβαίνει. Ότι της έχει πει να έρχεται για μικρότερο διάστημα, να μας ρωτάει πριν κλείσει εισιτήριο. Εκείνη παρεξηγείται, μετά λέει οκ κατάλαβα και μετά κάνει τα ίδια. Τα πράγματα έχουν χειροτερέψει τον τελευταίο χρόνο γιατί προσπαθούμε για παιδί, κάνουμε εξετάσεις και όλο αυτό είναι ψυχοφθόρο. Συν ότι κάποιες φορές η πεθερά έρχεται στις επίμαχες μέρες και δεν τολμάμε ούτε επαφές να έχουμε γιατί το δωμάτιο που μένει είναι δίπλα μας. Δοκιμάσαμε να είμαστε λίγο πιο διαχυτικοί, μπας και ντραπεί λίγο, αλλά πού τέτοια τύχη! Χθες πήρε τηλέφωνο και μας ανακοίνωσε ως τετελεσμένο, ότι έκλεισε να έρθει σε μία εβδομάδα και θα κάτσει 2 εβδομάδες. Οι φίλοι μου λένε κάνε υπομονή, τουλάχιστον δεν την έχεις στην ίδια πόλη. Αλλά δεν αντέχω άλλο. Εννοείται τσακωθήκαμε πάλι με τον άντρα μου και μου είπε ότι έχω δίκιο αλλά τι να κάνει "μάνα του είναι " και ότι της έχει εξηγήσει αλλά δεν καταλαβαίνει. Μετά το έριξε στο άγχος και τα ταξίδια, ότι κουράζεται πολύ και δεν αντέχει να παρεξηγηθεί με τη μάνα του. Αγαπάω αυτό που λέμε ελληνική οικογένεια (με την καλή έννοια), και ήθελα να είμαστε πού και πού μαζί, να αισθάνομαι την πεθερά σα μάνα μου, να έρχεται λίγες μέρες να τη βλέπουμε, να βγαίνουμε μαζί έξω. Αλλά κρατιέμαι και είμαι τυπική γιατί σκέφτομαι τι θα γίνει αν πάρει και άλλο θάρρος! Όταν είναι σπίτι προσπαθώ να λείπω όσο γίνεται. Αλλά είναι αυτό λύση;;;Το καλοκαίρι μας ανακοίνωσε ότι θα έρθει σε ΣΚ που έπεφτε τριήμερο το 15αυγουστο. Της είπαμε ότι κακώς έκλεισε χωρίς να ρωτήσει και ότι εμείς έχουμε κανονίσει να φύγουμε ---ενώ στην πραγματικότητα θέλαμε να μείνουμε σπίτι. Πήγαμε 3ημερο και ξοδεψαμε ενα σωρο χρήματα γιατί κλεισαμε τελευταία στιγμη (και ειμαστε στενεμενοι). Δεν πτοήθηκε, ήρθε και έμεινε μόνη της σπίτι μας και μας περίμενε μία χαρά όταν γυρίσαμε σα να μην έγινε τίποτα! Δε θέλω να στενοχωρώ τον άντρα μου, κι εγώ δεν μπορώ να της μιλήσω, οι σχέσεις μας είναι τυπικές και δε θα έλεγα ότι με συμπαθεί ιδιαίτερα, ούτε θα ιδρώσει το αυτί της. Μέσα σε όλα (και με τον άντρα σε απόγνωση, στυλ τι άλλο να κανω) λέω μήπως είμαι κακιά;; μήπως δε δείχνω υπομονή;; ειναι 75 και λέω αν πάθει κάτι και ο άντρας μου μετα μου το χτυπάει οτι δεν ήθελα τη μάνα του σπίτι όσο ζούσε; οντως παιδί της ειναι, θέλει να το βλέπει (όπως είπε γλαφυρά κι ένας φίλος που βρίσκει ότι είμαι υπερβολική, "από το.... της τον έβγαλε!!"). Η μάνα μου είχε κάνει προσπάθεια παλιότερα ( άστα ρε συμπεθέρα λίγο ήσυχα τα παιδιά μπας και δεις εγγονάκι) ....αλλά εις μάτην! Καμία ιδέα;; Η βοήθεια του κοινού; Όταν θα έρθει η ώρα να απαντήσεις, θα δέχομαι σίγουρα την επόμενη "έφοδο" οπότε θα ταιριάξει τέλεια! --Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ως συνήθως, το πρόβλημα το έχεις με τον άντρα και όχι με την πεθερά, και όσο πιο σύντομα το δεις, τόσο το καλύτερο. Ο άντρας σου ξέρει ότι ζορίζεσαι αλλά προτιμάει να ζορίζεσαι εσύ παρά να ζοριστεί αυτός και να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί της. Λείπει, οπότε βγάζεις εσύ το φίδι από την τρύπα. Σου το έχει πει άλλωστε: ταξιδεύει και τώρα δεν έχει το μυαλό να τσακώνεται με τη μάνα του. Είναι πολύ δυσάρεστο να το βλέπεις έτσι, το ξέρω, αλλά μόνο με αυτόν τον τρόπο υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι.


Σταμάτα να έχεις τύψεις για αυτό που νιώθεις, έχεις κάθε δικαίωμα να θέλεις ιδιωτικότητα και ασφάλεια στο σπίτι σου. Είναι ολοφάνερο ότι έρχεται στην Αθήνα για να πάρει τον αέρα της και όχι για να δει τον γιο της. Αν ήταν έτσι δεν θα ερχόταν όταν αυτός λείπει (εξωφρενικό μου φαίνεται κάπως) ούτε θα ερχόταν να περάσει το τριήμερο ενώ εσείς είσαστε ταξίδι. Έχει βρει αυτή την απόδραση για βολτίτσα όταν βαριέται και όσο δεν της βάζει κάποιος φρένο, θα το συνεχίζει. Αυτός ο κάποιος δεν είσαι εσύ, όμως. Μόνο ο γιος της μπορεί να το κάνει. Πρέπει να δεις την αλήθεια και να ζητήσεις την συμμετοχή του, ειδικά εφόσον συμφωνεί. Το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να της απαγορέψει να έρχεται απροειδοποίητα. Είναι το ελάχιστο, και είναι το αυτονόητο. Αν δεν γίνει δυσάρεστος μαζί της, το μήνυμα δεν θα περάσει. Αν δεν στενοχωρήσεις τον άντρα σου, θα στενοχωριέσαι εσύ, αν δεν την στενοχωρήσει ο άντρας σου, πάλι θα στενοχωριέσαι εσύ. Ή θα δεχτείς ότι θα στενοχωριέσαι, ή θα αποφασίσεις ότι επιτέλους πρέπει να στενοχωρηθεί και κάποιος άλλος.


Με τον άντρα σου δεν χρειάζεται να τσακώνεσαι. Πες αυτό που πρέπει να γίνει και πρότεινε τρόπο. Δεν χρειάζεται να τον πείσεις, τον εαυτό σου πρέπει να πείσεις ότι δεν γίνεται να συνεχίσεις να ζεις έτσι.

 

__________________

5.

