Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Αποθήκη ΙΙ

Ελεύθεροι κατακτημένοι. Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

"Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα"

 

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

 

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

 

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

 

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια.

 

Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

 

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

 

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα.

 

Γίναμε ό,τι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

 

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

 

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

 

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

 

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

 

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

 

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

 

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

 

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

 

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

 

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

 

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας.

 

Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

 

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

 

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.


Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

 

Πηγή: alkinοοs.gr

53 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12 Επόμενα
avatar Discordian 25.3.2013 | 00:57
Δεν χρειαζομαστε καλλιτεχνες και ψευδορομαντικους την σημερινη εποχη για να μας λυσουν τετοια προβλημαυα .Ωραια να λεει καποιος ,που προφανως δεν θα αντιμετωπισει αυτα τα προβληματα ,οτι καλυτερα το ΟΧΙ ακομα και αν πεινασουμε,κατακτηθουμε,απομονωθουμε γιατι τα περασαμε και παλαιοτερα αυτα.Δεν ξερω τι ειναι καλυτερο ,το ΝΑΙ η το ΟΧΙ ,δεν ειμαι ουτε οικονομολογος ουτε διπλωματης αλλα οι κοινωνιες πρεπει να αλλαζουν και να πηγαινουν μπροστα,οχι να ξαναζουν τα ιδια νομιζοντας οτι μπορουν να τα αντιμετωπισουν επειδη τα αντιμετωπισαν παλαιοτερα.Αυτες οι λογικες δημιουργουν φαυλο κυκλο και καταδικαζουν λαους να ξαναζουν την ιστορια τους .
avatar vampy-ra 25.3.2013 | 01:16
Εμενα μου φαινεται ακαταλαβιστικο το να απορριπτουμε το τι λεει καποιος επειδη "δεν θα αντιμετωπισει αυτα τα προβληματα" (και γιατι οχι;). Αυτο βεβαια ακυρωνει και ολες τις αποψεις των πολιτικων.
Με το δευτερο κομματι ευκολα συμφωνει κανεις, μονο που ειναι μια αοριστολογια: τι εννοουμε με το "πρεπει να αλλαζουν οι κοινωνιες και να πηγαινουν μπροστα"; Οι κοινωνιες αλλαζουν ετσι κι αλλιως, αργα ή λιγοτερο αργα, δεν ειναι σκοπος αλλα χαρακτηριστικο τους. Η αλλαγη απο μονη της ειναι ουδετερη, ουτε θετικη ουτε αρνητικη. Στη συγκεκιμενη περιπτωση δε, το διλημμα μαλλον δεν ειναι να πανε μπροστα ή πισω, αλλα μπρος γκρεμος και πισω ρεμα.
avatar strarch 25.3.2013 | 01:54
Η αλλαγη ειναι οντως χαρακτηριστικο και οχι σκοπος ποσο σωστα το εθεσες.... οταν η αλλαγη γινεται σκοπος τοτε ξεκινου ολα τα προβληματα....
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (33) ΟΧΙ (1)
avatar WillowRain 25.3.2013 | 01:25
To άλλο που λέει λαός που δεν θυμάται την ιστοριά του είναι καταδικασμένος να την επαναλαμβάνει, το έχεις καθόλου ακουστά;
avatar strarch 25.3.2013 | 01:26
Ειδαμε και τους προοδευτικους πως υπερτερουν των ρομαντικων.. δε νομιζω πως οτι συμβαινει γινεται για την προοδο της κοινωνιας αλλα μαλλον για την προοδο ορισμενων προοδευτικων προς την ατομικη τους προοδο... προοδος προοδου ω προοδε
avatar Dimitris_B 25.3.2013 | 01:38
Λοιπόν αρκετά με αυτές τις βλακείες "Ωραια να λεει καποιος ,που προφανως δεν θα αντιμετωπισει αυτα τα προβληματα ,οτι καλυτερα το ΟΧΙ ακομα και αν πεινασουμε,κατακτηθουμε,απομονωθουμε γιατι τα περασαμε και παλαιοτερα αυτα"

Τι πάει να πει ότι αυτός δε θα αντιμετωπίσει πρόβλημα;

Φίλους δεν έχει; Συγγενείς; Ανθρώπους που αγαπά; Μόνο το τομάρι του; Πότε θα σταματήσει αυτή η γελοιότητα "μη μιλάς γιατί εσύ δε θα πεινάσεις".

