Στο σημερινό «Α μπα»: το καλύτερο αστείο

Στο σημερινό «Α μπα»: το καλύτερο αστείο Facebook Twitter
51


__________________
1.

Λένα νομίζω θέλω μια βοήθεια να συνέλθω,
Είμαι στα 34, με καλή, σταθερή δουλειά, επιτυχημένη. Με έναν υπέροχο άνθρωπο στο πλάι μου. Ζω εκτός Ελλάδα και μου αρέσει η ζωή μου. Έχω απομακρύνει τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου, ακόμη και μέλη της κοντινής οικογένειας.
Στις κακές μου μέρες όμως νιώθω τελείως ανεπαρκής στη δουλειά (νομίζω όλοι θα καταλάβουν πως είμαι μια αποτυχία, το γνωστό σύνδρομο impostor). Νιώθω χοντρή και άσχημη (έχω 10 κιλά παραπάνω από πάντα, αλλά είμαι ένας νορμάλ άνθρωπος). Και κυρίως όταν γυρίζω στην Ελλάδα νομίζω πως όλοι με κοιτούν και σκέφτονται πως είναι αυτή έτσι... γιατί βλέπω γύρω μου διαρκώς καλοστημένους ανθρώπους και νιώθω ανεπαρκής. Στο εξωτερικό ούτε μου περνά από το μυαλό
Για να πείσω τον εαυτό μου ότι αξίζω προσπαθώ να μαζεύω διαρκώς πόντους μέσω της δουλειάς και πεθαίνω στο άγχος. Όση αγάπη και φροντίδα και να μου δίνει ο σύντροφος μου η πεποίθηση μου είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που δεν αλλάζει. Μετριάζεται, δεν εξουσιάζει την καθημερινότητα αλλά δεν αλλάζει. Και το ερώτημα είναι, που μπορεί να οφείλεται αυτό όταν το βλέπει κανείς από έξω;- just snooping

Πού μπορεί να οφείλεται η έλλειψη αυτοπεποίθησης λόγω παραπάνω κιλών; Ακόμα και να μην είχες παραπάνω κιλά θα μπορούσες να πιστεύεις ότι έχεις. Οφείλεται στο σύμπαν που σε περιβάλλει. Οφείλεται στο γεγονός ότι είσαι γυναίκα, και υπάρχεις. Η πίεση για την εμφάνιση είναι ασφυκτική, τεράστια, για όλες τις γυναίκες. Είναι τεράστια ακόμα και για τις τυχερές που είναι όμορφες από κατασκευή, γιατί αυτές τις βάζουν οι γύρω σε άλλα καλούπια (είναι χαζές, εύκολες και δύσκολες ταυτόχρονα, και τα λοιπά). Η κάθε γυναίκα το αντιμετωπίζει με τον τρόπο της, υπομένει, συμμορφώνεται, ή αντιστέκεται με κάποιο τρόπο. Εσύ αντιστέκεσαι, ή προσπαθείς να αντισταθείς, με επαγγελματικές επιτυχίες.


Δυστυχώς δεν πετυχαίνει αυτό που προσπαθείς να κάνεις γιατί δεν μπορείς να ακυρώσεις την άποψη που έχεις για την εμφάνιση σου με κάτι άλλο. Οι επαγγελματικές επιτυχίες είναι καλές, αλλά δεν ξεγράφουν ό,τι έχει γραφτεί σε μικρή ηλικία, και γι'αυτό δεν νιώθεις καλά όταν είσαι στην Ελλάδα. Είναι το περιβάλλον στο οποίο δημιουργήθηκε η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Στο εξωτερικό είχες μια ευκαιρία να προσδιορίσεις διαφορετικά την εικόνα που έχεις, και τα κατάφερες καλύτερα.


Το σύνδρομο impostor είναι πολύ κοινό σε γυναίκες που είναι πετυχημένες στη δουλειά τους – και πάλι, ευθύνεται το σύμπαν γι 'αυτό – στην περίπτωση σου επιβαρύνεται γιατί δεν έχεις ισορροπήσει την άποψη που έχεις για την εμφάνιση σου. Αυτό φαίνεται και στο τρομερά μονόπλευρο «βλέπω γύρω μου διαρκώς καλοστημένους ανθρώπους». Η παραμόρφωση που έχεις μέσα σου έχει κάνει την καθημερινότητα Gattaca. Βλέπεις διαστρεβλωμένα τα πράγματα επειδή η εικόνα για τον εαυτό σου είναι διαστρεβλωμένη.


Αυτή η διαστρέβλωση είναι πιθανό – δεν είναι βέβαιο, αλλά πιθανό – να έχεις τη μύγα και να θεωρείς «τοξικούς» ανθρώπους που δεν είναι, και να απομονώνεσαι περισσότερο, βάζοντας μόνη σου κι άλλο λάδι στη φωτιά. Το υποψιάζομαι από την ελαφρώς παρανοϊκή σκέψη «με κοιτάνε και σκέφτονται πώς είμαι έτσι». Είσαι νέα, είναι κρίμα να ζεις με αρνητικά συναισθήματα που στρέφονται εναντίον σου, και δυσχεραίνουν τις σχέσεις με τους άλλους. Δεν είναι ανάγκη να συνεχίσεις την υπόλοιπη σου ζωή έτσι, μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου και τους άλλους, και να χαλαρώσεις, να ανασάνεις λίγο. Νομίζω ότι είναι καλή ιδέα για σένα να ξεκινήσεις αυτή τη συζήτηση με έναν ψυχολόγο.

__________________
2.

Αγαπητή Α μπα γεια σου! Ήρθε λοιπόν και η σειρά μου να σου γράψω για το πρόβλημά μου.
Από μικρή λοιπόν ήμουν πάντα ντροπαλή και γενικώς με λίγη αυτοπεποίθηση. Τώρα, που έχω φτάσει στα 20κάτι, δεν έχει αλλάξει και πολύ αυτό. Βέβαια ανοίγομαι περισσότερο, έχω τους φίλους μου και κάνω και καινούργιους αλλά συνεχίζω να είμαι ντροπαλή. Το πρόβλημά μου είναι ότι κοκκινίζω πολύ εύκολα! Και όχι μόνο αυτό αλλά και πολύ μάλιστα! Αν πάρεις μια ντομάτα (από αυτές τις καλά γινωμένες, του αυγούστου) και την βάλεις δίπλα μου δεν θα καταλάβεις την διαφορά! Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά με ενοχλεί πολύ. Με το παραμικρό κοκκινίζω, είτε επειδή νιώθω άβολα, είτε από φόβο να μην κοκκινίσω ή και καμιά φορά χωρίς λόγο, κυρίως όμως όταν δεν είμαι στο comfort zone μου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην
είμαι ο εαυτός μου και είμαι που είμαι συγκρατημένη, να είμαι ακόμα πιο πολύ! Προσπαθώ όσο μπορώ να μην δίνω σημασία και να κάνω σαν να μην συμβαίνει τίποτα αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά.
Οι φίλες μου μου λένε πως το βρίσκουν χαριτωμένο αλλά δεν με νοιάζει να μαι χαριτωμένη, εξάλλου δεν είμαι μικρό παιδάκι πλέον για να' μαι χαριτωμένη και ούτε θα το βρίσκουν όλοι χαριτωμένο (κυρίως στον επαγγελματικό τομέα). Δε μ'αρέσει να παρουσιάζομαι στους άλλους σαν μια αδύναμη και ντροπαλή. Ούτε να φαίνεται άθελά μου το πως νιώθω ή όχι.
Η ερώτησή μου είναι λοιπόν: πως μπορώ να το αντιμετωπίσω αυτό; Έχω ψάξει στο ιντερνετ για άτομα με το ίδιο πρόβλημα και οι πιο πολλοί συνιστούν ψυχολόγο. Για ψυχολόγο όμως μου είναι λίγο δύσκολο για οικονομικούς λόγους. Άλλοι έδιναν μερικά tips όπως να κάνεις γυμναστική αλλά δεν είδα και μεγάλη διαφορά (λες αν περνάω τη μέρα μου κάνοντας γυμναστική να βοηθήσει; θα φτιάξω και το σώμα μου έτσι!). Τεσπα, εσύ βρε α,μπα μου και οι αναγνώστες τι μου προτείνετε; Να κάνω κάθε μέρα κάτι που θα με βγάζει από το comfort zone μου ώστε να το συνηθίσω; Να σπάω πλάκα με το ότι κοκκινίζω και να
μην προσπαθώ να το κρύψω (που δεν κρύβεται); καμιά ιδέα;
Συγγνώμη για το κατεβατό! Είστε όλοι τέλειοι και ανυπομονώ να διαβάσω τις συμβουλές σας!- sans_nom

Για το θέμα του ψυχολόγου δες εδώ. Υπάρχουν και άλλες διέξοδοι για δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη, ή για επισκέψεις με λίγα χρήματα. Υπάρχει πρόνοια για φοιτητές, αν είσαι φοιτήτρια. Αν θέλεις πραγματικά να πας, ψάξε το και βρες λύση.

