Άλεξ Τζήλιος
Συλλέκτης Funko Pop
Συλλέγω φιγούρες Funko Pop, κυρίως χαρακτήρες από την ποπ κουλτούρα, από ταινίες, σειρές, κόμικς, από χαρακτήρες της Ντίσνεϊ, αθλητές, μουσικούς και franchises που έχουν σημαδέψει τη ζωή μου. Κάθε φιγούρα για μένα δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο, συνδέεται με μια ιστορία.
Ξεκίνησα να συλλέγω την 1η Ιανουαρίου 2017 και η συλλογή μου ξεπερνά τα 2.000 κομμάτια. Η αρχή έγινε από ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο, μια φιγούρα, που ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει όλη αυτή η διαδρομή. Το πρώτο μεγάλο ερέθισμα ήταν οι X-Men και ιδιαίτερα η Storm, η αγαπημένη μου ηρωίδα από τα παιδικά μου χρόνια. Έκτοτε άρχισα να αποκτώ και άλλους χαρακτήρες που μου ξυπνούσαν αναμνήσεις, από Lord of the Rings, Harry Potter, Ντίσνεϊ, NBA και Pokémon.
Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο περισσότερες φιγούρες έβγαιναν και τόσο περισσότεροι χαρακτήρες με συνέδεαν με στιγμές της ζωής μου. Το βασικό μου πάθος είναι η συλλογή Funko Pop, που εξέλιξε την ενασχόλησή μου με την ποπ κουλτούρα.
Η συλλογή καλύπτει κυρίως μια συναισθηματική ανάγκη. Είναι ένας τρόπος να κρατάω ζωντανές αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία, από χαρακτήρες που αγαπούσα και από στιγμές που έχουν σημασία για μένα. Είναι σαν να έχω μικρά κομμάτια ιστοριών και αναμνήσεων γύρω μου.
«Έχουν μεγάλη σημασία για μένα αυτά που συλλέγω. Μου θυμίζουν το χρώμα που έχει χάσει ο σύγχρονος κόσμος. Πιστεύω ότι είναι από τα λίγα «ενήλικα» χρωματιστά πράγματα που μας έχουν απομείνει – όλα γύρω μας έχουν γίνει ασπρόμαυρα και γκρι».
Η συλλογή αυτή αντιπροσωπεύει χρόνια αγάπης, αναμνήσεων και εμπειριών. Παράλληλα, μέσα από την επαφή με άλλους συλλέκτες, έγινε και ένας τρόπος επικοινωνίας και σύνδεσης με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Πέρα από δημιουργική ενασχόληση, είναι και μια μορφή επένδυσης, καθώς υπάρχουν limited editions και παλιότερες εκδόσεις που δεν κυκλοφορούν πλέον και έχουν αποκτήσει αξία. Όμως ο βασικός λόγος για τον οποίο συλλέγω είναι το συναίσθημα και η χαρά που μου δίνει κάθε κομμάτι.
Ανήκω στους ρομαντικούς, που συλλέγουν από χόμπι και όχι για να πουλήσουν. Η αγαπημένη μου στιγμή από ταινία είναι η σκηνή του «Hakuna Matata» από τον Βασιλιά των Λιονταριών, με τον Simba, τον Timon και τον Pumbaa.
Όσο για το πιο σπάνιο κομμάτι της συλλογής μου, είναι δύσκολο να διαλέξω ένα, γιατί υπάρχουν αρκετά που θεωρούνται σπάνια. Όμως η πραγματική σπανιότητα δεν μετριέται μόνο από την τιμή ή τη διαθεσιμότητα, είναι και η ιστορία και η σύνδεση που έχεις με κάθε φιγούρα. Το πιο σπάνιο κομμάτι είναι αυτό που δεν μπορείς να αντικαταστήσεις, επειδή σου θυμίζει γιατί ξεκίνησες να συλλέγεις.
Μάκης Παπασημακόπουλος
Ραδιοφωνικός παραγωγός, δημιουργός περιεχομένου και podcaster
Συλλέγω από τότε που με θυμάμαι – ήξερα ότι η παρουσία πραγμάτων τακτοποιημένων σε συσκευασίες μού χάριζε μια περίεργη γαλήνη. Ξεκίνησα όταν άρχισα να έχω παραπάνω λεφτά στην τσέπη μου και κάλυπτα με μεγαλύτερη ευκολία τις βασικές μου ανάγκες. Συλλέγω πολύ περισσότερα πράγματα από όσα χρειάζομαι ή πραγματικά με ενδιαφέρουν. Μαζεύω δίσκους, ταινίες, φιγούρες και επιτραπέζια – έχω αδιανόητα πολλά επιτραπέζια.