Αγαπητή Ά, μπα,
Σκέφτομαι τα παρακάτω. Θα κάνω μία εισαγωγή για την κατάσταση μέχρι να καταλήξω στο ερώτημά μου (ή ερωτήματα;).Έχω μία φίλη αδελφική, κάνουμε παρέα από το δημοτικό.. Με προβληματίζει λοιπόν μια κατάσταση στην οποία επανειλημμένα βρίσκεται η ίδια και εγώ δυστυχώς μπορώ μόνο να βλέπω και όταν μου ζητείται, να συμβουλεύω.
Η φίλη μου λοιπόν κάνει (τώρα) μεταπτυχιακό στην Αμερική, σε μία μεγάλη πόλη. Εγώ δουλεύω στην Αγγλία. Κάπως έτσι επικοινωνούμε σχεδόν καθημερινά. Η γνώμη μου της είναι πολύτιμη και η δική της είναι το ίδιο για μένα.
Η φίλη μου λοιπόν γνώρισε έναν άντρα 3 χρόνια μεγαλύτερο από εμάς (mid to late twenties λοιπόν) όταν μετακόμισε στην Αμερική για πανεπιστήμιο, μέσα από έναν κοινό γνωστό Έλληνα με τον οποίο αυτός συγκατοικούσε. Ήταν κάτι σαν love at first sight, ή μάλλον απλά ταιριάξανε κατευθείαν. Η φίλη μου είχε περάσει από δύο κακά σεξουαλικά/ερωτικά σχήματα προηγουμένως και γενικά δεν είχε υψηλές προσδοκίες. Ήταν η φάση στην οποία ήταν κάπως συναισθηματικά χάλια. Κόλλησε λοιπόν με τον Ρ. Ήταν κάθε μέρα μαζί. Είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα, ο Ρ. είναι έξυπνος, καλλιεργημένος, γλυκήτατος, γενικά η περιγραφή μου δεν αρκεί αλλά απ'όσα μου έλεγε είχα δημιουργήσει και έγω μια πολύ ωραία εικόνα.
Αυτός: πολιτικές επιστήμες και δημοσιογραφία σπούδασε, μουσουλμάνος που γεννήθηκε στη χώρα της μητέρας του (στην Αυστραλία) και έπειτα μετακόμισε σε περιβάλλον όπου επικρατούσε το Ισλαμ αλλά ήταν αρκετά προοδευτικη η σφέρα στην οποία μεγάλωσε. Καλό παιδί. Η μητέρα του πολιτική ακτιβίστρια στη χώρα αυτή και ο πατέρας του καθηγητής. Ο Ρ. παρθένος (ναι)- αλλά δεν είναι asexual. Δεν δίνει συγκεκριμένο λόγο απλά κυρίως ότι δεν έτυχε, και όσο το έλεγε τόσο του "έβγαινε το όνομα" και επίσης τον καταπίεζε και τον άγχωνε. Έχω καταλάβει κιόλας ότι του έχει μπει μια έμφυτη ιδέα στο μυαλό (δεν ξέρω άμα φταίει η κοινωνία του, ο πατέρας του-ποιός;) πως πρέπει η κοπέλα με την οποία θα χάσεις την "παρθενιά" σου όπως το αποκαλεί ο ίδιος να είναι μία με την οποία θα είσαι ερωτευμένος, θα βλέπεις "πυροτεχνήματα". Ο πατέρας του του έλεγε κιόλας ότι πρέπει να παντρευτείς πριν τα 30 και να είναι και η πρώτη σου σχέση (μάθαμε αργότερα). Εμένα με προβλημάτισε αυτό αρχικά (δικαίωμα του καθενός το τί κάνει ή δεν κάνει στο κρεβάτι του) αλλα αναρωτιόμουν πως ένας άνθρωπος που θεωρητικά πάει καλά σε όλους του τομείς της ζωής του, να μην έχει κάνει σεξ σε τέτοια ηλικία. Μήπως κάτι κρύβει; Ο κοινός φίλος με τον οποίο συγκατοικούσε μου έλεγε τα ίδια για τον Ρ. με τη φίλη μου.
Τον πρώτο χρόνο με τη φίλη μου κάνανε όλη μέρα παρέα, ήταν πολύ χαρούμενη. Αυτός της έστελνε κάθε μέρα, και γενικά προχωρούσε το σχήμα δυναμικά. Έκαναν κάτι (όχι, δεν έκαναν σεξ) μια μέρα μετά από κάποιους μήνες και η φίλη μου μου έδωσε περιγραφή για κάτι μαγικό, πολύ φυσικό με απίστευτη χημεία και πάθος. Χάρηκα εγώ, λέω οκ. Όλα καλά. Ξανακάνουν κάτι 2-3 φορές έτσι αραιά, αλλά δε γίνεται συζήτηση για κάτι παραπάνω. Η φίλη μου πνίγεται και δεν είναι άτομο που τα κρατάει μέσα γενικά, οπότε της λέω και εγώ να κάνει ό,τι νιώθει και να του μιλήσει. Εκείνη φοβόταν αρχικά διότι δεν ήθελε να δημιουργήσει κάποιο πάγο.
Μιλάνε, δε βγάζουν άκρη. Σαν λούπα πήγαινε κάπως- γύρω γύρω από το "τί σημαίνει αυτό τώρα;". Αυτός της λέει πως δεν θαυμάζει ή εκτιμάει άνθρωπο περισσότερο από την ίδια. Εκείνη του λέει το ίδιο. Κάπως έρχεται η συζήτηση στο άμα θα μπορούσε να συνεχιστεί, να σοβαρέψει. Εκείνος λέει πως πολύ θα το ήθελε αλλά φοβάται πως δέ θα δουλέψει διότι δεν ένιωσε τα "πυροτεχνήματα" (τί ακούω;;;). Η ίδια προβληματίζεται. Τον ρωτάει πώς να συνεχίσουν από δω και πέρα (πληγωμένη) και εκείνος λέει δε ξέρει, δε θέλει να μην την βλέπει. Καταλήγουν πως δεν είναι "φίλοι' με τον ορισμό της έννοιας, αλλά δεν ξέρουν τι έχουν. Εγώ λέω πως ο ίδιος είναι αγχωμένος μιας και δεν το έχει ξανακάνει, να είναι επιφυλακτική αλλά να δει πώς το πάει αυτός από εδώ και πέρα διότι μπορεί απλά να μην είναι έτοιμος να βάλει την ταμπέλα (ή να μην θέλει ταμπέλα, απλούστατα). Εκείνη συμφωνεί. Κάπως έτσι συνεχίζουν να κάνουν όση παρέα όσο πριν (χωρίς να ξαναγίνει κάτι), λίγο ξενερωμένη φάση βέβαια. Έπειτα φεύγει ο καθένας για το καλοκαίρι του.
Δεύτερος χρόνος, αυτός αντιμετωπίζει πρόβλημα Βίζας. Δεν ξεκινάει πολύ δυναμικά η σχέση και μιας και είχαν και 3 μήνες να βρεθούν η φίλη μου δεν το επιδιώκει. Προσθέτω πως είναι πολύ ικανή, πολύ δυνατή στα μαθήματα της, δουλευταρού, πολύ κοινωνική και ανεξάρτητη. Ο ίδιος για να μην φύγει απτη χώρα ψάχνει μανιακά δουλειά, δεν έχει καμια επικοινωνία με άνθρωπο. Παθαίνει κάποιου είδους μανία, την οποία αναγνωρίζει κοντινό του πρόσωπο και τον παραπέμπει σε έναν ψυχίατρο. Δεν αναφέρω παραπάνω για αυτό. Εκείνος περνάει κάποιους δύσκολους μήνες και αρχίζει πάλι να μιλάει με τη φίλη μου, ζητώντας συγνώμη για την εξαφάνιση του, εξηγώντας την κατάσταση κτλ, τελικά βρίσκει δουλειά. Η ίδια έχει κάποιες "casual" σχέσεις, πάει καλά, είναι χαρούμενη. Τον είχε ψιλοξεχάσει θα έλεγα, αν και που και που μου τον ανέφερε.
Ξαναξεκινάει λοιπόν ο ίδιος κύκλος, μόνο που αυτή τη φορά δεν κάνουν ξανά κάτι και βρίσκονται πιο αραιά. Όσο αυτός ψάχνει για δουλειά ερωτεύεται κατά τα λεγόμενα του μία φίλη του (αλλά δεν επιδιώκει να γίνει κάτι μεταξύ τους) παρόλο που ξέρει ότι αυτή είναι ομοφυλόφιλη. Καλοκαίρι πάλι.
Τρίτη χρονία (η φετινή!) που ξαναβρίσκονται όλα έχουν αλλάξει. Είναι πάλι θερμός. Η ίδια πλέον δεν είναι τόσο στον αέρα και τα βλέπει λίιιγο πιο σφαιρικά. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ καταφέρνω και εγώ με λεφτά που μάζευα πολυυυυύ καιρό να την επισκεπτώ για 3 εβδομάδες στην Αμερική τον Σεπτέμβρη. Έχω ακούσει τόοσα για τη ζωή της και ήθελα τόσο πολύ να γνωρίσω τα άτομα με τα οποία συναναστρέφεται, επίσης και τον Ρ., να αποκτήσω προσωπική άποψη χωρίς να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο. Και τον γνωρίζω βρε Α,μπα μου και ενώ περίμενα μάλλον κάτι διαφορετικό (ή ότι θα μου έρθει η απάντηση στο γιατί παίζουν την κολοκυθιά με τη φίλη μου όπως το αποκαλεί η ίδια) είναι πραγματικά απίστευτο παιδί. Μιας και είχαμε ακούσει πολλά ο ένας για τον άλλον μπαίνουμε απο την αρχή της γνωριμίας στα "βαθιά". Μου λέει τα πάντα για την οικογένεια του, το τι πιστέυει για τον κόσμο. Πραγματικά θεωρώ πως είναι ο τέλειος άνθρωπος για τη φίλη μου. Μου μιλάει για τη φίλη μου συνεχώς και μας παίρνει καθημερινά να βρεθούμε. Τους βλέπω και μαζί και θα έλεγα πως είναι σαν δύο ανθρώπους σε σχέση (από τη γλώσσα του σώματος). Μου μιλάει για τη θρησκεία και πώς θεωρεί πως αυτό έχει επηρεάσει τη σεξουαλικότητα του (εγώ άνοιξα το θέμα, αφού μιλούσα για ταξίδι μεγάλο που είχα κάνει σε χώρα με μεγάλο ποσοστό Ισλαμισμού και συνομιλίες που είχα με γυναίκες εκεί). Όλα έκαναν κλικ με αυτόν τον άνθρωπο και δε μπορώ να καταλάβω τί "πάει λάθος".
Ο ίδιος τη φίλη μου τη βλέπει συνεχώς. Πάνε μαζί παντού, όλοι ξέρουν ότι είναι αυτοκόλλητοι, πάνε για φαγητό οι δύο τους, σινεμά, σε μουσεία, σε συναυλίες, θέατρο.. τί άλλο να πώ. Δεν ασχολείται σεξουαλικά/ερωτικά κάνενας από τους δύο με άλλον/άλλη, παρολ'αυτά, την προηγούμενη εβδομάδα που ξανακάνουν κάτι πάλι η ίδια λούπα του τί είμαστε-τι έχουμε-δε θέλω το φλού-δε νιωθω τα πυροτεχνήματα αλλά σε θέλω και σ'αγαπάω- δεν είμαστε όμως και φίλοι. ?!!!!?!?!!!
Τα γράφω όλα αυτά κάπως προβληματισμένη γιατί νιώθω λίγο σαν να ακούω μία σαπουνόπερα η οποία δε μου βγάζει νόημα κιόλας. Της λεω της φίλης μου εντάξει βρε παιδί μου αφού αυτός άλλα λέει άλλα κάνει πάρε εσύ απόφαση για τον εαυτό σου. Τι περιμένεις να σου πει αυτός τί είστε; Αφού εσύ ξέρεις τι θέλεις πες του αυτό και έπειτα αν εκείνος θέλει τότε υπέροχα, αν όχι πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ναι μου λέει, αλλά απτην άλλη δε μπορεί να μην τον ξαναδεί γιατι είναι σαν κολλητός της, χωρίς να τον νιώθει σαν φίλο. Δε βγάζεις άκρη. Το στέλνω εγώ το κείμενο διότι με νευριάζει να είμαι τελείως άχρηστη στην κατάσταση και να ακούω τη φίλη μου μία να κλαίει μία να πετάει απτη χαρά της, αλλά να ζητάει κάποια βοήθεια και να μην μπορώ να βοηθήσω. Και θέλω μία τρίτη γνώμη. Η μητέρα μου (που είναι ψυχολόγος και με την οποία η φίλη μου μιλάει για αυτό εκτενώς μιας και γνωρίζονται όσο γνωριζόμαστε και εμείς) θεωρεί πως η φίλη μου πρέπει να μάθει να λέει όχι και να βάζει τελείες στη ζωή της (το λέει αυτό αναφερόμενη και σε προηγούμενες καταστάσεις, όχι μόνο ερωτικές) και ότι θα έπρεπε να επικεντρωθούμε περισσότερo στο γεγονός ότι ο Ρ. είναι 20-φεύγα και δεν έχει κάνει σεξ διότι κρύβει συναισθηματικό μπλοκ. (μεταξύ πολλών άλλων)
Κάπως έτσι καταλήγω και εγώ στις ερωτήσεις μου. Θεωρείς και εσύ (και οι άλλοι αναγνώστες) πως το θέμα αυτό με το σεξ είναι κάτι που θα πρέπει να λύσει ο ίδιος μέσα του προτού μπορεί να προχωρήσει με τη φίλη μου (ή με κάποια άλλη;), ή υπάρχει και η περίπτωση να πιστεύει μέσα του στα λεγόμενα (του) πυροτεχνήματα (με μεγάλη αφέλεια, βέβαια);
Πότε σταματάει μία σχέση να είναι φιλική και πότε αρχίζει να είναι ρομαντική, έστω και πλατονική; Εμένα (και της φίλης μου) όλα αυτά που κάνουν μας φαίνονται σαν δύο ανθρώπους σε σχέση. Δηλαδή είναι το σεξ αυτό που μας εμποδίζει να το ονομάσουμε "σχέση"; Εχει δηλώσει και εκείνη και αυτός ότι θα τους πείραζε μέσα τους άμα ο άλλος έκανε κάτι με κάποιον άλλον.
Μπορώ να κάνω τίποτα άλλο να βοηθήσω τη φίλη μου; Δε θέλω να φάει τα μούτρα της. ΠΟΥ σκατά κολλάει μία σχέση που πάει τόσο καλά σε όλα, αλλά μπλοκάρει κάθε φορά που πάει να γίνει μία συζήτηση για την ίδια (και από τις δύο μεριές;!! τι την κάνουν την ατέλειωτη συζήτηση γαμώτο;)
Υπάρχει κάτι που δε βλέπω;
Συγνώμη για το γιγάντιο γραπτό.


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

(Είναι γιγαντιαίο το κείμενο, αλλά νομίζω ότι αξίζει να το διαβάσετε)


Είναι φανερό το ΠΟΥ κολλάει το πράγμα, τόσο φανερό που φαίνεται από το φεγγάρι.


Γιατί δεν αναγνωρίζετε ως προβλήματα πρώτα αυτά που είναι προφανή και μετά τα κρυμμένα; Το αγόρι έχει μεγαλώσει με εξαιρετικά αυστηρούς περιορισμούς περί σεξ από την οικογένεια του, είναι πάρα μα πάρα πολύ πιθανό να θεωρεί κατά βάθος ότι η πρώτη του φορά πρέπει να είναι με μουσουλμάνα γιατί αυτή που θα παντρευτεί πρέπει να είναι μουσουλμάνα, και έχει ένα θέμα ψυχικής υγείας που θέλεις δεν θέλεις να το αναφέρεις, είναι εκεί, δεν μπορείτε να το αγνοήσετε, και σίγουρα παίζει ρόλο. Είναι πιθανό μέσα στο βάθος του μυαλού του να περιφρονεί τη φίλη σου και να μην την εκτιμάει που θέλει να κάνει σεξ μαζί του χωρίς να υπάρχει υπόσχεση γάμου από μέρους του. Ναι, τέτοια ζημιά μπορεί να κάνει η θρησκεία, και πολύ χειρότερη ακόμα. Γιατί σας φαίνεται τόσο περίεργο, γιατί δεν το βλέπετε, δυσκολεύομαι κι εγώ να καταλάβω.


Με άλλα λόγια, μπορεί να ταιριάζει με τη φίλη σου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ο τέλειος άνθρωπος για να κάνει σχέση, ακριβώς επειδή έχει όλα αυτά τα κολλήματα. Το σχόλιο της μητέρας σου, ότι η φίλη σου αδυνατεί να πει όχι και να βάλει μια τελεία, πρέπει να το πάρετε περισσότερο στα σοβαρά.


Ας το πούμε μια ακόμη φορά: για να γίνεις ζευγάρι με κάποιον δεν αρκεί ούτε η αγάπη ούτε η ψυχική επαφή. Εξίσου σημαντικό, αν όχι περισσότερο σημαντικό, είναι η κοινωνική συμβατότητα, γιατί τα ζευγάρια είναι δημιουργία της κοινωνίας: για να υπάρχουν, πρέπει να αναγνωριστούν από τους γύρω, και οι γύρω είναι οι γονείς, οι φίλοι, οι θείες, οι περαστικοί, και τα κολλήματα που έχει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του για το τι είναι κοινωνικά αποδεκτό. Τώρα επί της ουσίας: για τη φίλη σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Η ασχολία της με μια κατάσταση τόσο ψυχοφθόρα και καταδικασμένη δείχνει ότι έχει δικά της θέματα που μόνο αυτή μπορεί να τα λύσει.

