Στο σημερινό ‘Α, μπα’: εναλλασσόμενη ηθική

Στο σημερινό ‘Α, μπα’: εναλλασσόμενη ηθική Facebook Twitter
53


________________
1.

Γεια σου αγαπητη μου α-μπα. Θελω να σου γραψω εδω και πολυ καιρό αλλά διστάζω. Ειμαι φοιτήτρια σε μία μικρή πόλη που νιώθω ότι με πνίγει καθημερινά καθώς προέρχομαι από μία μεγαλύτερη πολη, που μου προσέφερε περισσότερες δυνατότητες σε όλους τους τομείς.
Εκτός αυτού, δεν μπορεσα να βρω κάποια παρεά με την οποία να ταιριάξω, και νιώθω αρκετά μόνη. Είμαι 21 και νιώθω οτι πολύ δύσκολα μπορώ να ταιριάξω με κάποιον. Επιπλέον πιστευω ειμαι υπερβολικά επιλεκτική. Προτιμώ να μεινω μονη παρά να ειμαι με ατομα τα οποια δεν μου προκαλουν το ενδιαφέρον. Φταιω εγω; Μηπως ολοι νιωθουν λιγο πολύ ετσι; Εχω υπαρξει πολυ ευτυχισμένη κατά καιρους έχοντας ξεχωριστους φίλους. Είναι πάντα τοσο δύσκολο να βρεις καλή συντροφιά; Γιατί όσον αφορά τον ερωτικό σύντροφο δεν εχω ποτέ τέτοιου είδους προβλήματα;- tzivart

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο είναι αυτό το 'α μπα'. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα διαβάσεις! Ξεκινάς με μια απολύτως λογική τοποθέτηση, μετά μπαλαντζάρεις λίγο στον αυτοθαυμασμό και στην ψεύτικη αυτοκριτική «μήπως φταίω εγώ που είμαι τόσο επιλεκτική; Άλλωστε το μεγαλύτερο ελάττωμά μου είναι ότι είμαι τελειομανής» και λες, εντάξει, εδώ βλέπω ένα μικρό ελαττωματάκι αλλά μπορεί να ήταν παραδρομή και άλλωστε είναι μόλις 21, επανέρχεσαι διαβάζοντας το «έχω υπάρξει ευτυχισμένη με ξεχωριστούς φίλους» και σιγουρεύεσαι ότι υπάρχει καλή διάθεση τελικά, και μετά διαβάζεις την τελευταία πρόταση που είναι βόμβα ναπάλμ.


Από τους ερωτικούς συντρόφους λοιπόν έχεις λιγότερες απαιτήσεις; Ή όταν είσαι ζευγαρωμένη σε ενδιαφέρει λιγότερο να ψάξεις φίλους, οπότε επιλέγεις να είσαι ζευγαρωμένη; Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να βρω θετικό τρόπο να το ερμηνεύσω αυτό το τελευταίο.

________________
2.


Αγαπητή Α,μπα, είμαι 24 και βγήκα απο μια σχέση 5 χρόνων, θα ήθελα να σε ρωτήσω οι πρώτες αγάπες είναι καταδικασμένες τα τελειώνουν πάντα ;
Δηλαδή να μην εχουν μέλλον ούτε μετα απο καιρό; Και το λέω αυτό γιατι η σχέση μου τελείωσε λόγω οτι έφυγε μακριά και λόγω οτι η κοπέλα θέλει να δει και την άλλη πλευρά των σχέσεων. Τέλος να πώ οτι έφυγε με υποσχέσεις που απο την πλευρά μου, μου φαίνονται πολύ καλο για να είναι αληθινό!- Alfie

Alfie μου, δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Ούτε για τις πρώτες αγάπες, ούτε για τις τελευταίες, ούτε για τις ενδιάμεσες. Όλες οι σχέσεις είναι ευάλωτες. Επειδή οι πρώτες είναι άγουρες, τα ευάλωτα τους σημεία είναι ορατά από το διάστημα. Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, και δυστυχώς δεν μπορώ να σου ελαφρύνω την πίκρα που νιώθεις τώρα. Η ελπίδα πεθαίνει βέβαια τελευταία, αλλά μην βασίζεις τη ζωή σου σε υποσχέσεις.


