Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
24.10.2017
Είναι λογικό, το 2017, οι Foo Fighters να βρίσκονται στο Nο 1 σε...
ΜΟΥΣΙΚΗ

Είναι λογικό, το 2017, οι Foo Fighters να βρίσκονται στο Nο 1 σε Αγγλία και Αμερική;

Η πρωτιά των Foo Fighters στα charts δεν είναι απόδειξη της επιστροφής του ροκ αλλά επισφράγιση του αργού και βασανιστικού θανάτου του

Είναι ραδιοφωνικό, ακίνδυνο ροκ που κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο τυφλοσούρτη για να πετύχει: μάτσο κιθάρες, ήχος διαστάσεων αρένας, κάποιες μελωδίες, μερικά ουρλιαχτά και... έχουμε ακόμα έναν δίσκο των Foo Fighters!
Είναι ραδιοφωνικό, ακίνδυνο ροκ που κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο τυφλοσούρτη για να πετύχει: μάτσο κιθάρες, ήχος διαστάσεων αρένας, κάποιες μελωδίες, μερικά ουρλιαχτά και... έχουμε ακόμα έναν δίσκο των Foo Fighters!

Την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου συνέβησαν μερικά πολύ αξιοσημείωτα πράγματα για τo ροκ στα αμερικανικά και βρετανικά charts. Αρχικά, στη δεκάδα των τελευταίων υπήρχαν πέντε ολόκληροι δίσκοι που εμπίπτουν στην κατηγορία του ρoκ, με τις περιπτώσεις των Prophets of Rage και National να ξεχωρίζουν, γεγονός που στις μέρες μας είναι τόσο σπάνιο όσο και ένας νέος δίσκος των Rolling Stones. Την ίδια στιγμή, στην κορυφή και των δύο charts βρισκόταν ένα άλλο ροκ άλμπουμ (το έκτο φέτος που φτάνει στο Νο 1 στα αμερικανικά charts) από μια μπάντα που είναι συνηθισμένη σε τέτοιες εμπορικές επιτυχίες. Ο λόγος φυσικά για τους Foo Fighters και το νέο, ένατο άλμπουμ τους με τίτλο «Concrete and Gold». Επίσης, αυτή την εβδομάδα κατάφερε να σκαρφαλώσει στη δεκάδα των βρετανικών charts και το άλμπουμ με τα greatest hits του συγκροτήματος που είχαν κυκλοφορήσει το 2009. Όχι ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση είτε σ' εμάς είτε στον ίδιο τον Dave Grohl και την μπάντα του, αφού μέχρι σήμερα έχουν βαρεθεί να κερδίζουν πρωτιές: δύο δίσκοι που έγιναν Νο 1 στο Billboard, 24 singles στο top 10 των αμερικανικών mainstream rock charts, 15 εκατομμύρια πωλήσεις άλμπουμ μόνο στη χώρα τους, τέσσερις δίσκοι βραβευμένοι με Grammy για το καλύτερο ροκ άλμπουμ της χρονιάς, συνεχόμενες sold-out συναυλίες και πολλές άλλες διακρίσεις που θα χρειαζόμουν ξεχωριστό κείμενο για να τις χωρέσω. Γιατί όμως τόση αγάπη για μια μπάντα της οποίας η μουσική, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι απλώς συμπαθητική;


Ένα πολύ μεγάλο μέρος της επιτυχίας οφείλεται στον Dave Grohl, τον τύπο που έχει αυτοανακηρυχθεί μέγας πρέσβης της σύγχρονης ροκ παγκοσμίως. Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία μέρα που χάζεψα στο Διαδίκτυο και δεν έπεσα πάνω του, πάντα για άσχετους με τη μουσική του λόγους, και πραγματικά δεν μπορώ. Ο άνθρωπος βρίσκεται παντού. Εξώφυλλο σε «Rolling Stone» θες; Το έχεις. Χαριτωμένη κουβεντούλα με τη μητέρα του στο Colbert show θες; Υπάρχει. Σατιρικό βιντεάκι για τη δήθεν διάλυση των Foo Fighters; Έχουμε κι απ' αυτό. Μιμήσεις διασήμων; Guest εμφάνιση στο Muppet show; Νερόβραστα πολιτικοκοινωνικά σχόλια για να το παίξει ευσυνείδητος πολίτης; Αμέτρητες εμφανίσεις σε κόκκινα χαλιά; Χιουμοριστικές φωτογραφίες για οτιδήποτε κάνει; Για όλα θα βρεις από κάτι με το σωστό γκουγκλάρισμα. Ok, το πιάσαμε, ο Dave Grohl είναι ο πιο γαμάτος και cool rocker στον γαλαξία. Πήραμε μάλιστα μια γερή δόση της «έντονης» προσωπικότητάς του και από κοντά, όταν εμφανίστηκαν τον Ιούλιο στο Ηρώδειο, σε μια ιστορική, όπως θεωρήθηκε, συναυλία. Όλοι τον αγαπάνε, μέσα, κριτικοί και κόσμος, και κανείς σχεδόν δεν έχει να πει τίποτα κακό γι' αυτόν. Too good to be true! Είναι σαν εκείνους τους τέλειους τύπους στις ταινίες που τα κάνουν όλα σωστά και κερδίζουν τη συμπάθεια όλων, αλλά στην πραγματικότητα κρύβουν κάποιο σατανικό σχέδιο για την καταστροφή του πλανήτη.