 

__________________
6.

Αγαπητή Αμπα,
Παντρεύομαι του χρόνου κ έχω να θέσω την εξής ερώτηση σε σένα κ τους αναγνώστες, αφού παραθέσω τα εξής δεδομένα.
Ο σύντροφός μου είναι άλλης (ευρωπαϊκής) υπηκοότητας. Μένουμε στην Γαλλία εδώ κ κάποια χρόνια, και μετά το γάμο έχουμε πει ότι θα μετακομίσουμε στην χώρα του.
Εγώ λοιπόν, θα ήθελα να έχω το επίθετό μου μαζί με το δικό του, δηλαδή και τα δύο με παύλα ανάμεσα. Η επιθυμία μου αυτή είναι για συμβολικούς λόγους κ δεν με πιέζει εκείνος καθόλου σε αυτό.
Ο προβληματισμός μου είναι ότι τα διαδικαστικά κ η χαρτούρα για να γίνει αυτό είναι τόσο πολλά, και μάλιστα επί 2 – δηλαδή θα πρέπει να κάνω την αλλαγή στην Ελλάδα, να αλλάξω όνομα σε διαβατήριο, λογαριασμούς, ΔΟΥ κ ό,τι άλλο επίσημο φορέα. Μετά, θα πρέπει με αυτά να αλλάξω και τα αντίστοιχα χαρτιά μου στη Γαλλία, εφόσον δουλεύω εδώ πολλά χρόνια κ έχω πχ ασφάλιση, λογαριασμούς, επίσημα χαρτιά κλπ κλπ, σε περίπτωση που χρειαστώ χαρτιά στο μέλλον να είναι όλα στο ίδιο όνομα να μην ταλαιπωρούμαι τότε.
Οπότε, θα μου άρεσε να το κάνω, αλλά όσο σκέφτομαι την ταλαιπωρία με τα χαρτιά με πιάνει ζαλάδα.
Η ερώτησή μου είναι: μπορώ να κρατήσω επίσημα (δηλαδή στο διαβατήριό μου) το δικό μου επίθετο, και να δηλώνω στην καθημερινότητα το διπλό επίθετο; Δηλαδή, να συστήνομαι με το διπλό, να το έχω στο βιογραφικό μου κλπ, χωρίς αυτό να αναγράφεται στο διαβατήριό μου; Ή θεωρείται παράνομο κάτι τέτοιο – ή και ψέμα;
Ευχαριστώ πολύ!
- Επίθετη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Και η Κιμ Καρντάσιαν αυτό έχει κάνει. Δεν έχει αλλάξει το όνομα της νομικά, αλλά παρουσιάζεται ως Καρντάσιαν-Γουέστ όποτε θέλει να μας υπενθυμίσει ότι είναι παντρεμένη γυναίκα. Αν καταλαβαίνεις σε ποια χαρτιά πρέπει να γράφεις το πραγματικό σου όνομα και όχι το φανταστικό, ώστε να μην μπλέξεις, δεν θα έχεις πρόβλημα.


Εν τούτοις δεν καταλαβαίνω τι το συμβολικό πιστεύεις ότι έχει να φέρεις διπλό όνομα, και πάντα στενοχωριέμαι που κάποιες γυναίκες θέλουν να το κάνουν αυτό από μόνες τους επειδή το βρίσκουν ρομαντικό ή κάτι τέτοιο. Ευτυχώς που είναι τόσο ασύμφορο πρακτικά κι έτσι είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Όταν γινόταν κατά κόρον ήταν πολύ εύκολο, αλλά και λογικό, γιατί οι γυναίκες δεν είχαν τίποτα στο όνομα τους, δεν υπέγραφαν τίποτα, δεν ήταν τίποτα, παρά μόνο σύζυγοι, και διαζύγιο δεν υπήρχε. Τώρα γιατί θέλετε να αναβιώσετε αυτόν τον συμβολισμό χωρίς να σας αναγκάζει κανείς, δεν ξέρω. Ξέρω, αλλά τι μπορώ να κάνω; Μόνο να λέω τα ίδια και τα ίδια.

_________________
7.

Καλησπέρα!

Έχω μια σκέψη και θέλω να ρωτήσω αν την έχουν κι άλλοι ή είμαι μόνο εγώ.
Μου αρέσει πάρα πολύ η κλασική μουσική, όμως στα κονσέρτα που γίνονται δεν έχω μπορέσει ποτέ να την απολαύσω, οπότε έχω σταματήσει να πηγαίνω.
Ο λόγος είναι ότι βρίσκω τον τρόπο που γίνονται αυτές οι συναυλίες απόλυτα λάθος, και εξηγώ: πώς μπορείς να απολαύσεις μια μουσική που σε πλημμυρίζει με συναισθήματα καθισμένος αυστηρά και στριμωχτά σε καρέκλα θεάτρου, προσέχοντας μην ενοχλήσεις τους γύρω σου, μη μπορώντας να απολαύσεις ένα ποτήρι κρασί ή ένα ωραίο γεύμα, όντας δηλαδή 'καταπιεσμένος' και 'περιορισμένος', και επίσης υποχρεωμένος να κοιτάς τη σκηνή με τους μουσικούς που, δε λέω, έχει ένα ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι κάποιο θέαμα που συναρπάζει;
Νομίζω πως θα ήταν πολύ πιο απολαυστική εμπειρία το άκουσμα τέτοιων μουσικών σαν συνοδεία σε γεύμα, σε ball room όπου μπορείς τουλάχιστον να χορέψεις ή να δεις άλλους να χορεύουν, σαν background σε μπαλέτο/όπερα (όπως και γίνεται) ή σε ανοιχτούς χώρους ώστε να είσαι σε επαφή με τη θάλασσα, τον ουρανό ή την πανσέληνο-δεν ξέρω τι, πάντως όχι σε ένα κλειστό θέατρο κοιτώντας τα μαλλιά του μπροστινού σου!
Δεν το αναλύω άλλο γιατί μάλλον όποιοι συμφωνούν θα κατάλαβαν ήδη τι θέλω να πω.
Ευχαριστώ πολυαγαπημένη Α μπα :)
- moonlight sonata


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Εγώ κατάλαβα πολύ καλά τι θέλεις να πεις. Έχω κι εγώ παρόμοια προβλήματα. Ας πούμε, πώς να απολαύσω την πισίνα μου όταν υπάρχει κίνδυνος να με κουτσουλήσει περαστικός γλάρος;


Όμως, αγαπητή φίλη, δεν έχεις βρει ακόμα τον κύκλο που σου ταιριάζει. Υπάρχουν άπειρα ball rooms, ακτές και κότερα όπου μουσικοί παίζουν κλασική μουσική ενώ οι πελάτες χλαπακιάζουν, πίνουν και καπνίζουν λέγοντας τα δικά τους. Αν πληρώσεις αρκετά παραπάνω, θα τα βρεις.

 

 

 

 

 

( Δεν έχει σημασία αν είναι τρολ ή όχι.)

