Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
FOOD DAILY

Ένα μανιφέστο για τους παράξενους στο φαγητό

Όταν μία Δύσκολη παντρευτεί έναν Δύσκολο...

 

Την προηγούμενη Κυριακή, στα βαφτίσια της ανηψιάς μου, ενώ τρώγαμε καταπληκτική γουρουνοπούλα που είχε έρθει από την Πελοπόννησο, η Κυβέλη είπε «είναι φοβερό το πόσο αλλάζει το πώς τρως όταν παντρεύεσαι.»

 

 

Στην αρχή δεν κατάλαβα αλλά μετά μου είπε το παράδειγμα ενός Άγγλου που παντρεύτηκε Ελληνίδα στην Αγγλία. Όταν τον γνώρισε το μόνο που έτρωγε αυτός ήταν μακαρόνια. Δεν είχε φάει ποτέ στη ζωή του κοτόπουλο. Ναι, κοτόπουλο! Η γυναίκα του σιγά σιγά του έμαθε τα φρούτα, μετά τα ωμά λαχανικά, και μετά από μερικά ταξίδια στην Ελλάδα έμαθε να τρώει τα πάντα, και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε και τη μαγειρίτσα.

 

 

 

Τέλος καλό, όλα καλά γι’ αυτό το ζευγάρι, αλλά δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Όταν παντρεύεσαι παίρνεις μαζί και μία οικογένεια με συνήθειες και εκτός από τις προφανείς επιπτώσεις έχεις και το φαγητό. Το πρόβλημα το έχουν συνήθως οι γυναίκες, γιατί αυτές μαγειρεύουν. Οι άντρες έχουν μάθει ένα τρόπο από τη μαμά τους και δύσκολα θα δεχτούν ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος. Κι αυτή δεν είναι η πιο δύσκολη περίπτωση: οι δύσκολοι είναι αυτοί που (άντρες ή γυναίκες) κατά βάθος πιστεύουν ότι οι παραξενιές στο φαγητό τους κάνουν εκλεπτυσμένους. «Α, εγώ τις μπάμιες δεν τις τρώω! Ούτε το αρνί, μου μυρίζει, ούτε τις ντομάτες, εκτός κι αν δεν έχουν μέσα τα σπόρια, δε μπορώ τα σπόρια, με γαργαλάνε. Επίσης με το ξίδι πνίγομαι, δεν τρώω ξίδι, ούτε ψάρι. Δεν έχω φάει ποτέ ψάρι!» και σε κοιτάνε προκλητικά, εννοώντας «εγώ είμαι λεπτεπίλεπτος άνθρωπος, όχι σαν κι εσένα, που σαβουρώνεις τα πάντα, βλαχάκι.»

 

 

Δε φαντάζονται ότι αυτές οι παραξενιές δεν τους κάνουν Μαρίες Αντουανέτες αλλά κάτι πολύ πιο ταπεινό: Δύσκολους. Είναι μεγάλο πρόβλημα οι Δύσκολοι στο φαγητό. Ειδικά αν είναι  οι σύζυγοι. Που δεν ξέρουν να μαγειρεύουν. Αλλά αυτό είναι αξίωμα: οι Δύσκολοι δεν ξέρουν να μαγειρεύουν.

 

 

Οι Δύσκολοι από την άλλη ικανοποιούνται απολύτως με πράγματα όπως προτηγανισμένες τηγανιτές πατάτες, με σοκολάτα οποιασδήποτε ποιότητας, με κρουασάν περιπτέρου, με λασπωμένα μακαρόνια, με λιγδιασμένες τυρόπιτες από τυχαίους φούρνους. Τρώνε μπιφτέκια, ίσως κοτόπουλο –όχι το μπούτι, το στήθος, κατεψυγμένες κροκέτες, παλιομοδίτικες πάστες, οποιοδήποτε σιροπιαστό. Στον φραπέ (αν πίνουν) βάζουν δέκα κουταλιές γάλα και κρέμα γάλακτος επειδή βασικά δεν τους αρέσει η γεύση του καφέ αλλά νομίζουν ότι τους ξυπνάει (δεν πίνουν εσπρέσσο, επειδή "είναι δυνατός" και σε κοιτούν χαμογελώντας στραβά όταν τους λες ότι ο ΦΡΑΠΕΣ είναι χειρότερος).