 

Ασφαλές ροκ για όλη την οικογένεια, την εποχή που χρειαζόμαστε αιχμηρή ροκ περισσότερο από ποτέ.


Σοβαρά όμως, έχει καταντήσει ο μαϊντανός της mainstream μουσικής βιομηχανίας. Όλοι φτιάχνουν την αγιογραφία του, αλλά κανείς δεν πηγαίνει τη συζήτηση στην ουσία του θέματος, δηλαδή στη μουσική του. Μάλλον γιατί αν πιαστούμε από αυτή, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αν το καλοσκεφτείτε, η τελευταία φορά που ο Dave Grohl συμμετείχε σε κάποιο μουσικό εγχείρημα που συζητήθηκε σοβαρά και είχε κάποια πραγματική μουσική αξία ήταν ως drummer σε ένα από τα καλύτερα ροκ άλμπουμ της νέας χιλιετίας, το «Songs for the deaf» των Queens Of The Stone Age. Αυτό όμως συνέβη πριν από 15 χρόνια. Τώρα, αν θέλουμε να τον συναντήσουμε σε κάποια άλλη σπουδαία δισκογραφική δουλειά, θα πρέπει να πάμε ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, αρχές της δεκαετίας του 1990, στα δύο αριστουργήματα των Nirvana, το «Nevermind» και το «In Utero».

 

Dave Grohl, Kurt Cobain και Kris Novoselic
Dave Grohl, Kurt Cobain και Kris Novoselic

 

Έτσι, έρχομαι στο ζουμί της υπόθεσης. Ό,τι και αν κάνει ο Dave Grohl στην καριέρα του, όλοι θα τον θυμούνται ως τον drummer των Nirvana. Αυτό όμως δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός πως η πρώην μπάντα του ήταν τόνους πιο θρυλική σε σχέση με την τωρινή. Ο ίδιος έχει βάλει το χεράκι του για να κρατήσει ζωντανό αυτόν το μύθο, κάνοντάς τον μέρος και λόγο επιτυχίας της μετέπειτα ζωής του. Παίζει τον ρόλο περίφημα και του ταιριάζει. Μοιράζει τις δυνάμεις του εξίσου στις δημόσιες σχέσεις της δικής του μπάντας και στη συντήρηση της ιδιότητάς του ως πρώην μέλους των Nirvana. Αποκαλύπτει συνεχώς νέες ιστορίες για τον Kurt Cobain, χώνεται σε οτιδήποτε τους αφορά, παίρνει βραβεία για χάρη τους, τους διασκευάζει, φτιάχνει ντοκιμαντέρ με αφορμή αυτούς και γενικά δεν λέει να αφήσει αυτό το κεφάλαιο της Ιστορίας στην άκρη, γιατί πολύ απλά δεν τον συμφέρει. Ναι, σύμφωνοι, υπήρξε βασικό μέλος ενός εκ των σπουδαιότερων συγκροτημάτων της μουσικής ιστορίας, αλλά αυτό δεν τον απαλλάσσει απ' οτιδήποτε έκανε στη συνέχεια.

