Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
22.04.2018
Άγγελος Παπαδημητρίου υπέρ Λένας Κιτσοπούλου
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Άγγελος Παπαδημητρίου υπέρ Λένας Κιτσοπούλου

Επιστολή του καλλιτέχνη Άγγελου Παπαδημητρίου σχετικά με την κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα στην «Αντιγόνη» της Λένας Κιτσοπούλου

Άγγελος Παπαδημητρίου υπέρ Λένας Κιτσοπούλου

Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα αισθητικής που πήρα ποτέ στη ζωή μου ήταν από τον ζωγράφο και φίλο Γιώργο Μαυροΐδη πριν από πολλά-πολλά χρόνια. Η Μαρία και ο Πάνος Νέστορας είχαν προς τιμήν του καλέσει στο σπίτι τους τέσσερις-πέντε φίλους για δείπνο, ανάμεσά τους και η Αλεξίου (κοριτσάκι ακόμα, στην αρχή της καριέρας της), που κάποια στιγμή μάς έκανε το χατίρι και τραγούδησε.

 

Ενθουσιαστήκαμε όλοι! Την άλλη μέρα, σχολιάζοντας τα της βραδιάς (με επίκεντρο, βέβαια, το τραγούδι της Χαρούλας), ακούω έκπληκτος τον Μαυροΐδη να μου αποκαλύπτει ότι πάνω απ’ όλα (την πραγματικά υπέροχη φωνή, το ωραίο τραγούδι...) εκτίμησε κάτι σπάνιο που χαρακτηρίζει μόνο τους μεγάλους τραγουδιστές, την επίγνωση του χώρου. Είπε επί λέξει: «Ποτέ δεν φώναξε παραπάνω απ’ ό,τι της επέτρεπε ο χώρος».

 

Ακολουθώ, λοιπόν, τη συμβουλή της κριτικού και αποχωρώ, όχι όμως από την καλλιτέχνιδα και το έργο της! Αντιθέτως, αποχωρώ από αυτήν τη βίαιη καλλιτεχνική καταδίκη σε θάνατο!

 

Γνωρίζω δύο όμορφα, ψηλά κορίτσια, σχεδόν συνομήλικα. Είναι η Λουίζα Αρκουμανέα και η Λένα Κιτσοπούλου. Έχω την τύχη να συνομιλώ καλλιτεχνικά και φιλικά και με τις δύο. Είναι υπέροχες! Κομψές, διακριτικές, αξιαγάπητες, έξυπνες, μορφωμένες.

  

Ο καλλιτεχνικός μου εαυτός, υψιπετής και ασουλούπωτος, βρήκε καταφύγιο, μεταξύ άλλων (Καραθάνος, Κούτρας), στον κόσμο της Λένας και ο άλλος μου εαυτός, ο πιο οργανωμένος, ο πιο ψύχραιμος, στον κόσμο της Λουίζας. Μέχρι τώρα τα βόλευα μια χαρά και τα δύο, ώσπου έφτασα στο ασυμβίβαστο μετά την κριτική της Λουίζας για την «Αντιγόνη» της Λένας.

 

Ακολουθώ, λοιπόν, τη συμβουλή της κριτικού και αποχωρώ, όχι όμως από την καλλιτέχνιδα και το έργο της! Αντιθέτως, αποχωρώ από αυτήν τη βίαιη καλλιτεχνική καταδίκη σε θάνατο! Δεν το κάνω εύκολα, αλλά βλέποντας τη Λένα να παλεύει άφοβα (και μόνη της) ενάντια σε όλους αυτούς που ψάχνουν συνεχώς δικαιολογίες σε κάθε καλλιτεχνική έκφραση, λες και η τέχνη τις έχει ανάγκη, δεν μπορώ παρά να της συμπαρασταθώ με όλες μου τις δυνάμεις.

 

Τι κάνει η Λένα στην «Αντιγόνη»; Τα εκμηδενίζει όλα, όχι όμως από ντανταϊστικές πόζες του περασμένου αιώνα αλλά από απολύτως σύγχρονη ανάγκη να ξεκόψει μια και καλή από τα «ζωντανά» φαντάσματα που μας τυραννούν αιώνες τώρα.
Τι κάνει η Λένα στην «Αντιγόνη»; Τα εκμηδενίζει όλα, όχι όμως από ντανταϊστικές πόζες του περασμένου αιώνα αλλά από απολύτως σύγχρονη ανάγκη να ξεκόψει μια και καλή από τα «ζωντανά» φαντάσματα που μας τυραννούν αιώνες τώρα.

 

Είδα την παράσταση. Έχουν περάσει αρκετές μέρες και η χαρά, η ευχαρίστηση, η έκπληξη, ο ενθουσιασμός, η αισιοδοξία, η τόλμη, το κέφι, δεν λένε να καταλαγιάσουν!

