Μετά το καρναβάλι της νιότης έρχεται το χανγκόβερ της μέσης ηλικίας. Παραπατώντας σαν ζαλισμένοι μεθύστακες με την μάσκα να κρέμεται στους λαιμούς μας, προσπαθούμε να πιαστούμε από τις αναμνήσεις της περσόνας που είχαμε φορέσει νέοι. Και γινόμαστε ακόμα πιο αστείοι ιδιαίτερα στα μάτια του εαυτού μας. Πόσο τυχεροί οι άνθρωποι που δεν φόρεσαν αυτή την μάσκα νέοι είτε από χαρακτήρα είτε «επειδή έτσι τα έφερε η ζωή». Που δεν χρειάστηκαν να εγκλωβιστούν μέσα σε μια φυλή, να προσποιηθούν μια σύγκρουση με τους «άλλους», τους απέναντι, για να αποφύγουν την σύγκρουση με τον εαυτό τους. Που δεν έγιναν βορά στα θηρία που φτιάχνουν ταμπέλες για τους άλλους, αλλά ακολούθησαν τον δικό τους δρόμο. Έχουν τον σεβασμό μου.
Στην γνωστή φωτογραφία από το Woodstock τον Αύγουστο του 1969 ένα εικοσάχρονο κορίτσι αγκαλιάζει ένα αγόρι. Είναι η εικοσάχρονη Bobbie Ercoline και ο φίλος της Nick χωμένοι μέσα σε ένα πάπλωμα. Την φωτογραφία τράβηξε ο Burk Uzzle και αποτέλεσε το εξώφυλλο του live δίσκου με την μουσική του φεστιβάλ που κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά το Woodstock. Θα βρεθούν στο φεστιβάλ μαζί με τον φίλο τους Corcky που μόλις έχει επιστρέψει από το Βιετνάμ οδηγώντας το βανάκι της μητέρας του. Στην φωτογραφία ο φίλος τους κοιμάται στο χώμα μέσα στην καφέ κουβέρτα.H Βobbie και ο Nick θα παντρευτούν δυο χρόνια αργότερα.
Η Bobbie Ercoline λέει την ιστορία της στην στήλη «That’s me in the picture» της Guardian. « We weren’t hippies – we were just normal» λέει το κορίτσι του εξώφυλλου αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι αυτή ήδη δούλευε τρία χρόνια σε τράπεζα και ο Nick ήταν οικοδόμος και μπάρμαν. «Ήμασταν σκληρά εργαζόμενα παιδιά από μικρές πόλεις που προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα» λέει ακυρώνοντας την εικόνα που είχαμε πολλοί ως τώρα για τον κόσμο που πήγε στο φεστιβάλ. H Ercoline όταν είδε το εξώφυλλο θεώρησε συμβολική την επιλογή της φωτογραφίας, που περιλάμβανε έναν πεζοναύτη που μόλις είχε επιστρέψει από το Βιετνάμ μαζί με ένα ζευγάρι που αγκαλιαζόταν. Ένα μήνυμα για την ειρήνη και την αγάπη. Σήμερα, χαίρονται που υπήρξαν κομμάτι του Woodstock. Σαράντα χρόνια μετά το ζευγάρι είναι μαζί και συνεχίζουν να έχουν επαφές με τον Corcky.
Η ειρήνη και η αγάπη, το πνεύμα του Woodstock, που έχει γίνει ανέκδοτο στα χείλια πρώην χίπις και νυν τεχνοκρατών, την ώρα που καθαρίζουν τα κουστούμια τους από το αίμα των λαών, ξαναγεννιούνται μέσα από την εικόνα αυτού του ζευγαριού. Μέσα από τα λόγια αυτού του κοριτσιού της διπλανής πόρτας που δεν ήταν καν χίπης.
σχόλια