Αν δεν θέλεις να πας σε ψυχολόγο, για οποιοδήποτε λόγο εκτός από τον οικονομικό (που δεν είναι δικαιολογία, γιατί υπάρχει λύση), έχω να πω ότι κάνεις ένα πολύ κοινό λάθος: νομίζεις ότι οι άλλοι ασχολούνται με σένα όπως εσύ ασχολείσαι με σένα. Ναι, το βλέπουν ότι κοκκινίζεις, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Οι άλλοι ενδιαφέρονται μόνο για όσα αφορούν τους ίδιους, και μάλιστα άμεσα. Αν το κοκκίνισμα ήταν κολλητικό, θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Όσο κάτι δεν τους επηρεάζει προσωπικά, ίσα που το προσέχουν. Το βλέπουν, και μετά το ξεχνούν. Το βρίσκουν χαριτωμένο, γιατί δεν τους νοιάζει, δεν συμβαίνει στους ίδιους. Και δεν είναι προβληματικό να έχεις ένα χαριτωμένο χαρακτηριστικό σε ηλικία 20 χρονών. Δεν είσαι παιδί, αλλά δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια από τότε που ήσουν.


Νομίζεις ότι το κοκκίνισμα προδίδει τα συναισθήματα σου, αλλά αν είσαι ντροπαλή, αυτό θα φαινόταν και χωρίς κοκκίνισμα. Δεν προδίδεται κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται και από άλλα δείγματα συμπεριφοράς, όπως ο τόνος της φωνής, η στάση του σώματος, και χίλια άλλα. Υπάρχουν και ντροπαλοί σε αυτή τη γη, και θα ήταν πολύ πιο φτωχή αν δεν υπήρχαν. Μην προσπαθείς, μην ελπίζεις να γίνεις κάτι που δεν είσαι, κυρίως, όχι το αντίθετο από αυτό που είσαι, θα καταδικάσεις τον εαυτό σου σε μια ζωή με απογοητεύσεις. Μπορείς να γίνεις μόνο η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, και μπορείς να το κάνεις αυτό εκμεταλλευόμενη τη ντροπαλοσύνη σου. 

__________________
3.

Τι κάνεις όταν ένα άτομο ζητάει κατανόηση και προβάλλει ως στοιχεία του χαρακτήρα του συμπεριφορές, για να δικαιολογήσει καταστάσεις.
Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα.
Εν ολίγοις θέλω να μου πεις την άποψή σου περί της φράσης "κατάλαβέ με".
Έχει νόημα? Τι είναι η κατανόηση?
Καταλαβαίνουμε/κατανοούμε όντως κάποιον ή κάνουμε ότι καταλαβαίνουμε?
Δηλαδή αν δεν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον άλλον, πολύ πιο εύκολα δεν θα τον αποδεχόμασταν τελικά για αυτό που είναι?- wannabe

Βρε παιδιά. Μετά τις μυστηριώδεις «πόλεις του εξωτερικού», η άλλη μάστιγα είναι οι ερωτήσεις που αποκρύπτουν το πιο σημαντικό στοιχείο.


Νόημα βγαίνει, αλλά η απάντηση εξαρτάται απολύτως από το ποιες είναι οι καταστάσεις που θέλει κάποιος να δικαιολογήσει. Αν θέλεις απάντηση, κάνε την ερώτηση. Για τι πράγμα μιλάμε; Αργεί στα ραντεβού; Ή κλέβει λεφτά από τα πορτοφόλια των φίλων του;


Οι ανθρώπινες σχέσεις συντηρούνται, επιβιώνουν, όσο ο ένας δεν καταπατά τα όρια του άλλου. Τα όρια αυτά είναι μεν προσωπικά, αλλά σε συλλογικό επίπεδο, δεν είναι πρωτότυπα. Πάνω κάτω, ξέρουμε ποια είναι τα όρια των άλλων, δεν χρειάζεται να γίνουμε κολλητοί για να τα αναγνωρίσουμε, πόσο μάλλον για να τα σεβαστούμε. Ναι, ο χαρακτήρας παίζει ρόλο. Παίζει ρόλο στο πόσο ο καθένας σέβεται τα όρια των άλλων, επειδή έτσι ξέρει και έτσι έχει μάθει, και όχι επειδή φοβάται τις συνέπειες.

__________________
4.


Αγαπητή Α, μπα
Είμαι 27 και νομίζω πως διανύω τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου.
Είμαι απόφοιτη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (προπτυχιακό και μεταπτυχιακό) και δυστυχώς μετά από τόσους κόπους και θυσίες, δεν μπορώ να βρω δουλειά (από τον Οκτώβριο). Αναγκάστηκα να γυρίσω στο πατρικό μου, όπου η φάση δεν παλεύεται καθόλου γιατί συνήθισα να μένω μόνη μου και δυστυχώς εδώ δεν έχω παρέες καθώς οι φίλοι μου λείπουν στο εξωτερικό. Σχέση δεν έχω εδώ και αρκετό καιρό και οι πιθανότητες να γνωρίσω κάποιον είναι ελάχιστες αφού η πόλη που
διαμένω είναι πολύ μικρή.
Απελπίζομαι σε σημείο που δεν βλέπω τίποτα αισιόδοξο στο εγγύς μέλλον. Δεν βρίσκω κίνητρο και κάτι θετικό στην όλη υπόθεση. Δεν ξέρω τι να κάνω, με έχουν φάει οι σκέψεις και η στεναχώρια. Θα ήθελα να μου πεις τη γνώμη σου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Ps. Βαρέθηκα όλοι να μου λένε να κάνω υπομονή 

Όσο έκανες τους κόπους και τις θυσίες, παρακολουθούσες τι συμβαίνει γύρω σου, στην Ελλάδα; Περίμενες ότι θα γίνει κάτι άλλο από αυτό που γίνεται; Γιατί; Γιατί έκανες μεταπτυχιακό, τι σκόπευες να πετύχεις με αυτό; Τι έκανες για να εξασφαλίσεις ότι η δική σου τύχη θα ήταν διαφορετική από όλους όσους κάνουν μεταπτυχιακό στο Πολυτεχνείο; Ή από όλους τους υπόλοιπους, γενικά;


Δεν μου αρέσει που ακούγομαι σκληρή, και ξέρω ότι το προσωπικό δράμα του καθενός είναι αβάσταχτο, και είναι πραγματικά δύσκολο αυτό που ζεις, αλλά μου κάνει εντύπωση που το παρουσιάζεις ως αναποδιά, ως κάτι ελαφρώς ανεξήγητο, που δεν περίμενες. Η ανεργία των νέων στην Ελλάδα είναι πάνω από 50%, άρα το παράξενο θα ήταν να είχες βρει δουλειά. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που οι φίλοι σου είναι στο εξωτερικό.


Αυτό που μπορείς να κάνεις, το μόνο που μπορείς να κάνεις, εκτός από την υπομονή, είναι να εγκαταλείψεις το όνειρο της ομαλής εύρεσης εργασίας στο περιορισμένο πεδίο που έχεις σπουδάσει και να γίνεις όσο πιο ευέλικτη γίνεται. Ίσως πρέπει να αλλάξεις τομέα, ίσως πρέπει να αλλάξεις πόλη, ίσως πρέπει να αλλάξεις χώρα. Ξεκίνα από κάτι πολύ βασικό: γνώρισε ανθρώπους και κάνε καινούριες παρέες.

