Η τέχνη είναι το πράσινο της ψυχής. Όπως τα δέντρα στη φύση είναι το οξυγόνο για τα πνευμόνια έτσι και η τέχνη είναι το οξυγόνο της πιο άυλης πλευράς μας.

«Θέλω να πάρουν κάποιοι άνθρωποι ζεστά το θέμα της ποίησης. Όχι μόνο αυτοί που διαβάζουν μόνοι μέσα στο σπίτι τους, αλλά και αυτοί που δεν θα διάβαζαν ποτέ», λέει η ίδια, καθώς προσπαθεί να μας εξηγήσει τι περιλαμβάνει η ιδιαίτερη μουσική παράσταση Φ Χρυσός Λόγος, όπου το μουσικό ντουέτο Άνεμος, δηλαδή ο Κώστας Χατζόπουλος και η Κατερίνα Νιτσοπούλου, συναντά την ποίηση της Κικής Δημουλά, του Τζαλαλαντίν Ρουμί, του Γιώργου Σκούρτη, του Ανδρέα Εμπειρίκου, του Ντίλαν Τόμας, της Βασιλικής Νικοπούλου και της ίδιας της Λίνας Νικολακοπούλου. Στο φόντο υπάρχει η εικαστική παρέμβαση του Γιώργου Ξένου, ενώ ερμηνεύει ο ηθοποιός Σωτήρης Σταθακόπουλος στη σκηνή του Θεάτρου Altera Pars ( Μεγάλου Αλεξάνδρου 123,  Κεραμεικός) κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή σε μεταμεσονύκτιες παραστάσεις.

Η πολυσχιδής Λίνα Νικολακοπούλου που κλείνει σχεδόν τριάντα χρόνια πορείας στο ελληνικό τραγούδι, λέει: «Έχω αποφασίσει γενικά να λέω ναι και έτσι όταν ήρθαν οι Άνεμος να με ρωτήσουν αν ήθελα να είμαι κι εγώ μέσα στους δημιουργούς που θα έδιναν λόγο, η ανταπόκρισή μου ήταν θετική. Ξέρω ότι παίρνω μεγάλο ρίσκο αλλά νιώθω ότι αν δεν κάνω πράξη αυτό που μου λέει ο εαυτός μου θα μαραθώ πριν την ώρα μου. Προτιμώ να μπω λοιπόν σε αυτή την ωδίνη, αν θα αρέσει τελικά στον κόσμο, παρά να αποκλείσω αυτήν την πιθανότητα. Μ' αυτά και μ' αυτά, φέτος έχω βρεθεί να αγαπώ τον εαυτό μου ακόμα περισσότερο επειδή αντέχει ακόμα να χαράζει το δικό του χάρτη που είναι ένας χάρτης θάρρους και ανάγκης για επικοινωνία και χαίρομαι πολύ που υπάρχουν συνοδοιπόροι σε αυτό. Πάντα η ελπίδα μου είναι να δώσω όρεξη σε άλλους ανθρώπους να κάνουν τα δικά τους βήματα.

Όταν ήρθαν και με βρήκαν οι Άνεμος είχαν μελοποιήσει ένα ποίημα της Κικής Διμουλά, ένα του Εμπειρίκου και ένα του Ντίλαν Τόμας από μια θεατρική παράσταση. Άκουσα έναν πολύ καινούριο μουσικό τρόπο να προσεγγίσεις την ποίηση. Ενώ ακούς έναν λόγο που έχει έρθει από τη δεκαετία του '40, το μουσικό ντύμα τον κάνει να μοιάζει σαν να έχει γραφτεί τώρα. Έκανα επίσης τη σκέψη να συνεργαστούμε με τον ζωγράφο Γιώργο Ξένο, ο οποίος έχει μια ζωγραφική γλώσσα λιτότατη, που λέει όμως πάρα πολλά. Αυτή η τριπλή συνύπαρξη του ποιητικού λόγου, της μελωδίας και της εικαστικής γραφής έφερε ένα καινούριο πρόσωπο σε όλο το εγχείρημα.

Το φ στα μαθηματικά είναι η χρυσή τομή, ο χρυσός λόγος. Η Κατερίνα Νιτσοπούλου, η τραγουδίστρια των Άνεμος, είναι μαθηματικός. Εγώ απήγγειλα το λόγο μου και από το ρυθμό μου γεννήθηκε η μουσική του, η μελωδία και έτσι έγινε τραγούδι. Η Κατερίνα το μετέφρασε λοιπόν στα αγγλικά αυτό μου το ποίημα και το τραγουδά στα αγγλικά.

Η ποίηση για μένα είναι ένα κεφάλαιο. Γιατί είναι δωρεάν. Η ποίηση δεν είναι θεωρία, είναι άλλη διάσταση της ζωής, η οποία είναι πραγματικότητα. Αυτό που κάνουν οι ποιητές είναι να σου δώσουν μια άλλη αιτία της ζωής την οποία την κουβαλάς μέσα σου. Για μένα, σε αυτά τα χρόνια πενίας, η ποίηση είναι ένα κεφάλαιο. Δεν αντέχω να μου κάνουν τόσο μονόχρωμη τη ζωή μου. Θέλω αυτό το δικαίωμα, να έχω αυτό το ξέφωτο. Ας είναι γύρω γύρω πολλά υπερκαταστήματα, που και αυτά έχουν τη χάρη τους. Αυτό για μένα είναι μια επαλήθευση ότι μιλάμε για μια βιώσιμη ζωή.

Έχω υλοποιήσει τα όνειρα μου, νιώθω χορτασμένη και τώρα λέω πάμε γι' άλλα, γιατί είμαι ζωντανή. Αυτό που μας ελευθερώνει είναι οι γέννες που γίνονται με αλήθεια. Δηλαδή να είναι αθώος ο άλλος την ώρα που το έκανε ή πολύ εμπνευσμένος και ενδιάμεσα υπάρχει η ρουτίνα.

Η τέχνη είναι το πράσινο της ψυχής. Όπως τα δέντρα στη φύση είναι το οξυγόνο για τα πνευμόνια έτσι και η τέχνη είναι το οξυγόνο της πιο άυλης πλευράς μας.

Ακόμα έχω όρεξη. Επίσης σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους που μας άνοιξαν εμάς τα μάτια και πήραν ένα ρίσκο. Πόσο χρωστάμε σε αυτούς! Κατάλαβα με λίγα λόγια ότι οφείλω να πάρω την ευθύνη. Πάντα το παράδοξο είναι έτοιμο να φάει πέτρα ή χλευασμό. Κάποιοι άνθρωποι πάνε μπροστά και αν αυτό λείψει θα γίνουμε όλοι συντηρητικοί και νιώθω την ανάγκη να μη γίνω ποτέ συντηρητική. Να μη με πνίγει ο φόβος του μέτριου και του ασφαλούς.