Τι να τον κάνουμε λοιπόν τον Πικάσο;

Facebook Twitter
0

"Αν και δεν ήταν από τα πιο γοητευτικά έργα του Πικάσο και κατά συνέπεια δεν νομίζω πως το ερωτεύτηκε κάποιος συλλέκτης ώστε να παραγγείλει την κλοπή του, είναι τεράστια η συμβολική σημασία του η οποία υπερβαίνει την καλλιτεχνική του. Είναι το μοναδικό έργο του Πικάσο που ανήκε σε συλλογή δημόσιου μουσείου στην Ελλάδα και το κενό είναι δυσαναπλήρωτο."

 

Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα

 

 του Ντένη Ζαχαρόπουλου  ιστορικού και κριτικού τέχνης και καλλιτεχνικού διευθυντή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

 

 Αν και πολύ νεώτερος του κυρίου Σωμερίτη, μεγάλωσα κι εγώ μ'αυτές τις συγκινήσεις, μ'αυτή την παιδεία, μ'αυτά τα σύμβολα, μ'αυτούς τους ανθρώπους, μ'αυτή την ιστορία. Ότι το αξίζε η γενιά στην οποία το παρέδωσε ο Πικάσο το έργο αυτό και στον ελληνικό λαό που αντιστάθηκε είναι βέβαιο.


Πως στη συνέχεια, μετά τη μαύρη αγορά και τους δωσίλογους, συνέχισαν όσοι υπέγραψαν, όσοι υπέκυψαν στο νόμο της αγοράς, όσοι βολεύτηκαν, όσοι βασάνισαν, όσοι εκμεταλεύτηκαν τις καταστάσεις, όσοι σιγά σιγά αδιαφόρησαν κι όπως λέει κι ο Σωμερίτης, ενοχλούνται πια από τη λέξη και μόνο "αντίσταση" είναι το πρόσωπο μιας κοινωνίας που γνώρισα παιδί, που αγόραζε την εφημερίδα γυρισμένη προς τα μέσα από το φόβο του χαφιέ, που ανεχόταν τον πρώτο δημοσιογράφο να συνδράμει το παρολίγον πραξικόπημα και τέλος με την επιτυχία του τελευταίου --που δε θα ήταν ούτε κι αυτό το τελευταίο-- να δίνει μαθήματα εθνικής υπερηφάνειας.


Αυτή ήταν η καθημερινή πραγματικότητα, αυτή όπου οι υπουργοί του Μεταξά κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ανάμεσά μας και τιμημένοι από την πολιτεία μαζί με τους αμνηστευμένους συνεργάτες των Γερμανών που έγιναν ακαδημαϊκοί. Μαζί εν χορώ, έσβηναν κάθε μέρα κι από μια σελίδα της ελληνικής ιστορίας αντικαθιστώντας την με κούφιους λόγους και λυρικές κορώνες σε ύφος τέως και μελλοντικων γυμνασιαρχών που είναι σήμερα οι πατριάρχες της νεοελληνικής γραμματείαςΤο σύμβολο αυτό που ενσάρκωσε ο Πικάσο, η ιστορία της ελεύθερης σκέψης κι έκφρασης, ο αγώνας των λαών για χειραφετηση κι ανεξαρτησία, ο πόθος για παιδεία και πρόοδο γονάτιζαν όλο και περισσότερο μπρος στο βωμό του χρήματος και τον ελληναράδικο τραμπουκισμό.





Τέλος η αδιαφορία επικράτησε σπάταλη, άκαρπη, μισαλλόδοξη, κούφια, κι όμως βροντερή και ξεδιάντροπη να κυβερνά τη χώρα όχι σαν κυβέρνηση όπως βολεύονται κάποιοι να λένε αφήνοντας τις ευθυνες του καθενός απ'έξω, αλλά σα συλλογική έκφραση της κοινωνίας μας, σαν καμάρι της αμορφωσιάς και της ματαιοδοξίας, του νεοπλουτισμού και της απάνθρωπης αδιαφορίας που είναι η σημερινή μας ταυτότητα. Δε θέλουμε κι όλας τον Πικάσο. Πολύ δουλειά και κόπο θέλει η πρόοδος, ο κόσμος, ο διαφωτισμός. Καλύτερα με την ανατολίτικη νωχέλεια να μείνουμε εκτός Ευρώπης, να ψέλνουμε με το παπαδαριό και τις προκαταλήψεις και να ξεχνιόμαστε με το ναργιλέ στην άκρη της πισίνας, φούντα και ξάπλα, δίχως κράτος, δίχως ιστορία, δίχως φασαρίες.