________________
3.


Γειά σου Ά μπα!
Είμαι ενάμιση χρόνο σε σχέση με ένα παιδί το οποίο είναι 24,εγώ είμαι 25 και θέλω πολύ να είμαστε μαζί. Έχει σταθερή εργασία και εισοδημα και μένει μόνος του. Γι αυτό και από τους πρώτους μήνες της σχέσης μας μένουμε μαζί μέρα παρά μέρα, μαγειρεύουμε, κάνουμε τις δουλειές, κάνουμε το λογαριασμό του μήνα μαζί. Είναι παράλογο να θέλω να μείνουμε μαζί; Όταν του το πρότεινα μου απάντησε "καλά δεν είμαστε έτσι; είναι νώρις ακόμα...δε λεω όχι, απλα οχι ακόμα" πράγμα που με απογοήτευσε και με έχει βάλει σε σκέψεις, δεν ξέρω μέχρι πότε να κάνω υπομονή. Κ ενώ του λείπω αν ένα βραδυ δεν κοιμηθούμε μαζί γιατί να μη θέλει εφόσον σχεδόν ήδη συζούμε;- ανυπόμονη

Πόσο πιο απλά να σου το πει; Του φαίνεται νωρίς ακόμα. Καλά δεν είσαστε έτσι; Δε λέει όχι, απλά όχι ακόμα. Ποια είναι η απορία σου; Γιατί να ψάχνουμε ερμηνείες ακόμα και όταν ο άλλος είναι κρυστάλλινα ξεκάθαρος; Δεν θέλει να δεσμευτεί με τέτοιο τρόπο μαζί σου, όχι τώρα, όχι ακόμα. Δεν συζείτε 'σχεδόν'. Η συγκατοίκηση είναι μεγάλη δέσμευση, δεν μπορείς μια μέρα να πεις 'δεν θέλω άλλο, γεια σου'. Τώρα υπάρχουν δύο πόρτες και δύο κλειδιά.


Δεν είναι καθόλου παράλογο να θέλεις. Ούτε είναι παράλογο που απογοητεύτηκες. Παράλογο είναι να απορείς (με έκπληξη!) που ο άλλος δεν θέλει αυτό που θέλεις εσύ, εδώ και τώρα. Είναι βεβαίως δικαίωμα σου να ορίσεις μέσα σου μέχρι πότε θα κάνεις 'υπομονή', αλλά μην απορείς με τόση αγανάκτηση όταν οι άλλοι δεν θεωρούν αυτονόητα τα ίδια πράγματα με σένα.


________________
4.


Αγαπητή Α,μπα,

Τα τελευταία χρόνια ζώ στην Γερμανία αλλά το περιβάλλον μου είναι ιδιαίτερα πολυπολιτισμικό. Στην εταιρία οι γερμανοί είναι μειονότητα μιας και είναι κεντρικά πολυεθνικής και συναναστρέφομαι με άτομα από όλο τον κόσμο, τόσο πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά και τηλεφωνικά/με μέιλ λόγω του περιεχομένου της δουλειάς μου. Ταυτόχρονα και στο μάστερ που κάνω η κατάσταση είναι ακριβώς ίδια, αφού και εκεί το πολυπολιτισμικό στοιχείο είναι πολύ έντονο.
Παρ'όλο που αυτό είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον και όμορφο σαν εμπειρία και έχω κερδίσει τόσα πολλά ζώντας το, τελευταία έχω παρατηρήσει ότι έχει αλλάξει τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαι ριζικά προς μια περίεργη κατεύθυνση. Για να καταφέρω να είμαι σε ένα ουδέτερο έδαφος κουλτούρας ώστε να μην προσβάλλω, φανώ περίεργος/αδιάκριτος ή ακατανόητος σε κάποιον, λογοκρίνω τον εαυτό μου. Ψαλιδίζω τις σκέψεις μου στο απόλυτα βασικό "επίπεδο" που χρειάζεται ώστε να είναι ουδέτερες πολιτισμικά. Αυτό όπως φαντάζεσαι έχει συχνά το αποτέλεσμα να παρεξηγούμαι για ολιγομίλητος ή/και εσωστρεφής.
Και η ερώτηση είναι η εξής: Πως μπορείς να εκφράζεις ελεύθερα τις σκέψεις σου και να συζητάς χωρίς να αυτολογοκρίνεσαι όταν ζεις σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον; Μπορείς να το κάνεις με το ρίσκο να παρεξηγηθείς και εάν πρέπει να απολογηθείς για κάτι να πεις "it's a culture thing" και τέλος;- Alex

Η εμπειρία σου είναι πολύτιμη, μοναδική, σπάνια, υπέροχη. Θα βγεις πολύ σοφός μέσα από όλο αυτό, είναι από τα πιο ταχύρρυθμα μαθήματα περί ισότητας, διαφορετικότητας και ανοχής στη διαφορετικότητα. Όπως με όλα τα πράγματα, με την εξάσκηση θα γίνεσαι όλο και καλύτερος. Θα κάνεις μερικές μπαρούφες στην αρχή, θα παρεξηγηθούν και μερικοί, θα παρεξηγηθείς κι εσύ, αλλά θα γίνεσαι όλο και καλύτερος, αφού έχεις όλη την πρόθεση να μην φανείς περίεργος/αδιάκριτος/ακατανόητος. Είναι δύσκολη πίστα, θα αλλάξεις μέσα από αυτές τις εμπειρίες, αλλά θα είναι σίγουρα προς το καλύτερο τελικά. Άντε και στο μέλλον αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ!