__________________
5.

αγαπητη α μπα..εδω και δυοχρονια εχω μια σχεση και ειμαι πολυ ερωτευμενη,,αλλα υπαρχουν και οι τσακωμοι οπως σε ολα τα ζευγαρια...τα προβληματα μου λοιπον ειναι δυο τ...το 1 ειναι οτι οταν τσακωνομαστε εγω ενω θελω να το λυνω εκεινη τη στιγμη...αυτος φερεται εγωιστικα και 9 στις 10 φορες δεν συζηταει θεωρώντας οτι ετσι το προβλημα θα λυθει...εγω σαν ανθρωπος ειμαι αρκετα παρορμητικος και θα τρεξω να τον βρω θα υποχωρησωσω τις περοσσοτερες φορες..φταιω δεν φταιω.αυτος την προηγουμενη φορα που τσακωθηκαμε του ζητουσα να ερθει να με βρει διοτι δεν ημουν καλα και ηθελα να το συζητησω και να το λυσω..και αυτος ηταν με του φιλους του και δεν ερχοταν..τελικα το συζητησαμε την επομενη μερα αφου τον επρηξα..του ειπα τι εχω τι με ενοχλει..εδειξε να καγαλαβαινει αλλα χωρις να πει κατι...το παραπονο του ειναι οτι ειμαι υπερβολικη...και επισης ολα αυτα οδηηγουν στο δευτερο προβλημα....της ανασφαλειας...πιστευω ωτρες ωρες οτι δεν με θελει...και με τις σκεψεις μου πιστευω οτι θα με χωρισει...δεν εκδηλωνεται συχνα καιδεν μου εχει πει καν οτι μ αγαπαει...αλλεςφορες παλι πιστευω οτι ειναι πολυ ερωτευμενος μαζι μου...του εχω πει οτι δεν εκδηλωνεται...και μου λεει οτι δεν εχει αλλαξει κατι απλα δεν ειναι του τυπου του...εντωμεταξυ με εχει γνωρισει και στους γονεις.. και κοιμαμαι σπιτι του...- νυχτολουλουδο

Εσύ θέλεις να «συζητάς», γιατί είσαι «παρορμητική», αυτός δεν θέλει να «συζητάει», γιατί είναι εγωιστής. Γιατί τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά; Αχ, γιατί είμαστε ανασφαλείς, είμαστε παρορμητικοί, είμαστε ευαίσθητοι: γι' αυτό θέλουμε τα πράγματα να γίνονται με τον δικό μας τρόπο. Όταν οι άλλοι θέλουν τα πράγματα να γίνονται με τον δικό τους τρόπο, είναι εγωιστές.
Τα έχετε δυο χρόνια. Είναι αρκετός καιρός για να καταλάβεις ότι δεν είναι τύπος που συζητάει με τον τρόπο που θεωρείς σωστό. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είσαστε διαφορετικοί. Το πρόβλημα είναι ότι είσαστε διαφορετικοί, και δεν εννοείς να το δεχτείς. Θέλεις να γίνει αυτός αλλιώς, και ειδικότερα, να γίνει όπως θέλεις εσύ.


Το ότι επέμενες να έρθει εκεί που είσαι επειδή «δεν ήσουν καλά», και με το «δεν ήσουν καλά», εννοείς ότι ήθελες να πεις τι σε ενοχλούσε, δεν σε κάνει υπερβολική, σε κάνει κάτι άλλο... εγωίστρια νομίζω λέγεται. Στην καλύτερη περίπτωση, μόνη σου τσακώνεσαι, και μόνη σου τα ξαναβρίσκεις. Ο εγωισμός πάει χέρι χέρι με την ανασφάλεια, γιατί σε εμποδίζει να δεις τον άλλον όπως είναι. Το μόνο που βλέπεις είναι το πώς θα ήθελες να είναι, και πόσο δεν είναι αυτό που θα ήθελες να είναι. Είναι κρίμα να είσαι ερωτευμένη με κάποιον που ίσως δεν κατάφερες να γνωρίσεις.

__________________
6.

Αγαπητή Αμπα καλησπέρα...! Σε διαβάζω τον τελευταίο τρίμηνο και μ'αρέσουν οι απαντήσεις σου...γιαυτό θέλω να σου πω και εγώ το "πρόβλημά"μου. Το θέμα μου είναι ο'τι είμαι 27 και ποτέ μου δεν είχα σχέση διαρκειας...ώρες ώρες νομίζω ο'τι περνάω αδιάφορη...ενώ όλοι μου λένε ο'τι εξωτερικά είμαι μια χαρά....και πολλούς φίλους έχω και άντρες και γυναίκες ποτέ μου δεν είχα πρόβλημα με τις φιλίες μου και τον κοινωνικό μου κύκλο...γίνομαι εύκολα αγαπητή και κάνω εύκολα φιλίες. Μόνο στον ερωτικό τομέα τα πάω χάλια. Εγώ πάλι νομίζω ο'τι δεν μπορώ να κεντρίσω το ενδιαφέρον ενός άντρα αλλά και να του το κεντρίσω...δεν θα μπορέσω να τον κρατήσω γιατί δεν έχω αυτό το κάτι.. θα μείνω για πάντα μόνη μου? πρέπει εγώ κάτι να αλλάξω ? Σε ευχαριστώ ! Μελίνα-Ζωή

Δηλαδή όλοι όσοι έχουν σχέση είναι επειδή έχουν αυτό το κάτι; Σαν πολλοί δεν είναι με αυτό το κάτι; Μήπως αυτό το κάτι δεν είναι κάτι τρομερό;


Από τα λίγα που λες, ένα πράγμα βρίσκω για να πιαστώ από κάπου. Δεν είσαι δόλωμα, για να κεντρίσεις το ενδιαφέρον κάποιου, και οι άντρες δεν είναι βραβεία, για να μπορέσεις ή να μην μπορέσεις να τα κρατήσεις. Μιλάμε για τη ζωή σου, και για το με ποιον θα τη μοιραστείς. Εσύ ποιος άντρας πιστεύεις ότι είναι κατάλληλος για σένα; Αυτός τι πρέπει να κάνει για να σε κρατήσει; Αν κάτι πρέπει να αλλάξεις, ίσως είναι αυτό. Η ιδέα ότι χρειάζεται να είσαι άνω του μέσου όρου, και ότι οι άλλοι θα καταδεχτούν να σε πλησιάσουν. Αμφίδρομα γίνονται τα πράγματα, και αν είναι συμβατά, γίνονται αυθόρμητα, χωρίς σχέδιο. Αν έχεις φίλους και είσαι αγαπητή, δεν μπορώ να φανταστώ τι κάνεις τόσο λάθος στα ερωτικά. Ανθρώπινες σχέσεις είναι όλα, τις ικανότητες τις έχεις ήδη.

__________________
7.

 

Ποιοί είναι οι καλύτεροι stand-up comedian (για σένα)? Ποιούς προτείνεις και ποιές κωμικές σειρές που προβάλλονται τώρα βλέπεις ? Ευχαριστώ, διαβάζω τη στήλη κάθε μέρα!- lila

 

Για πολιτικό stand up, ο Bill Maher, αν και τελευταία φοβάμαι ότι ρετάρει σε μερικά θέματα. Για stand up καθημερινής παρατήρησης αστικής ζωής, φυσικά ο Seinfeld. Για υπαρξιακό stand up και δάκρυα πικρά, ο Louis CK. Για απολύτως σύγχρονο, αιχμηρό stand up, η Amy Schumer. Ξέρω μόνο τους Αμερικάνους, δεν ξέρω καθόλου τους Άγγλους, ούτε του λοιπού κόσμου, οπότε σίγουρα μου διαφεύγουν πολλά διαμάντια. Λατρεύω εδώ και χρόνια - δεκαετίες; - τον Ricky Gervais, και φυσικά τον John Oliver, που το stand up δεν είναι η κυρίως τους δουλειά, αλλά ξέρουν να την κάνουν καταπληκτικά.