 

Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, λοιπόν, αυτή του η συμμετοχή στο εμβληματικό συγκρότημα τού άνοιξε την πόρτα, στα πρώτα του προσωπικά βήματα, για τη συνεργασία του με τέρατα της αμερικανικής ροκ γενεαλογίας και του χάρισε συμβόλαια με μεγάλες δισκογραφικές. Ο Dave Grohl γνωρίζει τον τρόπο να είσαι επιτυχημένος rock star σήμερα: βάλε δυο-τρία θρυλικά ονόματα να συμμετέχουν στον δίσκο (John Paul Jones, Paul McCartney, Joe Walsh κ.ά.) μαζί με μερικά πιο ποπ για να πιάσεις κι άλλο κοινό (Justin Timberlake), οργάνωσε μια μεγάλη καμπάνια προώθησης του δίσκου και γενικά κάνε ό,τι μπορείς για να αποπροσανατολίσεις το κοινό από την ουσία. Αυτή είναι η μουσική, για να μην ξεχνιόμαστε. Και εκείνη των Foo Fighters, στη χειρότερη των περιπτώσεων, είναι κακή και στην καλύτερη, απλώς συμπαθητική. Είναι ραδιοφωνικό, ακίνδυνο ροκ που κάθε φορά ακολουθεί τον ίδιο τυφλοσούρτη για να πετύχει: μάτσο κιθάρες, ήχος διαστάσεων αρένας, κάποιες μελωδίες, μερικά ουρλιαχτά και... έχουμε ακόμα έναν δίσκο των Foo Figters! Άλλωστε, συνταγή που πετυχαίνει δεν την αλλάζεις.

 

Ο Dave Grohl είναι ένας entertainer. Ξέρει πώς να ψυχαγωγήσει τους πιστούς του, πώς να κάνει ένα πολύ διασκεδαστικό show και τελικά να φτιάξει μουσική που δεν μπορείς ούτε να μισήσεις αλλά ούτε και να αγαπήσεις πραγματικά.
Ο Dave Grohl είναι ένας entertainer. Ξέρει πώς να ψυχαγωγήσει τους πιστούς του, πώς να κάνει ένα πολύ διασκεδαστικό show και τελικά να φτιάξει μουσική που δεν μπορείς ούτε να μισήσεις αλλά ούτε και να αγαπήσεις πραγματικά.


Για να είμαστε δίκαιοι όμως, δεν είναι ότι η μουσική των Foo Fighters δεν έχει απολύτως καμία αξία. Υπάρχουν αμέτρητοι fans ανά την υφήλιο που γεμίζουν στάδια και τραγουδούν όλοι μαζί τα τραγούδια των Αμερικανών. Ο Dave Grohl είναι ένας entertainer. Ξέρει πώς να ψυχαγωγήσει τους πιστούς του, πώς να κάνει ένα πολύ διασκεδαστικό show και τελικά να φτιάξει μουσική που δεν μπορείς ούτε να μισήσεις αλλά ούτε και να αγαπήσεις πραγματικά. Άλλωστε, το έχει πει και ο ίδιος: «Θέλω να θεωρούμαστε η απάντηση της γενιάς μου στον Tom Petty, μια συνεπής μηχανή παραγωγής hits που φτιάχνει ροκ της εργατικής τάξης». Αν εκεί τελειώνει ο ρόλος της κορυφαίας εμπορικά ροκ μπάντας του πλανήτη, του μουσικού είδους που κάποτε σήμαινε κάτι παραπάνω από μερικά ευπώλητα και πιασάρικα κομμάτια, τότε κάτι πάει όντως πολύ στραβά. Ασφαλές ροκ για όλη την οικογένεια, την εποχή που χρειαζόμαστε αιχμηρή ροκ περισσότερο από ποτέ.


Δυστυχώς, η πρωτιά των Foo Fighters στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά charts δεν είναι απόδειξη της επιστροφής του ροκ αλλά επισφράγιση του αργού και βασανιστικού θανάτου του.

 

 

Foo Fighters - Run

 

Ο Άγγελος Κλειτσίκας είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα στην οποία ζει, εργάζεται και εμπνέεται από αυτήν. Σπούδασε Μάρκετινγκ αλλά η μεγάλη του αγάπη παραμένει η μουσική.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
14 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar jyc_ 7.10.2017 | 11:31
Το ροκ πεθαίνει season 24 episode 4521.
Επίσης το"Ό,τι και αν κάνει ο Dave Grohl στην καριέρα του, όλοι θα τον θυμούνται ως τον drummer των Nirvana" με έκανε να γελάσω.Θα μπορουσες πολύ απλά να πεις ότι δε με αρέσει ο Grohl και οι Foo Fighters.
Θα διαφωνήσω. Εκτός αν κάνει κάποτε κάτι πολύ ΠΟΛΥ καλύτερο απ' τις χρυσές μετριότητες κι εμπορικούρες που κάνει, για τον πολύ κόσμο θα είναι ακριβώς αυτό, ο ντράμερ των Νιρβάνα.
avatar tom joad 7.10.2017 | 15:07
Αυτό που συζητάτε είναι κυρίως ηλικιακό. Για πολλούς νεότερους ο Γκρολ είναι ταυτισμένος με τη δεύτερή του μπάντα...