________________
5.


Σε πολλά καταστήματα ρούχων στην πόλη που ζω κάνουν φοιτητική έκπτωση, με την επίδειξη έγκυρης ταυτότητας. Σπούδαζα πριν τρία χρόνια και έχω ακόμη στην κατοχή μου την ταυτότητα, την οποία και επιδεικνύω για να λάβω την έκπτωση. Σαφώς δεν είναι σωστό, διότι η ταυτότητα έχει λήξει εδώ και δύο χρόνια. Ωστόσο οι ταμίες δεν το ελέγχουν. Εργάζομαι και έχω χρήματα για να αγοράσω ρούχα, αλλά προτιμώ να τα αγοράζω με έκπτωση. Παρόλο που ξέρω ότι είναι απάτη, συνεχίζω και το κάνω. Γιατί;- Εργαζόμενη


Πόσοι είναι οι άνθρωποι που κάνουν το σωστό ακόμα και όταν το λάθος δεν έχει συνέπειες; Γι 'αυτό υπάρχουν οι νόμοι, γιατί δεν μπορούμε να βασιζόμαστε την μεμονωμένη ηθική του καθένα. Με λίγα λόγια: γιατί σου αρέσει η έκπτωση. Και ακόμη και αν μια ταμίας το καταλάβει, δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα.

________________
6.


Αγαπητή Α μπα,
είμαι έξαλλη! Ας τα πάρω όμως από την αρχή. Πριν 8 χρόνια γνώρισα μια νέα φίλη όταν πήγαν τα παιδιά μας στο νήπιο και μετά στο δημοτικό. Φέτος πήγαν γυμνάσιο αλλά σε διαφορετικό οπότε είναι λογικό να χαθούμε. Η φίλη μου είχε αρχίσει να απομακρύνεται τα 2 τελευταία χρόνια , σπάνια βρισκόμασταν ,ένιωθα να με αποφεύγει και στο τηλέφωνο. Αποδεκτό ως εδώ. Προχθές όμως μου έστειλε μήνυμα ο άντρας της ,τον οποίο γνωρίζω αλλά δε μιλάμε και συχνά, να μου πεί να μη βγαίνουμε τόσο συχνά και να μη ξενυχτάμε συνέχεια , γιατί η Μ. έχει και οικογένεια! Πήρα τηλ. τη φίλη μου για εξηγήσεις αλλά δε το σηκώνει. Τις έστειλα μήνυμα που της σούρνω 'όσα σούρνει η σκούπα αλλά φυσικά δεν απάντησε. Και ρωτώ την Α μπα γνώμη σου, αν και δε θέλω να ανακατευτώ στην υπόθεση. Με τη σιωπή μου δεν είναι σα να συμμετέχω στο ψέμα; Τι να κάνω;
Υ.Γ. Έχω να τη δω και να μιλήσουμε από τον Ιούνιο που κλείσαν τα σχολεία .- κουλουβάχατα

Όχι, δε νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση η σιωπή σου είναι ισότιμη με την συνενοχή. Δεν είναι φίλη σου εδώ και δύο χρόνια και τον άντρα δεν τον ξέρεις καν. Πήγαν να σε ανακατέψουν, ναι, αλλά για την ώρα δεν τα κατάφεραν. Πιστεύω ότι έκανες ό,τι μπορούσες να κάνεις. Κάτι ακόμα που θα μπορούσες να κάνεις είναι να της στείλεις μήνυμα ότι αν σε ξαναπάρει ο άντρας της τηλέφωνο θα αναγκαστείς να πεις την αλήθεια. Είναι κάπως τολμηρό, αλλά μπορεί να χρειαστεί.

________________
7.

Είδα οτι και κάποιος άλλος ρώτησε για σχέση καθηγητή/τριας-φοιτητή/τριας... Εμένα η ερώτηση μου δεν είναι τόσο το αν είναι ηθικό η όχι αλλά το τί κάνεις όταν την πατήσεις με κατι τέτοιο.. Δηλαδή όταν γουστάρεις ένα/μια καθηγητή/τρια; Εννοώ εάν σου αρέσει αυτό που βλέπεις , από το αντικείμενο που διδάσκεσαι μέχρι και το άτομο (σεξουαλικο-φαντασιώσεις) και γενικότερα ρε παιδί μου το θέλεις αυτο.. Ρισκάρεις; Νομίζω εκεί θέτω το ερώτημα !- zwrzet

