Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Ελλάδα

Η Ντόρτμουντ, το γερμανικό παράδειγμα και εμείς. Από τον Δημήτρη Τζίνη

Και μόνο στην σκέψη των παραπάνω, ο μέσος Έλληνας αθλητικός παράγοντας (ή, γιατί όχι, και πολιτικός) θα ανατριχιάζε.

 

 

Πριν από λίγα χρόνια οι Γερμανικές ομάδες αντιμετωπίζονταν με αρνητική προδιάθεση από τους ανά τον κόσμο ποδοσφαιρόφιλους. Ήταν το αμυντικογενές, σκληρό και καθόλου φαντεζί παιχνίδι τους που δεν ενθουσίαζε (σχεδόν) κανέναν. Κάτι άλλαξε, όμως, τα τελευταία χρόνια. Οι Γερμανοί, ως είθισται, επένδυσαν στις υποδομές: ξόδεψαν σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε προγράμματα ανάπτυξης ακαδημιών υπό την αιγίδα της Γερμανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (DFB), ενώ η λίγκα δημιούργησε ακαδημίες με προπονητές πλήρους απασχόλησης. Για όλα αυτά δεν χρειάστηκε να ανακαλύψουν την πυρίτιδα· απλά πήραν μερικές ιδέες από τις γαλλικές ακαδημίες και από το φημισμένο μοντέλο του Άγιαξ και έφτιαξαν το δικό τους πρότυπο.

 

Τα αποτελέσματα τους δικαιώνουν. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Και οι επτά γερμανικές ομάδες που αγωνίζονται στα ευρωπαϊκά κύπελλα έχουν προκριθεί στην επόμενη φάση, στηριζόμενες εν πολλοίς σε νεαρούς Γερμανούς. Η Μπορούσια Ντόρτμουντ εμφάνισε έσοδα 215.2 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ πέρυσι σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης θεατών στους αγώνες της Μπουντεσλίγκα με 13.8 εκατ. εισιτήρια. Όπως γράφουν οι «New York Times» το άθλημα «μπήκε σε έναν ενδυναμωτικό κύκλο όπου το καλύτερο αγωνιστικό επίπεδο του πρωταθλήματος έφερε υψηλότερα τηλεοπτικά συμβόλαια τα οποία με τη σειρά τους χρηματοδοτούν την ανάπτυξη των ακαδημιών».

 

Η όλη φιλοσοφία των Γερμανών συμπυκνώνεται γλαφυρά στον λόγο του εκτελεστικού διευθυντή της Ντόρντμουντ, Χανς Γιόακιμ Βάτσκε: «Θέλουμε να έχουμε την ανώτατη αθλητική επιτυχία στα πλαίσια ενός ισχυρού οικονομικά ιδρύματος χωρίς να δημιουργούμε ούτε ένα ευρώ χρέους». Και μόνο στην σκέψη των παραπάνω, ο μέσος Έλληνας παράγοντας (ή, γιατί όχι, και πολιτικός) θα ανατριχιάζε.

 

«Όταν οι Γερμανοί αποφάσισαν να αλλάξουν, να μεταρρυθμιστούν, το έκαναν. Αυτή είναι η περίπτωση της εργατικής νομοθεσίας, αυτή είναι και η περίπτωση του ποδοσφαίρου που άλλαξαν το μοντέλο με εξαιρετικά αποτελέσματα» σημειώνει στους «Times» ο ειδικός στο αθλητικό μάνατζμεντ Εμάνουελ Χέμπερτ. Οι αναλογίες ποδοσφαίρου και πολιτικής είναι παραπάνω από εμφανείς, ακόμα και χωρίς την επισήμανση του κ. Χέμπερτ.

 

Έχουν περάσει εννέα χρόνια από την περίοδο που ο τέως καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ έθετε επί τάπητος την «Ατζέντα 2010», ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων φιλελευθεροποίησης της γερμανικής Οικονομίας. Αυτές περιελάμβαναν μεταξύ άλλων συγχωνεύσεις και μειώσεις επιδομάτων, ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές. Οι συγκεκριμένες κινήσεις μπορεί να στοίχησαν πολιτικά στην συγκυβέρνηση σοσιαλιστών - πρασίνων πλην όμως αποδείχθηκαν διορατικές και «σφυρηλάτησαν τον πιο ανταγωνιστικό βιομηχανικό τομέα σε κάθε προηγμένη οικονομία» («Time», 24.02.2012).

