Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »

Ανοιχτή μεταμεσονύκτια επιστολή στον Μάνο Χατζιδάκι

Αφού συνηθίσαμε στη θέα του Τέρατος

Τι θα έλεγες άραγε αν ήσουν ακόμη εδώ, αν ζούσες στο κέντρο;
Τι θα έλεγες άραγε αν ήσουν ακόμη εδώ, αν ζούσες στο κέντρο;

 

Μάνο μου,

κάθομαι και σου γράφω το ξημέρωμα της 31ης Μαΐου του 2013, μόνο και μόνο για να σου πω ουσιαστικά πως ορθώς έπραξες και μας άφησες νωρίς. Έτσι, για να γλιτώσεις, να μείνεις αλώβητος απ' την κατάντια. Ποτέ δεν έφυγες άλλωστε, διότι αν είχες φύγει, δεν θα υπήρχε και λόγος να σου γράφω τούτη την ώρα...

 

Τό'ξερες ότι θα έφευγες απ' όταν βγήκες σώος απ' την εγχείρηση καρδιάς στις ΗΠΑ και οι γιατροί σου είπαν να κόψεις το κάπνισμα, να μην κάνεις πρόβες με τους μουσικούς και να κάτσεις σπίτι σου. ''Δηλαδή μου λέτε να πεθάνω'' τους απάντησες και, πράγματι, λίγο καιρό μετά ταξίδεψες για τον Σείριο του Lorca και του Γκάτσου.

 

Τον φασίστα, καλά τό'χες πει κι αυτό, Μάνο μου, τον γνωρίζει ο καθένας σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, από τον παπά μέχρι τον ελεγκτή του εισιτηρίου στα λεωφορεία.

 

Τότε, Μάνο μου, ήταν 1994, η Ελλάδα ευημερούσε και το κωστοπουλαίικο life style έχυνε το δηλητήριο του δεξιά κι αριστερά. Υπήρξες ο πρώτος που μίλησες για τη θέα στο πρόσωπο του Τέρατος που πάμε να συνηθίσουμε κι ως φαίνεται το συνηθίσαμε πια οι δύστυχοι. Από τα τέλη του 1970 το είπες αυτό και λίγο αργότερα, στα μέσα του ΄80, όταν μίλησες στη ''Ρωμαϊκή Αγορά'' σου για τον Φλόκα που τον έβλεπες να γίνεται στέκι των νεοφασιστών της ΕΠΕΝ.

 

Ποια ανάγκη, προφητική και δυσοίωνη, σε ώθησε άραγε να στήσεις εκείνη τη συναυλία με την Ορχήστρα των Χρωμάτων κατά του νεοναζισμού; Μικρό παιδί ήμουν κι ακόμη θυμάμαι τον θρυλικό πίνακα της Κέτε Κόλβιτζ που διάλεξες να κάνεις αφίσα.  

 

Διαβάζω ξανά και ξανά τα Σχόλια του Τρίτου σου, τον Καθρέφτη και το Μαχαίρι, τις Μυθολογίες σου, και νιώθω την ανάγκη να σου πω πως υπήρξες πολύ πιο αναρχικός απ' άλλους σκληροπυρηνικούς δηλωμένους αναρχικούς. Ή μάλλον αριστερός, διότι αναρχικός ήσουν σίγουρα, αυτό ειν' αδιαπραγμάτευτο. Κι ας μην έβγαλες ποτέ την ποίηση στα στάδια και στα γήπεδα, την έβαλες μια και καλή στις ψυχές όλων όσοι σε διαβάζουμε και σε ακούμε.

 

Γνώρισα κι εκείνη τη γυναίκα, Μάνο μου, την παχουλή, την Πειραιώτισσα, που ένα βράδυ μπήκες στο ταβερνείο της χωρίς διάθεση να σε αναγνωρίσουν κι αυτή το μόνο που έκανε ήταν να σε πλησιάσει, να χαμογελάσει και να σου προσφέρει ένα λουλούδι. ''Να για ποιους έκανα μουσική όλα αυτά τα χρόνια'' γύρισες κι είπες του γιού σου.

 

Τι θα έλεγες άραγε αν ήσουν ακόμη εδώ, αν ζούσες στο κέντρο;

 

Θα θυμόσουν με φρίκη τις μέρες που όντας έφηβος έβαζες χαλίκια μεσ' στα παπούτσια σου για να κρύψεις τη θηλυπρέπεια σου.

 

Νίκος Κούνδουρος
Νίκος Κούνδουρος

 

Τότε που μού'λεγε τις προάλλες ο φίλος σου ο Κούνδουρος πως καλούσες τον αστυνόμο, μεσ' στη νεανική σου αθωότητα, να σε προστατέψει από τα περιπαικτικά ''ψιτ, εσύ καλέ'' που άκουγες καμιά φορά στο δρόμο. Τότε, επίσης, που πηγαίνατε παρέα ν' απολαύσετε τον Βαμβακάρη και σαν ένα βράδυ κάποιος σε πείραξε πάλι, ο Μάρκος πήγε να του πετάξει καρέκλα, μετά σε φώναξε κοντά του και σού'πε το φοβερό ''Εσύ, νεαρέ, θα κάθεσαι πάντα δίπλα μου''.