Ο Ιωαννίδης είναι καλλιτέχνης. Ούτε πολιτικός ούτε τεχνοκράτης, ούτε τραπεζίτης. Έχει πατρίδα και έχει κάθε δικαίωμα να την πονάει, ακόμα και αν έχει μερικά λεφτά παραπάνω απ' το μέσο όρο.

Η Κυπρός, όπως και η Ελλάδα, για δεκαετίες καταστραφήκαν. Η δικιά μου γενιά των τριαντάρηδων είναι επισήμως χρεοκοπημένη και διαλυμένη. Εμείς θα σηκώσουμε το αφόρητο βάρος της ανοικοδόμησης της ιστορίας μας, σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Και δυστυχώς μόνοι.

Δεν είναι τα λεφτά και τα "πράματα". Είναι η ψυχή μας που έχει χρεοκοπήσει. Και ουσιαστικά γι' αυτό μιλάει ο άνθρωπος.

Ξαναδιάβασε το και σταμάτα να επιχειρηματολογείς σαν κακιασμένος γέρος.

Και συγγνώμη για την επίθεση, αλλά σου αξίζει.
avatar Discordian 25.3.2013 | 01:57
Η αποψη ενος φτωχου ανθρωπου ειναι πιο σοβαρη.Χωρις καταθεσεις σε τραπεζα,χωρις τα χρηματα που εχει βγαλει ο καθε καλλιτεχνης.Δεν μπορω να παρω σοβαρα εναν ανθρωπο που λεει οτι η γενναιοτητα και το οχι ειναι πιο σπουδαια απο την φτωχια οταν ο ιδιος πιθανοτατα δεν θα την υποστει.Ειναι εντελως ανευθυνο και εκ του ασφαλους,τζαμπα γενναιοτητα.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (36) ΟΧΙ (190)
EveryMe EveryMe 25.3.2013 | 03:34
Τελικά υπάρχουν νοήμονες άνθρωποι ανάμεσά μας... Μπράβο Dimitris_B! Εύχομαι κέρδη στην ψυχή! Κι αν ακούγομαι υπερβολική... αλίμονό μας.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (39) ΟΧΙ (3)
avatar vampy-ra 25.3.2013 | 02:08
"Η αποψη ενος φτωχου ανθρωπου ειναι πιο σοβαρη.Χωρις καταθεσεις σε τραπεζα,χωρις τα χρηματα που εχει βγαλει ο καθε καλλιτεχνης. Δεν μπορω να παρω σοβαρα εναν ανθρωπο που λεει οτι η γενναιοτητα και το οχι ειναι πιο σπουδαια απο την φτωχια οταν ο ιδιος πιθανοτατα δεν θα την υποστει."

Κουιζ για δυνατους λυτες: ποιος θα υποστει το προβλημα απο το κουρεμα των καταθεσεων;
Σωστα! Αυτος που ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ.
Φιλε discordian, σταματα τις απεραντολογιες της σχολης Βενιζελου, γιατι χανεσαι τοσο που δεν καταλαβαινεις τι γραφεις.
avatar strarch 25.3.2013 | 02:09
Χρησιμοποιει α πληθυντικο ο γραφων οποτε δε νομιζω να αποστασιοποιει τον εαυτο του απο την πραγματικοτητα της κοινωνιας που περιγραφει... δικη μου αναγνωση, διαψευστε με αν δεν ισχυει. Και επισης αλλο το θεμα προοδου της κοινωνιας που εθηξες και αλλο το αν πιστευεις οτι ενας καλλιτεχνης (που σεν ξερω αν γνωριζεις το ποιον του και το ποθεν εσχες του) εχει δικαιωμα να εκφερει αποψη...
avatar κακοδαίμων 25.3.2013 | 08:35
Μαλιστα. Αυτη η ψευδεσθηση οτι καθε δημοσιο προσωπο εχει το πορτοφολι του ασφυκτικα γεματο πρεπει καποια στιγμη να κοπει...
Nikos Katikaridis Nikos Katikaridis 25.3.2013 | 16:44
Τα ίδια παπαγαλάκια και στη ΚΥΠΡΟ και στην ΕΛΛΑΔΑ. Θα μας κατηγορήσουν πάλι για την πλαστή ευημερία που ζήσαμε και θα υποστηρίξουν ξανά ότι τώρα πρέπει να τιμωρηθούμε.
Nikos Katikaridis Nikos Katikaridis 25.3.2013 | 16:47
Η Κύπρος υπέστη μία εισβολή (από τους Τούρκους) που της στέρησε το 65%, των ξενοδοχείων της, το 87% των υπό ανέγερση τουριστικών εγκαταστάσεων της, το 40% των σχολικών κτηρίων της, το 41% των κτηνοτροφικών μονάδων της, το 48% των εξαγωγικών προϊόντων της, και το 56% των παραλιών της.