 

Τι κάνει η Λένα στην «Αντιγόνη»; Τα εκμηδενίζει όλα, όχι όμως από ντανταϊστικές πόζες του περασμένου αιώνα αλλά από απολύτως σύγχρονη ανάγκη να ξεκόψει μια και καλή από τα «ζωντανά» φαντάσματα που μας τυραννούν αιώνες τώρα.

 

Διαλέγει ιδιοφυώς το βαρύ πυροβολικό του θεατρικού λόγου και του εκμαιεύει σπαρταριστά σύγχρονα νοήματα, κάνοντάς μας συμμέτοχους σε αυτή την αποκάλυψη, βάζει την Αντιγόνη σε μια ζυγαριά και τίποτα δεν μπορεί να αντισταθμίσει το βάρος της, παρά μόνο το προσωπικό βίωμα ενός κοριτσιού δεκάξι χρονών (μου έρχεται στη σκέψη το «είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα λύκεια» του Σαββόπουλου) που σπαρταρά να γλιτώσει από την πίεση των γαμπρών, των πεθερών, των συγγενών, ξέροντας πως θα το πάρουν στον τάφο μαζί τους ‒ αλλά πριν ας χαρεί, έστω για μια στιγμή, την αλήθεια της, τον εαυτό της, το χρυσάφι του Σοφοκλή! Δεν μας συνδέει τίποτα, κύριοι, είστε για μένα ξένοι, χωρίς καμιά ελπίδα επικοινωνίας.

 

Καταδικάζουμε, λοιπόν, έναν καλλιτέχνη; Τίποτα πιο εύκολο! Ο καλλιτέχνης δεν έχει ποτέ άλλοθι, θα είναι πάντα γυμνός μπροστά σε οποιαδήποτε δικαιοσύνη. Σε ποιους παραδίνουμε τη Λένα; Σε ποια χέρια «αγανακτισμένων»; Τι είναι η Λένα; Σε ποια διαπόμπευση τη στέλνουμε; Τι παίζουν τα άλλα θέατρα στις μεγάλες πλατείες;

 

Όταν τη σκέφτομαι να περνάει με το παλτό της και τα ψηλά της παπούτσια την Ακαδημίας απέναντι, μου έρχονται δάκρυα στα μάτια γι’ αυτό το υπέροχο κορίτσι που, αντί να το προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού, το «δίνουμε» γιορταστικό μποναμά στα τέρατα. Θα κλείσω όχι με λόγια μεγάλων σοφών αλλά με κάτι δικό μου, απλό: οποιαδήποτε διαδικασία μάς οδηγεί στον «θάνατο» του καλλιτέχνη, να αποσυρθεί αμέσως ως εσφαλμένη.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
6 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar atman 24.12.2017 | 12:33
" Τα εκμηδενίζει όλα, όχι όμως από ντανταϊστικές πόζες του περασμένου αιώνα αλλά από απολύτως σύγχρονη ανάγκη να ξεκόψει μια και καλή από τα «ζωντανά» φαντάσματα που μας τυραννούν αιώνες τώρα. Πηγή: www.lifo.gr"
τσεκαρετε το ημερολογιο σας γιατι ειναι προφανες οτι εχετε μπλεχτει σε μια χωροχρονικη δινη η οποια δειχνει 1953, ενώ ειναι 2017.

Δεν υπαρχει μεγαλύτερη καλλιτεχνικη τεμπελια και ευκολία απο το να μαχεσαι το πολεμο των πατεραδων σου αντι το πολεμο του σημερα.

Είναι πολύ ευκολο να εισαι προκλητικος σήμερα. Ειναι πολύ την ευκολο την απουσια νοηματος να την παρουσιαζεις με ενα λαιφσταιλ τροπο (η φωτογραφηση της παραστασης ενδεικτικη, εμεις που εχουμε γραψει και 5 χιλιομετρα σε κανενα goth/dark club στη ζωη μας δεν εντυπωσιαστήκαμε ωστοσο, οι θειες ανω των 70 ισως)

Ειναι τελικα το αναμενομενο απο καλλιτεχνες ιερες αγελαγες ενος συστηματος αυταρεσκων curators να προκαλέσουν, μονο που προκαλουν τις συμβασεις και τα ιερα και οσια των ... παπουδων τους.

Η Ελλαδα ειναι χωρα μπαμπα και μαμαδοπληκτη. Αναπαραγουμε την προηγουμενη γενια εδω και 50 χρονια (εδω πολυτεχνειο)

Χωρες που εχουν καλλιτεχνικη και διανοητικη παραγαγωγη βρισκονται τωρα στο λήμα Ουελμπε. Χωρες που παπαγαλιζουν αυταρεσκα σε γκαλα βρισκονται 50 χρονια πισω.