Από κωμικές σειρές βλέπω τις γνωστές Big Bang Theory, το Modern Family, το θεϊκό Veep που αξίζει όλα τα βραβεία των κωμωδιών. To Silicon Valley, τέλειο. To Married, ήρεμη δύναμη. Το Unbreakable Kimmy Schmidt είχε πολύ καλές στιγμές, θα δω σίγουρα τη συνέχεια. Μου αρέσει πολύ το Doll and Em, ο δεύτερος κύκλος έχει βρει τον ρυθμό και το χιούμορ είναι αβίαστο, και πρόσφατα ανακάλυψα – καθυστερημένα – το The Last Man on Earth, που φαίνεται πολύ καλό. Το καινούριο Scream Queens είναι επίσης πολύ συμπαθητικό, κι έχει κάποιες δυνατές στιγμές. Πολύ μου άρεσε και το Wet Hot American Summer: First Day of Camp. Επίσης: Gracie and Frankie, Inside Amy Schumer, Last Week Tonight. Και για χαλαρό μισάωρο χωρίς απαιτήσεις, το καινούριο Grandfathered.


Προσθέστε ελεύθερα!

51

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
#7 Επειδή δεν το είδα κάπου στα σχόλια και μου κάνει εντύπωση, το The thick of it με τον φοβερό Peter Capaldi. Αμπα δες την οπωσδήποτε αν σου αρέσει το Veep! Για όσους αγαπούν το αγγλικό χιούμορ, τα βρετανικά αγγλικά και τα πιο ευρηματικά insults εβερ. Σε όσους αρέσει η αγγλική τηλεόραση, να προτείνω επίσης τα Black mirror και This is England, που δεν ειναι βέβαια κωμωδίες αλλά ειναι πολύ καλές σειρές.
#1 Αγαπητή 1, διαβάζοντας όσα γράφεις ένιωσα ότι είσαι ΑΓΝΩΜΩΝ. Εσύ η ίδια λες ότι έχεις μια καλή δουλειά στο εξωτερικό, είσαι επιτυχημένη επαγγελματικά και επιπλέον έχεις σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο. Δηλαδή τι άλλο θέλεις από τη ζωή σου για να είσαι ευτυχισμένη??Γιατί οι άνθρωποι δεν εκτιμούν την ευτυχία που τους προσφέρεται στη ζωή και πάντα γκρινιάζουν? Θα ήθελα πολύ να σε ταρακουνήσω για να καταλάβεις πόσο πλεονέκτης είσαι.
Εμ και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Έτσι. Η αλήθεια είναι πως δουλεψα πάρα πολυ για να τα πετύχω όλα αυτά στον προσωπικο και στον επαγγελματικό τομέα. Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Απλά και να με ταρακουνήσεις και να μου πεις πχ τα παιδιά στην Αιθιοπία πεινούν ή οι Σύριοι πρόσφυγες υποφέρουν, εγώ θα σκιστώ να κάνω κάτι να τους βοηθήσω αλλά δεν θα σκεφτώ ώ! κοιτα τι καλά που την έχω εγώ. Απλά μερικά βράδια δεν κοιμάμαι γιατί το στραβό μου το κεφάλι μου λέει "You will never be good enough, baby!" Ίσως είναι πάθηση των γυναικών αυτή, ίσως πάλι φταιω εγώ. ίσως απλά πρεπει να μάθω να γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια τις επιθυμίες των αλλων. Αλλά φιλτατε, πλεονέκτης δεν είμαι.
Να μάθεις να γράφεις τις επιθυμίες των άλλων. Τι σχέση έχουν οι άλλοι, όποιοι και να είναι αυτοί στη δικιά σου ζωή, ειδικά όταν εσύ είσαι ευτυχισμένη; Καμία! Σε ρωτάνε εσένα "οι άλλοι" ή "η κοινωνία" για το πως θα ζήσουν αυτοί τη δικιά τους ζωή; Όχι. Οπότε κάνε αυτο που σε ευχαριστεί εσένα και ακόμα και να προσπαθήσει να σε πατρονάρει κάποιος βάλε τον ευγενικά στη θέση του. Εγώ αρχίζω κάπως έτσι: Δε θυμάμαι να σε ρώτησα...Όσο γι αυτό που λες οτι είναι πάθηση των γυναικών δε νομίζω πως είναι έτσι. Αναλόγως τη γυναίκα και αναλόγως τον άντρα και τι ζητάει απο τη ζωή του μπορεί να κάνουν ακριβώς τις ίδιες σκέψεις. Δε νομίζω πως είναι μόνο θέμα φύλου. ΑΠο την άλλη και τον ύπνο σου να χάνεις, που ξέρω πόσο κουραστικό είναι, δες το απο τη θετική του πλευρά. Θα βελτιώνεσαι πάντα και θα εξελίσσεσαι. Φτάνει να το κάνεις για τον εαυτό σου και όχι για να αποδείξεις κάτι στην κοινωνία ή τον εαυτό σου όπως η κοπέλα της ερώτησης.
#2Συμπάσχω και εγώ αγαπητή φίλη1όμως πιστεύω οτι ίσα ίσα είναι κάτι πολύ χαριτωμένο!#6Έχει δίκιο η Λένα, κανείς μας δεν είναι βραβείο και πιστεύω οτι αν έχεις φίλους και είσαι κοινωνική θα βρεις σύντομα αγόρι!#4Το πτυχίο και το κάθε πτυχίο από την οποιαδήποτε αχολή σήμερα δεν εξασφαλίζει τίποτα!!!η κρίση είναι βαθιά και για αυτό οι φίλοι σου έφυγαν έξω, δες τι μπορείς να κάνεις και σε άλλους τομείς και το βασικό βγες έξω όπως λέει και η Λένα και κάνε νέες παρέες!!!
Αν σου αρέσει το standup, πρέπει να δεις και τους 3 κορυφαίους (Richard Pryor, George Carlin και Lenny Bruce). Αν βρεις, και Bill Cosby. Όλοι όσοι αναφέρθηκαν από τα άλλα παιδιά αξίζουν. Woody Allen, Chris Rock, Dave Chappelle, Patton Oswalt, Lewis Black, Sarah Silverman, Lisa Lampanelli, Jim Jefferies, αξίζει να τους δεις.
Bill Cosby? Προσωπικά δεν γέλασα ποτέ, έτσι δεν αισθάνομαι ενοχές τώρα που οι εγκληματικές του πράξεις βγαίνουν στο φως (με τη μορφή τσουνάμι). Άσε που ο ελεεινός για χρόνια τριγύριζε και ηθικολογούσε από forum σε forum.
Ως συνάδελφος "ντομάτα" και μεγαλύτερη, έχω να σου πω ότι δεν με εμπόδισε ούτε στη δουλειά, ούτε στις κοινωνικές ή ερωτικές σχέσεις. Οι πιο πολλοί δεν ασχολούνται καν, αρκετοί το βρίσκουν χαριτωμένο και κάποιοι ψαγμένοι βλέπουν το κοκκίνισμα σαν ένδειξη εντιμότητας και ευαισθησίας. Φυσικά υπάρχουν και οι γραφικοί "χαχα είσαι πολύ αστεία, δηλαδή αν σου πω τώρα ότι κοκκινίζεις θα κοκκινίσεις περισσότερο;"
