8 ευχές για τις 18 (Και μετά ξύπνησα...)
Και μετά ξύπνησα…
1. Ότι θα αποκτήσουμε μια ισχυρή κυβέρνηση, αποφασισμένη να κυβερνήσει. (Το θεωρείτε ταυτολογία; Πόσα χρόνια έχει αυτός ο τόπος να κυβερνηθεί; Δεκαετία - και βάλε.)
2. Ότι οι πολιτικοί μας θα γίνουν ασυνεπείς. Δεν θα εφαρμόσουν αυτά που έλεγαν και υπόσχονταν, αλλά εκείνα που πρέπει. Θα ξεχάσουν λαϊκισμό και πολιτικό κόστος.
3. Ότι θα γίνει η επανάσταση. Όχι αυτή που οραματίζονται τα άκρα (δεξιά και αριστερά) αλλά μια επανάσταση του ορθού λόγου και του κοινού νου. Χρόνια ζούμε μέσα στον παραλογισμό, την παράνοια και την παραφροσύνη.
Ξαφνικά τα μόνα κριτήρια παντού θα γίνουν η αξιοκρατία, η αποτελεσματικότητα, η απόδοση, η παραγωγικότητα, η ποιότητα. Και η προκοπή θα γίνει εθνική αρετή.
4. Ότι οι νεοεκλεγμένοι θα τολμήσουν να συγκρουστούν με συμφέροντα. Όχι μόνο του κεφαλαίου αλλά και με τα πιο παραλυτικά των συντεχνιών και των ομάδων πίεσης.
5. Ότι θα μπουν οι σωστές προτεραιότητες: υγεία, παιδεία, ασφάλεια, εργασία. Που έχουν βασικές προϋποθέσεις τη σωστή διοίκηση και την ορθολογική διαχείριση. Για να λειτουργήσει π.χ. σωστά η υγεία, χρειάζεται πόρους και σωστό μάνατζμεντ.
6. Ότι η κυβέρνηση θα μπορέσει να πείσει τον λαό να κάνει το παραπάνω. Να ανασκουμπωθούμε όλοι και να προσφέρουμε κάτι περισσότερο στο σύνολο. Αντί να διεκδικούμε και να διαμαρτυρόμαστε (έστω δίκαια), αντί να προβάλλουμε αιτήματα, σε μια στιγμή που το καράβι βουλιάζει να αδειάσουμε ο καθένας δυο κουβάδες νερό.
7. Ότι θα πάψει να βασιλεύει η ατιμωρησία και η ανομία. Ότι οι κυρώσεις, τα πρόστιμα και οι ποινές θα επιβάλλονται - κι αφού επιβληθούν, δεν θα χάνονται στην ομίχλη. Κι ότι ο φοροφυγάς και το λαμόγιο θα πάψουν να είναι πρότυπα επιτυχίας. Να γίνουμε (επιτέλους) κράτος δικαίου.
8. Και για να ξεκινήσει η πολυπόθητη ανάπτυξη πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις. Σταθερότητα, ξεκαθαρισμένο επιχειρηματικό πλαίσιο, ενθάρρυνση της καινοτομίας. Στην εποχή μας δεν χρειάζονται κεφάλαια αλλά κεφάλια.
Δεν με απασχολεί τόσο το Μνημόνιο όσο οι συνθήκες που μας το έφεραν - και θα το ξαναφέρουν, αν δεν αλλάξουμε. Ας εφαρμόσουμε τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες όλοι συμφωνούν, αλλά κανείς δεν τολμάει. Θα είναι πιο εύκολο, αν μείνουμε στο ευρώ. Γιατί αλλιώς η αναστάτωση και αναταραχή θα είναι πολύ μεγάλη και το μόνο που θα μας απασχολεί για αρκετά χρόνια θα είναι η σκέτη επιβίωση.
Και μετά ξύπνησα…
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Το παρών κείμενο δεν φιλοδοξεί να επιτελέσει ρόλο οδηγιών χρήσης ούτε είναι γραμμένο από κάποιον φωτισμένο καθοδηγητή. Θέλει μόνο μα δώσει κάποιες ιδέες για την αντιμετώπιση του φαινομένου Φανταστική Οντότητα Βάσει Οργανωμένου Σχεδίου.