Μας κλέψαν τις αξίες μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας, τις ελπίδες μας και μαζί μ'αυτές τους λίγους φίλους που ήρθαν να μας σταθούν όταν σύσσωμος ο κόσμος μας αγνοούσε γιατί δεν μάθαμε ποτέ να τιμάμε από μόνοι μας τους αγώνες μας. Μια σύνταξη έφτασε για να κάνει εξαγοράσει κάθε αγωνιστική συνείδηση. Τι να τον κάνουμε λοιπόν τον Πικάσο;


Ας πάει και το παλιάμπελο, δεν ήταν δα και τίποτα σπουδαίο λέει, έκανε πέντε την ημέρα τέτοια, έχει κάνει και καλύτερα, δε μας έδωσε και τίποτα της προκοπής. Άστο κι άντε να πάμε σε κανα μπουζουξίδικο να ξεδώσουμε κι αύριο μέρα είναι. Έχει ο θεός, μπορεί να πιάσουνε τους κλέφτες και νάναι πάλι όλοι ευχαριστημένοι, άλλωστε ποιος τον είχε δει? Τόσα χρόνια στις αποθήκες στοιβαγμένος, πάλι στις αποθήκες θα καταλήξει. Αγαπά ο θεός τον κλέφτη αλλ'αγαπά και το νοικοκύρη, μόνο που στον τόπο μας τελικά νοικοκύρης δεν υπάρχει κι έτσι μόνο τον κλέφτη αγαπά ο θεός.


Ο Πικάσο είναι τόσο δικός μας όσο κι ο Παρθενώναςας μάθουμε να μοιραζόμαστε κι όχι να απαιτούμε ιδιοκτησίες. Ο πολιτισμός είναι μοιρασιά γιαυτό δεν τον κλέβει κανείς κι ας αφήσουμε τους κλέφτες να χτυπάνε τις συνοικίες των βαρβάρων. Εκεί όπου οι ελέφαντες και οι καμήλες στέκουν μπροστά στις πόρτες των αφεντάδων της ανατολής. 



Νάστε καλά κύριε Σωμερίτη που θυμηθήκατε κι εσείς όλα αυτά κι μας τα γράψατε, δε θυμώσατε όμως αρκετά, έπρεπε τα χρόνια που χάσατε από τη ζωή σας να τα μετρήσετε διπλά μετά ετούτη την κλοπή. Τώρα να δούμε ποιος θα μιλά για τις πηγές αφού στερέψαν; Ποιος θα θυμάται αφού κι εσείς χρειαστήκατε σχεδόν δυο βδομάδες για να μας γράψετε αυτά που έπρεπε σύσσωμος ο πνευματικός μας κόσμος να φωνάζει από το πρωί ως το βράδυ. Προφανώς όμως είναι απλά αναμνήσεις από άλλες εποχές, χαμένες έτσι κι αλλοιώς, χαμένες πολύ πιο πολύ απο τις πατρίδες που δεν είχαμε. Χαμένες πολύ πιο πολύ από τις γνώσεις που δεν αφομοιώσαμε, χαμένες πολύ πιο πολύ από τα βιώματα που δε ζήσαμε, γιατί και πάλι απ'όλη την ιστορία ο Τσαρούχης έμεινε (νάναι καλά ο Γιάννης εκεί που βρίσκεται) αλλά ο Πικάσο όχι. Άλλες αξίες, άλλες ιστορίες, άλλες αγάπες, άλλοι λαοί. 


Θυμάμαι τον Τσαρούχη μια και τον αναφέρει κι ο Σωμερίτης, να γυρίζει εν μέσω Χούντας στο Παρίσι μετά από επίσκεψη στο Μαρούσι στο κτίριο που θα γινοταν εκ των υστέρων το Μουσείο του και να μου λέει έντρομος, "Ντένη, πάει, έκανε η Χούντα τη δουλειά της, η αστική τάξη της Αθήνας μένει πλέον σε ρετιρέ σε στιλ αντιτορπιλικού!" Ας μάθουμε να τιμάμε τα υπόγεια λοιπόν αντί τις πισίνες. Ας θυμηθούμε όχι τους φτωχούς αλλά τους πλούσιους εκείνους ανθρώπους που ήξεραν την ανθρωπιά, όχι τα δάνεια, τις πιστωτικές κάρτες, την κατανάλωση. 