104

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

16 σχόλια
#7 Γιατί τόση δηκτικότητα προς τη συγκεκριμένη ερώτηση? Δε λέω εκεί το κομμάτι με τα κρασιά και τα γεύματα ήταν λίγο κάπως. Αλλά έχω και εγώ το ίδιο παράπονο. Νομίζω οτί το συνιθισμένο κόνσεπτ για κονσέρτα κλασσικής μουσικής, είναι πολύ στείρο και απρόσιτο, και φαίνεται να απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που κοροιδεύεις, τα άτομα της "καλής κοινωνίας". Γι αυτό και συνηθίζεται ο κόσμος να ντυνεται επίσημα, η ατμ'οσφαιρα να είναι συγκεκριμένη κτλ. Και μάλιστα αυτό διατηρείται σε γενικές γραμμές ακόμα και σε παραστάσεις που δεν είναι ακριβές (φοιτητικές ορχήστρες κτλ).Έχω το εξής παράδειγμα. Ένας πολύ καλός φίλος είναι βιολιστής και δίνει συχνα κονσέρτα. Έχω πάει να τον δώ σε κομμάτια που ξέρω, σε κομμάτια που δεν ξέρω κτλ κτλ. Κάθε φορά, κάποια στιγμή με πιάνει μια υπερκινητικοτητα, μια ανάγκη να κουνηθώ, να κοιτάξω αλλού κτλ. Και το περιβάλλον γύρω μου φαίνεται πολύ στείροπ και σοβαρό. Το καλοκαίρι που μας πέρασε όμως συμμετείχε σε μία ομάδα μουσικών που έπαιζαν σε εξωτερικούς χώρους, και εκεί ήταν τελείως διαφορετικά. Ο κόσμος ηταν χαλαρός, μπορούσες να κουνθείς, να φύγεις να ξανάρθεις, να μιλήσεις, να χορέψεις κτλ. Και προφανώς το επίσημο ντύσιμο ήταν περιττό (αν και ευτυχώς σιγά σιγα το dress code του ντυσίματος αλλάζει και στα κονσέρτα και στο θέατρο).Γενικώς, αναγνωρίζω οτί είναι κοινωνικοί και ιστορικοί λόγοι που έχουν οδηγήσει στο να θεωρείται η κλασσική μουσική ασχολία της "καλής κοινωνίας" και "ακριβό" χόμπυ. Και ίσως και πρακτικοί γιατί συχνά η μόρφωση σχετικά με την κλασσική μουσική, απαιτεί κάποια οικονομική άνεση. Αλλά δε βλέπω γιατί πρέπει να ενισχύουμε αυτή την αντίληψη και αυτή την κατάσταση γενικότερα. Ειδικά δεδομένου οτι τελευταία γίνονται απόπειρες να γίναι όλο αυτό πιο προσιτό και οικονομικά και "αισθητικά".Και όλα αυτά χωρίς να είμαι ιδιαίτερα φαν της συγκεκριμένης μουσικής. Απλά μου φάνηκε λίγο υπερβολικά ειρωνικό το σχόλιο.
Μα εκείνη που ενισχύει την αντίληψη ότι η κλασική μουσική απευθύνεται στην "καλή κοινωνία" που έχει τη δυνατότητα να πληρώσει κάτι παραπάνω ώστε να την απολαύσει είναι η αποστολέας της ερώτησης! Η φθηνή κάποιες φορές είσοδος ή οι μειωμένες τιμές για φοιτητές/ανέργους σε τέτοια θέατρα ή αίθουσες συναυλιών (όπου βλέπεις τα μαλλιά της μπροστινής σου) καθιστούν προσβάσιμες τέτοιες εκδηλώσεις σε κοινό χαμηλού εισοδήματος και αναιρούν αυτόν τον περιορισμό. Αντιθέτως, δείπνα σε σαλόνια με κλασική μουσική να παίζει και χορούς και κρασιά προϋποθέτουν χρήματα για ξόδεμα κι εκεί να δεις dress code... Τουλάχιστον σε αίθουσες κονσέρτων το επίκεντρο είναι η μουσική, σε ball rooms η μουσική είναι το background.
Δεν ισχύουν αυτά που λες. Δεν χρειάζεται να έχεις οικονομική άνεση για να μάθεις να ακούς κλασσική μουσική. Και ούτε η κλασσική μουσική απευθύνεται στην ελίτ. Απευθύνεται σε όσους την αναζητούν και την αγαπήσουν. Την κατάλληλη παιδεία δεν έχουμε (στην Ελλάδα) από το σχολείο και την οικογένεια. Αν όμως σε ενδιαφέρει άκου τρίτο πρόγραμμα και ειδικά μία η ώρα το μεσημέρι και θα μάθεις απίθανα πράγματα. Στο you tube δε, θα βρεις σπανιότατες εκτελέσεις. Και όσο για τις παραστάσεις όσο και ακριβές να είναι κάποιες θέσεις πάντα υπάρχουν φτηνές αν τις αναζητήσεις έγκαιρα. Η απόλυτη ησυχία επιβάλλεται επειδή απαιτείται αυτοσυγκέντρωση και στους μουσικούς και στους θεατές σπό το ίδιο το είδος της μουσικής και πάντα απορώ με αυτούς που δεν το σέβονται γιατί βρίσκονται εκεί;
Είναι η πρώτη φορά που θα υπερασπιστώ ειρωνικό σχόλιο.Έχετε χάσει το μέτρο παιδιά.Τα κονσέρτα δεν είναι χασαποταβέρνες.Στα Μέγαρα Μουσικής γενικώς ,τα κινητά τηλέφωνα δεν έχουν σήμα,με ειδική εγκατάσταση που έχει γίνει επί τούτου.Όποιος γουστάρει τζερτζελο,δεν πηγαίνει σε συναυλία κλασσικής.Στο εξωτερικό,αν κάνεις φασαρία την ώρα της συναυλίας,σε κοιτάνε με ανθρωποκτόνα πρόθεση.Οι αίθουσες συναυλιών είναι εκκλησίες.Όποιος θέλει κάτι άλλο,ας πάει αλλού. Φτάνει το αίσχος με τα κινητά στα θέατρα και τα σινεμά που δεχόμαστε; αδιαμαρτύρητα;Προσωπικά,προσβάλλω ευθέως μετά την δεύτερη παρατήρηση στον αγνοούντα τους θεατές.
Στο εξωτερικό βασικά (τουλαχιστον στην Αγγλία, στην Τσεχία και στην ελβετία που έχω προσωπική εμπειρία) υπάρχουν χώροι εκτός των "μεγάρων μουσικης" που διοργανώνονται κονσέρτα κλασσικής μουσικής (μουσεία, βιβλιοθήκες, φεστιβάλ σε ανοιχτό/κλειστό χώρο, πανεπιστημιακές αίθουσες κτλ). Και σε αυτούς τους χώρους συνήθως είναι αρκετά πιο χαλαρό το κλίμα, σίγουρα ως προς το dress code και την κατανάλωση φαγητού/ποτού και ορισμένες φορές και ως προς άλλα ζητήματα όπως το χειροκρότημα, την ώρα προσέλευσης κτλ. Προφανώς δε θεωρώ οτι πρέπει να χτυπάνε κινητά, κ να πιανει κουβέντα ο κόσμος κατα τη διάρκεια του κονσέρτου, ειδικά σε κλειστούς χώρους (και δεν έχω πάει και πουθενά που να ισχύει αυτό). Αλλά από το να σέβεσαι τους γύρω σου (που όπως λέει και η rosa και ο Κάστωρ πρέπει να ισχύει κ σε μουσεία, σινεμά, θέατρα κτλ κ οχι μονο στα κονσέρτα) μέχρι το να μη μπορείς να κουνηθείς, να κάτσεις άνετα και να αναπνεύεσεις μην τυχόν και σε στραβοκοιτάξουν, είναι μια κάποια απόσταση. Κατά τ άλλα συμφωνώ οτι στην Ελλάδα δεν παρέχεται η κατάλληλη παιδεία ως προς την κλασσική μουσική στο σχολείο (και πιθανώς σε πολλές οικογένειες). Αλλά από τη στιγμή που δεν παρέχεται δωρεάν σχετική εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία, χρειάζονται συγκεκριμένα ερεθίσματα από κάπου αλλού για να την "αναζητήσεις" και να την "αγαπήσεις", πόσο μάλλον για να καταλάβεις περισσότερες λεπτομέρειες ως προς τη σύνθεση. Φαντάζομαι πως θα υπάρχουν διαθέσιμες πηγές, ίσως και δωρεάν μαθήματα μουσικής online, αλλά δεν είμαι σίγουρη οτι είναι τόσο εύκολη η πρόσβαση. Δε δηλώνω ειδική επι του θέματος, αλλά δε νομίζω οτί αρκεί το 3ο πρόγραμμα. Επίσης θέλω να πω πως πλέον υπάρχει η ακουστική τεχνολογία ώστε να υποστηρίξει τέτοιου είδους μουσική σε πιο open spaces. Προφανώς παλιότερα δεν υπήρχε και ήταν απαραίτητη προυπόθεση το "μέγαρο". Αλλά πραγματικά είναι πού ωραίο να ακους κλασσική μουσική ξαπλωμένος στο χορτάρι (οχι μόνο κλασσική μουσική βέβαια αλλά αυτό είναι το θέμα μας). Είναι προφανώς διαφορετική εμπειρία, χάνεις την ηχητική της αίθουσας, πιθανότατα χάνεις και κάποιες λεπτομέρειες της σύνθεσης, αλλά την απολαμβάνεις πιο χαλαρά, μπορείς να σκεφτείς και να ονειρευτείς ελέυθερα, να κουνηθείς λίγο παραπάνω, να αφεθείς και ενθουσιαστείς λίγο πιο ειλικρινά με τη μουσική. Έχει η κάθε κατάσταση τα προτερήματα της και το κοινό της. Γιατί να το σνομπάρετε τόσο?
Λοιπόν στην Βιέννη για παράδειγμα ή στο Βερολίνο,σε αίθουσα ρεσιτάλ κλασσικής μουσικής ΔΕΝ ΚΟΥΝΑΣ.Αφ ενός τα εισητήρια στοιχίζουν ιδίως για μας πλέον μια περιουσία και αφ ετέρου, ο οιοσδήποτε έχει προσέλθει εκεί,προσέρχεται για να ακούσει τον χ μύθο της κλασσικής μουσικής ,σολίστα ή τραγουδιστή της όπερας ,τον οποίο μπορεί να μην έχει δυνατότητα να τον ξανακούσει ποτέ στην ζωή του ζωντανά.Σε κάποιες κλειστές αίθουσες,αρκετές,οι θέσεις για ορθιους τέρμα πάνω ή τέρμα πίσω,μπορεί να στοιχίσουν 50 ευρώ.Οι ακροατές ενδιαφέρονται να ακούσουν τους σολίστες και όχι τους όποιους ήχους των διπλανών.Μιλάμε για άλλη παιδεία ανθρώπων.Δεν περιγράφω εξωγηινη πραγματικότητα.ΑΛΛΟ ΤΟ ΜΠΑΡΆΚΙ,ΆΛΛΟ ΤΟ OPEN CONCERT και άλλο το ρεσιτάλ σε ειδικά μελετημένη για τον ήχο αίθουσα συναυλιών. Μουσικοί μελετάνε χρόνια για να αποδώσουν με την μέγιστη μουσικότητα και τον βέλτιστο,βελούδινο ήχο ένα έργο σε μία συναυλία 2 ωρών και θα πάει κα΄ποιος εκεί να περιφέρει την ύπαρξή του περιδιαβαίνοντας ?Ε,ας επισκεφθεί άλλον χώρο για αναψυχή.Εάν δεν μπορεί να εκτιμήσει κάποια πράγματα ,ας μην τα πλησιάσει.Υπάρχουν ραδιόφωνο, δίσκοι, cd,tv κ.τ.λ.Στα επιστημονικά εργαστήρια δηλαδή μπαινοβγαίνει ο καθένας ή προσέχουν οι επιστήμονες ως κόρην οφθαλμού την δουλειά τους και την εκθέτουν μόνο στους επαίοντες? Με συγχωρείτε για τον τόνο, άλλα έχω υποφέρει στην Ελλάδα σε αίθουσες συναυλιών και τα ανεσυρα στην μνήμη μου με την ερώτηση 7.
daydreamcatcher,Δεν είναι θέμα σνομπισμού αλλά σεβασμού των κανόνων του όποιου χώρου και της συναίσθησης που χρειάζεται να έχεις για αυτό. Όπως ειπώθηκε από πολλούς αυτοί παραβιάζονται πολύ συχνά. Τονίστηκε ιδιαίτερα η αυστηρότητα των κανόνων στα θέατρα που προορίζονται για κλασσική μουσική γιατί απαιτείται ιδιαίτερη αυτοσυγκέντρωση από τους μουσικούς και από τους θεατές λόγω των απαιτήσεων του είδους. Πόσο δύσκολο είναι να πιπιλάς μια καραμέλα για να μην ξεροβήχεις ή να φταρνιστείς μέσα σε ένα χαρτομάντιλο για μα μην κάνεις θόρυβο και να μην μιλάς ; Αν σου αρέσει αυτό το είδος της μουσικής είναι πανεύκολο γιατί σε παρασύρει η ίδια η μουσική. Αν απολαμβάνεις με μαέστρο Θόδωρο Κουρεντζή Ρωμαίο και Ιουλιέτα πχ απλά σου κόβεται η ανάσα και δεν θορυβεί ούτε η αναπνοή σου . Αν δεν σου αρέσει και νοιώθεις νευρικά μην ξαναπάς.
Daydreamcatcher,συμπληρώνω ακόμη ότι το τρίτο πρόγραμμα δεν σε κάνει ειδικό. Μπορείς όμως να μάθεις αρκετά πράγματα που θα γίνουν αφορμή για περισσότερο ψάξιμο στο διαδίκτυο.