 

Σήμερα, την ώρα που η Ευρώπη συνεχίζει να κλυδωνίζεται από την κρίση, η Γερμανία απολαμβάνει ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 3%, πολύ χαμηλή ανεργία, ενώ το 2011 παρουσίαζε 120 δισ. ευρώ πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (οι ΗΠΑ, την ίδια ώρα είχαν έλλειμμα 423 δισ.!). Ακόμα, το ΑΕΠ της έχει αυξηθεί περισσότερο από κάθε άλλης χώρας του G7, ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού της φτάνει μετά βίας το 1% του ΑΕΠ.

 

Βέβαια το γερμανικό «θαύμα» δεν συντελέστηκε εν μια νυκτί. Λίγα χρόνια πριν, η Γερμανία θεωρούνταν ο «μεγάλος ασθενής της Ευρώπης» και κανείς δεν πίστευε ότι θα ανακάμψει, τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα. Την ώρα που η οικονομία της χώρας είχε μηδενική ανάπτυξη και χρόνια ανεργία και το κόστος της επανένωσης δημιουργούσε περεταίρω προβλήματα, οι μεταρρυθμίσεις Σρέντερ αντιμετωπίστηκαν με διάχυτη καχυποψία από σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης. Όμως η προνοητικότητα, η μεθοδικότητα και η κουλτούρα συνεργασίας των Γερμανών τους βοήθησε να ξεπεράσουν και αυτόν τον σκόπελο.

 

Η ευελιξία του «γερμανικού μοντέλου», έδωσε λύσεις εκεί που σε μια χώρα σαν την Ελλάδα θα βρίσκαμε... προβλήματα. Τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα εργασίας (σ.σ. ποσοστό του μισθού πληρώνεται από το κράτος), επέτρεψαν στους εργοδότες να κρατήσουν το προσωπικό τους με μειωμένο ωράριο αντί να προβούν σε απολύσεις. Δεύτερον, το (κατά τον Γκ. Σρέντερ) μοναδικό γερμανικό σύστημα της «συνδιαχείρισης» –σύμφωνα με το οποίο οι εκπρόσωποι συνδικαλιστικών καταλαμβάνουν μόνιμες θέσεις σε διοικητικά συμβούλια– βοήθησε στο να δημιουργηθούν τελικά οι κατάλληλες συναινέσεις για να προχωρήσουν οι αλλαγές. Αν τα παραπάνω συνδυαστούν με τη λατρεία των Γερμανών για τις υποδομές, την εξειδίκευση και την καινοτομία, έχουμε το τρίπτυχο που έθεσε την χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.

 

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να εφαρμόσουν το δικό τους... Μνημόνιο. Μόνο που το έκαναν οικειοθελώς και (κυρίως) εγκαίρως και όχι κατόπιν εορτής. Το συμπυκνώνει αρκετά εύστοχα αν και λίγο κυνικά το περιοδικό «Time»: «Την ώρα που οι Ισπανοί, οι Ιρλανδοί και άλλοι Ευρωπαίοι καταβροχθίζονταν από τα χρέη, φτιάχνοντας τόσα πολλά σπίτια και δίνοντας στους εαυτούς τους μεγάλες αυξήσεις, οι Γερμανοί, ήταν απασχολημένοι με το να φτιάξουν την Οικονομία τους. [...] Η χαλάρωση της αυστηρά ρυθμιζόμενης αγοράς εργασίας [...] βοήθησε. Η Γερμανία ήταν η μόνη σημαντική ευρωπαϊκή χώρα που τα εργατικά κόστη συνέχιζαν να μειώνονται και μετά το 2005, με την συνεργασία των Ενώσεων». Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι τώρα εμφανή.

 

Αν λοιπόν θέλουμε να μάθουμε κάτι από το παράδειγμα της Γερμανίας αντί να καταναλώνουμε φαιά ουσία σε έναν αντιπαραγωγικό και στείρο αρνητισμό, ας σταματήσουμε τις κατάρες και ας δούμε τι έκαναν οι Γερμανοί για να βγουν από την κρίση τους. Ας αναλογιστούμε πώς τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις εφάρμοσαν με ελάχιστες αποκλείσεις την ίδια ατζέντα και πως δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες πολιτικο-κοινωνικές συναινέσεις. Ας παραδειγματιστούμε από την «εμμονή» τους στις υποδομές έναντι του ελληνικού μοντέλου του «βλέποντας και κάνοντας». Ας δούμε πόση σημασία δίνουν σε λέξεις άγνωστες στο λεξιλόγιο μας, όπως στρατηγική, branding και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός...