Νομίζω ότι δεν έχεις καταλάβει ότι οποιαδήποτε ερώτηση έχει μέσα της και μια ηθική υπόσταση, θες δε θες. Δεν το αποφασίζεις εσύ αυτό. Επίσης νομίζω ότι με το 'ηθικό' εννοείς 'τι θα πει ο κόσμος'. Το γενικώς κατακριτέο δεν είναι απαραίτητα και το ανήθικο, όπως το ηθικό δεν είναι πάντα αυτό που είναι καλύτερο να κάνεις. Είναι πολύ περίπλοκη έννοια, και δεν μπορούμε να την αφαιρούμε όποτε ζοριζόμαστε λίγο.


Για μένα η ηθική σε αυτή την περίπτωση βαραίνει αυτόν που βρίσκεται σε θέση ισχύος, και αυτός είναι ο καθηγητής/τρια. Το πρόβλημα σε αυτές τις σχέσεις είναι η άνιση αφετηρία. Μια τέτοια σχέση δεν ξεκινάει με ίσους όρους. Είναι κατάχρηση εξουσίας. Ο καθένας έχει την προσωπική του ηθική, και αυτό που ρισκάρεις είναι ο αυτοσεβασμός σου. Αυτό είναι το ερώτημα.


Τώρα ρωτάς «να κάνω αυτό που μου κατεβαίνει, κι όποιον πάρει ο Χάρος;» Πολύ γενικά, καλύτερα όχι.