Το να συλλέγω με κρατάει σε μια εύθραυστη αλλά πολύτιμη ισορροπία. Τα κουτιά με τα επιτραπέζια για μένα είναι δομή: δομή θα πει οργάνωση, οργάνωση θα πει ηρεμία. Αυτή τη στιγμή σκέψου ότι μετράω περίπου 70 κουτιά. Έχω ανοίξει μόνο πέντε έξι, όλα τα υπόλοιπα είναι ανέγγιχτα, μέσα σε ζελατίνες.
Πιο πολύ αγαπάω το board game που λέγεται Conan, είναι ο γνωστός «Κόναν ο Βάρβαρος». Σκέψου ότι έχω παίξει μόνο το βασικό κουτί, ενώ έχω άλλες πέντε έξι διαφορετικές βερσιόν οι οποίες παραμένουν ακόμα άθικτες. Το πιο τρελό πάντως σε αυτήν τη συλλογή είναι ότι ακόμα συνεχίζω και αγοράζω όλα τα expansions του Conan, χωρίς να έχω παίξει ποτέ το base game. Δεν ξέρω τι περιμένω για να τις ανοίξω, ούτε ακριβώς πώς κόλλησα.
Νομίζω ότι από την ώρα που έμεινα μόνος μου στο δικό μου σπίτι, το να το γεμίζω με φιγούρες, κουτιά και αντικείμενα με έκανε να το νιώθω πιο γεμάτο, πιο αληθινό. Πάντως σε αυτήν τη φάση αισθάνομαι ότι πλέον είμαι φιλοξενούμενος σε ένα σπίτι που ολοένα και περιορίζει τον δικό μου χώρο, για να χωρέσουν όλα τα υπόλοιπα.
Η συλλογή μου δεν είναι θέμα υπερηφάνειας, όπως και τα περισσότερα πράγματα που κάνω. Έχουν όλα μια λειτουργική αξία, μια παρουσία στη ζωή μου που με κάνει να νιώθω ότι καλύπτω αποστάσεις, χώρους και κενά σημεία που προσπαθώ να μπαλώσω με αντικείμενα. Για να καταλάβεις, τα αντικείμενα (με εξαίρεση τους δίσκους που βγαίνουν από τη συσκευασία τους και τους ακούω, ενίοτε και τις ταινίες) μένουν σχεδόν όλα στα κουτιά τους. Πολλές φορές δεν βγαίνουν καν από το σελοφάν. Η παρουσία κουτιών που περιέχουν ένα ολοκληρωμένο «αφήγημα», είτε μιλάμε για φιγούρες είτε για επιτραπέζια, είναι λες και αντισταθμίζουν την ανικανότητά μου να οργανωθώ στη ζωή μου.
Saske
Ράπερ
Γενικά, γίνομαι εμμονικός όταν πρόκειται για πράγματα που μου αρέσουν. Αν πω ότι θα κάνω κάτι, πάντα θέλω να το τερματίσω και όταν θεωρήσω ότι έχω φτάσει στο σημείο που μπορώ με ειλικρίνεια να πω στον εαυτό μου ότι το τερμάτισα, τότε προχωράω στο επόμενο. Από μικρός είμαι συλλέκτης. Η πρώτη συλλογή που ξεκίνησα ήταν η συνέχεια της συλλογής από κόμικς της μητέρας μου με Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και Οβελίξ, Ιζνογκούντ, Βαβέλ, Τεν Τεν, Αρκά και άλλα πολλά. Πήγαινα σε βιβλιοπωλεία και αναζητούσα τεύχη που δεν είχε εκείνη ή πιο καινούργια ή special εκδόσεις.
Ως παιδί επίσης είχα συλλέξει τάπες, χαρτάκια και αυτοκόλλητες κάρτες του Μουντιάλ. Από την Α’ δημοτικού μέχρι και το γυμνάσιο συνέλεγα μανιωδώς κάρτες Pokémon. Όταν μετακόμισα στο Μαϊάμι, έκανα ανταλλαγές στο σχολικό προαύλιο. Είχα γεμίσει ένα ντοσιέ με περίπου 2.000 κάρτες.
