Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
12.12.2017
Είσαι σκέτο παρακράτος. Από τον Δημήτρη Πολιτάκη
TV SERIES

Είσαι σκέτο παρακράτος. Από τον Δημήτρη Πολιτάκη

Τέρμα τα συχωροχάρτια. Το House of Cards δεν είναι μόνο ανεύθυνο και εντελώς ανόητο ώρες – ώρες αλλά και ασυγχώρητα προχειροφτιαγμένο πλέον σε όλα τα επίπεδα

 Είσαι σκέτο παρακράτος. Από τον Δημήτρη Πολιτάκη

Tο κεντρικό ζεύγος μοιάζει σαν κραυγαλέα και σκοτεινή εκδοχή του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον.
Tο κεντρικό ζεύγος μοιάζει σαν κραυγαλέα και σκοτεινή εκδοχή του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον.


Το House of Cards – που ξεκίνησε, στην αμερικανική και σαφώς πιο διάσημη, εκδοχή του πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια, αλλά είναι σα να μας ταλαιπωρεί αιώνες με τις γκροτέσκες ίντριγκές του – υπήρξε πρωτοποριακό κάποτε για έναν και μόνο λόγο. Ήταν η πρώτη σειρά η οποία εκμεταλλεύτηκε τη διαγνωσμένη τάση του κοινού να καταναλώνει τις τηλεοπτικές σειρές όχι πλέον σε τακτικά εβδομαδιαία ραντεβού αλλά σε μεγάλες βουλιμικές δόσεις (binge watching) κυρίως το σαββατοκύριακο. Η διανομή όλων μαζί των επεισοδίων ενός κύκλου μπορεί να μην κατοχυρώθηκε ως πάγια τακτική των καναλιών παραγωγής (οι κορυφαίες σειρές εξακολουθούν να μην «αμολιούνται» με τη μία, με κάποιες εξαιρέσεις όπως το Transparent φερ' ειπείν), αποτελεί όμως πλέον εναλλακτικό υπόδειγμα που εντάσσεται κιόλας απολύτως στη λογική μιας πλατφόρμας όπως το Netflix.


Η σειρά υπήρξε επίσης «πειραματική» με την έννοια ότι αποτέλεσε μία από τις πρώτες «δοκιμαστικές υποθέσεις» κατά τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν από το Netflix αντί για το παραδοσιακό focus group, οι αλγοριθμικές αλχημείες της Μεγάλης Πληροφορίας (Big Data) που είχε στη διάθεση του, εκτιμώντας σύνθετα στοιχεία από τις καταγεγραμμένες τηλεοπτικές συνήθειες και τάσεις του κοινού. Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτά, αποφασίστηκε μετά από διάφορους άλλες μεταβλητές και εξισώσεις ότι αυτό που θέλει το κοινό (και αξίζει να επενδύσουμε 100 εκατ. δολάρια για δύο κύκλους αρχικά) είναι μια διασκευή της βρετανικής μίνι σειράς των αρχών του '90 με τίτλο House of Cards αναγόμενης στα αμερικανικά ήθη (λιγότερη BBC καμαρίλα δηλαδή και περισσότερη γκλαμουριά) και με συντελεστές τον Κέβιν Σπέισι και τον Ντέιβιντ Φίντσερ.

 

Δεν ήταν ποτέ μια σοβαρή και στιβαρή πολιτική σειρά – ή συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ έστω – αλλά πλέον έχει χάσει όχι μόνο κάθε άλλοθι επαφής με αληθινά πρόσωπα και πράγματα, αλλά και αυτό το «διαστροφικό» χάρισμα που την διέκρινε στους δύο πρώτους κύκλους, καθώς αναλώνεται πια σε μια δίνη «ό,τι να΄ναι» μηδενισμού.