Τι έπρεπε να κάνουν οι Ελληνοκύπριοι, ύστερα απ ολα αυτά; Πώς θα επιβίωναν χωρίς πόρους και βιομηχανία; Αφού τότε οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι» επέτρεψαν στους Τούρκους να αρπαξουν παρακολουθώντας αμέτοχοι το έγκλημα, πώς αυτός ο λαός θα άντεχε αν δεν ακολουθούσε ένα οικονομικό μοντέλο με τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τις τράπεζες; Μοντέλο ανάπτυξης απόλυτα επιτυχημένο έως πρόσφατα!

Άλλωστε ο λόγος των προβλημάτων της προήλθε από την υπερέκθεσή της στα ομόλογα της Ελλάδας και το PSI, δηλαδή εξαιτίας της απαίτησης των Γερμανών να συμμετέχουν οι πιστωτές στο κούρεμα των ομολόγων. Άν δεν υπήρχε το PSI μια χαρά θα ήταν το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου!
avatar The_Spark 25.3.2013 | 18:59
Φίλε Discordian, μιλάς για κοινωνίες που πρέπει να αλλάζουν και να πηγαίνουν μπροστά, αλλά δε βλέπεις πως αυτές οι κοινωνίες εμμένουν σε ένα σύστημα το οποίο συνεχώς καταρρέει και ξαναχτίζεται, με τις ανάλογες συνέπειες φυσικά (βλέπε κραχ, great depression, παγκόσμιοι πολέμοι κτλ., δε θα αναλύσω). Για αυτό το φαύλο κύκλο δεν έχει κανείς να πεί τίποτα? Η κοινωνία δηλαδή κατ'εσένα πρέπει να "προχωφήσει μπροστά" (κάτι που για μένα σημαίνει αποξένωση και ατομικισμός) αλλά να συνεχίσει να προσκυνεί ένα οικονομικό σύστημα το οποίο έχει πλέων αποδειχθεί ότι είναι ανεπαρκές και καταστροφικό για το λαό
avatar grotesque 25.3.2013 | 01:06
Αλκίνοε, σ' αγαπώ και σ΄ ευχαριστώ που υπάρχεις και διασώζεις το ΝΟΗΜΑ.
Οι υπόλοιποι -ψευδορεαλιστές- μπορούν να μείνουν στην εσαεί φτώχεια και αγνωσία τους, αφού δεν καταλαβαίνουν καν τι έχει παιχτεί σε "ρεαλιστικό" επίπεδο.
Kostas Discordian νύσταξα . Τη μιζέρια του δικού σου 1000ειπωμένου και απλοϊκού λογύδριου την αναλογίζεσαι ? Λίγη σιωπή .
avatar Discordian 25.3.2013 | 02:01
Ακου "στην αγορα του αλ χαλιλι" να ξενυσταξεις ...και αυτο το λιγη σιωπη ηταν ωραιο....ποιητικο.
Δον Ιδιώτης Δον Ιδιώτης 25.3.2013 | 01:12
Πολύ ωραίο κείμενο, μέχρι τη μέση μάλιστα συνυπογράφω την κάθε τελεία. Από εκεί κι έπειτα όμως, διαφωνώ. Το ΟΧΙ της κυπριακής Βουλής δεν ήταν ένα ηρωικό ΟΧΙ. Ήταν το: "ΟΧΙ δεν θέλουμε να μας πάρετε το τρόπο ζωής μας" και αυτόν ακριβώς τον τρόπο ζωής έχω την αίσθηση ότι κατακεραυνώνει ο συγγραφέας στην αρχή του κειμένου του.
Λήδα Λήδα 25.3.2013 | 17:56
Ακριβώς τα ίδια θέλω να πω κι εγώ. Μέχρι τη μέση λέει μεγάλες αλήθειες.
avatar The_Spark 25.3.2013 | 19:02
Από μερικούς βουλευτές το ΟΧΙ μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ηρωικό (πες με ονειροπόλο αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι έχουν αξίες ακόμη), οι περισσότεροι κατάλαβαν το πολιτικό κόστος που θα είχε ένα ΝΑΙ στη καριέρα τους σαν πολιτικοί....
Μαριλού Μαριλού 26.3.2013 | 12:15
α δηλαδή εμάς που είπαν ναι, έχουμε ακόμα τον τρόπο ζωής μας.... σωστάααααα??????????? :/
Σε εμένα πάντως θύμισε αυτό:

