Η Ειρήνη είναι μεταλλού γιατί, όπως λέει, έχει ζήσει τη ζωντάνια της μουσικής και την ένταση του κοπανήματος πάνω στη σκηνή. Είναι επίσης και «χαρούλιγκαν», ανήκει δηλαδή σε μια ομάδα οπαδών του Γιάννη Χαρούλη που συγκινούνται, χάνονται κι εθίζονται στο άκουσμα των κομματιών του. «Δεν έχει διαφορά από το μέταλ», λέει, «με παρόμοιο τρόπο σηκώνεις τα χέρια ψηλά, φωνάζεις και κοπανιέσαι στο κάγκελο στις συναυλίες του χωρίς να το καταλάβεις».
Οι μουσικές της ανησυχίες και αναζητήσεις έλαβαν απρόσμενο τέλος το 2013. Τη χρονιά εκείνη, την ημέρα των γενεθλίων της, πρωτοήρθε σε επαφή με τη μουσική του Γιάννη Χαρούλη, ακούγοντας το «Βοσκαρουδάκι». Από τότε ζει και αναπνέει γι' αυτόν. Δεν δέχεται να πάρει απουσία σε συναυλία του. Στήνεται στο «κάγκελο» πολλές ώρες πριν, προσμένοντας καρτερικά να ακούσει τον τραγουδιστή που σημάδεψε τη ζωή της. Έχει πάει συνολικά σε 57 εμφανίσεις του και της φαίνονται λίγες. Φιλοξενεί φίλους από επαρχία που καταφθάνουν στην Αθήνα για να τον δουν, μένει σε αγνώστους για χάρη του, όταν εκείνος παίζει εκτός πόλης, και κάνει οτοστόπ για να φτάσει στα μέρη όπου παίζει κι εκεί ουρλιάζει και πηδάει σαν μικρό παιδί, από την έναρξη έως το τέλος του live.
Η Ειρήνη περιγράφει τα live του ως συνευρέσεις αγάπης, ψυχικής ηρεμίας και συναισθηματισμού και δηλώνει πως ενώνεσαι βαθιά και πολύ τόσο με τον καλλιτέχνη όσο και με τους ανθρώπους.
Η αδυναμία της για τον Γιάννη Χαρούλη αποδεικνύεται και από τα τρία τατουάζ που έχει χτυπήσει για χάρη του – στο αριστερό χέρι της έχει φτιάξει ολόκληρο το πρόσωπό του. Την εμπνέει, νοηματοδοτεί την καθημερινότητά της, ψάχνει, μαθαίνει και ακούει τα πάντα για εκείνον. Αγαπά τον τρόπο που ο Γιάννης αντιλαμβάνεται τον κόσμο και το πώς τον αναπαράγει μέσα από τη μουσική του. Αν τη ρωτήσεις τι αγαπά τόσο σε αυτόν, θα σου πει «την απλότητά του. Το ότι μπορεί να τον προσεγγίσει ο καθένας, τόσο εύκολα και αυθόρμητα. Τον βλέπεις από πάνω σου να τραγουδά και μισή ώρα μετά τη λήξη μπορείς να τον αγκαλιάσεις, να μοιραστείς τις σκέψεις σου μαζί του, γιατί ακούει τα πάντα».
Η Ειρήνη περιγράφει τα live του ως συνευρέσεις αγάπης, ψυχικής ηρεμίας και συναισθηματισμού και δηλώνει πως ενώνεσαι βαθιά και πολύ τόσο με τον καλλιτέχνη όσο και με τους ανθρώπους. Μια όμορφη μουσική τελετή που δεν θέλει να λάβει τέλος και που θα απολαμβάνει ξανά και ξανά για το υπόλοιπο της ζωής της.