#2 αν και δεν ειμαι 20 αλλα σχεδόν 30 συμπάσχω! Είμαι πολύ ντροπαλή (αλλά και αγχώδης) με αποτέλεσμα το κοκκίνισμα να είναι στο καθημερινό μου μενού. Κοκκινίζω όταν νιώθω αμηχανία και ντρέπομαι, όταν γίνει κάτι ξαφνικό και αιφνιδιαστώ, όταν αγχωθώ ή θυμώσω, όταν ζεσταίνομαι αλλά και σε ευχάριστες περιπτώσεις όταν είμαι χαρούμενη ή όταν γελάω πολύ. Ακόμα και στο γυμναστήριο ενώ αλλες κοπέλες στο μάθημα είναι σε κανονική κατάσταση,εγώ ειμαι κλασσικά κατακόκκινη. Φυσικά το χειρότερο μου μικρότερη ήταν όταν με εξέταζαν στο σχολείο ή σε περιπτώσεις που μου απήθυναν το λόγο μπροστα σε όλο το τμήμα στο πανεπιστήμιο. Ομιλίες,παρουσιάσεις μπροστά σε κοινό εννοείται ξεγραμμένες, έτσι;; Ευτυχώς ήμουν καλή στα γραπτά και την γλίτωνα... Ακόμα και σήμερα, ο εφιάλτης μου είναι η ομιλία μπροστά σε κόσμο εννοείται. Όπως και να έχει δεν βλέπω να γλιτώνω απο το κοκκίνισμα οπότε προσπαθώ να το αποδεχθώ! Δεν ξέρω αν βοηθάει να σου πω να το αποδεχθείς γιατί λογικό να σε ενοχλεί και να σε φέρνει σε δύσκολη θέση, αλλά εκτός απο αυτό και να προσπαθήσεις να ανεβάσεις την αυτοπεποίθηση σου μόνη σου ή με την βοήθεια ψυχολόγου, ή να βρεις ενα make up που να σε καλύπτει, δεν υπάρχει μαγικός τρόπος!
#4: Πιστέυω ότι έχεις απογοητευτείς κ σοκαριστεί που ζορίζεσαι να βρεις δουλειά γιατί πίστεψες το παραμύθι που σου πουλήσανε στο ΕΜΠ. Ότι οι απόφοιτοι είναι περιζήτητοι, καλοπληρωμένοι κλπ κλπ. Δεν φταις εσύ...Οι ψωνισμένοι του ΕΜΠ φταίνε που πουλάνε φούμαρα στους φοιτητές. Μακάρι σύντομα να βρεις την άκρη αλλά το ΕΜΠ πρέπει να το απομυθοποιήσεις, γιατί απλά δεν αξίζει όσο το πουλάνε/διαφημίζουν. (ΕΜΠ απόφοιτη)
#1: Κ εγώ μια από τα ίδια τραβάω κάθε φορά που γυρνάω στην Ελλάδα. Κ 2 κιλά να έχω πάρει (που είμαι κανονική προς αδύνατη κ με τη μια θα φανεί στο πρόσωπό μου) όλοι θα μου πουν ότι πάχυνα. Όχι από κακία αλλά επειδή έτσι κάνουν...κ μετά θα νιώθω σαν φώκια όλο το καλοκαίρι στη θάλασσα. Φέτος έκανα κ δίαιτα πανάθεμά με αλλά το αδυνάτησες δεν το άκουσα. Πιστεύω ότι συμβαίνουν 2 τινά, που πιθανόν να ισχύουν κ στην περίπτωσή σου (μπορεί να κάνω κ λάθος): 1. Για κάποιο λόγο στην Ελλάδα ασχολούνται πολύ περισσότερο με την εμφάνιση από όσο πρέπει (?). Κ ίσως για αυτό κ να παρατηρούμε πιο συχνά κοπέλες με ωραιότερα/πιο αδύνατα κορμιά κ να νιώθουμε μειονεκτικά. 2. Λόγω καιρού ντυνόμαστε διαφορετικά στα βόρεια κ εκτός του ότι καλυπτόμαστε εμείς είναι κ οι άλλοι ντυμένοι σαν εσκιμώοι τον περισσότερο καιρό, οπότε τα παραπανίσια κιλά δεν φαίνονται. Άσε που δεν βλέπεις τόσο συχνά στο δρόμο γυναίκες λατέρνες, κ για ποτό/clubbing κ με τη φόρμα πας (δεν κάνω πλάκα, έχω πάει κ με πιτζάμα) κ κανείς δεν θα σου ρίξει το απαξιωτικό βλέμα του στυλ που πας έτσι ρε γαλότσα, απλά δεν τους νοιάζει...Τεσπά αυτό που έχω να σου πω είναι να είσαι υγιής κ όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη να βλέπεις μια κουκλάρα, γιατί όμορφους δεν μας κάνει μόνο η εμφάνιση. :)
#5 Δεν θα σχολιασω γενικα το θέμα σου αλλα ειδικά το οτι σε εχει γνωρισει στους γονεις του δεν σημαινει και κατι απαραιτητα. Το λεω γιατι ξερω ατομα που καθε μηνα εχουν αλλο συντροφο και τον/την γνωριζουν στους γονεις τους σχεδον την πρωτη μερα. Δεν το κατακρινω ( ο καθενας οτι θελει κανει) απλα λεω τι συμβαινει.
Ειδικά σήμερα που σχεδόν κανένας δεν έχει το δικό του χώρο, αναγκαστικά θα πάει την κοπέλα να κοιμηθεί σπίτι του και θα γνωρίσει αυτή και τους γονείς του, χωρίς να σημαίνει κάτι παραπάνω.
#2 Κι εγώ κοκκινίζω εύκολα κι είναι από τα πιο αγαπημένα μου χαρακτηριστικά μου! Δε φαίνεσαι ντροπαλή απλά από αυτό αλλά ακόμα κι έτσι, λίγη συστολή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν! Χώρια που αρέσει πολύ στους άντρες! ;)
Οκ, συγγνώμη που δεν καταλαβα οτι αστειευοσουν. Εξακολουθω να μη συμφωνώ πάντως, για τη συγκεκριμενη περίπτωση δηλαδη. Το κορίτσι εχει ενα χαρακτηρηστικο που θεωρει πως ειναι μειονεκτημα στην εξωτερική της εμφάνιση. Το οτι πολλοί αντρες το βρίσκουν ελκυστικό ειναι ενας τροπος να της πεις οτι δεν ειναι απαραιτητα ενα μειονεκτημα που πρεπει να κρυψει/ ξεφορτωθει, αντιθέτως μπορει να ειναι όμορφο. Δεν ειπε κανενας να το επιδιωξει για να αρεσει στους άντρες. Ειπε απλως να μη ντρεπεται για ενα χαρακτηριστικο που εχει ουτως ή αλλως, και να μην το βλεπει σαν μειονέκτημα.
Οκ, τωρα το χω. Κι εμενα να με συγχωράς για την παρεξηγηση, τα νευρα μου είναι λίγο ευαισθητα αυτες τις μερες και τα παιρνω ολα σοβαρά. Ωραίο ονομα και αβαταρ!
Για την 1 με όλη την καλή διάθεση.Αγαπητή φίλη. Οι άνθρωποι που σε αγαπάνε, σε αγαπάνε γι αυτό που είσαι σαν άνθρωπος έτσι και αλλιώς. Προσπαθείς να μπεις στο μοτίβο, δεν είμαι όμορφη/αδύνατη, αλλά έχω χρήμα στο λογαριασμό μου και επαγγελματικές επιτυχίες, άρα δείχνω σε όλους οτι είμαι έξυπνη. Πόσο έξυπνο όμως είναι να έχεις 10 κιλά παραπάνω; Δε το λέω για αισθητικούς λόγους, αλλά για λόγους υ γ ε ί α ς. Είναι έξυπνο να παραμελείς την υγεία σου με αυτό τον τρόπο; Ας μη τα ρίχνουμε όλα στην πίεση που δεχόμαστε οι γυναίκες για την εμφάνιση. Οπότε αυτό που προτείνω εγώ πέρα απο τον ψυχολόγο που πρότεινε η Λένα είναι να γραφτείς σε ένα γυμναστήριο και να μάθεις να τρως, είτε με βοήθεια διαιτολόγου είτε μόνη σου μελετώντας. Η γυμναστική και η σωστή διατροφή βελτιώνουν την αυτοπεποίθηση και στρώνουν τη διάθεση μες τη μέρα. Μπορείς να έχεις το σώμα που θέλεις και να ξεπεράσεις τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Σε 6 μήνες μπορείς να είσαι άλλος άνθρωπος. Με τον ίδιο ζήλο που είσαι εξαιρετική στη δουλειά σου, βάλε ένα πρόγραμμα σε γυμναστήριο και φαγητό.