avatar Περικλής 7.10.2017 | 12:31
Συμφωνώ απολύτως με τον αρθρογράφο...
Χρυσή μετριότητα ο ίδιος και η ανέμπνευστη μπάντα του
avatar tom joad 7.10.2017 | 17:17
Ο Grohl είναι από τους πληρέστερους ντράμερ στην ιστορία του ροκ. Πολλά κομμάτια των Νιρβάνα πατάνε πάνω στο τελείως ιδιαίτερο του στυλ (π.χ. Scentless Apprentice). Φαντασία ανεξάντλητη. Στον δε πρωτο δισκο των FF (που ειναι ο μοναδικός πραγματικά καλός τους δίσκος κατ'εμέ) έγραψε, ενορχήστρωσε και έπαιξε μόνος όλα τα κομμάτια..

Καταλαβαίνω να μην σου αρέσουν οι FF (ουτε εμένα μου αρέσουν άλλωστε) αλλά να λέμε χρυσή μετριότητα έναν τέτοιο μουσικό είναι τελείως άδικο
avatar gofo 7.10.2017 | 22:14
Το οτι έγραψε, ενορχήστρωσε κ έπαιξε μόνος του όλα τα κομμάτια, δε σημαίνει και κάτι. Ένα τεράστιο ποσοστό μουσικών κάνει αυτό ακριβώς. Απλά δεν το κάνουν θέμα με κάθε ευκαιρία όπως ο Grohl.
Επίσης, είναι στην καλύτερη επιπέδου Nickelback.
avatar eple 7.10.2017 | 13:42
ωραία, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ένα πράγμα που κάνει αξιοθαύμαστη την (καλή προς μέτρια) καριέρα του David Grohl είναι ότι την έχτισε against all odds, μετά τον οδοστρωτήρα NIRVANA. Αν γυρίζαμε πίσω στα 90's τότε που είχε ανακοινωθεί η πρώτη κυκλοφορία του "ντράμερ των NIRVANA" σε ένα μουσικό ιδίωμα που έμοιαζε ήδη παρωχημένο και εν μέσω αφορισμών των φανατικών του Cobain, κανείς μα κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί όλα αυτά τα νούμερα που θα ακολουθούσαν αλλά και την μακροημέρευση των Foo Fighters. Μερικές φορές το ότι απλώς συνεχίζεις και συνεχίζεις είναι τέχνη από μόνο του.
Elusive_Cure Elusive_Cure 7.10.2017 | 15:14
Spot on. Για περισσότερες πληροφορίες απλά παρακολουθήστε το rockumentary "Sound City".

born_in_1914 born_in_1914 7.10.2017 | 14:48
Θυμάμαι να χτυπιέμαι με το "I ll stick around" το 1995 όταν ο Grohl κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο των FooFighters.. Ένα δίσκο διαμάντι !!