 

Τον φασίστα, καλά τό'χες πει κι αυτό, Μάνο μου, τον γνωρίζει ο καθένας σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, από τον παπά μέχρι τον ελεγκτή του εισιτηρίου στα λεωφορεία. Και πόσο δίκιο είχες όταν κατακεραύνωνες ένα σύστημα κρατικής παιδείας μιαρό σαν παρατημένος τάφος.

 

Πήρες χαμπάρι τι έγινε χθες, σε ενημέρωσε κανείς; Χαρακτήρισαν τον ''Κεμάλ'' σου αντεθνικό τραγούδι οι οπαδοί του τσάμικου και της απλυσιάς, όπως τους έλεγες.

 

 

 

Και δεν είμαστε στο 1980, Μάνο μου, να έπαιρνες τηλέφωνο τον Υπουργό και να τού'λεγες ''Είσαι βλαξ'', όπως τότε που χαρακτήρισαν ''κομμουνιστική'' τη ''Λιλιπούπολη''.

 

Και ξέρεις γιατί; Γιατί ζούμε στο 2013 και δεν υπάρχει ούτε ο ζαχαρένιος ψευδοσοσιαλιστικός κόσμος της ''Λιλιπούπολης'', ούτε φυσικά κανένας Υπουργός που θα καταδεχόσουν εσύ να συνομιλήσεις μαζί του. Και γιατί ακόμη, Μάνο μου, γνωρίζοντας πόσο σοβαρή θεωρούσες την πολιτική, πρώτος εσύ θα ανατρίχιαζες με το επίπεδο της κακιάς υποστάθμης των πολιτικών μας. 

 

Πολλά είπα, όμως, σε κούρασα και να με συγχωρείς.

 

Θα σου πω μόνο, έτσι για το τέλος, πως θεωρούσα έως και μπανάλ τον επίλογο του μέντορα σου: Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ...

 

Κατάλαβες, με είχε κουράσει κάπου και μένα όλη αυτή η λαϊκή επιδοκιμασία που την εχθρεύτηκες σ' όλη σου τη ζωή κι εσύ. Πως τόλμησα εγώ ο ασήμαντος να αναζητήσω την κοινοτοπία σε στίχο του Γκάτσου; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει.

 

Τελικά, πράγματι αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

 

Και οι άνθρωποι αντί να διδάσκονται από την ιστορία πάντα θα φροντίζουν να επαναλαμβάνουν τα μελανότερα σημεία της.

 

Καλό ξημέρωμα, Μάνο μου.

 

Κολληθείη η γλώττα τω λαρυγγί μου
εάν μη σου μνησθώ
και νεκρωθήτωσαν αι συνάψεις των νευρώνων μου
αν σ' απολησμονήσω

Σπούδασε κινηματογράφο και δημοσιογραφία στην Αθήνα. Από το 1999 κείμενα του δημοσιεύονται στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Περισσότερες από 300 συνεντεύξεις με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ραδιοφωνικός παραγωγός στο διαδικτυακό ΜεταΔεύτερο. Επιμελείται δισκογραφικές παραγωγές. Σκηνοθέτης των βραβευμένων ντοκιμαντέρ ''Φλέρυ - Τρελή του φεγγαριού'' (2002), ''Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ'' (2006) και ''Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου'' (2012)
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
29 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12 Επόμενα
avatar Petros Koletis 31.5.2013 | 05:42
Η ΛΕΞΗ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ!!!
Αυτού του είδους επιστολές δεν άρεσαν στον Χατζιδάκι.
avatar ΜΠΟΣΚΟ 31.5.2013 | 13:28
Δεν έχεις άδικο, αλλά σάμπως θα τη διαβάσει για νά'μαστε ρεαλιστές;
Για μένα την έγραψα, για δική μου ψυχοθεραπεία.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (61) ΟΧΙ (2)
Τελικά ο Μάνος πέτυχε όσα δεν κατάφεραν αυτοί που βρίσκονταν απέναντι του. Να βρίσκεται πάντα στις σκέψεις μας και στην ψυχή μας σαν ένας πραγματικός επαναστάτης διαχρονικός και επίκαιρος.
..ούτε στις σκέψεις μας βρίσκεται, ούτε στην ψυχή μας...
Κοίτα τριγύρω σου και θα το καταλάβεις.
avatar ΜΠΟΣΚΟ 31.5.2013 | 13:26
Δεν ξέρω για σένα, Νοών...νοείτω, στη δική μου σκέψη όμως βρίσκεται, ακριβώς επειδή κοιτάζω τριγύρω μου.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (36) ΟΧΙ (3)
Συμφωνώ ότι γύρω μας κυριαρχούν τα εύπεπτα αλλά δεν πρέπει να πέφτουμε σε αυτή την παγίδα και να κάνουμε εκπτώσεις στις αρχές μας αλλιώς το νόημα της στάσης ζωής του Μάνου ακυρώνεται,
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (10) ΟΧΙ (0)
BOSKO 31.5.2013 | 13:26