 

Links:

 

  • "A German Resurgence, Feet First", International Herald Tribune", 25.12.2012
  • "How the German Economy Became a Model", Spiegel Online, 21.03.2012
  • "Modell Deutschland über alles: The lessons the rest of the world should—and should not—take from Germany", The Economist, 14.04.2012
  • "How Germany Became The China of Europe", Time Magazine, 24.02.2011
  • "Gerhard Schröder: The Man Who Rescued the German Economy", The Wall Street Journal, 6.6.2012

 

3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Κυνικός Κυνικός 28.12.2012 | 09:42
Ανοησίες. Τώρα που θα γυρίσει ο Αλέξης απ' τη Νότια Αμερική, ετοιμαστείτε για την "Ευρώπη των λαών". Τα πρότυπα που θα ακολουθήσουμε τα φέρνει στις βαλίτσες του: Αργεντινή, Βενεζουέλα, Βραζιλία κλπ.
Όλε μουτσάτσος!
avatar Ο Δύσκολος 3.1.2013 | 23:50
οι bulk στατιστικες ειναι παντα σαγηνευτικες (για να μην καταφυγω στο γνωστο κλισε οτι ειναι "ο καλυτερος τροπος για να υποστηριξεις ενα ψεμα")...
αν αληθευουν ολα τα παραπανω, που κανενα λογο δεν εχω να αμφιβαλλω, ας δουμε ποια κομματια του πληθυσμου αφορουν οι παραπανω θετικοι δεικτες (π.χ. ποσα χρωστανε τα αυτονομα κρατιδια στην κεντρικη κρατικη αρχη) και ποια μενουν στην "απ'εξω".
Ειναι αληθεια μια ωραιοποιημενη εικονα που ακουσια ή εκουσια κρυβει κατω απο το χαλι σημαντικες παραμετρους που βοηθησαν και συνεχιζουν να βοηθουν την αταλαντευτη διατηρηση του γερμανικου αυτου μοντελου, οπως τον ρολο της Γερμανιας μεσα στην ΕΕ, τον ρολο των κρατων-δορυφορων της, τον ρολο των γερμανικων τραπεζων και πολυεθνικων.
Ειλικρινα δεν μοιαζει να διαφερει σε τιποτα αυτο το αναπτυξιακο μοντελο απο αυτο των μεγαλων αποικιοκρατικων αυτοκρατοριων των προηγουμενων αιωνων ή και απο το ναζιστικο οραμα, τολμω να πω (αν αφαιρεσει καποιος την εθνοφυλετικη ατζεντα -εξυπνοι οι νεοτεροι, τους το παραδεχομαι), ασχετως αν τοτε εφαρμοζονταν με σταυροφοριες και τανκς, και τωρα με Μνημονια και ευρώ.
Ας εφαρμοσουμε ολοι αυτο το μοντελο λοιπον (!), μια προς μια χωρα, μια προς μια κοινωνια, ενα προς ενα κρατος. Και παλι ομως θα μας λειπει ενα συστατικο, για να πετυχει: οι ειλωτες (που τωρα τους εχουμε ευκαιρους στις χωρες του Τριτου Κοσμου, στα ασιατικα "sweat shops", στα ρημαγμενα Βαλκανια και στο πρωην Ανατολικο μπλοκ, στον "ατακτο" δημοσιονομικα Ευρωπαικο Νοτο). Εκτος κι αν τους ανακαλυψουμε μεσα στις ιδιες μας τις κοινωνιες, ε Τζημερε...?
Μαγευομαι οταν οι φλογερες πενες ριχνουν στο τσουκαλι οποιοδηποτε ευκαιριακα χρησιμο υλικο (τωρα και το ποδοσφαιρικο μοντελο της Ντορτμουντ! οσο και να τραβανε τα βυζια τους ομως, οι "κολλεκτιβιστες" Καταλανοι ειναι που παιζουν το ελκυστικοτερο, βιωσιμοτερο, αποδοτικοτερο και πιο αντιγραμενο στυλ ποδοσφαιρου, σαρωνοντας τις κουπες τα τελευταια χρονια, ετσι για να παραλληλισω κι εγω λιγο) για να φτιαξουν το κουρκουτι που μας ταιζουν, και να κουνησουν τις πολυχρωμες χαντρουλες του νεοφιλελευθερισμου σε μας τους ιθαγενεις.
avatar ΑΛΕΞ 10.1.2013 | 21:01
Και όμως εμένα όλο αυτό μου φαίνεται κάπως σαν το αλάθητο του πάπα.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