Για αυτό το λόγο και είναι σκοπίμως ανυπόγραφο. Διότι θέλει να διαβαστεί και να κριθεί ο λόγος του και όχι η υπογραφή του. Δυστυχώς πολλοί έχουμε εκπαιδευτεί να μην κρίνουμε απόψεις αλλά να επιλέγουμε υπογραφές.
Το φαινόμενο Φ.Ο.Β.Ο.Σ. είναι αυτό που μας οδηγεί σε λαθεμένες αποφάσεις όταν αποτελεί κυριαρχικό παράγοντα επιλογής αντί για του παράγοντες της ελπίδας και της προοπτικής που θα έπρεπε να παίζουν πρωτεύοντα ρόλο. Η απόφαση που καλούμαστε να λάβουμε τώρα είναι η απόφαση της «ψήφου».
Κατ’ αρχήν από σήμερα και μέχρι την ημέρα των εκλογών ας σταματήσουμε να ακούμε «ειδικούς», «συμβούλους» πάσης φύσεως κλπ καθοδηγητές γνώμης. Η δημοκρατία (έστω η κάλπικη μορφή της, η κοινοβουλευτική, διότι η μόνη πραγματική δημοκρατία είναι η άμεση) δεν στηρίζεται και δεν έχει ανάγκη ειδικών. Έχει ανάγκη από την συνεχή και συνειδητή ενασχόληση των πολιτών με τα κοινά. Ανάγκη ειδικών υπάρχει στην επίλυση συγκεκριμένων τεχνικών προβλημάτων όπως αυτό της οικονομικής λειτουργίας. Η οικονομική λειτουργία όμως εντάσσεται στη συνολική Πολιτική, είναι εργαλείο για την άσκηση πολιτικής και όχι αυτοσκοπός. Άλλωστε η οικονομική επιστήμη εξακολουθεί να ανήκει στο μπουκέτο των κοινωνικών επιστημών και υπάρχει για να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για να επιβεβαιώνει η κοινωνία τα οικονομικομαθηματικά μοντέλα.
Ας αναρωτηθούμε πως φτάσαμε έως εδώ. Ποιες είναι οι ρίζες του προβλήματος. Ναι σίγουρα υπάρχει οικονομική κρίση δομική- για την ακρίβεια είναι αναγκαία φάση- του κατασκευάσματος που αποκαλείται χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός. Σίγουρα η χώρα αποτελεί αδύναμο κρίση λόγω της διάλυσης της παραγωγικής της βάσης και των θεσμικών αδυναμιών της. Κάποιοι ευθύνονται. Κάποιοι βρίσκονται στην κορυφή της ευθύνης. Η διαφθορά, η λειτουργία των κυκλωμάτων είτε λέγονται «κουμπάροι» είτε «σύμβουλοι» δεν αποτελούν φυσικά φαινόμενα. Είναι φαινόμενα με ονοματεπώνυμο και πηγάζουν από συγκεκριμένα συμφέροντα.
Ας αναρωτηθούμε εάν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να επιβραβεύουμε την αδιαφάνεια, την κληρονομική κομματική και κυβερνητική διαδοχή, την κυριαρχία εκατό οικογενειών μετά των αυλικών τους.
Ας αναρωτηθούμε εάν θα εμπιστευτούμε σωτήρες δοκιμασμένους (και αποδεδειγμένα αποτυχημένους δυστυχώς) λόγω της κυριαρχίας του φόβου. Ή θα επενδύσουμε σε πολιτικές διακυβέρνησης με βάση τη συμμετοχή, τον επανασχεδιασμό της οικονομίας, την κοινωνική δικαιοσύνη-πράγμα που παντελώς απουσιάζει από τη χώρα.