Μα δεν είπε κανείς να καταργηθεί το μέγαρο, ούτε να αλλάξει. Νομίζω ουτε καν η κοπέλα της ερώτησης 7 δεν είπε κάτι τέτοιο. Προφανώς και σέβομαι τους ανθρώπους που θέλουν να απολάυσουν τη μουσική αυτή με το συγκεκριμένο τρόπο. Αντιλαμβάνομαι επίσης πλήρως οτι σε μια αίθουσα με συγκεκριμένη ακουστική, πρέπει να φέρεσαι αναλόγως ώστε να μην ενοχλείς τους γύρω σου. Επειδή όμως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν διαφορετική προσέγγιση, πραγματικά δεν αντιλαμβάνομαι που είναι το πρόβλημα στο να υπάρχουν και οι υπόλοιπες επιλογές. Ειδικά εφ'όσον, όπως προείπα υπάρχει πλέον η τεχνολογία να προσφέρει και καλύτερη ακουστική σε χώρους εκτός μεγάρων μουσικής, αλλά και παράλληλα καλή επιστροφή ήχου στους μουσικούς ωστε να μην καθίσταται αδύνατος ο συντονισμός τους σε πιο "δύσκολους" χώρους.Να προσθέσω οτι στο Βερολίνο που αναφέρθηκε, μια χαρα συνυπάρχουν τα ρεσιταλ που περιγραφει η rosa με το Staatskapelle für Alle το καλοκαίρι και μάλιστα μαζεύει πάρα πολύ κόσμο. Είναι όλοι απαίδευτοι και δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τη μουσική? Νομίζω οτι γενικώς η ύπαρξη εναλλακτικών, και κυρίως η αλλαγή νοοτροπίας ως προς το συμβολισμό ενός ρεσιταλ (καλως ή κακως για κάποιους συνδέεται με συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις), θα βοηθήσει πολύ στο να πηγαίνουν στο μέγαρο μόνο όσοι τους κόβεται πραγματικά η αναπνοή. Ε και να έχουν κάπου να πηγαίνουν και οι υπόλοιποι που απλά τους αρέσει το συγκεκριμένο είδος μουσικής :)Επίσης συγνώμη αν σας σύγχησα, αλλά συνεχίζει να μη μου φαίνεται τόσο τραγικό το όλο ζήτημα
H δηκτικοτητα προς τη συγκεκριμενη ερώτηση νομίζω οτι προέρχεται απο το γεγονος οτι η γραφουσα δεν αντιλαμβανεται αυτο που πολλοι δεν πιανουν σε σχεση με το οποιο καλλιτεχνικό εργο.Ειναι δουλεια.Σκληρη δουλεια.Για να παρουσιαστει το εργο,να συγχρονιστουν τοσοι ανθρωποι μαζι και να παρουσιασουν κατι εστω και μετριο χρειαζεται τρομερη δουλεια και οργανωση και ειναι ασεβεια να χαλπακωνεις η να παιζεις το κομπολοι σου την ωρα που παρουσιαζουν.Ομοιως και το dress code .Αναγνωριζεις οτι αυτο το οποιο διαλεξες να παρακολουθησεις ειναι κατι το ιδιαιτερο ,για αυτο και τα ιδιαιτερα ρούχα.Τωρα ενταξει αυτο για το οτι δεν μπορεις να κουνηθεις η να ενοχλησεις το διπλανο σου ,τι θελετε να κανετε πια?να αρχισετε να κόβετε βόλτες η να βγαλετε κανενα μανο να βαφετε τα νυχια σας?2 ωριτσες το πολυ ειναι ,εχω παει σινεμα με 10 χρονων παιδι εκατσε ησυχο κιχ δεν εβγαλε σε ολη την ταινια.Θυμαμαι συνεντευξη stand up comedian που ελεγε οτι ειναι παρα πολυ δυσκολο το να κανεις παρασταση και να προσπαθεις να τραβηξεις το ενδιαφερον του κοινου ενω τρωνε ,μιλανε ,σου μιλανε ,χαζευουν το κινητο τους.Ε ναι προφανως και ειναι,δινει παρασταση ο ανθρωπος χρειαζεται συγκεντρωση.Κατι που εχω επισης προσεξει και σε θεατρο και σε συναυλιες στις ελαχιστες που εχω παει ειναι οτι ο κοσμος πριζει τους συντελεστες μετα την παρασταση.Ειναι κατακοποι καλε οι ανθρωποι ,θελουν να πανε να βαλουν παντοφλες,να κανουν τσιγαρο,να φανε ,να κατουρησουν ,χτυπιοντουσαν ενα διωρο.Σεβασου τους και αστους ησυχους ,που πανε στο καμαρινι για φωτο η κουβεντα.Ειναι κουρασμενοι.Δεν ειναι κουραση μονο το τσαπισμα στο χωραφι.
@ Μίλτος ΠαπάραςΣυνεχίζω να μην αντιλαμβάνομαι γιατί το dress code είναι θέμα σεβασμού και αναγνώρισης του κόπου τους. Συγνώμη αλλά το βρίσκω ασύνδετο. Είναι μια σύμβαση που προσωπικά δε μ αρέσει. Επίσης δεν είπα πουθενά οτι θέλω να ενοχλήσω το διπλανό μου. Αλλά ούτε και θέλω να φοβάμαι να μετακινηθώ ένα εκατοστό μην τυχόν και κάποιος αποσπαστεί. Το μανό παντως ενημερωτικά είναι αθόρυβο :) Γενικώς θελω να πω οτι αλλο να χτυπησει το κινητο μου και αλλο να κοιταξω το κινητο μου. Αντίστοιχα, άλλο να τρωω πληρες γευμα, άλλο να πίνω ενα ποτο. Άλλο φωτογραφία με φλάς, άλλο χωρίς. Δεν ειναι ολα εξισου προβληματικα. Και τελος παντων, στο θεατρο ας πουμε που εμενα μ αγγίζει πιο πολυ, δε μ αρεσει να μιλανε γυρω μου, και ειδικά να χαχανίζουν σε ακυρα σημεια, αλλά αν ενα δεκάχρονο εχει μια απορία, ας ρωτήσει το μπαμπά του δεν πειράζει. Ψιθυριστά και διακριτικά. Και ας κουνηθεί και λίγο παραπάνω. Πρέπει να είναι ή το ένα άκρο ή το άλλο? Άσε που όταν είμαι όντως συνεπαρμενη από το θέαμα όλα αυτά περνάνε στο background.όσον αφορα στο stand-up, αυτό διαφέρει αρκετα ως διαδικασία αλληλεπίδρασης με το κοινό και είναι άλλες οι απαιτήσεις.Κατα τ άλλα έχω να παραθέσω τα εξής (βίντεο από μια πρόσφατη συνεντευξη του Hazlewood εψαχνα αλλά μέχρι να το βρω με καλύπτουν):https://www.theguardian.com/music/2013/sep/10/noise-classical-concert-etiquette-kate-mollesonhttps://www.theguardian.com/music/2009/aug/03/classical-concerts-fresh-airΕιδικά το κομμάτι που αναφέρει οτι η μουσική το 18ο αι. δεν απευθυνόταν σε ήσυχο κοινό μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον.
@dreancatcher,'στείρο και απροσiτο' για όσους δεν έχουν στενή η σχέση με την κλασσική μουσική και τους είναι απλώς ένα άκουσμα μέσα στα άλλα, αλλά για όλους εμάς που μεγαλώσαμε εξερευνώντας την με προσήλωση και αμείωτο ενδιαφέρον (από το baroque μέχρι κλασσική μουσική του 21ου αι.) δεν το βρίσκουμε καθόλου στείρο και απροσiτο, τουναντίον. Πως είναι δυνατόν να βρίσκει κάποιος 'στείρο και απροσiτο' το, π.χ., νέο κτίριο της Elbphilarmonie στο Αμβούργο; Όσο για το 'dress code', το Royal Festival Hall (το πιο ζεστό μέρος στον κόσμο, κατ'εμέ), το Purcell Room, το Barbican (the concert hall), το Wigmore Hall, το King's Place, η εκκλησία του St. James Smith Square (baroque φεστιβάλ κάθε καλοκαίρι), η the Proms στο Royal Albert Hall δεν έχουν dress code (επίσης έχουν πολύ καλές και προσιτές τιμές -από £12-15. Στα Proms, όρθιος, με £5). Έχω ζήσει τις μεγαλύτερες συγκινήσεις (πνευματικές και συναισθηματικές) της ζωής μου σε αυτά τα μέρη όπου επικρατεί θρησκευτική κατάνυξη και ευλαβική προσοχή, και αν κάποιος μου τις χάλαγε με την έλλειψη προσοχής προς το έργο, και την έλλειψη σεβασμού προς τους εκτελεστές και στο υπόλοιπο κοινό θα χαιρόμουν να τον δώ να εκπαραθυρώνεται από τους ταξιθέτες. Επίσης, πολλές φορές έχω πάει στην Royal Opera House με κανονικά ρούχα, χωρίς ποτέ να έχω πρόβλημα η να αισθανθώ ότι έχω πρόβλημα. Το κοινό είναι μικτό εδώ, η κλασσική μουσική, η όπερα δεν θεωρούνται κτήμα μιας τάξης η εισοδήματος. Βρίσκεις άτομα στο κοινό που τηρούν ένα dress code και και άλλα που δεν δίνουν σημασία και κανένας δεν πρόκειται να σου πει τίποτα. Το μόνο μέρος με dress code που ήξερα ήταν η Glyndebourne Opera House (που είναι κοντά στην πόλη Lewes του East Sussex και εκτός από τα έξοδα απόκτησης μάξι φορέματος -αλλά οι σπουδαίες τους παραστάσεις το άξιζαν- θέλει και έξοδα μεταφοράς), αλλά και αυτοί πλέον έχουν χαλαρώσει το 'dress code'. Αν δεν μπορείτε να συγκεντρωθείτε στο έργο τότε καλύτερα να μην πάτε σε συναυλίες κλασσικής μουσικής, αντί να θέλετε να αλλάξει το 'concept' του χώρου και να βάλουν και ένα ανοιχτό bar πίσω από την ορχήστρα η να σουλατσάρουν οι 'ανήσυχοι' στους διαδρόμους υπό τους ήχους του andante της 6ης του Mahler.
#5 Δεν έχει σημασία το πόσο νομίζεις οτι ταιριάζουν ή το πόσο ταιριάζουν. Οι σχέσεις δε βασίζονται μόνο στο πόσο καλά περνάμε μαζί. Ο Ρ. ζει δυο αντικρουόμενες καταστάσεις, τη ζωή του πριν έρθεις στις ΗΠΑ και τη ζωή μετά. Ζούσε σε μια ισλαμική παλαιών αντιλήψεων τις οποίες φαίνεται οτι έχει ενστερνιστεί και ο ίδιος. Του αρέσει η φίλη σου, η ζωή και δραστηριότητες που έχουν αλλά μέσα του το σεξ πριν το γάμο είναι ακόμα αμαρτία. Και η φίλη σου δεν είναι η ιδανική σύζυγος και σύντροφος αφού έχει κάνει σεξ μαζί του (ακόμα κι αν ήταν η πρώτη της φορά το ίδιο θα σκεφτόταν). Του αρέσει η παρέα της και ίσως ταιριάζουν αλλά έχουν θεμελιώδεις διαφορές στο πως βλέπουν το σεξ. Αυτή σαν απόλαυση κι αυτός ως μέσω αναπαραγωγής και αμαρτία. Τον βλέπω να παντρεύεται μια μουσουλμάνα που ταιριάζει στα "στανταρ" του και η φίλη σου να πληγώνεται.Το σεξ είναι σημαντικό σε μια σχέση, η φυσική επαφή γενικά. Χωρίς αυτό (αν δεν συντρέχει ιατρικός λόγος) είμαστε απλά φίλοι με κάποιον, όπως η φίλη σου με τον Ρ. Η θρησκεία μπορεί να επηρεάσει την κοσμοθεωρία κάποιου και στην περίπτωση του Ρ το κάνει. Η φίλη σου θα έπρεπε να ξεκόψει, να μην τον βλέπει γιατί της κάνει κακό. Με την συμπεριφορά του αυτός της δίνει ελπίδες, οτι ίσως κάτι αλλάξει όμως δε θα γίνει. Και το να προσπαθούν να είναι φίλοι δεν πετυχαίνει γιατί αν ήταν μόνο φίλοι η φίλη σου θα είχε κάνει κι άλλες σχέσει.
4Είμαι σίγουρη ότι ο χρόνος άφιξης της πεθεράς έχει να κάνει με το πότε παίζουν συγκεκριμένες παραστάσεις και συναυλίες στην πόλη σου και πώς μπορεί να συνδυασει όσο πιο πολλά μπορεί με μια επίσκεψη. Σε περίπτωση που ο σύζυγος δεν κάνει απολύτως καμία κίνηση:"Α, έκλεισες πεθερούλα μου τότε; Αχ, δεν μας βολεύει, έπρεπε να μας ρωτήσεις πρώτα, σε ποιο ξενοδοχείο θέλεις να σου κλείσω;"Δεν καταλαβαίνω, τί πάει να πει είναι δουλειά του γιου; Αν δεν το κάνει και λειτουργεί εγωιστικά, λύσε εσύ το θέμα.
#7 Εγώ πάλι έχω την εντελώς αντίθετη εμπειρία. Δεν είμαι φανατική του είδους, σπάνια θα ακούσω λίγο στο ραδιόφωνο. Πρόσφατα όμως παρευρέθηκα σε κονσέρτο κι απόλαυσα πολύ πολύ περισσότερο την εμπειρία της ζωντανής μουσικής. Ήταν πραγματικά μια αίσθηση που νομίζω πως σε άλλο χώρο δεν μπορεί να είναι ίδια αφού χρειάζεται ησυχία και καλή ακουστική!
