Στο δρόμο προς το Pripyat ένα σήμα προειδοποιεί για τους κινδύνους της ραδιενέργειας
Στο δρόμο προς το Pripyat ένα σήμα προειδοποιεί για τους κινδύνους της ραδιενέργειας

 

Ο Dmitry ήταν παιδί όταν άρχισε να ακούει ιστορίες για ένα μυστηριώδες μέρος που λέγεται Τσερνομπίλ, το οποίο δεν βρίσκεται μακριά από το σπίτι του, στο Chernihiv. Κάτι παράξενο και απαίσιο συνέβη εκεί: μια έκρηξη, μια εκκένωση, δηλητηριασμένο νερό, δηλητηριασμένος αέρας.

 

Δεν καταλάβαινε ότι η καταστροφή είχε προκληθεί από έναν πυρηνικό αντιδραστήρα. «Νόμιζα ότι ήταν κάτι που θα μπορούσε να συμβεί και στη δική μου πόλη, και ότι θα έπρεπε να φύγουμε», δηλώνει στο National Geographic, από όπου αντλήσαμε το φωτορεπορτάζ.

 

Με τη βοήθεια ενός μετρητή Geiger ο Dmitry και οι φίλοι του αποφεύγουν να παραμένουν σε σημεία με πολλή ραδιενέργεια. Αλλά η μόλυνση είναι αναπόφευκτη.

 

Μεγαλώνοντας, ο φόβος αντικαταστάθηκε από την περιέργεια. Στην εφηβεία ήξερε ότι ήθελε να εξερευνήσει την απαγορευμένη ζώνη, την περιοχή που βρίσκεται γύρω από το επίκεντρο της καταστροφής. «Είχα αυτό το άρρωστο ενδιαφέρον».

 

Πριν επισκεφτεί την περιοχή για πρώτη φορά είχε συλλέξει πληροφορίες από το ίντερνετ: χάρτες, ιστορικά στοιχεία, περιγραφές κτιρίων. Το 2009, όταν ήταν 23 χρονών, ξεκίνησε με μερικούς φίλους ένα φόρουμ στο ίντερνετ, στο οποίο σύντομα συμμετείχαν 20 άτομα από την Ουκρανία, από την Λευκορωσία και τη Ρωσία.

 

 

 

Ένας από αυτούς, ο Igor, είχε ήδη μπει στην απαγορευμένη ζώνη δύο φορές. «Στα μάτια μου ήταν σαν Θεός», είπε ο Dmitry. (Τα ονόματα έχουν αλλάξει γιατί οι εξερευνήσεις τους είναι παράνομες). Ο Igor συμφώνησε να κάνει ένα ακόμη ταξίδι μαζί με τον Dmitry και έναν ακόμη φίλο.

 

Η περιοχή περιβάλλεται από έναν φράχτη, αλλά η πρόσβαση είναι δυνατή για κάποιον που είναι αποφασισμένος. Αφού διέσχισαν ένα ποτάμι κολυμπώντας ξεκίνησαν την πορεία προς την Pripyat, μια πόλη-φάντασμα που βρίσκεται κοντά στον κατεστραμμένο αντιδραστήρα.

 

Ο Dmitry περίμενε να δει μια έρημη περιοχή, αλλά στα χρόνια που μεσολάβησαν από το ατύχημα αναπτύχθηκε ένα πυκνό δάσος. Την πρώτη νύχτα έμεινε άγρυπνος ακούγοντας τα αγριογούρουνα και τους λύκους, κρατώντας ένα μαχαίρι.

 

«Το πρωί είπα στους φίλους μου ότι πέρασα την πρώτη άγρυπνη νύχτα της ζωής μου. Με κοίταξαν με απορία και είπαν 'εμείς δεν ακούσαμε τίποτα.'»

 

28 χρόνια μετά το ατύχημα, τα περισσότερα ξύλινα σπίτια είναι άδεια και πνιγμένα στην βλάστηση
28 χρόνια μετά το ατύχημα, τα περισσότερα ξύλινα σπίτια είναι άδεια και πνιγμένα στην βλάστηση

 

Τέσσερις μέρες μετά είχαν περπατήσει 90 χιλιόμετρα, αποφεύγοντας την αστυνομία. Σύντομα ο Dmitry οργάνωνε τις δικές του μυστικές εκδρομές. ΠΙστεύει ότι έχει μπει στην απαγορευμένη ζώνη τουλάχιστον εκατό φορές. «Ξέρω την Pripyat καλύτερα από την πόλη μου», λέει.