Αλκοόλ δεν πίνουν «α, εμένα το αλκοόλ με πειράζει» επειδή ακόμα πιστεύουν ότι είναι λεπτεπίλεπτοι, αλλά πίνουν σφηνάκια στα μπαρ για να πουν μετά ότι τους πείραξε κι όταν τους βολεύει ξεχνούν ότι και το κρασί είναι αλκοόλ. Όταν τρώνε σε ξένο σπίτι ξεχωρίζουν με προσοχή ό,τι δεν αναγνωρίζουν αφού πρώτα ρωτήσουν με αηδία: "τί είναι αυτό το κόκκινο; τι είναι αυτό το πράσινο;" μαζεύοντας όλο το μαϊντανό στη μία άκρη του πιάτου με τόση προσοχή λες και πλέκουν βελονάκι κι αν καταλάθος φάνε μία μπουκιά μαϊντανό θα πέσουν ξεροί με αφρούς. Δεν υποψιάζονται ότι γίνονται αγενείς. Συνεχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν προτιμήσεις.

 

 

Όταν μία Δύσκολη παντρευτεί έναν Δύσκολο αφενός είναι σίγουρο ότι η Γαστρονομία δεν θα προχωρήσει ούτε χιλιοστό αλλά από την άλλη ο γάμος δεν θα κινδυνέψει στο τραπέζι: η καθημερινότητα θα έχει πολύ ντελίβερι, πολύ λάδι και συντόμως πολλά κιλά παραπάνω, για τα οποία ο ένας Δύσκολος θα κατηγορεί τον άλλο. Και οι δύο θα λένε στους φίλους τους «φταίει ο μεταβολισμός μου», «δεν τρώω τίποτα το βράδυ» ,  «παχαίνω από το άγχος». Και οι δύο θα συνεχίσουν να πιστεύουν ότι επειδή δεν τρώνε μπρόκολο έχουν δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι έχουν προτιμήσεις στο φαγητό.

 

 

Και για να εξηγούμαι: εξαιρούνται αυτοί που όντως, έχουν προτιμήσεις στο φαγητό. Φυσικά και δεν είναι υποχρεωτικό να σου αρέσουν όλα (αν και, όλα μπορούν να είναι νόστιμα, αν είναι φρέσκα και έχουν μαγειρευτεί σωστά. Αν κάτι δεν σου αρέσει, είναι επειδή το έχεις φάει λάθος μαγειρεμένο). Μπορεί η μουστάρδα να σου θυμίζει μία φορά που είχες αρρωστήσει και από τότε να το σιχαίνεσαι, εγώ αυτό το έχω πάθει με το αβοκάντο που πριν το έτρωγα μετά μανίας. Για να έχεις προτιμήσεις όμως πρέπει να έχεις δοκιμάσει πρώτα. Αυτό που λένε οι μαμάδες, «φάε μία μπουκιά, κι αν δεν σου αρέσει μην το ξαναφάς» είναι  σωστό. Δοκίμασε πρώτα, αποφάσισε μετά. Μόνο που μία μπουκιά δεν αρκεί, ούτε μία προσπάθεια.

 

 

Οι προτιμήσεις στη γεύση αλλάζουν με τα χρόνια στη ζωή ενός ανθρώπου, όπως αλλάζουν οι προτιμήσεις στα ρούχα, στη μουσική, στη διακόσμηση. Όλα τα παιδιά αγαπούν τη ζάχαρη αλλά όχι όλοι οι ενήλικες. Στην εφηβεία μας αρέσουν τα έντονα χρώματα και το junk food, μετά το μίνιμαλ και το ψάρι στον ατμό. Η γεύση αλλάζει μαζί με τις εμπειρίες και μαζί με την εκπαίδευση. Μπορείς να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου και να μάθεις κι άλλες γεύσεις. Μπορείς να μάθεις να τρως το οτιδήποτε, γιατί όλα τρώγονται, όπως φαίνεται από τους διάφορους λαούς, τα ταμπού είναι κοινωνικοθρησκευτικά. Και γιατί να το κάνω αυτό, θα έλεγε κάποιος. Ε λοιπόν, γιατί Γνώση αποκτάς με όλες τις αισθήσεις. Κι αν δεν αναζητάς τη Γνώση με κάθε τρόπο σ'αυτή τη ζωή (τη μάταιη), πραγματικά δεν ξέρω τι νομίζεις ότι μπορεί να σου προσφέρει.