Διώξε τα κιλά και αν πάλι βλέπεις τον εαυτό σου παραμορφωμένο και άσχημο, τότε επιβάλλεται να πας σε ψυχολόγο. Γράφεις:Και κυρίως όταν γυρίζω στην Ελλάδα νομίζω πως όλοι με κοιτούν και σκέφτονται πως είναι αυτή έτσι... γιατί βλέπω γύρω μου διαρκώς καλοστημένους ανθρώπους και νιώθω ανεπαρκής. Στο εξωτερικό ούτε μου περνά από το μυαλό Για να πείσω τον εαυτό μου ότι αξίζω προσπαθώ να μαζεύω διαρκώς πόντους μέσω της δουλειάς και πεθαίνω στο άγχος Πηγή: www.lifo.grΘα διαφωνήσω οτι στο εξωτερικό δε σου περνάει απο το μυαλό η εμφάνιση σου... Κοίτα τι έγραψες εδώ. Προετοιμάζεις τον εαυτό σου στο εξωτερικό, πεθαίνεις στο άγχος στη δουλειά και μετά επιστρέφεις Ελλάδα και συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, σα να επιστρέφεις στην παιδική ηλικία που δεν είχες τις επιτυχίες που έχεις τώρα και απλώς άκουγες και δεχόσουν αυτά που έλεγαν οι άλλοι για σένα. Είναι πολύ παιδικός ο τρόπος που βλέπεις τους άλλους. Όχι δεν είσαι ανέμελη και ωραία έξω. Εγώ βλέπω έναν κύκλο. Νομίζεις επίσης οτι δεν εξουσιάζουν οι σκέψεις την καθημερινότητα σου, ενω παραπάνω λες το αντίθετο. Δε ξέρω, μακάρι τώρα που δημοσιεύτηκε η ερώτηση σου και την βλέπεις γραμμένη, να έχεις μια πιο ξεκάθαρη ιδέα για το τι σου συμβαίνει.(Ο εφιάλτης μου: Η ζωή στη Νορβηγία ή τη Σουηδία με τις διάφανες, αδύνατες και ψηλές γυναίκες. Τότε μπορεί να ένιωθα λιγάκι "Ποια είμαι, που πάω")
Sole ενώ συμφωνώ γενικά, έχω μια απορία. Είναι τόσο επιβαρυντικά για την υγεία αυτά τα 10 κιλά, ενώ μάλιστα τα είχε από πάντα, δηλαδή το σώμα της ανέκαθεν λειτουργούσε με 10 κιλά παραπάνω; Βέβαια από το να αισθάνεται μειονεκτικά, ας δουλέψει λίγο για να τα χάσει, δεν είναι και τόσα πολλά. Για τις Σκανδιναβές πάντως, προσωπικά δεν θα ζοριζόμουν, γιατί ως γνωστόν εκεί είναι ο κανόνας οπότε οτιδήποτε ξεφεύγει (μεσογειακή Ελληνίδα) αντιμετωπίζεται ως εξωτική ομορφιά. Ανάλογα με το πώς ξεχωρίζουν εδώ ανάμεσα μας αλλά στην χώρα τους είναι απλώς άλλη μία ίδια.
Πόσο επιβαρύνουν τα 10 παραπάνω κιλά; Γκουγκλ ιτ! Όχι μόνο στο σκελετό, αλλά και στο καρδιοαναπνευστικό. Το ότι τα είχε ανέκαθεν δεν είναι δικαιολογία.Κι εγώ σαν πρώτη κίνηση θα πρότεινα τη γυμναστική. Όχι για να γίνει όπως οι μοντέλες στα περιοδικά ή για να κάνει κοιλιακούς φέτες, αλλά για τη δική της υγεία. Η γυμναστική παίζει ΠΟΛΥ μεγάλο ρόλο και σωματικά και πνευματικά και ας θεωρείται αγγαρεία.Όσο για το 'Και κυρίως όταν γυρίζω στην Ελλάδα νομίζω πως όλοι με κοιτούν και σκέφτονται πως είναι αυτή έτσι...', το πρώτο που σκέφτηκα είναι ότι αυτό συμβαίνει γιατί στην Ελλάδα οι περισσότεροι/ες σε κοιτάζουν από πάνω μέχρι κάτω, και βλέπεις της λίστα των κριτηρίων μες στα μάτια τους: Ωραία μαλλιά. check. Το κολάν δεν της πάει. Fail. Δεν έχει Ρέι Μπαν. Fail. Τα βυζιά της μικρά. Fail.
Δυστυχώς, δέκα κιλά δεν είναι καθόλου λίγα ακόμα και αν τα είχε για όλη της τη ζωή. Πάρε μια τσάντα και γέμισε την με 10 κιλά πράγματα να δεις πόσο έξτρα βάρος σηκώνεις κάθε μέρα. Είναι στο όριο της παχυσαρκίας τα 10 κιλά και ακόμα και αυτά μπορόυν να προκαλέσουν πρόβλημα.Επίσης δε μίλησα μόνο για το αισθητικό του θέματος, μίλησα για την ψυχολογία της και τις μεταβολές διάθεσης. Για να έχεις και να συντηρείς χ κιλά παραπάνω σημαίνει πως δεν έχεις σύστημα στο φαγητό σου και δε γυμνάζεσαι. Το να αντιστρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να διοχετεύσει το άγχος της δουλειάς στη γυμναστική θα είχε διπλό όφελος, θα μπορούσε να είναι και πιο ήρεμη μες τη μέρα και να χάσει τα κιλά της και να βρει τη χαμένη της αυτοπεποίθηση. Αν αυτά τα κιλά τη βάζουν σε τέτοιες σκέψεις, δε πρέπει να κάνει κάτι για να νιώσει καλύτερα με τον εαυτό της. Μπορεί να κάνει ένα μίνι πείραμα και αν δεν την ικανοποιεί το αποτέλεσμα μπορεί να κάνει ότι έκανε και πρίν.Αν όσα έγραψα έιχαν επικριτικό τόνο, δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Όπως έγραψα είναι με όλη την καλή διάθεση. Νομίζω επίσης πως αν και έδιωξε τους τοξικούς ανθρώπους απο τη ζωή της, δεν μπόρεσε να διώξει και τα αρνητικά συναισθήματα που της προκαλούσαν. Ίσως να υπάρχει κάτι πιο βαθύ και εσωτερικό που τη βάζει σε τόσο αρνητική διαδικασία στην Ελλάδα. Γι αυτό η διατροφή και η γυμναστική λίγο θα βοηθήσουν, ενώ ενας/μια ψυχολόγος θα είναι ιδανικός.Τις Σκανδιναβές τις βλέπω όλες υπέροχες και όσες έχω γνωρίσει είναι και εξαιρετικά άτομα. Μες το χαμόγελο μες την καλοσύνη. Νορβηγίδα είναι μια πολύ καλή μου φίλη και πραγματικά τη θαυμάζω. Όμορφη μέσα κι έξω. Αν είναι όλες έτσι....
Για λόγους υ γ ε ί α ς θα το έλεγες αν μιλούσαμε για 20-30 κιλά παραπάνω. Πόσο θα βλάψει την υγεία σου αν το κανονικό σου βάρος θα έπρεπε να είναι 55 κιλά και είναι 65; Θα μας τρελάνεις;Γιατί δεν παραδέχεσαι ότι από όλη αυτή την εξομολόγηση και τις ψυχολογικές αδυναμίες, εσύ πιάστηκες από το ότι έχει 10 κιλά παραπάνω, για ν' αραδιάσεις μετά την μισογύνικη άποψή σου; Σου φαίνεται βαρύς ο χαρακτηρισμός; Για σκέψου τον καλύτερα. Αν θες. Βοηθάει να μας αρέσει το σώμα μας, ούτε συζήτηση, αλλά ένας άνθρωπος που δεν έχει περίπλοκα ψυχολογικά, δεν θα βάλει πλερέζα για 10 κιλά. Αν όμως προσπαθεί να αντλήσει αυτοεκτίμηση από τα κιλά του και από τα τζιν που χωράει για να αρέσει και στους γκόμενους, να την ζηλεύουν και λίγο οι γκόμενες κλπ, τότε ό,τι σώμα και να'χει, θα φοβάται μην πάει Σουηδία και βρεθεί καμιά καλύτερη.
Nefertiti123Απο όλα τα πράγματα που έγραψα εσύ βρήκες να ασχοληθείς με κάτι που εσύ κατάλαβες οτι είναι μισογυνίστικο. Δεν έχει βάλει πλερέζα για τα κιλά; Η ίδια αναφέρει οτι αισθάνεται χοντρή και άσχημη και συγκρίνει τον εαυτό της με τους άλλους. Δεν είναι ένα απο τα σκέλη της ερώτησης η εξωτερική της εμφάνιση; Δε πρέπει να κάνει κάτι για να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση; Ας αρχίσει απο τα εύκολα.Όσο για το μισογυνισμό, ξαναδιάβασε τη δικιά σου τελευταία φράση. Απαντάμε στο μισογυνισμό με λίγο ακόμα μισογυνισμό.