53

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

13 σχόλια
#5 Πιθανότατα οι πωλήτριες σε θυμούνται τόσα χρόνια και έχουν καταλάβει το κόλπο (εκτός κι αν νομίζουν ότι είσαι αιώνια φοιτήτρια) απλά δεν αντιδρούν γιατί έτσι δε χάνουν τον πελάτη.
#3 ανυπομονη ,σιγουρα αν σου λεγε μια φιλη κατι αναλογο ή το διαβαζες εδω θα ελεγες πανω κατω αυτα που σου λεει κ η λενα κ τα παιδια. το θεμα ειναι να μπορεσεις να το διαχειριστεις ενω εισαι μεσα στην κατασταση χωρις να αφησεις τωρα αυτη την μινι ξενερα που εφαγες να σε τρωει κ κυριως να εχει επιπτωσεις στην ωραια σχεση που περιγραφεις. αν το αφησεις να γινει αυτο θα ακουσεις καποια στιγμη κ ενα: ειδες ; κατι ηξερα κ ημουν διστακτικος στη συγκατοικησηγνωμη μου: εστιασε στην ομορφη σχεση σου, στο αν περνατε καλα, κουλαρε κ ασε τα πραγματα να ρολαρουν
#4 Αγαπητέ φίλε σε προτείνω να αντισταθείς στο ολοένα και αυξανόμενο κίνημα του λογοφασισμού ή εναλλακτικά της πολιτικής ορθότητας και να λές τις σκέψεις σου ελεύθερα. Θεωρώ ότι είναι διπλά προσβλητικό να καταπίνουμε μια σκέψη με την λογική πχ "Είναι Μουσουλμάνος άρα θα προσβληθεί" κ.α ενώ επίσης θεωρώ ότι όσοι σκέφτονται λογικά δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Στην τελική αν γίνει καμία παρεξήγηση ας τα βρείτε, δεν είναι τόσο σημαντικό. Πιο σημαντικό είναι να είμαστε ο εαυτός μας, να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να σεβόμαστε τον άλλο παρά να καταπιεζόμαστε και να φοράμε μάσκα όταν βρισκόμαστε στον κόσμο.
Τα λόγια όμως δεν είναι εμετός, να πετιούνται κι όποιον πάρει ο Χάρος. Περνάνε από ένα φίλτρο. Όπως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε κάνει να φιλτράρεις αυτά που λες στο αφεντικό ή τους πελάτες σου, έτσι και ο στοιχειώδης σεβασμός και η ευγένεια σε κάνουν να σκεφτείς τα συναισθήματα του άλλου πριν μιλήσεις. Αλλιώς δε λειτουργεί η κενωνία.
Όπως το είπες Dex, αν καλέσεις έναν μουσουλμάνο σπίτι σου και μαγειρέψεις χοιρινο γνωρίζοντας ότι δεν θα το φάει τότε είσαι φάουλ, διότι είναι κάτι που κάνεις σκόπιμο και με προσβλητικό σκοπό. Από την άλλη είναι σαφέστατα πιο ειλικρινές από το να το παίζεις φίλος με κάποιον ενώ τον απεχθάνεσαι στα κρυφά. Το όλο point είναι αυτό που γράφεις παρακάτω: ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος γνωρίζει τα όρια του, πότε είναι προσβλητικός, πότε όχι και ακόμα και αν είναι προσβλητικός πρέπει να αναγνωρίζει το λάθος του. Αντίστοιχα και ο προσβαλόμενος πρέπει να αντιλαμβάνεται πότε είναι σε προσωπικό επίπεδο η προσβολή και πότε είναι απλά μια αντίθετη άποψη. Ας μην είμαστε εύθικτοι όλοι μας για να μπορέσουμε να συν-υπάρξουμε. Φίλε Παρίσιε, οι κοινωνίες όπως το λές έμμεσα λειτουργούν με διπροσωπίες και ψέμματα. Τέτοια κοινωνία θέλεις; Θα προτιμούσες ο Νικολόπουλος να έβριζε στα κρυφά τους ομοφυλόφιλους και μπροστά τους να το παίζει φίλος;
Πόσο κρυφά; Από μέσα του; Ναι, ας είναι όλοι ευγενικοί, ανεκτικοί και έντιμοι με τους άλλους απ' έξω, κι από μέσα τους ας λένε κι ας κάνουν ό,τι θέλουν. Fake it till you make it που λένε και στο Νιουγιόρκ.
3.Πώς κάνεις το λογαριασμό του μήνα από τους πρώτους μήνες;Λες θα πληρώσουμε μαζί το κινητό σου που είναι 200 ευρώ και μαζί το δικό μου που είναι 50; Επίσης, τσοντάρεις στη ΔΕΗ του και το ίδιο και αυτός;Ή απλά μοιράζεστε το σούπερ μάρκετ και εναλλάξ εξόδους;