Ελάχιστοι πλέον θυμούνται ότι κάποτε αναμίχθηκε στη σειρά ο Φίντσερ, ο οποίος προσέφερε έναν μπούσουλα με τον πιλότο αλλά δεν άφησε κάποιο έντονο σκηνοθετικό αποτύπωμα στο γύρισμα του House of Cards που συνεχίζει στον πέμπτο κύκλο του πλέον να χαρακτηρίζεται από μια ρουτινιάρικη και φορμουλαϊκή προσέγγιση στο τεχνικό επίπεδο, ενώ μοιάζει να χωλαίνει όλο και πιο πολύ σε όλα τα υπόλοιπα. Σεναριακά μπάζει από παντού (ειδικά μετά την πρόσφατη αποχώρηση του βασικού δημιουργού της σειράς Μπο Γουίλιμον) και στο ερμηνευτικό επίπεδο τα όρια ανοχής με την ενσάρκωση του Φρανκ Άντεργουντ από τον Κέβιν Σπέισι – και ειδικά αυτές οι γελοίες αποστροφές προς την κάμερα που καθιστούν συνένοχο και συνεργό τον θεατή στις μηχανορραφίες και τα εγκλήματα ενός ακτιβιστή του πιο ακραίου πολιτικού αριβισμού – έχουν εξαντληθεί προ πολλού.

 

Eυτυχώς τουλάχιστον υπάρχει πάντα ο εξαιρετικός Μάικλ Κέλι στο ρόλο του σκιώδους αρχισυμβούλου Νταγκ Στάμπερ που κατοικεί μονίμως στην προσωπική του Κόλαση που ο ίδιος έστησε.
Eυτυχώς τουλάχιστον υπάρχει πάντα ο εξαιρετικός Μάικλ Κέλι στο ρόλο του σκιώδους αρχισυμβούλου Νταγκ Στάμπερ που κατοικεί μονίμως στην προσωπική του Κόλαση που ο ίδιος έστησε.


Το παγερό class της Ρόμπιν Ράιτ ως σύγχρονης Λαίδη Μακβέθ εξακολουθεί να σώζει κάπως την κατάσταση - μέχρι ένα σημείο όμως και δυστυχώς μπήκε κι αυτή στο τριπ να μας κάνει «δικούς της» απευθυνόμενη κι αυτή πλέον στην κάμερα - και ευτυχώς τουλάχιστον υπάρχει πάντα ο εξαιρετικός Μάικλ Κέλι στο ρόλο του σκιώδους αρχισυμβούλου Νταγκ Στάμπερ που κατοικεί μονίμως στην προσωπική του Κόλαση που ο ίδιος έστησε. Κατά τα λοιπά, εκτός από το κεντρικό ζεύγος που μοιάζει σαν κραυγαλέα και σκοτεινή εκδοχή του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον, περιφέρονται διάφορες πρόχειρες προσομοιώσεις του καλοπροαίρετου Ομπάμα, του αριστερούλη Μπέρνι Σάντερς, του νεοσυντηρητικού Πολ Ράιαν – καρικατούρες που πλαισιώνονται από ένα θίασο από παραδουλεύτρες του κλειστοφοβικού συστήματος εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Μόνο Τραμπ δεν παίζει, ίσως επειδή τα σκληρά μιντιακά κόλπα του νυν πραγματικού νοικοκύρη του Λευκού Οίκου κάνουν τους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς να μοιάζουν γατάκια και καρτούν.


Δεν ήταν ποτέ μια σοβαρή και στιβαρή πολιτική σειρά – ή συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ έστω – αλλά πλέον έχει χάσει όχι μόνο κάθε άλλοθι επαφής με αληθινά πρόσωπα και πράγματα, αλλά και αυτό το «διαστροφικό» χάρισμα που την διέκρινε στους δύο πρώτους κύκλους, καθώς αναλώνεται πια σε μια δίνη «ό,τι να΄ναι» μηδενισμού: συνταγματικά πραξικοπήματα, κυνικό ξεπάστρεμα αντιπάλων, στυγνές δολοφονίες, άγρια φετιχοποίηση κάθε μορφής εξουσίας. Ακόμα και ως κριτική στην επιβολή των όρων που έχουν επιβάλλει τα media (κοινωνικά και μη) στο πολιτικό παιχνίδι, μπάζει πλέον από παντού. Δεν είναι ότι είναι πολιτικά ανεύθυνο (δεν πιστεύω στις στεγνές ιδεολογικές αναγνώσεις γενικά και ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιες συνειδητές τρασιές πολυτελείας) και αφηγηματικά προβληματικό (ανόητο μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει πια χωρίς φόβο και πάθος), αλλά τεμπέλικο δημιουργικά σαν franchise που σέρνεται ζαλισμένο από μια εντελώς αστήρικτη αίσθηση αυτοπεποίθησης. Το θέμα είναι ότι άνετα μπορείς να πηδήξεις ολόκληρα επεισόδια πια και να μην έχει καμία σημασία επί της ουσίας και αυτό είναι ασυγχώρητο.

