Δε χρειάζονται πολλές γνώσεις φυσικής για να αναλύσει κανείς το έργο του Σάιμον Στήβενς Ηeisenberg. Η αρχή της αβεβαιότητας ή της απροσδιοριστίας του μεγάλου φυσικού, που διατυπώθηκε το 1927, λέει πάνω κάτω ότι μπορείς να μετρήσεις επακριβώς τη θέση ή την ταχύτητα ενός σωματίου, όχι όμως και τα δυο ταυτόχρονα. Ωστόσο ο Στήβενς, ενδιαφέρεται λιγότερο για την κβαντομηχανική και περισσότερο για τις ανθρώπινες σχέσεις. Πιστεύει ότι η αντίληψή μας για τους ανθρώπους αλλάζει ανάλογα με το τι ξέρουμε γι’ αυτούς, τι βλέπουμε και από ποια σκοπιά το βλέπουμε. Ο Στήβενς αγαπά τις εκπλήξεις και ξέρει ότι οι άνθρωποι μας επιφυλάσσουν πολλές.

 

Τα πρόσωπα στο Ηeisenberg είναι ο Άλεξ και η Τζόρτζι. Και γνωρίζονται όταν η Τζόρτζι βλέπει τον Άλεξ σ’ ένα σιδηροδρομικό σταθμό, πάει από πίσω και του σκάει ένα φιλί στο σβέρκο. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί όσο μπορεί να φανταστεί κανείς: Η Τζόρτζι, Αμερικάνα που ζει στο Λονδίνο, είναι πληθωρική και η αλήθεια της είναι γεμάτη ψέματα. Μιλάει πολύ, γελάει, βρίζει, διεκδικεί. Έχει ένα γιο 19 χρονών, που εδώ και δυο χρόνια έφυγε στην Αμερική κι έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Ο Άλεξ, Ιρλανδός, είναι λιγομίλητος, κρατάει μια ζωή ημερολόγιο, αγαπάει τη μουσική, είναι περιπατητής, πενθεί ακόμα την πρώτη του αγάπη, διατηρεί ένα χασάπικο που δεν πάει καλά. Είναι κι οι δυο τους μόνοι. Έχουν τριάντα τόσα χρόνια διαφορά. Τι μπορεί να βγει από μια τέτοια συνάντηση;