http://youtu.be/W2y-JEFX4Fk


Παρεμπιπτόντως τον Αλκίνοο τον συνάντησα κάποια στιγμή (το 1999) στην γνωστή σε όλους μας Ι.Μ. Βατοπεδίου. Από ότι θυμάμαι ο ηγούμενος ήταν ο πνευματικός του. Δεν κάνει και καμία κριτική ο Αλκίνοος και προς αυτή την πλευρά;
avatar
Ανώνυμος/η 25.3.2013 | 01:13
Ναι, συμφωνώ πολύ καλό κείμενο κτλπ -ασυζητητί- ξέρετε όμως τι μού τι δίνει τρομερά; (Όχι με τον κο Ιωαννίδη), αλλά με τον καθένα που κλαίει και διαμαρτύρεται για την κρίση;

ΕΡΕ Π@@@@Η ΜΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΠΑΧΙΩΝ ΑΓΕΛΑΔΩΝ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΑΝ ΑΥΤΑ Κ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΓΕΛΟΥΣΑΝ!

-Γιατί δεν τους ακούγατε τότε;
-Γιατί όλοι θέλατε να γίνετε δημόσιοι υπάλληλοι;
-Γιατί δεν ξεσηκώθηκε κανείς να επαναστατήσει ΤΟΤΕ για το επίδομα π.χ. πλυσίματος χεριών δημοσίων υπαλλήλων ή δεσίματος κορδονιών;
-Γιατί ενώ βλέπατε ότι τίποτα δεν λειτουργούσε και ότι όλα πέφταν σιγά-σιγά, κάνατε τις πάπιες, κινέζους κλπ;

Ξέρετε γιατί;

Γιατί ήσασταν ΠΑΝΤΑ κατακτημένοι νεοέλληνες. Όχι απο την Γερμανία κλπ. αλλά απο το ψευτοχρήμα,την απληστεία, την αμυαλία, την προχειρότητα και φυσικά την αλαζονεία.



Και μόλις τελείωσαν τα λεφτά;

"ΩΧ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ; ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΩΡΑ;"

Κλάμα και πόνος.

Κλάψτε λοιπόν.

Γιατί αν πρέπει να κλάψετε για κάτι, αυτό δεν είναι για την μπατιροσύνη της τσέπης σας, αλλά για την μπατιροσύνη των αρχών σας.

Ο κος Ιωαννίδης δεν είπε κάτι καινούργιο. Απλά είπε κάτι που ανακάλυψε πιθανόν τώρα.

Πιθανόν.

Εκεί έξω όμως υπήρχαν δεκάδες από μας, που αυτή η τωρινή διαμαρτυρία ακούγεται στα αυτιά μας σαν ένα τέρας από το παρελθόν, που περιμέναμε-αν και δεν θέλαμε- να ξυπνήσει.