#1Παρακολουθούσα τη διήγηση με κομμένη την ανάσα επειδή πολλοί βρίσκονται σε παρόμοια/ανάλογη θέση στις μέρες μας. #5H παρθενία πέραν μιας ηλικίας (ας πούμε χονδρικώς 22-23) πάντοτε κάποιο "κόλλημα" εμπεριέχει (κι ας χαϊδεύουν ορισμένοι τις πλατούλες όσων το ομολογούν με παράπονο). Δεν είναι δυνατόν μια ανάγκη με βιολογικό υπόβαθρο να καταπιέζεται τόσα χρόνια χωρίς κάποιον πολύ σοβαρό λόγο. Αν κάποιος δεν έτρωγε πχ. επί ένα χρόνο και έπινε μόνο φρουτοχυμούς και γάλα για να επιβιώσει (και επεβίωνε) δεν θα υποπτευόμασταν ότι έχει κάποιο θέμα; Πάντως προκαλεί μειδίαμα (και ταυτόχρονα και θλίψη) να διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχουν μαμόθρεφτοι/μπαμπόθρεφτοι και σε άλλες κουλτούρες, κι ότι μάλιστα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να διατηρηθεί κάποιο άτομο σε τέτοια ελεγχόμενη ανώριμη κατάσταση είναι ως επί το πλείστον τα ίδια! (άκου "πυροτεχνήματα"!!)#6Προσωπικά δεν τοποθετώ την υπαγωγή του δεύτερου επιθέτου σε τουλάχιστον ένα επίσημο έγγραφο (που μπορεί να επιδειχθεί) στην σφαίρα του "ρομαντικού" ή "συμβολικού", αλλά του πρακτικού και μόνο. Εξηγούμαι: Αν τυχόν χρειαστεί να βρεθεί κάποια σύζυγος και/ή μάνα (χτύπα ξύλο) σε νοσοκομείο και να παρθούν αναγκαίες αποφάσεις άμεσα για τους αγαπημένους της πρέπει να μπορεί να αποδείξει τον συσχετισμό μαζί τους με κάποιον νομικά αδιάσειστο τρόπο. (Άλλωστε για αυτούς τους λόγους επιθυμούσαν και οι gay το περίφημο σύμφωνο κι είναι απολύτως λογικό.) Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει πάντα μαζί κάποια δίγλωσση ληξιαρχική πράξη, so be it. Να υπάρχει όμως κάποιο αποδεικτικό, κάτι. #7Δεν είναι απαξιωτικό για τους καλλιτέχνες να προβαίνει κανείς σε άλλη δραστηριότητα ενόσω εκείνοι κάνουν performance για το κοινό τους; Kαι στα μπουζούκια να πάμε, που λέει ο λόγος, είναι ευγενικό όταν ο άλλος τραγουδάει να παρακολουθούμε (κι όχι να ξεδοντιάζουμε το φιλέτο μας). Γι'αυτό άλλωστε πήγαμε εξ αρχής, έτσι δεν είναι;
#5.1.Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;Ο συντηρητικός μουσουλμάνος.2.Η φίλη σου κακώς αφήνει αυτή την κατάσταση να σέρνεται.Αν και η φάση δεν έχει σεξ,δε διαφέρει ουσιαστικά η ιστορία από τις περιπτώσεις,που η κοπέλα θέλει να είναι ζευγάρι με το φίλο της,αλλά αυτός επιθυμεί μόνο σεξουαλική σχέση.3.Φίλη σου,δε λέω,αλλά δε χρειάζεται να της λύσεις τα προβλήματα.Αν σε κουράζει με τα ίδια και τα ίδια,να της το κόψεις.Δεν μπορεί,θα έχεις κι εσύ τα δικά σου.Εκτός κι αν βολεύει,να ασχολείσαι με τα δικά της.4.Περίληψη.
#5 Με λίγα λόγια είναι ερωτευμένος με τη φίλη σου αλλά επειδή δεν πληρεί τα κριτήρια που θέτει το οικογενειακό του περιβάλλον και που αυτός αποδέχεται (το τι είναι προοδευτικό για ανθρώπους που προέρχονται από τέτοια περιβάλλοντα είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που νομίζουμε) δεν υπάρχει στο μυαλό του η παραμικρή διάθεση για κάποια άλλη προοπτική σε αυτή τη σχέση. Συν τις αγκυλώσεις για το σεξ και το ψυχολογικό πρόβλημα κλπ. Αυτή την πραγματικότητα πρέπει να αναγνωρίσει η φίλη σου και να βγει από το λουπ.
Σουβλίτσα,έχω την αίσθηση ότι είναι υπερβολικά δύσκολο να κατανοήσει μη μουσουλμάνος μουσουλμάνο και ιδίως σε θρησκευτικά ζητήματα,όπου μιλάμε για μήποτε τεμνόμενες πραγματικότητες.Όταν μεγαλώνεις σε χώρα όπου η γυναίκα ,η οποία απλώς παρευρίσκεται μόνη στον στον ίδιο χώρο με άντρα, θεωρείται εξώλης και προώλης,πόσο πολύ μπορείς ν αλλάξεις νοοτροπία; Κακώς δεν μας γράφει η φίλη την χώρα καταγωγής του εν λόγω άντρα. Ουδεμία σχέση οι Άραβες μεταξύ τους.Άλλο οι Σύριοι,άλλο οι Αλγερινοί, άλλο οι Λιβανέζοι, άλλο οι Μαροκινοί, άλλο οι Αιγύπτιοι και πάει λέγοντας.Μιλάμε για χώρες με αγεφύρωτα χάσματα ΚΑΙ στην γλώσσα. Είναι δυνατόν δύο Άραβες να μην μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους μιλώντας την γλώσσα της χώρας τους και για αυτό, επιλέγουν τα κλασσικά αραβικά που ομιλούνται στο Αλ Τζαζίρα και γράφονται στις εφημερίδες.Και όπως διαφέρουν τα αιγυπτιακά από τα αραβικά της Σαουδικής Αραβίας, ακολούθως διαφέρει η νοοτροπία και η κουλτούρα. Προοδευτικός Άραβας;Σε σχέση με τους άλλους Άραβες,συγκριτικά με τους Ευρωπαίους ή τους Αμερικανούς;Θα συζητάμε μέχρι αύριο.Ποιό το μέτρο σύγκρισης;Για να συντομευω, ο νεαρός,κατά τα δικά μας, έχει σοβαρό, τολμώ να πω ,ψυχολογικό, για να μην το χαρακτηρίσω ψυχιατρικό θέμα ,για το οποίο,δεν ευθύνεται μεν,επειδή έτσι μεγάλωσε,αλλά ,αν ο ίδιος δεν θέλει να το λύσει,δεν θα λυθεί.Ενδεχομένως να μην λύνεται ακόμα και να θέλει να το λύσει. Γιατί να θεωρείται ένας άνθρωπος με τέτοιο ζήτημα ως το πλέον κατάλληλο ταίρι;Το σεξ δεν είναι καθόλου αμελητέο στις ερωτικές σχέσεις.Οι δυο τους έχουν μιας μορφής, ερωτική, βασανιστική σχέση. Αν αποφασίσουν από κοινού ότι παραμένουν φίλοι, απεμπλέκονται.Αυτός υποψιάζομαι ότι μάλλον το έχει πάρει απόφαση για τους λόγους τους ,που δεν ξέρω αν έχει νόημα να τους αναλύσουμε.Αν πάψουν να ροκανίζουν τον χρόνο τους,η φίλη κυρίως ξοδεύοντας χρόνο μαζί, αυξάνονται οι πιθανότητες να ταιριάξουν με κάποιον άλλο.Δεν ζούμε στον μεσαίωνα για να πιστεύουμε ότι ένας άνθρωπος μας συμπληρώνει και τέρμα. Σε λίγο καιρό, αυτή η ιστορία,θα είναι μία ακόμη απίθανη(για ευρωπαίο) κατάσταση για αφήγηση.Το άφησα για το τέλος:Γιατί αδυνατεί να αποδεχθεί η φίλη ότι βασανίζει τον εαυτό της ανελέητα με μια απέλπιδα επιλογή;Καλή απεμπλοκή εύχομαι!
6. Λένα λυπάμαι που στο λεω, αλλά στο UK δεν είναι δύσκολο να γίνει. Γίνεται μέσα σε 2 λεπτά με ένα deed poll και αυτό είναι. Θεωρείται μάλιστα σε κάποιους κύκλους μεγάλη αγένεια και αχαριστία, και ότι δεν είσαι της οικογένειας, να μην αλλάξεις το επωνυμό σου ως παντρεμένη γυναίκα. Η κοινωνία "επιβάλλει" αλλαγή επιθέτου στο facebook και επίσημα το πολύ μια εβδομάδα μετά το γάμο. Μετά έχεις σχόλια τύπου "καλά δε θα αλλάξεις επίθετο τώρα που είσαι mrs?" (η κυρία του κυρίου κοινως)Οπότε εδώ ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν το βλέπω να πεθαίνει σύντομα το έθιμο. Και φυσικά με ενοχλεί το ρομαντικούλι της υπόθεσης να έχουμε το όνομα του άντρα μας ή να κάνουμε το δικό μας double-barrelled. Μιεχ. Δεν κάνει το επίθετο την οικογένεια. Κι ας έχω γνωστό μου να μου λέει ότι ΑΝ παντρευόταν μαζί μου και δεν το άλλαζα θα στεναχωριόταν. Ξυδάκι.
Πάνω σε αυτό που λες έχω να παρατηρήσω ότι πελάτισσες που εχουν διατηρήσει το ονομά τους, και που έρχονται να κάνουν προσκλητήριο βάπτισης στο πρώτο παιδι βάζουν συνήθως το κανονικό τους όνομα. Όταν έρχονται για το 2ο, βάζουν σχεδόν πάντα του συζύγου, γιατί λένε ότι άκουσαν άσχημα σχόλια στο πρώτο και δεν θέλουν να δημιουγήσουν εντυπώσεις.
Πάντως για να ξανάρχονται, κάνετε καλή δουλειά! :)Μάγκι είσαι σε θέση κλειδί. Φούντωνε τες, ακούς εκεί, σιγά τις εντυπώσεις! ΚΑΙ μέσω τέτοιων αλλαγών εδραιώνεται η ισότητα. Εντυπώσεις λέει. Τα νεύρα μου.Όταν κάναμε το σύμφωνο, θέσαμε ως όρο τυχόν τέκνα να αποκτήσουν και τα δυο επίθετα. Όχι από αντίδραση ή δημιουργία εντυπώσεων, απλώς επειδή είναι δισύλλαβα και τα δυο, μικρά, και δε θα δυσκόλευαν κανέναν. Για μένα ήταν εντελώς αυτονόητο να συστήνεται το παιδί αναφέροντας και τους δυο ανθρώπους που το έφεραν στον κόσμο. Βασικά είναι σημαντικό, όχι αυτονόητο. Για μένα. Επειδή όμως δεν θεωρώ ότι είμαι και ρηξικέλευθη, απόρησα με τον συμβολαιογράφο που μου είπε ότι ε, έτσι κι αλλιώς με το πρώτο θα το φωνάζουν. Ε, του είπα, θα του μάθω να τους διορθώνει. Όταν ενηλικωθεί, ας κάνει όπως νιώθει κι όπως βολεύεται καλύτερα.Βρήκα πού να ψάξω δουλειά. Δώστε κι άλλες τέτοιες ιδέες, νιώθω έτοιμη να αλλάξω συνειδήσεις. <3
@πόντιαΤα καλύτερα προσκλητηρια της πόλης λέμε! : ))Τί να πρωτοπρολάβω, που πασχιζω να βαλω το όνομα της νύφης πρώτο στα προσκλητήρια γαμου και της μητέρας σε αυτά της βάπτισης γιατι οι κυρίες προηγουνται, δηλαδή απλα για λόγους ευγενείας και κομψότητας και μου το αλλαζουν για "να μη νομισει ο κοσμος οτι του εχει βάλει τα 2 πόδια σε ένα παπούτσι". Στους γαμους ειδικά για να μη νομισουν οτι τον τυλιξε. Και η απάντηση που χρησιμοποιείται, ειναι παντα αφοπλιστικη: "Ο άντρας πρώτα".
Τώρα θυμήθηκα ότι είχα ρωτήσει μικρότερη σχετικά μ'αυτό, όταν παντρευόταν η αδερφή μου, και μου είχε πει πως η κάθε οικογένεια βάζει το όνομα του παιδιού της πρώτο, στα προσκλητήρια που αναλογούν σ'εκείνη. Αλίμονο, μη μας κατηγορήσουν ότι διαφοροποιούμαστε. Η μαμά μου, γεννηθείσα το 1936, κάπου στα 50 της φόρεσε παντελόνι. (Είχε χαμόγελο κρεστ η μαμά μου και πολύ ωραία χέρια, πάντα με βαμμένα νύχια, περιποιημένα και μεγάλο σουξέ στις ανύπαντρες, τις χήρες αλλά και τις παντρεμένες της καρασυντηρητικής πόλης.) Κάθε κράξιμο σοκαρισμένης φίλης της, το αντιμετώπιζε κατευθύνοντας αργά τα χέρια ανάμεσα στα πόδια της, σχηματίζοντας τρίγωνο και λέγοντας χαμογελαστά "Εδώ σε γράφω, εσείς οι τίμιες να κάθεστε με φούστα και κλειστά πόδια." Τσούκου τσούκου, άρχισαν η μια μετά την άλλη να έρχονται με παντελονάκια:-Αχ παναθεμά σε, μας έκανες να φορέσουμε παντελόνια. -Δεν ντρέπεστε, αντί να μου το πείτε εσείς που είστε μεγαλύτερες, μ'αφήνατε τόσα χρόνια να συγγέομαι. Νομίζω δύσκολα αντιστέκεται κανείς σε κάποιον που δεν επιβάλλει, αλλά εμπνέει. <3 ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ.