Νομίζω πως η κοπέλα ζει με γονείς. Διαφορετικά, αν είχε κι εκείνη τον δικό της χώρο, το δικό της εισόδημα και κουμάντο, θα καταλάβαινε μια χαρά γιατί κάποιος δε θέλει στα 24 να χαλάσει αυτή την υπέροχη αίσθηση του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου. Θα συζήσει όταν νιώσει την ανάγκη να μοιραστεί όλες τις άχαρες και αγχωτικές υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ανεξαρτησία, με έναν άνθρωπο που έχει μια ιδέα του ποιες είναι αυτές.Άσε που η απορία της θα είχε να κάνει με το γιατί να πληρώνουν για έξοδα 2 σπιτιών αφού σχεδόν συζούν και όχι με το μα αφού περνάμε τόσο ωραία.(Μάγκι σου έχω γίνει κολλητσίδα αλλά φταίει και το άβαταρ που μ'αρέσει.)
Ίσως ένας ακόμα λόγος που δεv θέλει να συζήσουν o φίλος της, είναι επειδή η συγκατοίκηση θεωρείται σαν ένα βήμα πριν τον γάμο, είναι μια μορφή επισημοποίησης. Λογικό είναι να μη θέλει κάτι τέτοιο απ' τα 24 του.
@ πόντιαΓι αυτό έκανα αυτές τις ερωτήσεις. Φαίνεται οτι δεν εχει ιδεα περί τίνος πρόκειται.(Κοίτα να δεις, ο Ντοναλντ ειναι ο αγαπημένος από Disney): )
Λένα στο 7, εκεί που λες "Το γενικώς κατακριτέο δεν είναι απαραίτητα και το ανήθικο" πώς το εννοείς;Το λέω γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι το εργαλείο για να βρούμε την ηθική που ασπάζεται μια συγκεκριμένη κοινωνία. Και ο Sandel στο μάθημά του "What is justice?" (Υπάρχει στο Youtube σε 8 μέρη και το συστήνω ανεπιφύλακτα), όταν θέτει ένα υποθετικό σενάριο για την ηθική, βάζει τους μαθητές να σηκώνουν τα χέρια, και δείχνει ακριβώς αυτό, ότι έχει σημασία τι θεωρούμε ως σύνολο ηθικό. Στο συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Και ανάποδα, όταν το θέμα είναι αμφιλεγόμενο, τα χέρια είναι μοιρασμένα. Και για να μην ξεχνιόμαστεhttp://imgur.com/ctcRh6P
Ήταν ανήθικος τον 19ο αιώνα. Πρακτικά. Δηλαδή έπρεπε να κρύβεται, η κοινωνία τον καταδίκαζε κλπ. Όπως και τώρα στις αραβικές χώρες. Η ομοφυλοφιλία θεωρείται αμάρτημα τιμωρητέο με θάνατο. Λάθος; Φυσικά. Το να λέμε ότι η κοινωνία ορίζει την ηθική νομίζω αποδίδει στην κοινωνία την ευθύνη που της αναλογεί για τα λάθη που κάνει. Και είναι ένα καμπανάκι για να μην έχουμε στεγανά, να λέμε "μήπως αυτό που θεωρώ ηθικό, τελικά δεν είναι;"Σε 50 χρόνια μπορεί να μας καταδικάζουν αντίστοιχα οι μελλοντικοί άνθρωποι επειδή τρώμε κρέας, ή επειδή ανεχόμαστε την παιδική εργασία για να έχουμε φτηνά κινητά, ή για το gender gap, ή για κάτι που δεν το φανταζόμαστε καν. Σήμερα όμως δεν είναι ανήθικος όποιος έχει κινητό. Αυτό εννοώ.
Καταλαβαίνω τι εννοείς... Επιμένω ωστόσο. Αν ένας ομοφυλόφιλος τον 19ο αιώνα έβαζε απλώς τη λογική του να δουλέψει και σκεφτόταν από μόνος του "ΟΚ, προσωπικά κρίνω ότι δεν βλάπτω κανέναν, δεν επιβάλω σε κανέναν κάτι παρά τη θέλησή του, άρα απορρίπτω την κατηγορία της κοινωνίας ότι είμαι ανήθικος" θα είχε άδικο; (βλ. Karl Heinrich Ulrichs)Από την άλλη, στην κοινωνία μας είναι όντως αποδεκτό να αγοράζει κανείς προϊόντα παιδικής εργασίας. Αυτό στερεί από έναν ακτιβιστή την ελευθερία να κρίνει την εν λόγω πρακτική ως ανήθικη, να την αποφύγει πάσει θυσία και να αγορεύει εναντίον της, έστω κι αν η άποψή του είναι (για την ώρα) έκφραση της ισχνής μειοψηφίας;Αν ορισμένοι δεν επιδιώξουν την εξέλιξη των ηθικών προτύπων, αμφισβητώντας την κρατούσα άποψη περί ηθικής, πώς θα αλλάξει εν τέλει η ηθική ώστε να σε 50 χρόνια τα πρότυπα να είναι άλλα;
Eυχαριστώ στο τετράγωνο, χαίρομαι πολύ που τελικά δε γελούσα μόνη :D(και κάπως πρέπει να λέγεται αυτή η πάθηση που δεν μπορώ να εκφραστώ κανονικά και καταφεύγω σε μεταφορές/παρομοιώσεις)
Είμαστε απαράδεκτες, το ίδιο σκέφτηκα και εγώ. Τι περιλαμβάνει ο λογαριασμός που κάνουν μαζί; Τα ψώνια απο το super market ή λογαριασμούς και λοιπές υποχρεώσεις; Οοχι, δε ρωτάω απο περιέργεια απλώς αν ισχύει το δεύτερο, με το δίκιο της να θέλει και επίσημη συγκατοίκηση. Εντάξει ντροπή μας. Το σταματάω εδώ.