Σ' εμάς ο Ετεοκλής τρώγεται ακόμα με τον Πολυνίκη κι η Αντιγόνη έγινε αρχισυντάκτης σε κάποια εφημερίδα. Άσε τον Πικάσο στις παραλίες του. Ποιός είναι αυτός που θα μας δίνει μαθήματα ανθρωπιάς σε μας που σβήσαμε μέχρι και το τελευταίο ίχνος του ανθρώπου από την πολιτεία μας; Ας τον πάρουν, δε τον χρειαζόμαστε πια. Έτσι όπως ζούμε πια τυφλοί και με κλειστά τα μάτια σαν τυφλοπόντικες τι να την κάνουμε τη ζωγραφική! Νάστε καλά κύριε Σωμερίτη, καλιο αργά παρά ποτέ, μόνο που είναι πια πολύ αργά, πολύ αργά για να θυμώμαστε αυτά που έχουμε τόσο συστηματικά και συνειδητά αποσιωπήσει. Στην αποθήκη λοιπόν, ξανά στο κάτεργο της άννοιας και της άγνοιας, εκεί είναι η θέση μας την αποκτήσαμε με κόπο. Ας την τιμήσουμε ανοιχτά. Πόσο καλύτερη είναι η Ελλάδα χωρίς Πικάσο!



Αρχείο
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Σωτήρης Ντάλης / «Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και επικεφαλής της Μονάδας Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική σχολιάζει τον αντίκτυπο της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στην Ευρώπη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Σωτήριος Σέρμπος / «Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Τι σηματοδοτεί η εποχή Μπάιντεν και τι αφήνει πίσω του ο απερχόμενος Πρόεδρος; Απαντά στη LiFO ο Σωτήριος Σέρμπος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης και Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ελλάδα / Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ο καθηγητής Παιδιατρικής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και μέλος της Επιτροπής των Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας μιλά για τα τελευταία δεδομένα της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας Γουίλι Σταρκ της εποχής μας. Υπάρχει κάτι σημαντικό που χωρίζει τη λαϊκιστική φαντασία των χρόνων του Μεσοπολέμου –όπως την αναπλάθει το μυθιστόρημα του Γουόρεν– από τα πλήθη που είδαμε να βγαίνουν από τα μεσαιωνικά σπήλαια των social media για να ορμήσουν προς το Καπιτώλιο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ελλάδα / Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ο καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, μιλά στη LiFO για τα εμβόλια και τις φαρμακευτικές αγωγές που εξετάζονται. Απαντά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, εξηγεί ποια είναι η αλήθεια για τις ΜΕΘ, πότε θα αποχωριστούμε τις μάσκες αλλά και πότε προβλέπεται η επάνοδος στην κανονικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τech & Science / Γιατί η ασφάλεια του εμβολίου είναι υψηλού βαθμού; Ο καθηγητής της Οξφόρδης Πέτρος Λιγοξυγκάκης εξηγεί

Τι θα σημάνει η γενική χρήση των εμβολίων; Θα εφαρμοστούν νέοι κανόνες σχετικά με τον εμβολιασμό; Πότε προσδιορίζεται η έναρξή του; Και τι γίνεται με τους αρνητές;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Νικόλας Σεβαστάκης / Η ενδοχώρα της άρνησης και το εμβόλιο

Η όποια στρατηγική για τον εμβολιασμό χρειάζεται να είναι σκληρή με τον νεοφασισμό των fake news και της ωμής παραπλάνησης. Την ίδια στιγμή, όμως, πρέπει να εντάξει τις ανησυχίες, τις αντιρρήσεις και τις δεύτερες σκέψεις πολλών ανθρώπων.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ελλάδα / Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»

Ο πνευμονολόγος-εντατικολόγος στο νοσοκομείο Παπανικολάου μιλά για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΜΕΘ και τις μελλοντικές ανησυχίες του σχετικά με την πανδημία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ελλάδα / Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Ακόμη κι αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ, αν γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»

Ο καθηγητής Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σχολιάζει όλες τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