Αυτό που αναφέρει η ίδια είναι ότι γενικά ζει την ζωή της καλά, έχει έναν πολύ καλό σύντροφο και μια πολύ καλή δουλειά αλλά πολύ συχνά παθαίνει κρίσεις αυτοπεποίθησης, οι οποίες για κάποιο λόγο φουντώνουν όταν επιστρέφει στα πάτρια. Νιώθει άχρηστη στη δουλειά της και άσχημη σαν γυναίκα και το εξηγεί το τελευταίο με το να αναφέρει ότι έχει 10 κιλά παραπάνω από πάντα, εγώ το καταλαβαίνω αυτό σαν να έχει ένα νορμάλ βάρος (το λέει κ όλας) αλλά όχι το πρότυπο του καναλιού κ των περιοδικών με συγκεκριμένες αναλογίες κλπ (which is absolutely fine!). Από αυτόν τον προβληματισμό λοιπόν, εσύ πιάστηκες από τα 10 κιλά (!), τάχα μου δήθεν ότι το λες για την υγεία της. Καταλαβαίνω ότι το λες και για την αυτοπεποίθησή της αλλά δεν συνειδητοποιείς από τον τρόπο που θέτει το πρόβλημά της, ότι δεν είναι αυτό που την χαλάει και ούτε θα την βοηθήσει απαραίτητα αν το πετύχει (μακροπρόθεσμα τουλάχιστον).Σόρρυ αλλά το σχόλιό σου είναι 20 γραμμές και αναφέρεσαι ΜΟΝΟ σε αυτό, τι εννοείς «από όλα αυτά που έγραψα, εσύ πιάστηκες από αυτό;».Και τέλος, λυπάμαι που θα χρειαστεί και να το πω, οι τελευταίες γραμμές του σχολίου μου στις οποίες αναφέρεσαι ήταν ξεκάθαρα σαρκαστικές, ως προς τον μισογυνισμό σου, ο οποίος μια χαρά κεκαλυμμένος ήταν σε όλο το σχόλιο αλλά έσκασε λίγο παραπάνω στον «εφιάλτη σου» για τις Σουηδέζες (τις οποίες κατά τα άλλα θαυμάζεις τελικά, οκ, καταλαβαίνω).
Ρε παιδιά, θα μας τρελάνετε τελείως! Είναι τα 10 παραπανίσια κιλά πρόβλημα υγείας; Όταν τα παραπανίσια κιλά οφείλονται σε καθιστική ζωή και κακή διατροφή, τότε ναι, είναι ένα πρόβλημα (όχι τα 10 κιλά από μόνα τους, αλλά το γεγονός ότι στο μέλλον προμηνύεται να γίνουν 30 και 40 κιλά αν συνεχίσεις τον τρόπο ζωής). Αλλά αν τα είχε από πάντα, χωρίς έντονες αυξομειώσεις, τότε πιθανά αυτό να είναι το καλούπι του σώματός της. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προσέχουμε τη διατροφή μας και να γυμναζόμαστε και να διατηρούμε το σώμα μας υγιές, αλλά οκ- κάποιοι άνθρωποι έχουν και κοιλίτσα και παχάκια και χερούλια, και έτσι είναι το σουλούπι τους, και ΔΕΝ είναι πρόβλημα υγείας αυτό, μη γινόμαστε υστερικοί. Αν πάντως δεν είσαι ευχαριστημένη με την εξωτερική σου εμφάνιση, κάνε μια προσπάθεια σιγά σιγά με διατροφή και άσκηση, να χάσεις μερικά κιλάκια. Αλλά λόγος για τόσο άγχος θεωρώ πως δεν υπαρχει.
Κάνουμε διαφορετική ανάγνωση της ερώτησης. Το νορμάλ που αναφέρει νομίζω ότι το λέει γιατί δεν είναι τόσο άσχημη όσο νομίζει τελικά. Δε ξέρω την κοπέλα που έστειλε για να ξέρω αν ισχύει η δικιά μου ανάγνωση ή η δικιά σου και λίγο πειράζει. Η ίδια ξέρει καλύτερα.Ούτε θεωρώ πως φταίει μόνο η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ένα μέρος του προβλήματος και δε μπορώ να ξέρω εγώ αν είναι η αφετηρία ή το τέλος του κύκλου. Ξεκινάει με μια ωραία περιγραφή και καταλήγει πως Μετριαζεται το συναίσθημα αλλά είναι εκεί άρα είναι μαζί της και απλώς στην Ελλάδα διογκώνεται. Πρέπει να τα βρει με τον εαυτό της. Ας αποφασίσει τι θέλει αρχικά. Καταλαβαίνεις πως λέω ότι η διατροφή και η γυμναστική μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεση μας περισσότερο απ όσο νομίζουμε? Είναι κάτι πολύ εύκολο και όμως απ ότι φαίνεται πολλοι υποτιμούν. Προσέχεις τον εαυτό σου, διοχετεύεις το άγχος και αν θες δίνεις την πολυτέλεια να μπεις και στο χαμάμ ή τη σάουνα και ζεσταίνεις την ψυχή σου. Μπορείς να το ψάξεις αν θες και είναι απλώς μια πρόταση από μια ξένη στη λίφο που σχολιάζει με βάση τα δεδομένα που εχει . Δεν είναι μισογυνισμος αυτός. Να απολογηθώ για κάτι που έγραψα, όχι γι αυτό που κατάλαβες εσύ.
@ Δε σου λέωΑυτό ακριβώς που λες εννοώ για την υγεία. Στο μέλλον μπορεί να προκαλέσουν πρόβλημα κι ας είναι μόνο 10. Για τα άλλα υπάρχει το γκούγκλ. Και πάλι, τα χερουλια και τα άλλα που αναφέρεις ναι μεν είναι το σουλουπι, ο τύπος τους, αλλά δείχνει πως κάτι δεν είναι σωστό στη διατροφή και έχω δει αρκετά άτομα να αλλάζουν αυτό που λες εσύ σουλούπι με την κατάλληλη διατροφή. Ταυτόχρονα βελτιώθηκε και η διάθεσή τους γιατί ξετίναξαν απο πάνω τους την στερεότυπη ιδέα που είχαν για τον εαυτό τους. Δε μπορούμε να είμαστε όλοι μια κοψιά, ούτε έχουμε όλοι τα ίδια πρότυπα, αλλά καλό είναι να διατηρούμε το βάρος μας στα φυσιολογικά του όρια γιατί ούτε οι αυξομοιώσεις κάνουν καλό. Μία διατροφή που επιβαρύνει το σώμα επηρεάζει τη διάθεση. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω και είπα απλως να το δοκιμάσει, να κάνει το πείραμα της και να δει πως νιώθει και αν άλλαξε κάτι. Ή θα αποδεχτεί την κατάσταση ως έχει ή θα την αλλάξει. Δεν υπάρχει μέση λύση.Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αλλάξεις κάτι είναι πολύ τυχερή γιατί έχει και επιλογές.
Σορυ κιόλας απλά μπορεί να ανατιναχθεί ο εγκέφαλος μου. Οι άνθρωποι με x,y παραπάνω κιλά δε σκέφτηκαν το ενδεχόμενο να χάσουν τα παραπάνω κιλά; Καλά που το επισημάνατε!Προτείνω οι ναρκομανείς να κόψουν τα ναρκωτικά. Προτείνω οι αλκοολικοί να κόψουν το αλκοόλ. Προτείνω οι τζογαδόροι να μην πηγαίνουν στο καζίνο!Μα είναι δυνατόν θέματα εξαρτησης που εμπεριέχουν και κοινωνικό στίγμα να αντιμετωπίζονται με τέτοιου είδους παρατηρήσεις;Φίλη, πήγαινε ένα γυμναστήριο να συνέλθεις!