Ας είμαστε ρεαλιστές. Μεμονομένες σκέψεις δεν κάνουν τίποτα.
Αφού οι περισσότεροι συνήθησαν τη θέα του τέρατος. Δυστιχώς.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (5) ΟΧΙ (6)
avatar
Ανώνυμος/η 31.5.2013 | 10:57
Ένα κείμενο-φόρος τιμής στο μεγάλο ΜΆΝΟ, ο οποίος θα είναι για πάντα για μας ο ορισμός της ευγένειας, της ευαισθησίας, της σοβαρότητας και του αντικομφορμισμού.
Mad Urbanist Mad Urbanist 31.5.2013 | 11:12
Μάνο μου...που κοιμάσαι εδω και χρονια...και Νάνο μου...που ακόμα υπάρχεις...δώστε δύναμη...
ein Steppenwolf ein Steppenwolf 31.5.2013 | 11:20
Ωραίο κείμενο. Μου αρέσουν οι μεταμεσονύκτιες επιστολές σε νεκρούς φίλους. Δεν είναι σύμπτωση ότι το ζουμί τους είναι «Καλά… εσύ σκοτώθηκες νωρίς».
anon1935 anon1935 31.5.2013 | 11:23
Ευτυχώς που δεν ζει ο Μέγας Αναρχικός Αριστοκράτης και δεν βλέπει τα χάλια μας...

Ντρέπομαι και που τον θυμάμαι...


avatar barbapapa 31.5.2013 | 12:03
Συγκινητικο
avatar Ανώνυμος 31.5.2013 | 12:07
«…σήμερα ζούμε κάποιο τέλος. Δεν ξέρω ποιο. Πάντως όχι της ντροπής. Καμία αξία δεν κινητοποιεί το θυμικό μας, καμία ιδέα δεν ακινητοποιεί τον κυνισμό των νεότερων γενεών που βλέπουν με απάθεια τα πάντα, διότι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια εποχή που το σεσηπός θεωρείται αυτονόητο και φυσικός χώρος.

Αυτό που με πανικοβάλλει περισσότερο απ’ όλα
Δεν είναι η έλλειψη ισχυρών ιδεολογιών,
Δεν είναι η θεοποίηση του χρήματος και της εξουσίας,
Δεν είναι ο κατακερματισμός του κοινωνικού ιστού,
Δεν είναι η αλαζονεία των (πλανητ)αρχών,
Δεν είναι η φτώχεια που κοιτάει το σπίτι μας,
Δεν είναι οι απανταχού μελλοθάνατοι των αυριανών πολέμων,
Δεν είναι το χαμόγελο που παγώνει στα χείλη ανθρώπων κάθε 5 λεπτά.
Είναι που μέσα σε αυτό το «τελείωμα» του κόσμου δεν υπάρχει – στη χώρα μας τουλάχιστον – μια προσωπικότητα σαν τον Μ. Χατζηδάκι:
Να ορίσει το μέτρο των πραγμάτων
Να δώσει όνομα στα τραύματα της συνείδησής μας
Να σπείρει όνειρο στα χαλάσματα των οραμάτων μας
Να ξαναδώσει νόημα στην έννοια «άτομο»
Να δωρίσει μαγεία στις στιγμές που ξεφεύγουν από τον πανικό της πραγματικότητας
Κάθε εποχή χρειάζεται ένα Χατζηδάκι
Να μας (ξανα)διδάξει το πώς να ζούμε ή και να πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια .

ΒΗΜΑGAZINO 16-02-2003
ΣΤ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ


avatar paulmarieta 31.5.2013 | 12:16
Ο Μάνος ήταν ενα πνεύμα ανοιχτό και πρωτοποριακό. Γι αυτό και ζει παντοτινά μέσα από το έργο του. Μεταφέρει τις αναζητήσεις και το μεγαλείο του σ'ανθρώπους που δεν τους γνώρισε με τη στενή έννοια του όρου όμως θα είναι αυτοί που θα πάρουν κάτι από την Μελισσάνθη και τη Νέα Υόρκη που θα βρίσκονται πάντα εκεί παρέα με το χάρτινο φεγγαράκι για ν'αγκαλιάζουν γενιές και ανθρώπους να τους ηρεμούν και να τους δίνουν μηνύματα πνευματικά για να πορευτούν στο μονοπάτι της ζωής τους.
Tony Piame Tony Piame 31.5.2013 | 13:41
ακούστε και αυτό όσο το διαβάζετε http://www.youtube.com/watch?v=lht3lPVrezo
Προηγούμενα 12 Επόμενα
 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