Αυτές τις κάρτες τις έφερα μαζί μου όταν επέστρεψα στην Ελλάδα –τα παιδιά με αποκαλούσαν «Pokémon master»– και προσπαθούσα να συνεχίσω τη συλλογή, αλλά δεν υπήρχαν αυθεντικά προϊόντα στην επαρχία και δεν μου άρεσε να μπλέκω με ιμιτασιόν, οπότε το άφησα και αφοσιώθηκα στη μουσική, τη ζωγραφική και τις τέχνες.
Μεγαλώνοντας ξεκίνησα να συλλέγω βινύλια, βιβλία τέχνης και μόδας, video games, ρούχα και κοσμήματα. Τα τελευταία χρόνια η συλλογή των Pokémon ξαναγύρισε στο μυαλό μου νοσταλγικά και ξανακόλλησα, ίσως πιο έντονα από ό,τι όταν ήμουν μικρός. Αυτήν τη στιγμή έχω περίπου 2.000 σπάνιες κάρτες και περίπου 10.000 bulk κάρτες από sealed openings – μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό είχε και στοιχεία τζόγου.
Παρ’ όλα αυτά νιώθω περηφάνια, γιατί κάθε κάρτα έχει πίσω της ένα ταξίδι, μια ανταλλαγή ή μια αναζήτηση. Το τελευταίο διάστημα ψάχνω κάρτες online, σε μαγαζιά και σε κοινότητες. Δεν βλέπω τη συλλογή μόνο ως επένδυση αλλά και ως τρόπο να ικανοποιήσω το παιδικό μου όνειρο.
Τα αγαπημένα μου είναι τα ex Pokémon των early 2000s και τα holo patterns τους, που μπορώ να κοιτάω για ώρες. Η διαδικασία ταξινόμησης της συλλογής είναι κάτι σαν διαλογισμός για μένα, με ηρεμεί. Δεν σκοπεύω να την πουλήσω, θέλω να την κρατήσω και να την εξελίξω με τα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, καμιά φορά χαρίζω κάρτες σε παιδιά γιατί δεν θέλω να ξεχνάω ότι είναι πάνω απ’ όλα ένα χόμπι που δίνει χαρά.
Έρη Δρίβα
Creative director
Συλλέγω sneakers, η συλλογή μου αποτελείται κυρίως από Nike sneakers. Αριθμεί περίπου 350 ζευγάρια, αν και έχω σταματήσει να τα μετράω εδώ και καιρό. Παλιότερα ήμουν πολύ πιο aggressive collector, έπαιρνα περισσότερα ζευγάρια και έψαχνα συνεχώς το επόμενο drop. Πλέον είμαι πολύ πιο επιλεκτική. Με ενδιαφέρουν μόνο τα sneakers που μου «μιλάνε» πραγματικά – είτε αισθητικά είτε μέσα από την ιστορία τους. Έχει αλλάξει περισσότερο η σχέση μου με τη συλλογή, παρά το μέγεθός της.
Ξεκίνησα το 2017, όταν ζούσα στο Λονδίνο. Ο τότε manager και μέντοράς μου στον χώρο του marketing μού πρότεινε να περάσω από το Dover Street Market και να αγοράσω ένα ζευγάρι Nike Air Max 180 x Comme des Garçons που ήταν σε έκπτωση. Μέχρι τότε έβλεπα τα sneakers απλώς ως παπούτσια. Αυτό το ζευγάρι όμως μου άνοιξε έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από το design, τη μόδα και τη streetstyle κουλτούρα.
Η συλλογή μου αποτελείται κυρίως από collaborations, limited editions και ζευγάρια που έχουν ένα ενδιαφέρον στοιχείο, είτε αφορά το design είτε την κουλτούρα από την οποία προέρχονται. Δεν με ενδιαφέρει μόνο η σπανιότητα ή η αξία μεταπώλησής τους, αλλά και το storytelling κάθε ζευγαριού.