Αχαχαχαχα, ετσι, βουρ για επανασταση !! Εγω μαζι σου ειμαι γιατι τους βλεπω να αφριζουν. Μου ειχε πει καποτε ο σκωτσεζος πρωην μου οτι αν παντρευομασταν, αφου δεν αλλαζα εγω το επιθετο μου, θα το αλλαζαμε και οι 2 και θα καναμε μια μιξη. Εννοειται πως επεσε οχι κι εκει. Αν ηθελε να εχει το ιδιο επωνυμο να το αλλαζε αυτος, ετσι του ειχα πει. Και διαμαρτυρηθηκε... Και τωρα τα θυμαμαι και κλαιω απο τα γελια, αλλα σκεψου ποσο αυτονοητο ειναι για μας οτι δε θα αλλαξουμε επιθετα και ποσο αυτονοητο θεωρουν ως επι το πλειστον οι αγγλοι οτι θα επρεπε να αλλαξουμε
Ο καθένας το δικό του, στο κουδούνι και τα δύο. Και τα παιδιά? Εκεί σε θέλω μάστορα....όπως το άλλο που ανακάκυψα ότι στην ελλάδα λέει το παιδί "ακολουθεί τον πατέρα" και έτσι γράφεται υποχρεωτικά στη δική του μερίδα! Και γίνεται δημότης εκεί που είναι ο πατέρας αναγκαστικά! Ακόμα κι αν χωρίσεις αυτό δεν αλλάζει, μόνο με δικαστική απόφαση πφφφφφφ αντε γεια.
@nayakepler,Ο νομός στο ΗΒ δεν σε υποχρεώνει να παίρνεις το όνομα του συζύγου αλλά ούτε σε υποχρεώνει να κρατάς το δικό σου. Το θεωρεί ατομική απόφαση αρκεί να δηλώσεις στις αρχές πιο θέλεις να χρησιμοποιείς. Γενικά η αλλαγή ονόματος-επιθέτου είναι πολύ πιο εύκολη εδώ από ότι στην Ελλάδα (που έχω ακούσει ιστορίες φρίκης, μπλέκεται μέχρι και η εκκλησία!!!). Στην Ιταλία ο νόμος απαιτεί η γυναίκα να κρατάει το δικό της όνομα εδώ και πάνω από αιώνα. Το μέτρο πάρθηκε όχι λόγω ισότητας αλλά λόγω προβλημάτων στα κτηματολόγια με τα περιουσιακά και άλλα γραφειοκρατικά. Δεν μου έχει τύχει εμπειρία όπως η δίκης σας, το αντίθετο, φίλοι και φίλες που παντρεύτηκαν (χώρισαν, ξαναπαντρεύτηκαν ) ποτέ δεν άλλαξαν επίθετο, ούτε και υπήρξε πίεση από κανέναν να το κάνουν. Τη μόνη περίπτωση αλλαγής επιθέτου λόγω γάμου που γνωρίζω είναι όταν φίλη παντρεύτηκε γνωστή οικογένεια με τίτλο. Βέβαια άλλα πράγματα ίσχυαν στο παρελθόν, όπως παντού (εκτός Ιταλίας). @Mia idea, Στο ΗΒ δεν βάζουμε ποτέ μα ποτέ ονόματα στην πόρτα, στα κουδούνια, στα γραμματοκιβώτια (το ταχυδρομείο έρχεται με βάση τον αριθμό σπιτιού διαμερίσματος και ασχέτως του ονόματος στο φάκελο/πακέτο. Αν δείτε όνομα σε κουδούνι είτε είναι νέο-φερμένοι και δεν γνωρίζουν ακόμη τι και πως, η δεν θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής της γενέτειράς τους.
#6: Έχει τύχει κι εγώ κάποιες φορές να χρησιμοποιήσω το επίθετο του συζύγου εδώ στην Ελβετία, όχι σε επίσημα έγγραφα, αλλά σε κάποιο email ή μήνυμα που μπορεί να γράψω σε δασκάλους των παιδιών ή γονείς συμμαθητών. Το κάνω για να καταλάβουν ότι είμαι η μαμά του τάδε, για ευκολία και συντομία. Επίσης είναι πολύ πιο εύκολο στην προφορά το δικό του επίθετο. Αλλά γιατί να το βάλεις στο βιογραφικό σου; Τι κερδίζεις;
Και μένα μου έκανε εντύπωση που ανέφερε βιογραφικό, σκέφτηκα περίπτωση φίλης μου που παντρεύτηκε Γάλλο και πήρε το επίθετο για να βρει πιο εύκολα δουλειά όταν πήγε να μείνει στην Γαλλία, καθώς θεώρησε ότι αν κάποιος το δει στο βιογραφικό θα το βρει πιο 'εύπεπτο' απτό Παπαχαραλάμπους για παράδειγμα (τυχαία το λέω αυτό το επίθετο γιατί είναι δύσκολο να το διαβάσει κάποιος ξένος)
Πολύ σωστή παρατήρηση. Βέβαια, καλό θα είναι ό,τι υπάρχει στο βιογραφικό να υπάρχει και στα επίσημα έγγραφα. Οπότε εάν την αλλαγή θέλει να την κάνει για λόγους ενσωμάτωσης στην εκεί κοινωνία και - θεωρητικά - διευκόλυνσης στην εύρεση εργασίας, θα πρέπει να την κάνει επίσημα και με το νόμο.
No-no ναι έχεις δίκιο, η δική μου φίλη ήταν παντρεμένη με Γάλλο. Η κοπέλα λέει ότι είναι από άλλη χώρα ο άντρας της και θα μετακομίσουν εκεί, οπότε εικάζω ότι ίσως είναι για αυτό τον λόγο - να βρει πιο εύκολα δουλειά, να ενσωματωθεί ίσως όπως είπε και η rosa nera.
Η οικογένεια μου που μετακόμισε στην Βρετανία, όταν ήμουν 8 ετών, άλλαξε το όνομα της μέσα σε πέντε χρόνια, μόλις πήραμε υπηκοότητα, επειδή πολλά Ελληνικά επίθετα είναι δύσκολα στην προφορά για μη Έλληνες και όταν δουλεύεις σε υπηρεσίες της αλλοδαπής, όπως οι γονείς μου, δεν μπορείς να κρατάς ένα επίθετο που κανείς δεν μπορεί να προφέρει χωρίς μεγάλη δυσκολία (και με πολλά λάθη). Την μητέρα μου την αποκαλούσαν, Πα-πα-αϊ-ο-α-νν-αϊ-ντ-αου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος που μεταναστεύει στην αλλοδαπή μπορεί να θέλει νέο επίθετο, και όλοι αυτοί οι λόγοι είναι σεβαστοί, εκτός από πρακτικοί. Εμένα με ενοχλεί περισσότερο εκείνη η γενική κτητική στα επίθετα των Ελληνίδων (τα πατρικά τους, βεβαίως βεβαίως) παρά η αλλαγή επιθέτου όταν μεταναστεύεις (είτε παίρνεις ένα νέο είτε ένα ευκολοπροφέρετο του αλλοδαπού συζύγου).
Ανοίγει συρτάρια, ντουλάπες, βάζει το κανάλι που θέλει εκείνη στην τηλεόραση κλπ κλπ. Αυτές οι μικρο-επεμβασεις δε με ενοχλούν τόσο. Πηγή: www.lifo.grΕ όχι και μικροεπεμβάσεις! Αυτή κάνει κανονικά κουμάντο στο σπίτι σου και σε αγνοεί επιδεικτικά. Εγώ ούτε από την μάνα μου δεν ανέχομαι τέτοια συμπεριφορά, φαντάσου ότι μένουμε στα 200μ απόσταση και αν θέλει να έρθει σπίτι μου θα με πάρει τηλέφωνο.Εφόσον ο άνδρας σου κάνει την πάπια για να μην στεναχωρήσει την μανούλα ή παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου ή δεν μιλάς και το καταπίνεις αμάσητο - προτείνω το πρώτο. Αναγκαστικά θα πρέπει αν γίνεις εσύ δυσάρεστη στην πεθερά και να της μιλήσεις ευγενικά και ήρεμα μεν έξω από τα δόντια δε. Μην ανησυχείς, θα μουτρώσει για λίγο στην αρχή και μετά όλα θα είναι μια χαρά.
Επειδή παρόμοιο σκηνικό παίζεται και με την πεθερά μιας φίλης μου, μπορώ να σου πω οτι υπάρχουν παράμετρη που δεν γνωρίζουμε και μπορεί να μην βοηθήσουν τη φίλη εάν παει μόνη της να βγάλει το φίδι απο την τρύπα. Το βασικό είναι οτι το σπίτι είναι του γιου και οχι της νύφης. Πολυ βασικό ειναι πως περιήλθε στην κατοχή του. Ήταν μήπως δώρο των γονιών του, Μήπως ήταν κάποιο οικογενειακό σπίτι που είχε η οικογένεια όταν επισκέπτεται την Αθήνα και το έγραψαν στο όνομα του; Ή το αγόρασε ο ίδιος μετα το γάμο; Αν συμβαίνουν τα δυο πρώτα, τότε δύσκολα θα βγάλει η κοπέλα άκρη και πιθανόν να την προσβάλει η πεθερά. Αν συμβαίνει το τρίτο, τότε εχει πολλά "συν" η κοπέλα σε μια πιθανή συζήτηση. Έχουμε συζητήσει πολλές φορές εδω μεσα περί ελληνικής οικογένειας και σχέσης γονιών-παιδιών κατόπιν δωρεών...Εμένα τη φίλη μου ανήκε στην 2η περίπτωση και την προσβαλε η πεθερά γιατι "ήρθε να μείνει σε έτοιμο επιπλωμένο σπίτι" χωρίς να βάλει ενα ευρώ και τωρα εχει απαίτηση να ξεσπιτωσει τα πεθερικά" , τα οποία ερχόντουσαν κάθε τρεις και λίγο και έμεναν εκει. Άσε δεν βγάζεις άκρη και για αυτο θέλει προσοχή απο την νύφη στο τι και πως θα το πει.
@What about kai @Α, μπα Η #4 γράφει, "Μένουμε Θεσσαλονίκη και οι γονείς του συζύγου μου Αθήνα. Η πεθερά μου έρχεται στις 4 εποχές του χρόνου :-) και μένει μαζί μας...". Επομένως η πεθερά μένει Αθήνα και οι καταπιεσμένοι και χειραγωγημένοι (ειδικά ο υιός που δεν σταμάτησε να θηλάζει απλώς έφυγε προς Βοράν και παντρεύτηκε μήπως η αλλαγή τόπου και μια σύζυγος βγάλουν το φίδι από την τρύπα) στη Θεσσαλονίκη.
4. U wot m8?!?! Ολοι από το αιδοίο κάποιας βγαίνουμε, αυτό δεν τους δίνει δικαιώματα για παρεμβάσεις. Και όχι, δεν είσαι υπερβολική. Εδώ η δικιά μου μάνα έρχεται στο σπίτι μου για μια εβδομάδα και με βγάζει από το πλάνο μου.Πράγματι, το πρόβλημα το έχεις με τον άντρα σου. Αν εκείνος δεν καταλάβει ότι εκείνος πρέπει να βάλει φρένο στη μάνα του - αν θέλει πάντα- και ότι δε θα βγάλει κανένας άλλος το φίδι από την τρύπα, τότε λύση δε θα βρεθεί.
Αγαπητή 6, φαντάζομαι ότι αυτή την απορία μπορεί να στη λύσει ο υπάλληλος του δημαρχείου όπου θα πάτε για να ετοιμάσετε τα χαρτιά του γάμου. Λογικά θα πρέπει να το κάνει, αφού πρέπει να συμπληρωθούν οι αντίστοιχες φόρμες. Αυτό που θες να κάνεις πάντως μου φαίνεται ακόμη πιο περίπλοκο από το να αλλάξεις μια για πάντα το όνομά σου, στην τελική ή θέλεις να πάρεις και το όνομα του συζύγου, ή όχι.#7, την περασμένη εβδομάδα είχα την τύχη να παρακολουθήσω κονσέρτο του Καβάκου. Ακόμη και στις παύσεις το κοινό κρατούσε την αναπνοή του, δεν ακουγόταν ΤΙΠΟΤΕ. Σκέψου τώρα να ακούγονταν ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, τσικι-τσακα οι μασέλες, φοβερή ατμόσφαιρα, ναι.
Είναι τρολ και dog-house habitué που (νομίζει ότι) θα μας δείξει τους ξιπασμένους που θέλουμε και Bruckner χωρίς να τον/την αφήνουμε να λικνίζεται πάνω σε καρέκλα και Schoenberg χωρίς ένα μερακλωμένο τρολ to spice things up. Εδώ σε κινηματογράφους που σερβίρουν πλήρες γεύμα στη θέση (π. χ. Everyman Belsize Park, Λονδίνο) δεν μπορείς από τη μπόχα και το μασούλημα, και ας είναι η ταινία main stream που δεν απαιτεί την τεράστια πνευματική και συγκινησιακή δέσμευση που απαιτεί η κλασσική μουσική. Ακόμα και στους άλλους κινηματογράφους με τα ποπ κορν και τα πατατάκια είναι αηδία, αν ο καταβροχθίζων κάθεται δίπλα σου (ούτε το Dolby Atmos σε σώζει ούτε τίποτα). ούτε Dolby Atmos ούτε τίποτα δεν σε σώζει).