Ας μην αποφασίσουμε με βάση τον φόβο. Φόβο όμως για ποιο πράγμα? Για την τοποθέτηση της χώρας εντός ή εκτός ευρώπης? Μα από πότε η πολιτιστική, γεωγραφική και πολιτική ταυτότητα μιας χώρας καθορίζεται από το εάν συμμετέχει σε ένα νόμισμα? Πριν το 2002 δεν «είμασταν στην ευρώπη»? Η νορβηγία, η Δανία , Η Μ. Βρετανία δεν ανήκουν στην ευρώπη? Ένα νόμισμα από μόνο του δεν αποτελεί πανάκεια ή καταστροφή, είναι απλά ένα εργαλείο. Η χρήση του νομίσματος είναι που το κατατάσσει σε δολοφονικό όπλο ή σε χρήσιμο εργαλείο.
Ας αποφασίσουμε με βάση το μέλλον. Με βάση την θέλησή μας για το τι χώρα θέλουμε να έχουμε, πόσο θέλουμε να συμμετέχουμε, με βάση τι όραμα και τι ελπίδα θέλουμε να δώσουμε στις γενιές που τώρα βλέπουν μπροστά τους ένα μαύρο μέλλον.
Και τέλος ας αναρωτηθούμε. Σε κάθε πρόταση ή παραίνεση που μας γίνεται ας υπάρχει μέσα μας ένα «γιατί».
Αναρωτηθείτε.
Και για μένα ακόμα που σας ιστορώ,
αναρωτηθείτε
(παραφράζοντας το γνωστό ποίημα του Κατσαρού)
«Μα το "σκοπίμως ανυπόγραφο" πάει στο σχόλιο του ιδίου, όχι στο κείμενο του Νίκου Δήμου.».
Μάλλον έχετε δίκιο.
Σε αντιπαραβολή του σημείου 6 του κειμένου δείτε τι δήλωσε ο εφοπλιστής κύριος Ρεστης .... με τις υγείες μας !!! και βεβαίως εγώ να αναρωτηθώ ... Δεν ανήκει ο κύριος Ρέστης σε αυτό που αποκαλούμε 'ελληνικό λαό' ?
Να τι είπε ο Β.Ρέστης και έγινε θέμα στο Bloomberg όπως το βρήκαμε στο news247:
"Ούτε λίγο ούτε πολύ το αμερικανικό πρακτορείο υποστηρίζει ότι οι εφοπλιστές ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα, σε περίπτωση που μια αριστερή κυβέρνηση προσπαθήσει να επιβάλλει φόρους.
Το εντυπωσιακό είναι ότι το πρακτορείο φιλοξενεί και δηλώσεις του Βίκτωρα Ρέστη, ο οποίος ευθαρσώς δηλώνει ότι... δεν θα φορολογηθεί και προκαλεί μάλιστα να τον βρουν.
"Δεν μπορείς να λες στους πλοιοκτήτες που έχουν ένα βαθμό φορολογικής ασυλίας σε όλο τον κόσμο "θα σε φορολογήσω". Ναι, σίγουρα. Βρες με πρώτα", δηλώνει ο Βίκτωρ Ρέστης
(“You cannot squeeze and tackle a person that is in international shipping trade and finance and say, ‘I will tax you,’” said Restis, who controls a fleet of more than 200 vessels. “The answer is ‘sure, tax me. Find me.’”)
Η αντιμετώπιση από τους εφοπλιστές και η δήλωση Ρέστη προκαλούν αρνητικές εντυπώσεις, καθώς ο ίδιος δεν είναι απλώς εφοπλιστής, αλλά έχει ισχυρή παρουσία στα ΜΜΕ και στον τουρισμό της χώρας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι μέτοχος στον ΔΟΛ, είναι συνιδιοκτήτης της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", πρώην μέτοχος στην ΙΜΑΚΟ, ιδιοκτήτης του "Porto Hydra", Ιδιοκτήτης της ναυτιλιακής εταιρίας "Enterprise Shipping & Traiding", υπό τον έλεγχο της οποίας βρίσκονται 98 πλοία ξηρού φορτίου και δεξαμενόπλοια.
Κατέχει επίσης το 33% της ναυτιλιακής εταιρίας "Freeseas" αγόρασε το κρουαζιερόπλοιο "Delphin Voyager", μπαίνοντας έτσι και στον τομέα της κρουαζιέρας."