"Εάν θέλουμε να παραμείνουν όλα ως έχουν, πρέπει όλα να αλλάξουν"
avatar Supertrouper 24.12.2017 | 16:53
Η Λενα μας τα χωνει,μας θυμιζει τον ασχημο εαυτο μας....κι αυτο ποναει!Καλη χρονια σε ολους κ λιγοτερη ξινιλα....
avatar atman 25.12.2017 | 12:50
κυριοι να διαβασουμε επιτελους μια θετικη κριτικη περα απο τις ταμπελες και τα συνθηματα;;;; αυτα ειναι ακριβως ο κακος μας ευατος.

ταμπελοποιηση και ποδοσφαιροποιηση των παντων.

Στο αρθρο παραπανω επισης αναφερεται οτι η Κιτσοπουλου περιπου παλευει μονη της και εναντια σε ολους.

Η Κιτσοπουλου όμως ειναι ενας από τους πλεον προωθουμενους (καλως ή κακως δεν με ενδιαφερει) καλλιτεχνες απο τα δυο μεγαλυτερα πολιτιστικα ινστιτουτιονς στην χωρα:
- καθε χρονια φεστιβαλ αθηνων
- καθε χρονια προγραμμα στην Στεγη με ογκοδεστατες εκστρατειες μαρκετινγκ - μια ματια σε στασεις λεοφωρειων αρκει.

Και παλευει μονη της .... μηπως και εναντια στο ... κατεστημενο;;;;
avatar TSNKS 25.12.2017 | 19:59
Η κριτική της κ. Αρκουμανεα άψογη.
Αυτά μπορεί αυτά κάνει η καλλιτέχνις τι να κάνουμε τώρα. Η συνηγορια εκτός θέματος νομίζω
avatar Β. Καρζή 25.12.2017 | 20:14
Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω το νόημα της επιστολής του Άγγελου Παπαδημητρίου. Μας λέει ότι η Κιτσοπούλου «τα εκμηδενίζει όλα για να ξεκόψει μια και καλή από τα “ζωντανά” φαντάσματα που μας τυραννούν αιώνες τώρα». Φάντασμα είναι δηλαδή η Αντιγόνη; Ό,τι υποδηλώνει η Αντιγόνη είναι κάτι που μας τυραννά και πρέπει να εκλείψει; Τι να πω… Φάντασμα η Αντιγόνη, φάντασμα η Μήδεια…
Στη συνέχεια, επειδή ίσως η παραπάνω διαπίστωση είναι άκρως αποστομωτική, δεν υπεισέρχεται στον κόπο να αναφέρει κάποιο επιχείρημα που να αντικρούει επί της ουσίας την κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα. Αντί επιχειρημάτων έχουμε μια σταυροφορία προστασίας της Κιτσοπούλου… (κάτι σαν την εκστρατεία διάσωσης της καρέτα-καρέτα) όπου ο αναγνώστης δεν μπορεί πάρα να δακρύσει για την ανυπεράσπιστη μοίρα των ευάλωτων και ανυπεράσπιστων κορασίδων με τα μακριά μαύρα παλτό.
Όταν διαβάζω αυτά τα σπαρακτικά ερωτήματα «Σε ποιους παραδίνουμε τη Λένα; Σε ποια διαπόμπευση τη στέλνουμε;» παρασύρομαι για μια στιγμή και νομίζω ότι ο λόγος αφορά τη Ζαν ντ’ Αρκ ή το κοριτσάκι με τα σπίρτα, αλλά το όνομα «Λένα» με επαναφέρει σε αυτό το «κορίτσι» που η ανάλγητη κριτικός «το “δίνει” εορταστικό μποναμά στα τέρατα». Αυτό το «κορίτσι» όμως, αν κατάλαβα καλά, (και σας παρακαλώ κ. Παπαδημητρίου συγκρατείστε τα δάκρυα που σας έρχονται στα μάτια) ανεβάζει την παράστασή της στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σε ένα από τα πιο σημαντικά θέατρα της χώρας.
Καλά Χριστούγεννα.
avatar aborigine 26.12.2017 | 16:14
μεγαλη απογοητευση η παρασταση-δυστυχως ηταν κυριολεκτικα τραγωδια και κριμα γιατι η κιτσοπουλου εχει δυνατότητες.
ο κ. παπαδημητριου που συμπαθω ιδιαιτερα επαιρνε μερος στο video που προβαλλεται στην παρασταση.λογικο να την υποστηριξει,αλλα δε γινεται-ηταν τοσο κακο το αποτέλεσμα που δε σωνεται με τιποτα.
θελει πολλη δουλεια για να καταστουν καποια κειμενα ουσιαστικα κι ενδιαφεροντα κι όχι ευκολιες κι εφηβικες αναμασημενες εκρήξεις.

για παράδειγμα αναφερω τον τομας μπερνχαρντ που εγραφε δυσκολο,απαιτητικο και απαισιοδοξο κειμενο αλλα με λογοτεχνικη αξια.

τι να πω,καλη συνεχεια στους συντελεστες
καλη χρονια σε ολους καικαλες παραστασεις που μας δινουν δυναμη κοντρα στη θλιβερη πραγματικοτητα.
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