Όλα τα περιμένει κανείς πια, αλλά ποιος θα περίμενε πραγματικά ότι μια τηλεοπτική σειρά με κεντρικό δίδυμο πρωταγωνιστών τους έφηβους ανταγωνιστές του Karate Kid, 34 χρόνια μετά, όχι μόνο θα βλεπόταν αλλά θα περιείχε και στοιχεία που σαφώς την ανυψώνουν πάνω από το στάνταρ επίπεδο του προκάτ νοσταλγικού reboot ενός δημοφιλούς franchise;

 

Ελάχιστοι θα τολμούσαν να προβλέψουν ότι το Cobra Kai θα ήταν τόσο δαιμόνια ψυχαγωγικό, μαρτυρώντας διαρκώς την πανέξυπνη πλοήγηση και τους μη προβλέψιμους ελιγμούς των δημιουργών του ανάμεσα σε ογκώδη κλισέ αλλά και στους πολλαπλούς φόρους τιμής στην ταινία του 1984, μέσα από σκηνές αλλά και υλικό από τα γυρίσματα που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην οθόνη.


Παρότι όμως πρόκειται για franchise που έχει αρμεχτεί ήδη κάποιες φορές – τέσσερις «παλιές» ταινίες κι ένα ριμέικ του 2010 – είναι εκείνη η πρώτη ταινία που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη όσων ειδικά την είδαν σε πολύ τρυφερή ηλικία (στην γκρίζα ζώνη μεταξύ προεφηβείας και εφηβείας) και κόλλησε σα λούπα στο μυαλό τους το επικολυρικό φινάλε: ο «κακός» ξανθός Τζόνι Λόρενς (Γουίλιαμ Ζάμπκα) είναι με τη μούρη στο καναβάτσο μετά από το ηρωικό (και αντιαθλητικό;) βολ πλανέ χτύπημα του «καλού» φτωχόπαιδου Ντάνι Λαρούσο (Ραλφ Μάτσιο) παρότι ο τελευταίος αγωνιζόταν με σακατεμένο πόδι.

 

Υπήρξε καθοριστική αυτή η στιγμή για την ενήλικη ζωή των δύο χαρακτήρων; Κι αν ναι, πώς την διαχειρίστηκαν, ή μάλλον πώς την «μετουσίωσαν» στη μετέπειτα πορεία τους; Σαν παράσημο, σαν μπούσουλα ή σαν σταυρό μαρτυρίου; Ποτέ δεν μάθαμε. Μέχρι τώρα.

 

Ελάχιστοι θα τολμούσαν να προβλέψουν ότι το Cobra Kai θα ήταν τόσο δαιμόνια ψυχαγωγικό, μαρτυρώντας διαρκώς την πανέξυπνη πλοήγηση και τους μη προβλέψιμους ελιγμούς των δημιουργών του ανάμεσα σε ογκώδη κλισέ αλλά και στους πολλαπλούς φόρους τιμής στην ταινία του 1984, μέσα από σκηνές αλλά και υλικό από τα γυρίσματα που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην οθόνη.

 

Ο πιλότος της σειράς ξεκινά με τον «χαμένο» εκείνης της δραματικής αναμέτρησης.

 

Ρεμάλι της κοινωνίας, πικραμένος μεσήλικας, χωρισμένος από τη γυναίκα του και αποξενωμένος από τον προβληματικό γιο του, ο Τζόνι Λόρενς μπεκρουλιάζει για να πνίξει τους καημούς, αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία και ακούει ακόμα Guns n' Roses και Poison.

 

Στον αντίποδα, ο Ντάνιελ Λαρούσο είναι ευτυχής (σχετικά) οικογενειάρχης και ευκατάστατος μεγαλοπωλητής αυτοκινήτων ενώ στο διαφημιστικό κλιπ της εταιρείας του που παίζει αδιάκοπα στην τηλεόραση εμφανίζεται να χτυπάει «καρατιές» στις τιμές και να προσφέρει σε κάθε (απορημένο) πελάτη μια γλάστρα μπονζάι, φόρος τιμής στο πνεύμα του μέντορά του, του αείμνηστου Μίστερ Μιγιάκι.

 

Οι δύο πρωταγωνιστές της σειράς Ραλφ Μάτσιο και Γουίλιαμ Ζάμπκα ξανασυναντήθηκαν 34 χρόνια μετά το πρώτο Karate Kid.
Οι δύο πρωταγωνιστές της σειράς Ραλφ Μάτσιο και Γουίλιαμ Ζάμπκα ξανασυναντήθηκαν 34 χρόνια μετά το πρώτο Karate Kid.

 

Η ζωή του Τζόνι όμως αλλάζει όταν ένα βράδυ σώζει ένα πιτσιρικά από τους νταήδες που τον κακοποιούν (ένα εκ των οποίων βγαίνει με την κόρη του Ντάνιελ), αποφασίζει να γίνει ο ίδιος μέντοράς του και να ανοίξει ξανά τη σχολή καράτε Cobra Kai, παρέχοντας την τεχνογνωσία στους σπασίκλες και τους περιθωριακούς της περιοχής για να αντιμετωπίσουν τα «πλούσια κωλόπαιδα».

 

Αναπόφευκτα θα συναντηθεί και θα βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης ξανά με τον παλιό του ανταγωνιστή, συμπαρασύροντας τα παιδιά τους και τους μισούς πιτσιρικάδες της περιφέρειας μαζί με τα δράματα και τις εφηβικές αγωνίες τους.

 

«Χτύπα πρώτος, χτύπα δυνατά, κανένα έλεος»: αυτός είναι ο ηθικός κώδικας της σχολής του Cobra Kai, έτη φωτός από την κοσμοθεωρία του Μιγιάκι σύμφωνα με την οποία μόνο εν αμύνη επιτρέπεται να επιστρατεύονται τα καίρια χτυπήματα προς τον αντίπαλο.

 

«Να αφήσετε έξω από δω το άσθμα σας, τις αλλεργίες σας και όλες τις ψεύτικες δικαιολογίες» συνεχίζει απευθυνόμενος στους μαθητές του, ο sensei πλέον Τζόνι Λόρενς, δρομολογώντας έτσι την πορεία προς τη σύγκρουση με το πιο συμπονετικό (αλλά και πιο υποκριτικό ίσως) σύμπαν του Ντάνι Λαρούσο.

 

Η σειρά μοιάζει ιδανικά προορισμένη για να παρακολουθείται από έφηβους και γονείς μαζί, με τους δεύτερους να πετάγονται κάθε λίγο για να αφήσουν το δικό τους απόσταγμα 80s νοσταλγίας.

 

Να σημειώσουμε εδώ έτσι για να νιώσουμε εμείς οι μεγάλοι πεντακοσίων χρονών ότι ο Πατ Μορίτα (που πέθανε το 2007) ήταν 52 ετών όταν πρωτόπαιξε τον Μίστερ Μιγιάκι. Ο Γουίλιαμ Ζάμπκα είναι 52 τώρα και ο Ραλφ Μάτσιο είναι 56 ετών.