 

Ο Dmitry ένιωσε την έλξη στο πρώτο του ταξίδι με τον Igor, όταν έφτασε στην Pripyat, μια πόλη που κάποτε είχε σχεδόν 50.000 κατοίκους. Δεν είχαν φακούς για να μην γίνουν αντιληπτοί από την αστυνομία. «Ήταν πανσέληνος, και όταν τα μάτια σου συνηθίσουν σ' αυτό το φως, μπορείς να δεις τα πάντα», είπε. «Η όρασή σου βελτιώνεται. Μπορείς να δεις και τις πιο μικρές λεπτομέρειες.»

 

1993: η αστυνομία καταδιώκει κλέφτες στην απαγορευμένη  ζώνη. Οι εισβολείς παίρνουν πολύτιμα αντικείμενα – τα οποία είναι μολυσμένα – από τα εγκαταλειμμένα χωριά για να τα πουλήσουν σε νέους ιδιοκτήτες
1993: η αστυνομία καταδιώκει κλέφτες στην απαγορευμένη ζώνη. Οι εισβολείς παίρνουν πολύτιμα αντικείμενα – τα οποία είναι μολυσμένα – από τα εγκαταλειμμένα χωριά για να τα πουλήσουν σε νέους ιδιοκτήτες

 

«Προσπαθούσαμε να προχωράμε με προσοχή – να μην κάνουμε θόρυβο, να μην μας δουν – αλλά κάθε βήμα έκανε θόρυβο μέσα στην ησυχία της νύχτας και του φεγγαριού.»

 

Ξαφνικά, βγαίνοντας από τους θάμνους, βρέθηκαν σε έναν δρόμο με κτίρια. Ένα παράθυρο ήταν ανοιχτό και ο Dmitry θυμάται την αντανάκλαση της σελήνης στο τζάμι δίνοντας την εντύπωση – για μια τρομαχτική στιγμή – ότι κάποιος ήταν μέσα.

 

Σε ένα προηγούμενο ταξίδι ο Igor έμεινε σε ένα διαμέρισμα που βρισκόταν σε ένα από τα ψηλά κτίρια της Pripyat. Είχε καναπέδες, καρέκλες, και άλλα έπιπλα. Ο Dmitry και οι φίλοι του έπιναν κονιάκ στο μπαλκόνι, με θέα τα ερείπια, λουσμένα στο φως της νύχτας. Την επόμενη μέρα, προς μεγάλη τους έκπληξη, συνάντησαν μια άλλη ομάδα. «Δεν θεωρούσαμε πιθανό κάτι τέτοιο», λέει ο Dmitry.

 

Ένα δέντρο φυτρώνει σε ένα έρημο σχολείο μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων γύρω από τον πυρηνικό αντιδραστήρα
Ένα δέντρο φυτρώνει σε ένα έρημο σχολείο μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων γύρω από τον πυρηνικό αντιδραστήρα

 

Με τη βοήθεια ενός μετρητή Geiger πλέον ο Dmitry και οι φίλοι του αποφεύγουν να παραμένουν σε σημεία με πολλή ραδιενέργεια. Αλλά η μόλυνση είναι αναπόφευκτη. «Έχω αναπνεύσει πολλή ραδιενέργεια και έχω πιει πολύ μολυσμένο νερό. Βρίσκεσαι σε καταστάσεις που δεν έχεις φρέσκο νερό αλλά διψάς πάρα πολύ.» Το μεγαλύτερο ποσό ραδιενέργειας που έχει ζήσει ήταν τουλάχιστον 0.01 sievert - το ανώτατο όριο του μετρητή του και περίπου όσα δέχεται ένα ανθρώπινο σώμα όταν κάνει μια ολόσωμη αξονική τομογραφία. Ήταν στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκαν οι πυροσβέστες που βρέθηκαν στον αντιδραστήρα μετά την έκρηξη. Οι στολές τους βρίσκονται ακόμη στο υπόγειο.

 

Ο Dmitry λέει ότι δεν ανησυχεί. «Βλέπω ανθρώπους που πέρασαν αυτές τις φριχτές στιγμές και είναι ακόμα ζωντανοί και έχουν μια καλή ζωή. Δεν έχω φοβία με την ραδιενέργεια.»