 

 

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
11 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συμφωνω απολυτα με τις διαπιστωσεις σας αγαπητε κ.Πολιτακη.Παρακαλω ,ομως,να μου επιτρεψετε να προσθεσω αλλη μια,την,κατα την γνωμη μου,ουσιωδεστερη αλλα και πλεον κραυγαλεα ολων.
Οταν 'σεναριογραφηθηκε'η αμερικανικη σειρα ειχε καποιες μικροδιαφορες με την καλσσσικη αγγλικη,τις οποιες και επισημανατε.Ειχε,ομως,και μια βασικη,βασικοτατη,διαφορα.
ο κεντρικος ηρωας της αγγλικης,ο "διαβολικος" Francis Urkuhart,ειναι αρχηγος-και εσω αυτου γινεται πρωθυπουργος-του Συντηρητικου κομματος.Των Τορυς.
Στην αμερικανικη σειρα ο αντιστοιχος"διαβολικος"χαρακτηρας Frank Underwood ανηκει στο Δημοκρατικο Κομμα,και μεσω αυτου γινεται Προεδρος των ΗΠΑ.
Περαν της "καινοτομιας"του να παρουσιασθει ως διαβολικος και διεφθαρμενος ενας Δημοκρατικος Προεδρος,για πρωτη νομιζω φορα,σε αμερικανικο σηριαλ,η δομικη αυτη αλλαγη-συντηρητικος στην αγγλικη,δημοκρατικος στην αμερικανικη-δεν αιτιολογηθηκε πουθενα.Ουτε καν υπαινικτικα.
Κατι το οποιο μας επιτρεπει να κανουμε καποιους "συνειρμους".Και μαλιστα οχι για πρωτη φορα.
Στην ,επισης blockbuster σειρα ,προ αρκετων ετων ,"24",με πρωταγωνιστη τον Κιφερ Σαδερλαντ,"παρηλασαν"πεντε Προεδροι των ΗΠΑ.Τρεις λευκοι και δυο μαυροι.Οι τρεις λευκοι ηταν ο ενας χειροτερος απο τον αλλον.Οι δυο μαυροι ηταν,κυριολεκτικα,"δωρα Θεου πος την ανθρωποτητα" !!
Καποιοι χαρακτηρισαν ,τοτε,την σεναριακη αυτη επιλογη ως "προετοιμασια εδαφους και διαμορφωση συγκεκριμενης(υποσυνειδητης) αντιληψης στην κοινη γνωμη των ΗΠΑ".Η πανηγυρικη εκλογη του "προερχομενου απο το πουθενα" Μπαρακ Ομπαμα μαλλον τους δικαιωσε.
Κατ'απολυτον αναλογια η "τηλεοπτικη δημιουργια"ενος αδιστακτου,διαβολικου και ακρως επικινδυνου Δημοκρατικου Προεδρου δεν μπορει πρα να επαιξε καποιον ρολο στην διαμορφωση του "εθνικου υποσυνειδητου" των ΗΠΑ και στην εκλογη στην Προεδρια του Ρεπουμπλικανου Ντοναλντ Τραμπ(....παρα το οτι ελαβε συνολικα δυο εκατομμυρια λιγοτερες ψηφους απο την υποψηφιο του Δημοκρατικου Κομματος).
Η ειδραση στο ευρυ κοινο των σειρων blockbusters στις ΗΠΑ,και οχι μονον,δεν αμφισβητειται,εξ οσων γνωριζζω, απο κανεναν σοβαρο αναλυτη.
Και οταν οι "χρονικες συμπτωσεις"ειναι κραυγαλεες,το λιγοτερο που μπορουμε να κανουμε ειναι να το επισημανουμε.
pacman2 pacman2 11.6.2017 | 17:31
Όταν ξεκίνησε η σειρά το Ρεμπουπλικανικό κόμμα ήταν ήδη μια καρικατούρα του εαυτού του, πράγμα που απέδειξε περίτρανα όταν έδωσε το χρίσμα και την ίδια την προεδρία στον Trump. Θα ήταν σχεδόν αδύνατο να τοποθετήσουν τον Underwood στο GOP και να δουλέψει το σενάριο. Όταν είδα το πρώτο επεισόδιο μου φάνηκε τελείως φυσικό η σειρά να διαδραματίζεται γύρω από το Δημοκρατικό κόμμα.
Απολυτως σεβαστη η αποψη σου,αγαπητε.
Διατηρω ,ομως,και εγω την δικη μου,απλα και μονον διοτι παρεθεσα γεγονοτα και μονον γεγονοτα,ενω απο μερους σου παρατεθηκε μια "προσωπικη εκτιμηση".Οτι,δηλαδη,θα ηταν αδυνατο ο σεναριογραφος να τοποθετησει τον Underwood στο Republican National Commitee ! Προσωπικα δεν πιστευω οτι αυτο αποτελει στοιχειωδως,εδτω,σοβαρη δικαιολογια για την σεναριακη αυτη στροφη 180 μοιρων.
Παρα ταυτα αναγνωριζω οτι η "κοινη γνωμη"ειναι μαζι σου,βασει ψηφων ! Οποτε η ....ημετερα μειοψηφια οφειλει να την σεβαστει !!
pacman2 pacman2 12.6.2017 | 16:42
Ακόμη και έτσι, δεν θα έλεγα ότι ειναι στροφή 180 μοιρών καθώς δεν υπάρχει απόλυτη αντιστοιχία μεταξύ των Tories και του GOP και των Δημοκρατικών και των Labourers. Στο κάτω κάτω είναι διασκευή η σειρά και έπρεπε να κάνουν διάφορες προσαρμογές στην Αμερικανική πραγματικότητα.
V.T. V.T. 1.10.2017 | 19:39
το σχόλιο σας είναι γεμάτο αυθαίρετα συμπεράσματα.
Βαγγέλης Βαγγέλης 11.6.2017 | 11:43
Είδα ένα επεισόδιο για να καταλάβω τι παίζει. Μου φάνηκε μια κοινή σαπουνόπερα, προσαρμοσμένη απλά στις απαιτήσεις του λεγόμενου δυναμικού κοινού, αντί των θειάδων όπου απευθύνεται η κλασσική σαπουνόπερα.