Η συλλογή με κάνει να νιώθω πιο δυναμική, ειδικά επειδή δεν είναι συνηθισμένο να βλέπεις γυναίκες συλλέκτριες sneakers. Επίσης, το γεγονός ότι τα περισσότερα sneakers τα έχω αποκτήσει μόνη μου, χωρίς να πληρώνω τεράστια ποσά σε resale, μου δίνει έξτρα ικανοποίηση. Τα βλέπω λίγο σαν παιδιά μου. Κάθε ζευγάρι έχει τη δική του ιστορία και σημαίνει κάτι συγκεκριμένο για μένα.
Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση είναι το κυνήγι: να ανακαλύπτεις ένα κομμάτι, να μαθαίνεις την ιστορία του και τελικά να το αποκτάς. Τα περισσότερα sneakers της συλλογής μου δεν μπορείς να τα βρεις εύκολα. Δεν ξεκίνησα να συλλέγω με καθαρά επενδυτικό σκοπό και ούτε ασχολήθηκα με το resale, παρότι ήμουν brand ambassador στην StockX όταν ζούσα στο Λονδίνο, μια από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες μεταπώλησης στον κόσμο.
Μπορώ να θυμηθώ πού βρισκόμουν στη ζωή μου όταν απέκτησα κάθε ζευγάρι sneakers. Μου αρέσει όταν κάποιος βλέπει τη συλλογή μου και μπορώ να του λέω ιστορίες για το τι αντιπροσωπεύει το καθένα. Η συλλογή λειτουργεί περισσότερο ως τρόπος έκφρασης.
Ταυτόχρονα, μου δίνει και ένα empowering feeling, κι αυτό έχει σημασία επειδή βρίσκομαι σε έναν πιο «αντρικό» χώρο. Το ότι έχω καταφέρει να χτίσω τη συλλογή μου με τον δικό μου τρόπο με κάνει να νιώθω ότι υπάρχει χώρος για κάθε γυναίκα στο industry, κάτι που προσπαθώ να υποστηρίξω και μέσα από ενέργειες όπως το Sneakerness Athens. Κάποια κομμάτια έχουν σίγουρα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία με τα χρόνια, αλλά αν αγοράζεις μόνο με γνώμονα το κέρδος, χάνεις μεγάλο μέρος της μαγείας.
Κωνσταντίνα Τσίγκα
2D animator/motion designer
Συλλέγω κυρίως Lego που σχετίζονται με την Disney Pixar, διάφορα art κομμάτια που βγαίνουν κατά καιρούς, gaming Lego, καθώς και άλλα που έχουν να κάνουν με τηλεοπτικές σειρές όπως το «The Office» και το «Stranger Things». Επίσης συλλέγω mini figures που σχετίζονται με σειρές όπως τα «Powerpuff Girls» και κλασικά Ντίσνεϊ animations. Μαζεύω επίσης παλιά κομμάτια όπως κούκλες Disney x Mattel από τα ’90s.
Δεν έχω ιδέα πόσα items έχω μαζέψει, είναι αρκετά για να πάθει η μαμά μου εγκεφαλικό αν σκεφτεί πόσα χρήματα έχουν ξοδευτεί αντί να μπουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης.
Η συλλογή μου με κάνει να νιώθω σαν παιδί που έχει πρόσβαση σε όλα τα παιχνίδια που θα μπορούσε να ζητήσει. Και το αστείο είναι ότι ως παιδί είχα από τους γονείς μου τα πάντα, οπότε νιώθω περήφανη που μπορώ πλέον να τα προσφέρω η ίδια στον εαυτό μου.
Ξεκίνησα να συλλέγω ως φοιτήτρια, όταν άρχισα να βγάζω χρήματα. Τότε άρχισα να αγοράζω κούκλες της Mattel που είχα παλιότερα, αλλά είχαν χαθεί γιατί τις είχε πετάξει η αδερφή μου. Αργότερα πέρασα στα πιο «ακριβά», π.χ. τα Lego, και εκεί είναι που τα «έδωσα όλα»: και χρήματα και χρόνο.
Αυτό που καλύπτει για μένα η συλλογή είναι, πρώτα απ’ όλα, η ανάγκη να περνάω χρόνο φτιάχνοντας κάτι. Τα Lego είναι για μένα σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας. Έπειτα, νομίζω ότι καλύπτουν και την ανάγκη να μπαίνω σε έναν χώρο και να βλέπω κάτι όμορφο και πολύχρωμο· αυτό με ηρεμεί και κάνει τον χώρο μου να δείχνει cozy.