 

  

 

54 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12345 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 12.5.2011 | 12:56
Ένα από τα ωραιότερα ποστ της στήλης, μετά από το αφιέρωμα για τη γιορτή της μητέρας. Το ότι οι δύσκολοι στο φαγητό είναι σαβουροφάγοι το έχω αντιληφθεί από τον περίγυρό μου. Αρχίζουν τα "Απαπαπαπαπα εγώ σούσι δεν τρωω ποτέ!" και τα "ιιιιουκ τι είναι αυτή η βιοχλαπάτσα" (δείχνοντας ένα λαχταριστό στρείδι) χωρίς να έχουν δοκιμάσει τίποτε από τα 2.... Πάντως είναι θέμα παιδείας από το σπίτι και τη μητέρα. αν δεν μαγειρεύοντα όλα τα είδη φαγητών στο σπίτι, πώς να συνηθίσει το παιδί τις γεύσεις και να εκτιμήσει την πληθώρα συναισθημάτων που προκύποτυν από αυτές..? Όταν η μάνα λέει "Αχ το παιδί δεν τρώει τα φασολάκια λαδερά! Θα σου τηγανίσω μια τηγανια πατάτες με κεφτέδς" το παιδί φυσικά και το εκμεταλλεύεται και μετά η μαμά τη χάνει τη μπάλα και το παιδι καταληγει σε σαβουροφάγο ενήλικα.
avatar Nandja 18.7.2013 | 14:00
''Όταν η μάνα λέει "Αχ το παιδί δεν τρώει τα φασολάκια λαδερά! Θα σου τηγανίσω μια τηγανια πατάτες με κεφτέδς" το παιδί φυσικά και το εκμεταλλεύεται και μετά η μαμά τη χάνει τη μπάλα και το παιδι καταληγει σε σαβουροφάγο ενήλικα.'' Έτσι ακριβώς!!!
ένα παιδί ένα παιδί 30.1.2014 | 20:57
η μάνα μου δεν μου φτιαχνε τίποτα αν δεν μου αρεσε το φαι. έτσι κάποια αναγκάστηκα να τα μάθω και κάποια δεν έχω ακουμπήσει ως σήμερα. η Δυσκολία δεν κληρονομείται ούτε μεταδίδεται. είναι θέμα γούστου!
avatar
Ανώνυμος/η 12.5.2011 | 13:30
Εντάξει λοιπόν,θα ξαναδοκιμάσω μπάμιες!

Κυβ
avatar Vangelina 12.5.2011 | 14:05
"Αλλά αυτό είναι αξίωμα: οι Δύσκολοι δεν ξέρουν να μαγειρεύουν." Πόσο αληθινό αυτό που είπες, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, όπως και ολόκληρο το άρθρο σου.
Πολύ καλό post ! Μπράβο!
Αχ ευτυχώς παιδιά, νόμιζα ότι θα τ'ακούσω σήμερα!

Είναι όντως ζήτημα παιδείας και μάλιστα γενικότερης, αν οι γονείς είναι συντηρητικοί και φοβούνται τα καινούρια γενικώς, μάλλον και το παιδί θα φοβάται να φάει καινούρια πράγματα

Κυβ, σου έχω πει που στο soul food τις μπάμιες τις τηγανίζουν για να μην βγάζουν αυτό το αντιαισθητικό ζουμί ε; ίσως έτσι να πειστείς :)
avatar
Ανώνυμος/η 12.5.2011 | 15:05
Πες τα, πες τα!!!
Που σε κοιτάνε με τέτοια αηδία όταν τρως το ολόφρεσκο, λαχταριστό στρείδι και μετά πάνε και τρώνε κάτι λασπωμένες μακαρονάδες με κέτσαπ!
("Φίλη" έλεγε ότι δεν μπορεί να φάει φαγητό από την κατάψυξη γιατί την ενοχλεί η γεύση, την οποία καταλαβαίνει αμέσως! Φυσικά ποτέ δεν της είπα ότι όλες οι μακαρονάδες με κιμά που την τάϊσα και τις χλαπάκιαζε με λύσσα ήταν με μαγειρεμένο και κατεψυγμένο κιμά!!! Αν και τώρα που το σκέφτομαι, την επόμενη φορά θα της το πω ακριβώς μετά την τελευταία μπουκιά!)