Όμως ξύπνησε.... Και κυνηγάει κάθε ναρκωμένο νεοελληνάκι.


Καλό τρέξιμο παίδες. Έχουμε όλοι πολύ δρόμο μπροστά μας.




avatar vampy-ra 25.3.2013 | 01:44
Ο αριθμος των ατομων που "εγω τα ελεγα και απο πριν" ειναι μεγαλυτερος και απο τον αριθμο των ατομων που κατα τα ιδια αυτα πρωτα ατομα "θελατε να γινετε δημοσιοι υπαλληλοι". Οπως ειναι φυσικο, οι αριθμοι δε βγαινουν.
AleaJactaEst AleaJactaEst 25.3.2013 | 09:08
Παιζει να ειναι και μεγαλυτερος απο τον αριθμο αυτων που ηταν μεσα στο Πολυτεχνειο.

Περα απο την πλακα, η ουσια, χρονια τωρα, ειναι οτι βιωνουμε κριση αξιων. Απο το προτυπο του "αγαθα κοποις κτωνται" και το καθαρο κουτελο του '50 και του '60 περασαμε στο προτυπο του λαμογιου και του καταφερτζη που πλουτιζει γρηγορα και ευκολα.
Με τετοιους στοχους η πορεια της Ελληνικης/Κυπριακης κοινωνιας ηταν προδιαγεγραμμενη. (τα ελεγα χρονια εγω!)
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (30) ΟΧΙ (2)
avatar
Ανώνυμος/η 25.3.2013 | 11:53
Ναι ε;
Και τα δικά μου λόγια κ τα δικά σου μπορεί να είναι κοινοτοπίες κλπ, αλλά τουλάχιστον οι δικές μου είναι κοινοτοπίες διαμαρτυρίας, ενώ οι δικές σου κοινοτοπίες βολέματος-ξεβολέματος. (Ο νοών εννοείτω)

Και μια χαρά βγαίνουν οι αριθμοί. Η αλαζονεία κ η φαντασία δεν βγαίνει από το κεφάλι μερικών με τίποτα.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (4) ΟΧΙ (9)
avatar vampy-ra 25.3.2013 | 14:09
Που ειδες τις κοινοτοπιες βολεματος ξεβολεματος ακριβως; Το μονο που εγραψα ειναι πως ξαφνικα ολοι λενε πως "εγω τα ελεγα" και κατηγορουν ολους τους αλλους πως φταινε. Στην πραγματικοτητα αυτο που λετε στο αρχικο σχολιο δεν ειναι διαφορετικο απο αυτο που λεει ο Αλκινοος, απλως εσεις κοκορευεστε πως το ξερατε απο πριν και δεν το ανακαλυψατε τωρα, οπως ισως αυτος. Ε, και; Κατηγορειτε τους αλλους πως δεν εκαναν τιποτα αντιπαραβαλοντας πως εσεις "τα λεγατε". Οχι πως κατι κανατε γι' αυτο.
avatar masal 25.3.2013 | 16:04
Κοιτα υπηρχαν και ανθρωποι που τα εβλεπαν και δεν μπορουσαν να καταλαβουν γιατι γινοταν αυτη η αλλαγη και αισθανοντουσαν ηλιθιοι και περιθωριακοι σαν να εχουν μεινει πισω αυτοι και ολοι οι αλλοι να εχουν παει μπροστα..
Οι λιγοστοι Ελληνες που ειχαν απομεινει να δουλευουν στην οικοδομη οι λιγοστοι Ελληνες που ειχαν απομεινει στις βρωμικες δουλειες ενω η υπολοιπη κοινωνια φαινοταν να πηγαινει μπρος και να βελτιωνει το επιπεδο της ζωης ολοι αυτοι που δεν ειχαν βυσμα η που ουτε τους περασε απο το μυαλο να ψαξουν να βρουν και να βολευτουν .
Μπορει να φαινεται περιεργο αλλα υπηρχαν πολλοι τετοιοι ανθρωποι πριν την κριση.
Οι ανθρωποι αυτοι δεν βγαινουν τωρα να πουν ΕΓΩ ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ αλλα συνεχιζουν να επιβιωνουν οπως μπορουν ..
Δεν τους νοιαζει να δικαιωθουν για αυτα που ειχαν ηδη καταλαβει, κατα βαθος ξερουν οτι δικαιωθηκαν αλλα ξερουν επισης οτι εχει πεσει και επανω τους πολυ μεγαλο βαρος λογω κρισης για να σωσουν και να βοηθησουν δικους στους ανθρωπους που ειτε χρεωθηκανε ειτε εμειναν ανεργοι ..
Αναρωτιεμαι λοιπον ποσο νυχτωμενοι ηταν ολοι αυτοι οι ανθρωποι και τι εχασαν απο μεσα τους που τους εκανε να πιστεψουν οτι η ζωη ειναι ενα ατελειωτο βολεμα...
Ειναι χρησιμη η αυτοκριτικη που γινεται συνεχως σε τετοιες περιπτωσεις η ειναι απλα μια προσπαθεια αποφυγης ευθυνων?