Έχουν μεγάλη σημασία για μένα αυτά που συλλέγω. Μου θυμίζουν το χρώμα που έχει χάσει ο σύγχρονος κόσμος. Πιστεύω ότι είναι από τα λίγα «ενήλικα» χρωματιστά πράγματα που μας έχουν απομείνει – όλα γύρω μας έχουν γίνει ασπρόμαυρα και γκρι.
Το πιο τρελό πράγμα που έχω κάνει για ένα κομμάτι της συλλογής μου είναι ότι έχω αγοράσει καινούργιο Lego, ενώ την προηγούμενη μέρα είχα πει «τέλος για τους επόμενους μήνες», γιατί δεν θα μου έμεναν χρήματα ούτε για να φάω. Δεν είμαι παράδειγμα προς μίμηση.
Επενδύω στο να θυμάμαι, μεγαλώνοντας, τις εκδοχές του εαυτού μου που μένουν πίσω. Τα περισσότερα Lego κομμάτια μου είναι συνδεδεμένα με μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.
Νίκος Σταματέλος
Δημιουργός περιεχομένου (@orsgstam)
Συλλέγω κάρτες Pokémon και Magic the Gathering, παλιά και νέα videogames και κονσόλες, Funko Pop, βιβλία, κόμικς και μάνγκα, DVD, δίσκους, φιγούρες Lord of The Rings, φανέλες NBA και Lego. Ξεκίνησα από όταν έβγαλε η De Agostini το σκάκι DragonBall και περίμενα κάθε εβδομάδα το νέο τεύχος μέχρι να ολοκληρώσω το σετ. Για κάποιον λόγο, όταν πήρα τις πρώτες μου κασέτες και κάρτες Pokemon, μου άρεσε πολύ να φτιάχνω θεματικά ράφια, οπότε ήθελα να μεγαλώνω αυτές τις συλλογές, για να φαίνεται κάθε ράφι πιο ολοκληρωμένο. Όσον αφορά τα βιβλία, έχω χάσει το μέτρημα, έχω ακόμα κλειστές κούτες. Επίσης, έχω πάρα πολλές κάρτες και περίπου 150 Funko Ρop. Πλέον φτιάχνω και μια συλλογή που θέλω να τη χαρίσω στην κόρη μου όταν μεγαλώσει.
Δεν συλλέγω έχοντας κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, απλώς νιώθω ευχαρίστηση όταν βλέπω μία συγκεκριμένη συλλογή να ολοκληρώνεται και να σκέφτομαι ποια είναι η επόμενη που θα ξεκινήσω. Στην πραγματικότητα, κάθε φορά που ακούω κάποιον να έχει το ίδιο χόμπι με μένα, ανυπομονώ να του δείξω πώς έχω φτιάξει τις δικές μου συλλογές.
Για μένα η ευχαρίστηση βρίσκεται στην αναζήτηση, όχι στην ολοκλήρωση, να σκέφτεσαι τι σου λείπει και να το ψάχνεις. Αν θες να φτιάξεις, ας πούμε, ένα άλμπουμ που να είναι με κάρτες από Pokémon φωτιάς, ψάχνεις να βρεις τις κάρτες που υπάρχουν, αποφασίζεις ποιες θες, πας σε μαγαζιά, μιλάς με ανθρώπους. Όλη αυτή η διαδικασία με κάνει να ενθουσιάζομαι. Έχω καθίσει ώρες ατελείωτες να περιμένω σε ουρές, σε events, έχω ταξιδέψει σε άλλη πόλη αυθημερόν για να μου υπογράψουν ένα κόμικ, έχω δουλέψει υπερωρίες για να μαζέψω λεφτά για μία συλλεκτική κονσόλα που ήθελα. Κάνω ό,τι χρειάζεται αν θέλω κάτι πολύ.
Η συλλογή μου διαθέτει κάποιες αρκετά σπάνιες κάρτες Pokémon: έχω την πρώτη έκδοση του «Βίος και Πολιτεία» του Σκρουτζ ΜακΝτακ υπογεγραμμένη από τον Ντον Ρόσα, το «Watchmen» υπογεγραμμένο από τον Dave Gibbons, κάποια υπογεγραμμένα Funko Pop. Για μένα τη μεγαλύτερη αξία θα έχει πάντα το πρώτο μου Game Boy με την πρώτη κασέτα Pokémon.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