Πολύ ωραίο κείμενο!
Moυαχαχαχαχα να βάλεις μέσα στον κιμά και κάτι που ισχυρίζεται ότι δεν τρώει με τίποτα (ελιές, ταμπάσκο, ξέρεις εσύ)
avatar Nandja 18.7.2013 | 14:03
Το'χω κάνει με τον άντρα μου που δεν τρώει αυγό και το καταλαβαίνει τάχα, ακόμα κ σε σκόνη να'ναι! Τον έχω ταΐσει εγώ αυγό σε γλυκά κ φαγητά που ούτε το κατάλαβε (..αλλά μεταξύ μας,ε;!)
Βλέπω υπάρχουν πολλοί αγανακτισμένοι με τους Δύσκολους...
avatar
Ανώνυμος/η 12.5.2011 | 15:44
μπάμιες δεν τρώω που να με χτυπάτε κάτω! :p

πάρα πολύ ωραίο ποστ. εγώ είμαι πράγματι δύσκολη στο φαγητό, αλλά έχω παρατηρήσει ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο ανεκτή σε νέες γεύσεις. τουλάχιστον δοκιμάζω.

έχω εντάξει τα τελευταία χρόνια στη διατροφή μου, το μαρούλι και άλλα πράσινα λαχανικά, τη φάβα που τη λατρεύω και δεν είχα δοκιμάσει ποτέ, το σπανακόρυζο μαζί με φέτα μόνο και πιστεύω και άλλα που δεν θυμάμαι τώρα.

αλλά, μπάμιες, κολοκυθάκια τηγανητά, μελιτζάνες παντός τύπου μαγειρεμένες, κουνουπίδι, μπροκολο, στρείδια κτλ απορώ πως τα τρώτε.

εννοείται σαβουριάζω ότι υπάρχει από junk, και αγαπημένα φαγητά μαμάς είναι πάντα το χταπόδι με το κοφτό μακαρονάκι και τα γεμιστά με κιμά.

φλονς
Amalthia Amalthia 12.5.2011 | 15:58
α εγώ όταν έγραψα χτές ότι είμαι παράξενη στο φαγητό δεν εννοούσα κομπλεξική και επικριτική!

έτσι περιγράφεις την παραξενιά σε τούτο το πόστ,αυτή όμως είναι η ακραία μορφή της και η διαφορά νομίζω είναι στο πως εκφράζει ο καθένας την παραξενιά του.

και ναι έχεις δίκιο στο ότι πολλοί την κάνουν σημαία του καλού γούστου,ενώ στην ουσία είναι αμάθεια για μένα.

γεγονός είναι όμως πως όταν πεινάς δεν μπορείς να δοκιμάσεις νέες γεύσεις και νέα υλικά..αυτά τα κάνεις χορτάτος.

(η δικιά μου παραξενιά πάντως είναι τα φρούτα στο φαγητό...ας πούνε και άλλοι τις παραξενιές τους!)
Είναι πολύ ωραίο ποστ, αν κι εγώ ανήκω σε αυτούς που θεωρούνται δύσκολοι.

Δεν ταιριάζω με όσα περιγράφει η Λένα στο ποστ, γιατί είμαι σάικο με τον καλό καφέ -και άρα, όχι τον φραπέ, αλλά σε πολλά έχει δίκιο.

Η δικιά μου "δυσκολία" στο φαγητό είναι στο κρέας και στο ψάρι. Από μικρός δεν μπορούσα να συνηθίσω την εικόνα του ψαριού, το οποίο είναι όπως όταν ζούσε, αλλά ψημένο. Και γι'αυτό, νομίζω, πως έχω δοκιμάσει πολύ λίγες φορές στη ζωή μου.

Το ίδιο πρόβλημα είχα και με το κρέας σε μορφές όπως μπριζόλα, παϊδάκια, φιλέτο χοιρινό κτλ γιατί με ενοχλούσαν οι ίνες τους. (για το ολόκληρο κοτόπουλο ψητό και το αρνί, ισχύει ότι με το ψάρι.)

Παρ' όλα αυτά, τρώω κιμά, λουκάνικα και φιλέτο κοτόπουλο.

Κωνσταντίνος
avatar Nandja 18.7.2013 | 14:28
Με αφορμή το φιλέτο που ανέφερες, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πως γίνεται άτομα απ'τον περίγυρό μου (ονόματα δε λέμε) δεν αγγίζουν ολόκληρο κοτόπουλο (ούτε καν κ ειδικά χωριάτικο, που ''μυρίζει''!!) αλλά περιδρομιάζουν αβέρτα άνοστα κ στεγνά φιλέτα κοτόπουλο;!
Προηγούμενα 12345 Επόμενα
 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