Η εξουσία δεν υπήρξε ποτέ τόσο ανελαστική όσο αρέσει στις μάζες να τη φαντάζονται, μάλιστα τους τελευταίους αιώνες έγινε εξαιρετικά ευέλικτη. Ας συντονιστούμε λοιπόν με τις νέες δυνατότητες συμμετοχής στην εξουσία κι ας αφήσουμε την κριτική για τους συνταξιούχους στα καφενεία.
avatar ثانوس 11.6.2017 | 12:56
Έχετε απόλυτο δίκιο, ο πέμπτος κύκλος, με εξαίρεση κάποιες μεμονωμένες σκηνές/στιγμές, ήταν πραγματικά απαράδεκτος (ή μπορεί απλώς να βαρεθήκαμε).

Κενή πόζα, δυσνόητοι και κρυπτικοί διάλογοι, πλοκή που στριφογυρίζει στα ίδια και στα ίδια (υποτίθεται ότι το μεγαλείο του Frank ήταν ότι ξέφευγε από τις κακοτοπιές, όχι ότι απλά ανέβαλε την τιμωρία για τα εγκλήματά του), κακό μοντάζ, νέοι χαρακτήρες με απίστευτα κίνητρα και ιδιότητες, χάλια..
Όσο για το πρωταγωνιστικο ζευγάρι, χάνει με γοργό ρυθμό το appeal του. Ο Spacey φαίνεται σαν να έχει χάσει την όρεξή του, ενώ η Wright ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της Claire με το σταγονόμετρο.
Το βασικό πρόβλημα νομίζω είναι ότι το τραβάνε πολύ. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος, είτε το αμοραλιστικό (και, πλέον, αναμενόμενο), είτε το happy ending, με την πτώση του ζεύγους, που στη φάση αυτή θα ήταν έκπληξη.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την κριτική αν και τη βρίσκω κάπως σκληρή. Το σενάριο μπάζει σε πολλά σημεία, η πλοκή είναι εκνευριστικά αργή (πχ. ο τρομερά αργός ρυθμός που ο Τομ (δημοσιογράφος) διερευνά τα εγκλήματα των Underwood), ενώ πολλοί διάλογοι είναι πλαδαροί. Σώζει την κατάσταση η ερμηνεία του ζεύγους Underwood που κατά τη γνώμη μου ήταν και παραμένει εκπληκτική.
avatar Metathron 12.6.2017 | 16:05
Σεβαστή η γνώμη του κ. Πολιτάκη, αλλά διαφωνώ σε πάρα πολλά σημεία (αν όχι σε όλα) μαζί της.