@ΠοντιαΓιατί έχω κουραστεί ψυχο-σωματικά να κάνω το δρομολόγιο σπίτι μου-δουλειά-σπίτι του-και απο την αρχή με ενα σακούλι με ρούχα στο χέρι.Και κανένα απο όλα αυτα δεν ειναι κοντά στο αλλο και πρέπει να αλλάξω πολλά μέσα.Λογαριασμο δεν εχω πληρωσει ως τωρα αλλα super market πολλες φορες οπως και τον εχω βοηθησει οικονομικα οταν εχουν παρουσιαστει προβληματα,π.χ. με το αμαξι.Σας ευχαριστώ όλους για τις απαντήσεις.Επεισα τον εαυτο μου να πάψει να ασχολείται με το θέμα και να τα δεί πιο "χαλαρά" τα πράγματα.
#3 απαντηση στην φιλη : δεν θα θελει να συγκατοικήσετε ούτε στο μέλλον... είναι απο τους άντρες που φρικάρουν μόλις αφήνεις οδοντόβουρτσα ή όταν τους λες να βγάλουν αντικλείδι. Παράτα τον.Είχα κι εγώ μία τέτοια σχέση. Θα μιζεριάσεις όταν πάρεις χαμπάρι ότι εσύ θες το 70% κι αυτός το 30%. παράτα τον!!!
@ Theodora PapadopoulouΣυμφωνώ μαζί σου. Άνδρας που μετά από ενάμιση χρόνο σχέσης, και τόσο στενής, δε θέλει να συζήσετε, δε θα θέλει ποτέ. Άσε που δεν σου έχει δώσει κανέναν σχετικό χρονικό ορίζοντα κι αυτό τα λέει όλα· που σημαίνει μια τέτοια προοπτική δεν περνάει ούτε από το μυαλό του. Τί περιμένει δηλαδή; Να περάσουν δέκα χρόνια να δει αν τότε θα θελήσει να ζήσετε μαζί; Ε, δε θα θελήσει - στο λέω εγώ. Αλλά ακόμα κι αν ποτέ δεήσει, θα είναι πια αργά. Και δεν έχει κανένα νόημα να τον πιέσεις να κάνει κάτι τέτοιο, όταν δεν το θέλει με όλη την καρδιά του. Ούτε έχει κανένα νόημα να περιμένεις πότε θα το πάρει απόφαση.Το ρεζουμέ, το λοιπόν, είναι ότι σ' αυτό το μείζον θέμα υπάρχει διάσταση επιθυμιών. Κανόνισε την πορεία σου με αυτό ως δεδομένο. Κρίνε αν αυτό που έχετε τώρα - όπως είναι - σε ικανοποιεί ως παρόν αλλά και ως προοπτική (εφόσον δε σου δίνει άλλη, συγκεκριμένα) και πράξε ανάλογα με τους δικούς σου υπολογισμούς.Όταν μια κατάσταση χρονίσει και δεν υπάρχει σύγκλιση επιθυμιών ως προς το παρόν της και το μέλλον της, μην περιμένεις δραματικές αλλαγές. Έχει δείξει πού πάει το πράγμα, ο ίδιος ο χρόνος το φωνάζει.Υ.Γ. Παράλογο δεν είναι ότι δεν θέλει να μείνετε μαζί. Στη δική μου λογική και σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία, το παράλογο είναι που μοιάζει να μην ξέρει αν και πότε θα θελήσει - εφόσον έχει σταθερή σχέση. Το έχει αφήσει φλου. Τα φλου λόγια δεν αποτελούν σημεία αναφοράς για ένα μέλλον, όμως. Εκτός, βέβαια, κι αν συντάσσεστε κι εσείς με τη νοοτροπία της "δημιουργικής ασάφειας" - αυτό το καινούργιο επικοινωνιακό φρούτο (του ακατονόμαστου πλέον!).
#1ας το παρουμε αναποδα.οσο μικρη και να ειναι η πολη και το πανεπιστημιο, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μην εχουν ενδιαφεροντες ανθρωπους (ειδικα δε, αν εχουν ενδιαφεροντες συντροφους).τα υπολοιπα, μονη σου...
Alfie παιδί μου, εδώ απέναντι ζει μια οικογένεια. Ο πατέρας είναι γύρω στα 70. Μέχρι τις τεσσεράμιση το μοναδικό πράγμα που κάνει είναι να παραμονεύει για να εξασφαλίσει το καλύτερο πάρκινγκ για την κόρη του.Δεν είσαι ούτε 70 χρονών, ούτε γονιός. Άφησε το κορίτσι να κάνει τις βόλτες του. Μπορεί να περάσει και καμιά φορά και να σου κορνάρει έτσι για ένα γειά. Μπορεί πάλι να θέλει να παρκάρει αλλά να είναι πιασμένο. Μπορεί και να είναι ελεύθερο αλλά εσύ να το κρατάς για άλλη. Μπορεί να έρθει να σε βρει όπου και να'σαι με τα πόδια. Είμαστε εντελώς ανυποψίαστοι. Η ζωή, όσο βλαμμένη γίνεται ώρες-ώρες, άλλο τόσο γίνεται Άγιος Βασίλης.