#4: Εμείς μένουμε Αθήνα και η πεθερά μου Θεσ/κη. Είναι η καλύτερη πεθερά που μπορούσα να έχω, γελαστή διακριτική να βοηθάει σε όλα κλπ. Ερχόταν 1-2 φορές το χρόνο, ειδικά αφότου κάναμε το παιδί για να το βλέπει, με όλη της την αγάπη. Λοιπόν, εγώ στις 10 μέρες ήθελα να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο. My home is my castle λένε οι Βρετανοί, κι αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων ότι στο σπίτι σου έχεις δικαιώμα να νοιώθεις όπως ακριβώς σου βγαίνει, χωρίς να φοβάσαι μην χαρακτηριστείς ιδιότροπη κλπ. Εγώ δηλαδή δεν μπορούσα να είμαι τόσες ημέρες με κάποιον επισκέπτη στον ίδιο χώρο, τέρμα. Αυτό δε που περιγράφεις για την πεθερά σου εμένα θα με είχε τρελάνει κυριολεκτικά. Συμφωνώ κατ'αρχάς με την Α-μπά, ότι είναι θέμα συνεννόησης με τον άντρα σου, όμως, από την άλλη, παράλληλα με τις προσπάθειες να τα βγάλετε άκρη στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν παύει να είναι και δικό σου σπίτι. Ξέρεις, τα όρια μπαίνουν πάντα δύσκολα, πάντα δυσαρεστώντας κάποιον. Εγώ στη θέση σου θα ενημέρωνα τον άντρα μου για τις προθέσεις μου και μετά θα της έλεγα στα ίσια ότι θα πρέπει να συνεννοείται μαζί μας πριν κανονίσει ταξίδι, κι επίσης ότι καλύτερα να καθόταν και λίγο λιγότερο. Τώρα αν σε γράψει κανονικότατα, τότε με τη συνεργασία του άντρα σου θα πρέπει να της εμποδίσετε την πρόσβαση.
#5 Καταρχάς, τα γράφεις πάρα πολύ ωραία, περίμενα με κομμένη την ανάσα το τέλος της ιστορίας. Τελικά, μείναμε τόσο μπερδεμένοι όσο στην αρχή... Ωστόσο, θα ήθελα να προσφέρω μια άλλη οπτική, από τη συναναστροφή μου με άτομα μουσουλμανικής ή παρόμοιας καταπιεστικής για μας κουλτούρας και ανατροφής. Αυτό που κάνει ο φίλος είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο που θα έκανε κάποιος ''δυτικός'' που θα την είχε μόνο για το σεξ - minus το ίδιο το σεξ. Αυτά τα' χουν περάσει πολλάκις ''όχι δυτικές χριστιανές'' φίλες μου που έχουν μπλέξει έτσι (και δυστυχώς, λόγω κοινωνίας, έχουν ''μαγαριστεί'' παρόλο που δεν έπαιξε σεξ ούτε καν φιλί πολλές φορές, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Επίσης, αυτό είναι το σκεπτικό μουσουλμάνων, προοδευτικών κατά τ'άλλα, φίλων μου που ερωτεύονταν λίγο ή πολύ και επεδίωκαν πλατωνικές σχέσεις για την επιβεβαίωση, τη συντροφικότητα, την ευχαρίστηση κλπ ΑΛΛΑ όχι για σεξ, παρά μόνο με τη σύζυγο. Δεν είναι καθόλου παράξενο να είναι παρθένοι στα 20φεύγα. Σκέψου ότι το σεξ είναι τρελά ενοχοποιημένο για τέτοια άτομα, αλλά η υπόλοιπη λογική παραμένει ίδια, κοινώς he's not that into her, να τον ακούμε τον Burger, σαν τον Burger κανείς ;)
στιχομυθία φεισμπουκική μεταξύ φίλης μου βελγίδας και φίλου (?) της μουσουλμάνου κάτω από τη φωτό των 2 της παιδιών: -you didn't tell me you are married-(Annie): I'm not married-how is it possible to have children without marriage?Και για να μην τα ρίχνουμε όλα στους μουσουλμάνους, να αναφέρω μια δική μου ιστορία με πιστό χριστιανό.Γνωρίζω μέσα από κοινή παρέα, άντρα ελεύθερο, ιατρό, 40 ετών. Αρχίζουμε και βγαίνουμε οι δυο μας. Μετά από ένα μήνα εξόδων επιδιώκω πιο στενή επαφή και αφού χαμουρευόμαστε αρκετή ώρα, την καίρια στιγμή μου λέει: "δεν κάνω προγαμιαίο σεξ" και σταματάει! Εκείνο το βράδυ εγώ έκανα προγαμιαίο σεξ με έναν κούκλο μπάρμαν!
Κλαιω απο τα γελια για να μην κλαψω απο στεναχωρια και με τις 2 περιπτωσεις. Για να ενισχυσω κι εγω το χριστιανικο υπνοστεντον, να σας πω οτι πριν 4 χρονια τραβιομουν με εναν Southafrican και με τα πολλα βγηκαμε ραντεβου. Ε στο ραντεβου πανω το εφερε η κουβεντα και του λεω οτι το σεξ σε μια σχεση ειναι εξισου σημαντικο με την αγαπη και οτι δε θα προχωρουσα ποτε σε σχεση με εναν αν δεν ηταν καλο και αυτο το κομματι. Δε μιλησε. Φυγαμε. Μετα απο 2 μερες μου λεει ηρθαν οι γονεις μου στην πολη, θα βγω μαζι τους και μετα να βγουμε. Οκ Damon. Βγαινουμε μετα τους γονεις και μου λεει θελω να σου πω κατι. Και σκαει οπως ακριβως το λεω το εξης: "Αν και μ αρεσεις πολυ δε μπορουμε να συνεχισουμε να βγαινουμε γιατι εγβ δε θελω σεξ πριν το γαμο. Το συζητησα με τους γονεις μου και μου ειπαν κι αυτοι οτι αυτο ειναι το σωστο." (25 χρονων ανθρωπος)Μου επεσε λιγο το σαγονι. Μετα μου ειπε οτι ειναι χριστιανος και δε θελει. Το κορυφαιο βεβαια ηταν το εξης: "Εγω θα ηθελα αυτη που θα παντρευτω να ειναι παρθενα. Εσυ δεν εισαι, γιατι εχεις κανει πολλα. Αν και αφου εχεις μετανιωσει για ολα (whaaaat?!!?) μπορεις να θεωρεισαι παρθενα". Αυτο. Επισης επειδη κι αυτος ελεγε το how is it possible to have children without marriage του απαντησα ενα "I didn't know your testes only function after a church certificate has been granted asshat"
Βρε κορίτσια γι'αυτό σας λέω: Μόνο Βορειοευρωπαίοι και δη Σκανδιναβοί. Βγαίνουν και σε ελκυστική συσκευασία ως επί το πλείστον! Να τρώει η μάνα και του παιδιού να μην δίνει!
Rosa Nera αυτά με το ότι είναι "κρύοι" τα λέμε μεταξύ μας οι Έλληνες για να βλογήσουμε τα γένια μας. Απλώς δεν βάζουν περικοκλάδες στα πράγματα οι άνθρωποι. Αυτό δεν είναι κακό. Εμείς το βαφτίσαμε κακό για να εξωραϊσουμε τα δικά μας κολλήματα και τα έτσι-γιουβέτσι που συνηθίζουμε. Εκείνοι λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Όσο για τις εθνικότητες που λες: Οι Ισπανοί μου είναι όντως συμπαθέστατοι (αλλά μπορεί να μπλέξει κανείς με αντίστοιχα με τα ελληνικά σόγια και κολλήματα) κι όσο για τους Ολλανδούς...μα ΒορειοΕυρωπαίοι θεωρούνται νομίζω!
Γνωρίζει κανείς να μας πει τι γίνεται - αν γίνεται - μεταξύ φίλαρακίων ή αν επισκέπτονται ιερόδουλες;Η αυτοικανοποίηση επιτρέπεται; Μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά αρκεί να γίνονται κρυφά; Υπάρχουν συνέπειες; Γιατί το λένε "οθωμανικό" σεξ;
ο αυνανισμός πάντως είναι αμαρτία και στην δική μας θρησκεία. Κάποτε είχα μια σύντομη σχέση με μουσουλμάνο. Κάναμε σεξ κανονικά αλλά κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι όταν έκανε ντους άκουγα κάποιο μουρμουρητό. Τον ρώτησα και μου είπε ότι επειδή το προγαμιαίο σεξ ήταν αμαρτία έπρεπε να λέει μια προσευχή για άφεση αμαρτιών και ταυτόχρονα να πλένει με νερό όλες τις κοιλότητες του σώματός του (στόμα, μύτη, αυτιά).Ω θεέ μου! τι έχω ακούσει και γω στη ζωή μου!
Εξαρτάται πόσο πλούσιος είσαι. Πρίγκηπες και λοιποί της υψηλής κοινωνίας πηγαίνουν για σπουδές έξω, στις ΗΠΑ πχ, γλεντούν 4-5-6 χρόνια, αλλά ξέρουν ότι πρέπει να γυρίσουν στη χώρα τους και να παντρευτούν αυτή που θα έχουν διαλέξει οι γονείς. Που μπορεί να είναι καμία μακρινή ξαδέρφη, για να μη φύγουν τα λεφτά έξω από την οικογένεια. Με πολλές τύψεις που τους βλέπει ο Αλλαχ βγαίνουν με κοπέλες τα χρόνια των σπουδών (ακόμη και φίλες να είναι) . Μετά γυρίζουν, Παντρεύονται κάνουν 5-10 παιδιά και πηγαίνουν και στις ιερόδουλες, έχουν business σε άλλη πόλη συχνά .. μπορεί να νοικιάζουν και διαμερίσματα σε αλλά μέρη . Όλο υποκρισία είναι. Δεν ξέρω τι κάνουν με τους φίλους, τι είδους σχέσεις έχουν
Εντάξει για τους φίλους και το είδος των σχέσεών τους μας έχει διαφωτίσει επαρκώς ο Καβάφης. N'est-ce pas? ;)"Όλο υποκρισία είναι Πηγή: www.lifo.gr"Λογικό επόμενο είναι σε καταπιεστικές κοινωνίες! Μην πάμε μακριά: στα χωριά οι δικές μας τον παλιό "καλό" καιρό δεν ήταν "από μπροστά παρθένα κι απο πίσω μπαίνουν τραίνα"; Η αρετή κατεβαίνει κάτω καλύτερα με μια κουταλιά μαρμελάδα.
Καραβάν', Θεωρώ αδύνατο να μένουν παρθένοι μέχρι το γάμο τους χωρίς ν' αυνανίζονται καθημερινά ή να ξεσκι..νται μεταξύ τους ή με που..νες(εφόσον πρέπει να παντρευτούν παρθένες).Αλλά δε μου φτάνει ο Καβάφης, θέλω μαρτυρίες, προσωπικές εμπειρίες.Π.χ. Λιβανέζος είναι κι η τελευταία σχέση/τεκνό του George Michael, κι αυτός Άραβας κι Ισλαμ δεν είναι, οπότε τι συντήρηση κλπ;Περιττό να διευκρινίσω ότι, ενώ γενικά είμαι αντιπαθητικά ευθύς, η υποκρισία στο σεξ ΜΕ ΑΝΑΒΕΙ πάρα πολύ. Μ' αρέσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ να το παίζουν αθώοι/παρθένοι/ηθικοί/χριστιανοί/μωαμεθανοί κλπ, ενώ ξε...ζονται ενοχικά και καταπιεσμένα...Άλλες εμπειρίες από Τουρκία/Μέση Ανατολή/Β.Αφρική;Από Γαλλία ίσως που' ναι όλοι αυτοί οι Μαροκινοί, Αλγερινοί κλπ;Νομίζω ότι το Μαρόκο είναι διαβόητο για τ' αγόρια, αλλά και τους ζιγκολό του που εξυπηρετούν Ευρωπαίες κυρίες...Ξέρει καμιά/κανείς περισσότερα πρακτικά, για τη νοοτροπία τους, τους κώδικές τους;Ίσως κάποια/κάποιος ανθρωπολόγος/εθνολόγος; ;)
Prince Charmingκαταλαβαίνω τι λες. Το απαγορευμένο κάνει την αμαρτία γλυκύτερη. Και όλο κι υποβόσκει μια λανθάνουσα ανταλλαγή ισχύος: η υπέρτατη, με τον ποιητή ουρανού κσι γής. Το θέμα είναι όταν ξεπερνάει την εσωτερική σύγκρουση και γίνεται ξεδιάντροπη διπλή ζωή τύπου δρ.Τζέκυλ κ μίστερ Χάιντ. Τότε γίνεται μπλιαχ, δεν είναι έτσι;Τώρα για τις πληροφορίες που θες δεν έχω κάτι, αλλά για τι οθωμανικό η Lifo η ίδια είχε εκτενές εικονογραφικό αφιέρωμα κάποια στιγμή από γκραβούρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης η Αziyade του Pierre Loti είναι θησαυρός εμπειρικής γνώσης (του Lotti εν προκειμένω). Διάβασέ το καμμιά φορά. Είμαι σίγουρη ότι θα σ'αρέσει! ;)
Διαβάστε το Μέγαρο Γιακουμπιάν,του Αλαά αλ Ασουάνι. Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις και είναι πάρα πολύ κατατοπιστικό για την συγκεκριμένη ,στην Αίγυπτο,πραγματικότητα,όσον αφορά στο συγκεκριμένο θέμα και όχι μόνο.Εκπληκτικό βιβλίο, καλογραμμένο,καλομεταφρασμένο το συστήνω ανεπιφύλακτα. Μπεστ σέλλερ στον αραβικό κόσμο,μετά το Κοράνι,1.000.000 αντίτυπα στον αραβικό κόσμο.Ο συγγραφέας σπούδασε και στο Σικάγο,οδοντιατρική.
RosaΔεν είχα διαβάσει το Μέγαρο Μακουμπιάαν και θα το αναζητήσω. Ευχαριστώ!Πάντως αν έχει τόσες πολλές πωλήσεις στον αραβικό κόσμο διηγούμενο τέτοιες εμπειρίες αυτό κάτι δείχνει. Δεν δείχνει;