Ας κάτσουν τότε όλοι μαζί παρέα και ας μη κάνουν τίποτα. Φίλη, ας το μη δώσεις καμία σημασία. Μη πας γυμναστήριο, μη πειραματιστείς με τίποτα. Μια χαρά είσαι απλώς υπερβάλλεις λίγο. Μη ξαναπατήσεις στην Ελλάδα και η ζωή σου θα είναι ρόδινη και θα βρεις ισορροπία. Στον ψυχολόγο λοιπόν, χωρίς πειράματακια και βλακείες περί γυμναστικής και διατροφής γιατί μέσα σε αυτά κρύβεται η βόμβα που θα ανατινάξουν τον εγκέφαλο της ΓορεβερΓιαγκ.
Τέκνα! Ειρήνη υμήν λέμε. Όπως πολύ κατάλαβαν τα παραπάνω κιλά είναι απλά ένας λόγως να νιώθουμε σκατα με τον εαυτό μας, μιας και υπάρχουν εξωτερικά πρότυπα που μας έχουν επιβληθεί. Το ίδιο με το πρότυπο να βρεις ενα καλό παιδί, να έχεις μια στρωμένη δουλειά, κτλ.Όσο για μένα, και γυμνάζομαι και δεν τρώω σαν το μοσχάρι. Απλά έτσι είμαι, και δυστυχώς την ακούω συχνά από ανθρώπους που έχουν άποψη. Και συνήθως στην Ελλάδα έχουν άποψη ακόμη και οι άσχετοι στο δρόμο. Στη Δανια πχ. όχι μονο δεν είχα πρόβλημα αλλά έπαιξε το μεσογειακή γυναίκα ίσον λουκουμάκι...Αυτα. Το γυμναστήριο πάντως δεν αλλάζει κάτι.
JustSnoopingΜα καλά, να λες οτι τρως σα τη μοσχάρα; Και το να τρώς λίγο δεν είναι καλό. Ίσως κάπου να μην έχεις βρει την ισορροπία στη διατροφή σου σε σχέση με το σωματότυπο σου. Όμως, αφου ξέρεις ποια είσαι και ξέρεις οτι προσέχεις τον εαυτό σου, τι σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Αγνόησε τους και κόψε τον αέρα. Αυτοί ξοδεύουν χρόνο κατινιάζοντας, άνθρωποι που ίσως δεν έχουν κανένα άλλο ενδιαφέρον απο το να γίνονται κακοί με άγνωστους, εσύ γιατί να το πάρεις τόσο προσωπικά και νιώθεις άσχημα για τον εαυτό σου; Είναι ένας ακόμα ανόητος που δε σε ξέρει και ανοίγει το στόμα του. Για μενα είναι σχεδόν μπουλινγκ αυτό το πράγμα.Ένα σκηνικό: τρώγαμε κρέπες με μια φίλη που είχε λιγα κιλά παραπάνω γιατί είχε ένα πρόβλημα υγείας και το πάλευε αλλά έπρεπε να στρώσει και τη διατροφή της. Κι εκεί που μετά απο καιρό πάει να φάει κρέπα, περνάει μια παρέα κάφρων και φωνάζουν: Κοίτα πάλι τρώει κρέπες η χοντρή. Νόμισα πως έπαθα εγκεφαλικό απο τη βλακεία που άκουσα, στεναχωρήθηκα πολύ. Σηκώνεται και του λέει η θεά: Εγώ μπορώ να χάσω τα κιλά μου αν θέλω, εσύ καινούριο μυαλό, δύσκολα θα βρεις. Κάθεται κόβει ένα κομμάτι κρέπας, το τρώει επιδεικτικά και τους γυρνάει και την πλάτη. Τα γύρω τραπέζια πήραν θέση και την υπερασπίστηκαν κι έτσι οι βλάκες δεν τόλμησαν να πουν κιχ.Μερικές φορές πρέπει να απαντάς. Δε σε βλέπουν όλοι στην Ελλάδα σα χοντρο ούτε κρίνουν όλοι και όλες την εξωτερική εμφάνιση.
7. Άριστες οι προτάσεις της Α μπα! Υπέροχοι stand up comedians που μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό είναι η Margaret Cho, ο George Carlin αν σου αρέσει το βαρύ πολιτικό-preaching χιούμορ και ο John Mulaney για πιο ανάλαφρες καταστάσεις.
#7 Από Αγγλους stand up comedians ο Eddie Izzard, αν και υπάρχει ο κίνδυνος να βρει κανείς το χιούμορ του πολύ "αγγλικό", παρόλο που είναι αρκετά επιτυχημένος. Είναι θέμα γούστου...Δείτε βιντεάκια του και κρίνετε, απλά προειδοποίησα, μη γυρίσει μετά κανείς και πει "τελικά ήταν πατάτα".
Α ναι κι εμένα μ'αρέσει, είδα αυτό τις προάλλες και γέλασα πολύ https://www.youtube.com/watch?v=cIE7BOhIL7I και όπως έχω σχολιάσει και πιο κάτω και ο stewart lee είναι φανταστικός, επίσης πολύ άγγλος, αλλά πολύ αστείος και έξυπνος
#5 Ε, συγνώμη αν δεν μιλάει, δεν εκδηλώνεται με κάποιο τρόπο πως να μη νιώθεις ανασφάλεια. Καλό το τουριστικό ενδιαφέρον αλλά οι σχέσεις στηρίζονται σ' ένα γνήσιο, ενεργητικό ενδιαφέρον.
#2. Πω πω, τι μου θύμισες τώρα!Δεν πήγα καν παρακάτω, γιατί βιάζομαι να σε καθησυχάσω: Εγώ από μικρή ''έπασχα'' από αυτό, όλοι με φώναζαν πατζάρι, ντομάτα κλπ και ντρεπόμουν φοβερά!Γύρω στα 20 το θεωρούσα μεγάλο μειονέκτημα. Κι όμως!'Ολα τα αγόρια το θεωρούσαν τρομερά χαριτωμένο και γενικά οι μεγαλύτεροι σε δουλειές κλπ το έβρισκαν δείγμα αθωότητας και νεαρής ηλικίας και μετρούσε στα συν μου!Πέρασαν τα χρόνια, το κοκκίνισμα ελαττώθηκε (όλοι χλωμιάζουμε μεγαλώνοντας) και τώρα στα 30 εκτιμώ το ότι έχω ένα πρόσωπο με λίγο χρωματάκι και δεν χρειάζομαι ρουζ και όποτε βλέπω 20χρονα να κοκκινίζουν τρελαίνομαι!Είχαν δίκιο τότε, είναι πολύ χαριτωμένο!Μη ντρέπεσαι καθόλου!
Συμφωνώ, έτσι ακριβώς είναι / ήταν και η αδερφούλα μου. Κι όμως είναι φοβερά χαριτωμένο και για πάρα πολλούς συμβολίζει την αθωότητα και της αγνότητα της ψυχής. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε όλοι χλωμά πρόσωπα, μια χαρά είναι και οι 'ερυθρόδερμοι'.
Αχ κι εγώ το ίδιο ακριβώς! Φιλενάδα σε νιώθω! Ο εφιάλτης της εφηβικής μου ηλικίας! Όντως με τα χρόνια μειώνεται και συμφωνώ με όλα τα σχόλια. Μπορείς να το μειώνεις σχολιάζοντάς το από μόνη σου ή να γελάς απλά. Εγώ πάντως όταν πλέον βρήκα το κουράγιο να το αντιμετωπίσω, εάν μου έλεγαν "κοκκίνισες" γέλαγα και έλεγα ωχ, πάλι, αλήθεια;! Και συνεχίζεις τη συζήτηση. It works! Και όντως αρέσει στα αγόρια :)
#2 Δε γίνεται να αποσυνδέσουμε τη ντροπή, είναι μη ρεαλιστικό. Είναι σαν να προσπαθούμε να μην πονάμε ποτέ, να μη θυμώνουμε ποτέ. Ο τρόπος για να περιορίσεις τη δυσφορία που σου προκαλεί η έκθεση σου σε καταστάσεις που νιώθεις ντροπή είναι να την αποδεχτείς και να αφεθείς σ' αυτή (αρκετά δύσκολο, το καταλαβαίνω). Αναρωτήσου ποιο είναι άραγε το χειρότερο που θα μπορούσε να σου συμβεί αν φαίνεσαι ντροπαλή; Τι σημαίνουν αυτά που οι άλλοι αισθάνονται ή νομίζουν για σένα;