Χαίρομαι και δράττομαι της ευκαιρίας για να αναφέρω κάποιες λεπτομέρειες, κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος.Αυτός ο γείτονας έχει δυο κόρες αλλά μόνο η μια έχει αυτοκίνητο. Η άλλη είναι παρκαρισμένη πάντα μέσα στο σπίτι. Έχει φτιάξει από ένα πλήρως εξοπλισμένο διαμέρισμα στην κάθε κόρη, πάνω από τον δικό του όροφο. Όταν λέω πλήρως εννοώ από συναγερμό μέχρι χαρτοπετσέτες. Είναι πάντα κλειστά όμως επειδή ζουν όλοι μαζί στο πατρικό, κάτω. Τα Χριστούγεννα βάζουν λαμπάκια κι ένα στεφάνι στο κάθε μπαλκόνι. Είναι πάρα πολύ τρομακτικό. Το θλιβερό είναι πως περιμένοντας, ο πατέρας, τον πρίγκιπα με το άλογο, έξω από το σπίτι τους δεν έχει παρκάρει κανείς. Ούτε με αλάρμ.Όποτε τον βλέπω, θέλω να τον δείρω.
Να μας έγραφε και κανένα update όμως, να μάθουμε και τη συνέχεια. Μάλωσαν οι πρώην φίλες; τα 'μαθε o σύζυγος; Ο λεγάμενος ποιός είναι; (ξεδιάντροπηκουτσομπόλα εδώ)
Πάντως 'ντάξει, ούτε κι εμένα μου φαντάζει ιδεώδης κατάσταση η σχέση φοιτητή με καθηγητή αλλά ΟΚ, μην το παρουσιάζουμε λες κι ο καθηγητής αποπλανεί κάνα 12χρονο με καραμέλες και το κάνει άβουλο υποχείριό του. Μιλάμε για σχέση ενηλίκων. Ακόμη κι αν είναι αντιδεοντολογικό... δεν είναι τόσο φοβερή η εξουσία (ειδικά στο ελληνικό-μπάτε-σκύλοι-αλέστε-πανεπιστήμιο). Εκατό φορές μεγαλύτερη εξουσία έχει ένας εργοδότης στη σχέση με έναν υπάλληλο, αλλά αν δεν απαγορεύεται ρητά από τους κανονισμούς μιας εταιρίας, τότε το κάνουμε όλοι γαργάρα.
Στο πανεπιστήμιο νομίζω οτι υπάρχει μεγαλύτερο θέμα. Διότι καλώς ή κακώς ένας εργοδότης που θα συνάψει σχέση με την γραμματέα του, (είτε εκβιαστικά, είτε όχι) βάζει σε κίνδυνο την πορεία της εταιρείας του (διάβασε το εγχειρίδιο του μαφιόζου V σχετικά με αυτό) αλλά ο καθηγητής μπορεί να προωθήσει τον μαθητή σε μεταπτυχιακό ή διδακτορικό πρόγραμμα. Πάντως παίζει πολύ αυτό το σκηνικό, εγώ το έβλεπα στο ΤΕΙ συνέχεια (φοιτήτριες με καθηγητές μάλιστα σε δύο τρείς τους είχε βγεί το όνομα ότι το έχουν σύστημα).
ΟΚ... Πάντως και στην προκείμενη περίπτωση θα έλεγα ότι την εξουσία (εντός της σχέσης) δεν την έχει εν τέλει ο καθηγητής αλλά όποιος έχει βάλει τον άλλο στο βρακί του.Επίσης, μακριά το πήγες. Δεν είναι ανάγκη να τα φτιάξεις με υφιστάμενό σου που γνωρίζει τα λογιστικά σου μυστικά κλπ. Μπορείς να τα φτιάξεις με τον θυρωρό, τον καθαριστή, τον δακτυλογράφο, τον φωτοτυπά. Κι όποτε γουστάρεις τον ωξοπετάς, κι αυτός συνήθως δε μπορεί να σου κάνει τίποτα. Ποιός έχει την εξουσία;Επίσης μη με κάνεις να σχολιάζω κι άλλο, η παρουσία μου σήμερα είναι ανησυχητικά εκτενής! Κατόποιν τούτου θα πέσω σε χειμερία νάρκη για τα υπόλοιπα Α,μπα της εβδομάδας.
στο πανεπιστημιο, η εξουσια ειναι μοιρασμενη, διοτι ναι μεν, στην ιδια την σχεση, ο μεγαλυτερος και καθηγητοτερος, εχει το πανω χερι , κοινωνικα ομως, μαυρο φιδι που τον εφαγε αν γινει καμια στραβη και τον εκθεσει ο μικροτερος....στον χωρο της εργασιας, ο εργαζομενος ειναι χαμενος πανταχοθεν, και εργασιακα και κοινωνικα και υπαρξιακα (κατα την γνωμη μου).
#4 Επιτέλους κι ένας που λέει σε ποια χώρα είναι - ας μην είναι και πολύ απαραίτητο εν προκειμένω. Σε άλλες περιπτώσεις πάντως είναι σημαντικό και σχετίζεται με την ερώτηση που κάνετε, και δεν το λέτε ρε παιδιά! Λέτε "χώρα του εξωτερικού", πρέπει μετά η Λένα να μυρίσει τα νύχια της αν εννοείτε το Λουξεμβούργο ή την Ιορδανία!Λες κι αν πείτε "ζω στο Λονδίνο" εμείς αμέσως θα πούμε "ααα αν γράφει Λονδίνο είναι σίγουρα η Μαρίτσα, δεν υπάρχει καμιά άλλη Ελληνίδα στο Λονδίνο, καρφώθηκε!"
"Δημιουργική ασάφεια", Ίρις μου! Σου λέει ας κάνω την ερώτηση έτσι αόριστη και ο,τι πιάσω, δε βαριέσαι. Ενώ τώρα εγώ κατάλαβα ας πούμε ότι ρωτά ο Αλέξης που ζει στη Φρανκφούρτη στη Ριχαινερεμπιτε στράσε, 26.Το'χω παρατηρήσει κι εγώ, πάντως!