avatar MAJU 26.3.2013 | 04:50
Κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να ανησυχούν για το πως θα πληρώσουν την εφορία, αλλά τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους...
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (2) ΟΧΙ (1)
to_kerataki_mou to_kerataki_mou 25.3.2013 | 20:57
Πολύ σωστό. Ο μόνος που άκουσα να κάνει κριτική γι' αυτό το θέμα ήταν ο Σταμάτης ο Φασουλής. Έλεγε σε μία εκπομπή πως τις ημέρες των παχιών αγελάδων, όταν έβλεπε αυτό που τώρα χαρακτηρίζουμε ανούσιο, δεν έλεγε κάτι αρνητικό, παρά μόνο επιβράβευε. Κατά τ' άλλα πήξαμε στους εκ των υστέρων προφήτες.
avatar MAJU 26.3.2013 | 04:43
Πολύ εύστοχο το σχόλιο σου. Θυμάμαι το 2005, ένας καθηγητής οικονομικών μας είχε πει στο πανεπιστήμιο, πως ο ετήσιος προϋπολογισμός της χώρας προερχόταν κατά 95% από δανεισμό, επιδοτήσεις κλπ. και μόνο το 5% ήταν ιδια έσοδα...είχα πάθει ΣΟΚ, δεν παράγαμε τίποτα σκέφτηκα. Και όταν ξεκίνησε η κρίση, μου ήρθε ως ανάμνηση αυτή η διάλεξη - εκεί γύρω στις εκλογές του 2009 - κι έλεγα τόσα χρόνια, όλα μα όλα τα κόμματα τους ενέκριναν τους προϋπολογισμούς...πότε έβαλε κανείς το πολιτικό συμφέρον και τη γελοία αντιπολίτευση κάτω από το μέλλον της χώρα, πότε είπε κανείς καθίστε κάτω να δούμε τι θα κάνουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, πότε γαμώ το μπελά μου;
Zampano Zampano 25.3.2013 | 01:20
Εεεε, χμμμμ, που ακριβώς είναι το κείμενο αυτό στο site του Αλκίνοου; Γιατί προσωπικά δεν βρίσκω κάτι...
Nothing Nothing 25.3.2013 | 11:14
http://www.alkinoos.gr/el/news.html
Unexpected Unexpected 25.3.2013 | 11:15
Είναι στη θεματολογία "ΝΕΑ".
Quiproquo Quiproquo 25.3.2013 | 11:55
Kατηγορία news.

http://www.alkinoos.gr/el/news.html
cookeecut cookeecut 25.3.2013 | 09:00
@rareware : Δεν είμαι σίγουρος αν είμασταν πολλοί. Στην αρχή της δεκαετίας του 90 όσοι είχαμε μυριστεί τον καπνό από τη φωτιά που ερχόταν, είμασταν πολύ λίγοι και πολύ "γραφικοί" για τους περισσότερους στο Ελλαδιστάν - που τότε ζούσαν την έλευση της Κωστοπουλικής Νιρβάνα.