Σεναριακά: Δεν μπορώ να καταλάβω πως ακριβώς "μπάζει" από παντού. Σε τι μπάζει; Σε δικαιολογήσεις πράξεων; Σε out of character αποφάσεις; Σε plotholes; Η σειρά έχει ως θεματική τις "μηχανοραφίες" που γίνονται ή θα μπορούσαν να γίνονται πίσω από την επίσημη "εκδοχή της πολιτικής". Δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι σειρά μυθοπλασίας - και αυτό δίνει: από τον τρόπο που ο Άντεργουντ εξουδετερώνει τους εχθρούς του, μέχρι τον τρόπο που χειρίζεται τις κρίσεις, σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο, το House of Cards δίνει σαφές στίγμα της σεναριακής του δομής. Είναι η αργή η σειρά ίσως; Σε μερικά σημεία ναι. Στην τέταρτη σεζόν ξεκινήσαμε με το ζεύγος Άντεργουντ να βαράει διάλυση, και μέσα σε 13 επεισόδια είχαμε απόπειρα δολοφονίας, τις πλεκτάνες της Κλαιρ, την ανταρσία της Κάθυ, και μια ολόκληρη προεκλογική εκστρατεία. Αρκετά γρήγορη εναλλαγή γεγονότων.

Σκηνοθετικά: Αντιλαμβάνομαι αν κάποια τρικ κουράζουν - το μόνο που αναφέρεται είναι η σήμα κατατεθέν τακτική του Άντεργουντ να μιλάει στην κάμερα. Μπορώ να αντιληφθώ πως κουράζει ενίοτε, αλλά αυτή είναι η σειρά take it or leave it. Το συγκεκριμένο τρικ έχει τόσο εντυπωθεί στον θεατή, που θα ήταν χειρότερα αν το βγάζανε εντελώς

Ερμηνευτικά: Οι ερμηνείες είναι απλά άψογες. Ακόμη και στις πιο μέτριες στιγμές της σειράς (όπως η 3η σεζόν) όλοι οι ηθοποιοί - όχι μόνο ο Σπέισι και η Ράιτ - δίνουν ρεσιτάλ. Ο Σεθ ή Κάθυ Ντουράντ ή ο Ρέμυ Ντάντον (που πήρε και όσκαρ) ή οι Κόνγουέι, είναι όλοι μέσα στον ρόλο τους.

Bottom line: Μπορεί να μην μας αρέσει μια σεζόν (ούτε εμένα με ενθουσίασαν αρκετές σεζόν από πολλές σειρές). Αλλά το να ακυρώνουμε έτσι μια σειρά η οποία κατά γενική ομολογία είναι μια από τις σοβαρότερες παραγωγές, δείχνει περισσότερα πράγματα για τον ίδιο τον κρίνοντα, παρά για το κρινόμενο. Με άλλα λόγια, διαβάζοντας την κριτική αναρωτήθηκα "τι ζόρι τραβάει ο Πολιτάκης", παρά "Γιατί πάει κατά διαόλου το House of Cards".
V.T. V.T. 1.10.2017 | 19:40
Με κάνατε και γέλασα. Σαν τι ζόρι να τραβάει δηλαδή ο Πολιτάκης;
avatar Ntinokokos 24.6.2017 | 18:19
Πολιτάκη, τον Προεδρο πολλοί αμφισβητησαν...κανείς δεν ζει πια για να το επιβεβαιώσει... :)
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