Γενικά το κεφάλαιο είναι πουλί πετάμενο. Οι αφελείς εξαγγελίες του τύπου: "θα φορολογήσυμε τον πλούτο" είναι μπούρδες. Λες και θα κάτσει ο πλούτος να τον φορολογήσεις...
Καημένη Ελλάδα!
(Υ. Γ. Επισημαίνω ότι μερικοί εκμεταλλεύονται τα σχόλια για να γράψουν δικά τους άρθρα, άσχετα με το θέμα... Φάουλ!)
Νομίζω ότι πολλά από αυτά που εύχεστε έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Όχι απλά έχουν πραγματοποιηθεί αλλά αποτέλεσαν και την κυρίαρχη αντίληψη για το πώς πρέπει να ασκείται η πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες. Πιο συγκεκριμένα,
1. Ζητάτε να γίνουν οι πολιτικοί ασυνεπείς. Μα τέτοιοι πολιτικοί υπάρχουν !!!!! Ο προηγούμενος πρωθυπουργός της χώρας εκλέχθηκε με τελείως άλλο πρόγραμμα από αυτό που εφάρμοσε. Αυτό , αν θέλετε την γνώμη μου, δεν είναι υπευθυνότητα αλλά πολιτική αλητεία. Οι πολιτικοί πρέπει να αναλαμβάνουν το πολιτικό κόστος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της ευημερίας όλου του λαού και όχι της εξαθλίωσης του ( το πολιτικό κόστος π.χ της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών και όχι της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων).
2. Η κυβέρνηση, ακόμα και αν δεν έπεισε, επέβαλε στον λαό να κάνει το πολύ παραπάνω. Πολύ προωθημένα αιτήματα και διεκδικήσεις είναι όντως δύσκολο να ακουστούν. Από την άλλη , όταν εγώ σαν αυτοαπασχολούμενη έχω αδειάσει 3 κουβάδες νερό (από την βάρκα) απαιτώ ο εφοπλιστής να μην αράζει πίνοντας το ποτό του και καμαρώνοντας την θέα.
3. Ισχυρές Κυβερνήσεις είχε η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Ισχυρές και αυτοδύναμες που οι ψηφοφόροι τους τις υποστήριζαν με φανατισμό οπαδού ομάδας. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ότι δεν κυβερνήθηκε αλλά ο τρόπος με τον οποίο κυβερνήθηκε. Η αποδιάρθρωση του κράτους, το πελατειακό κράτος, η ασυδοσία του κεφαλαίου δεν ήταν αποτελέσματα της απουσίας σχεδίου αλλά η εφαρμογή του.
-------------------------------------------------
1. Η χώρα θα σχηματίσει κυβέρνηση ανάγκης, αδύναμη πολιτικά και ανίκανη να προχωρήσει στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για την επίλυση δομικών προβλημάτων της χώρας.
2. Τα άκρα θα ενισχυθούν περαιτέρω, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στην ομαλή λειτουργία του Κοινοβουλίου.
3. Η λαϊκή φαντασίωση για αποδέσμευση από το Μνημόνιο θα γίνει πραγματικότητα, αφού οι Ευρωπαίοι θα πάψουν να χρηματοδοτούν ένα αποτυχημένο κράτος. Θα ξέρουν ότι και αν το κάνουν δεν θα αλλάξει τίποτα, συνεπώς τα λεφτά τους θα χαθούν.
4. Σε σύντομο διάστημα, η δεδομένη αποτυχία της αδύναμης κυβέρνησης σε συνδυασμό με τη δημαγωγία και τη βία θα οδηγήσουν σε νέες εκλογές των οποίων θα έχει προηγηθεί η επιστροφή στη δραχμή και το απόλυτο οικονομικό και κοινωνικό μπάχαλο. Φρίκη.
5. Δεν θα χρειαστεί παρά μόνο λίγες ημέρες ή εβδομάδες για να καταλάβει ο κοσμάκης ότι οι επαναστατικές μπούρδες και οι δημαγωγίες εναντίον των Ευρωπαίων εταίρων μας τους οδήγησαν σε ένα τέλμα χωρίς επιστροφή. Ο λαός θα ξεσηκωθεί. Αλλά θα είναι αργά για τον ίδιο. Πολύ αργά.