Τα τελευταία -πολλά- χρόνια έπαψα να παρακολουθώ τις εξελίξεις στη μπάντα του..
Πολύ διαφήμιση, πολύ mainstream για αδιάφορα τραγούδια χωρίς έμπνευση.
Η όλη φάση θυμίζει μπαμπάδες που βρεθήκανε να θυμηθούν την παλιά τους μπάντα..
Έχει κάνει τον κύκλο του ο David Grohl, και δόξα το Θεό ήταν μεγάλος και επιτυχημένος..
Time to retire..
mitsi mitsi 7.10.2017 | 15:10
Όχι ότι τρελαίνομαι για του Foo Fighters,δεν ειμαι φαν του συγκροτήματος,αλλά το όλο άρθρο περισσότερο εμπάθεια μου έβγαλε,όχι αντικειμενική κρίση. Το ροκ ούτε πέθανε ούτε θα πεθάνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που το ακούνε και μπάντες να το τραγουδάνε. Από κει και πέρα το τι αρεσει στον καθένα είναι το προσωπικό του γούστο, και εδώ μιλάμε για μια άκτως πετυχημένη μπάντα είτε μας αρέσει η μουσικη της είτε όχι!
avatar gofo 7.10.2017 | 22:17
Θα πεθάνει σύντομα. Όλοι οι φανς είναι 50ρηδες και έχει χάσει πάσα επαφή με τη σύγχρονη κοινωνία.
avatar Azrael269 8.10.2017 | 11:35
Το ροκ πεθαίνει μια φορά κάθε πενταετία, ή κάθε φορά που κάποιοι διαφωνούν με την νέα κατέυθυνση που αυτό παίρνει. Πέθανε όταν οι προοδευτικοί αντικατέστησαν το rock'n'roll, πέθανε όταν το punk αντικατέστησε τους προοδευτικούς, ξανά όταν το glam αντικατέστησε το punk, ξανά με το nu metal, το emo, το metalcore, το post-punk/post-core, κλπ. Και, μετά τόσους θανάτους αποδεικνύεται πως ο καθένας υπήρξε μια "μεγάλη υπερβολή" σαν αυτόν του Mark Twain.
Στο δια ταύτα. Οι Foo Fighters δεν με συγκινούν γιατί ο ήχος του είναι μαλακός στα αυτιά μου, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν εκτιμώ την αυτοκρατορία που έχουν χτίσει. Ο αρθρογράφος διαμαρτύρεται τελικά για το ότι το marketing των Too Fighters είναι μεγαλύτερο από τη μουσική τους κι εγώ θέλω να του πω "καλωσήρθες στον 21ο αιώνα" όπου αθλητές με εφταψήφιες ετήσιες απολαβές βγάζουν περισσότερα διαφημίζοντας σαμπουάν και πατατάκια από το επάγγελμά τους και όλοι ανεξαιρέτως οι star των τεχνών αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο promotion της δουλειάς και της εικόνας τους παρά στη ίδια τους την δουλειά. Εκπλήσεται ο αρθρογράφος που ο Grohl του 2017 δεν είναι Plant ή Gilmour του '60 να κάθεται παστωμένος στα ψυχοτρόπα δίπλα σε ένα παράθυρο και να εμπνέεται από τα χρώματα του σύμπαντος; Ή μήπως προβληματίζεται που το ροκ του 2017 δεν είναι "προκλητικό" και "επικίνδυνο" όπως ήταν στα 80's; Κάτω από ποια πέτρα κρυβόταν τα τελευταία 30 χρόνια που το ροκ γίνεται σταδιακά πιο mainstream, πιο ακίνδυνο, πιο οικογενειακό; Ο Grohl και ο κάθε Grohl έχει μια επιχείρηση στημένη γύρω από το όνομά του και φυσικά θα αρπάξει κάθε ευκαιρία να διαφημιστεί σε εξώφυλλα περιοδικών και τηλεοπτικές εκπομπές, θα εκφράσει τις πολιτικές του απόψεις στα social media ακόμα κι αν αυτές είναι ελλειπείς ή κακοπληροφορημένες (λες και οι Sex Pistols, ας πούμε, είχαν εμπεριστατωμένη πολιτική άποψη), θα κάνει καλαμπούρια με βιντεάκια στο YouTube ή παίζοντας σε stoner flicks σαν το Pick of Destiny. Και όλα αυτά γιατί α) αυτός είναι και β) αυτό πουλάει. Και όποιος δεν γουστάρει, μπορεί να μην αγοράσει τους δίσκους του, να μην πάει στα live του, να μην κλικάρει στα βιντεάκια του και τα άρθρα που τον αφορούν. Γιατί ο κάθε Dave Grohl δεν θα σταματήσει να κυνηγάει το "μεροκάματο" του rockstar επειδή κάποιοι ροκάδες διαφωνούν (εν έτει 2017) με την εμπορικοποίηση του ροκ.
avatar man from another place 8.10.2017 | 00:41
Πολυ ευστοχα διατυπωμενο το αρθρο.
Οτι ακριβως σκεφτομουνα για τον grohl και το γκρουπ του.
Σαν να μην δινει κανεις την πρεπουσα σημασια στο σημαντικοτερο ολων τελικα.
Την μουσικη δηλαδη.
Ποσες φορες εχω αναρωτηθει πως γινεται να ειναι σουπερ γκρουπ οι ff.
Μολις πηρα την καλυτερη δυνατη απαντηση..
Υγ.
Επιπροσθετα θα ελεγα οτι θα μπορουσε να ηταν και ενας adam sadler της αλτερνατιβ μουσικης σκηνης σε ενα παραλληλο συμπαν
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

VIDEOS/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