Ο Αλκίνοος καλά τα γράφει. Λίγο πιο ρομαντικά και πιο λυρικά απ'ότι βολεύει τους "τεχνοκράτες". Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι την τελευταία τετραετία παρατηρούμε σταθερά την άνοδο μιας νέας θρησκείας: του τεχνοκρατισμού. Σύμφωνα με αυτή τη θρησκεία, και για άλλη μια φορά, κάποιοι σ'αυτή την κοινωνία θα γίνουμε και πάλι οι "γραφικοί" επειδή δεν μπορούμε να δούμε την τελειότητα στην οποία μας οδηγούν οι τεχνοκράτες.

Καιρός να ξυπνήσουμε αμφότεροι. Και οι μεν πρέπει να καταλάβουν ότι δεν τρώμε κουτόχορτο και οι δε να καταλάβουμε ότι τα λόγια δεν είναι πια αρκετά.
Ge.org Ge.org 25.3.2013 | 10:46
Σε πολλά σημεία του κειμένου θα συμφωνήσω, όπως και στο ότι ο κ. Ιωαννίδης είναι ένας σεβαστός και άξια καταρτισμένος καλλιτέχνης, αλλά δεν μπορώ θα την πώ την κακία μου. Καταλάβετε πως το "ΟΧΙ",που με τόση υπερηφάνια διατυμπανίζετε,δεν ήταν για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Κυπριακού λαού αλλά τις ρώσικες καταθέσεις. Είπατε το "ΟΧΙ" και την επομένη τρέξατε στον Πούτιν να ζητήσετε ανταλλάγματα. Επομένως δεν μπορείτε να μιλάτε για μια ηρωική στάση, για ένα ακόμη ηρωικό ΟΧΙ. Όσο για τους Ελλαδίτες που έβριζαν τα παιδιά των Κυπρίων που έμπαιναν χωρίς εξετάσεις στα ελληνικά πανεπιστήμια, η μαμά Ελλάδα τα στήριξε αφήνοντας έξω τα δικά της παιδιά. Και τελειώνοντας για κάποιους καταξιωμένους επιστήμονες όπως επίσης και καλλιτέχνες που δραστηριοποιούντε στον ελλαδικό χώρο ας τιμούμε το ψωμί που τρώμε από την ψωροκώσταινα.
FrancisFordCoppola FrancisFordCoppola 25.3.2013 | 11:00
Το ηρωικό ΟΧΙ δεν νομίζω να ήταν Κυπριακό αλλά Ρωσικό μαφιακο, Ρωσικό μεγιστανικο, Ρωσικό offshorικό
Boris kidric Boris kidric 25.3.2013 | 11:14
ίσως κάποια στιγμή θα έπρεπε να αφήσουμε τις ψυχαναλύσεις και ασχοληθούμε λίγο με την πολιτική. Δεν υπάρχει κανένα θετικό στοιχείο όταν εξαθλιώνονται ολόκληροι λαοί, επειδή πρέπει να σωθεί μια τράπεζα. Η περίπτωση της Κύπρου, αλλά και της Ελλάδας, αποδεικνύει πως ό,τι μας υποσχέθηκαν για παράδεισο ήταν απλά μια κρεατομηχανή. Αφήστε τους να μας κάνουν κιμά και αναγάγετε σε κυρίαρχο το ότι μια μαντάμ και ένας σερ, αναγκάζονται να θυμηθούν τον φτωχό και σοφό παππού τους. Όσους δεν ξέχασαν ποτέ τον φτωχό και σοφό παππού τους, επειδή πάντα πάλευαν για το μεροκάματο και τώρα παλεύουν για τα ψίχουλα, τι μπορεί να βοηθήσει η ψυχανάλυση για μικροαστούς;!
Το ΟΧΙ της κυπριακής βουλής σε ένα βάρβαρο μέτρο απέτρεψε τα άλλα βάρβαρα μέτρα εναντίον του κοσμάκη; έχει κάποια διαφορά η άμεση εκτέλεσή σου από ένα παρατεταμένο μαρτύριο, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο; Γιατί θα πρέπει να χαίρομαι που μου δίνουν την ευκαιρία να διαλέξω τον τρόπο που θα πεθάνω;! Για το δικαίωμα στη ζωή θα μιλήσουμε ποτέ;!!
Προηγούμενα 12 Επόμενα
 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