Όταν ο Γουίλιαμ Γκίμπσον έγραφε το "Νευρομάντη" στις αρχές της δεκαετίας του 80, δεν ξέραμε καν πως μοιάζει ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής. Ήταν ένα χόμπι για λίγους. Για μια ελίτ από πανέξυπνους και αντισυμβατικούς επιστήμονες και μαθηματικούς ή κάτι παραπλήσιο.

 

Τα νουάρ αφηγηματικά τοπία του Γκίμπσον ήταν γεμάτα από νέους όρους όπως χάκερ, κυβερνο-πανκ και κυβερνοχώρος, μια λέξη που ο Γκίμπσον επινόησε τότε για να περιγράψει το διαδίκτυο.

 

O ίδιος ο Γκίμπσον είχε δηλώσει ότι η μόνη ταινία που πλησιάζει το έργο του ήταν το Blade Runner του Ρίντλει Σκοτ.

 

Το πιο σοκαριστικό στοιχείο για το βιβλίο ήταν το πόσο κοντά στην πραγματικότητα έπεσε. Κανείς δεν μπορούσε να συλλάβει εκείνη την εποχή το πόσο οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα εισέβαλαν στην ζωή μας και γινόντουσαν ένα αναγκαίο κακό. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τα 90s. Μέχρι την έκρηξη των ηλεκτρονικών και ψηφιακών μέσων στα 00s.

 

 

 

Στο κινηματογράφο οι χάκερ πάντοτε απεικονίζονταν με εξωτικά χρώματα. Ήταν συνήθως ομορφιά αγόρια και κορίτσια με περίεργα κουρέματα που άνηκαν σε μια rave κουλτούρα, ήταν αναρχικοί και είχαν σαν στόχο την επανάσταση ενάντια στο κατεστημένο και την άρχουσα τάξη. Ζούσαν στις παρυφές της κοινωνίας. Tα πιο γνωστά παραδείγματα ήταν η ταινία Hackers με μια πιτσιρίκα και goth Αντζελίνα Τζολί, το αριστουργηματικό Strange Days της Κάθριν Μπίγκελοου. Μετά την τριλογία του Matrix, η φιγούρα το Κίανου Ριβς είχε συνδεθεί με το είδος. Πρωταγωνίστησε και στο αποτυχημένο Johnny Mnemonic.

 

O ίδιος ο Γκίμπσον είχε δηλώσει ότι η μόνη ταινία που πλησιάζει το έργο του ήταν το Blade Runner του Ρίντλει Σκοτ.

 

Όταν βλέπεις όμως τις πρώτες εικόνες από το Mr. Robot, την νέα σειρά του δικτύου USA, το μυαλό σου δεν γίνεται να μην πάει στο "Νευρομάντη" και γενικά σε όλο το έργο του Γκίμπσον.

 

 

Ήρωας του είναι ένας ιδιοφυής χάκερ, ο Elliot. Ο Elliot είναι έντονα καταθληπτικός και απορροφημένος στις παρανοϊκές σκέψεις του και εξαρτημένος από την μορφίνη. Το πρωί δουλεύει σαν μηχανικός σε μια εταιρεία προστασίας του κυβερνοχώρου στην Νέα Υόρκη ενώ τη νύχτα σαν αόρατος τιμωρός που απομακρύνει τους κακούς ανθρώπους από την κοινωνία και τα άτομα που νοιάζεται.

 

Η σειρά όμως απέχει από μια τέτοια θεματική. Η ζωή του Elliot αλλάζει όταν τον προσεγγίζει μια αναρχική ομάδα  χάκερ με αρχηγό τον Mr. Robot –  τον υποδύεται ο Κρίστιαν Σλέιτερ – που σκοπό έχει να χτυπήσει μια τεράστια πολυεθνική εταιρεία που ο Elliot πληρώνεται για να προστατέψει.

 

 

Βασίζεται σε υλικό των Anonymous και o δημιουργός της Sam Esmail δημιουργεί ένα ψυχρό αλλά απόλυτα ρεαλιστικό και πολύπλοκο σύμπαν με συναρπαστικούς και αινιγματικούς χαρακτήρες. Ακόμη και οι τίτλοι της αρχής έχουν μια διαφορετική, πιο κινηματογραφική αισθητική σαν να τους σκηνοθετούσε ο Ντέιβιντ Φίντσερ. Κάθε επεισόδιο έχει διάρκεια αυστηρά 44 λεπτά – αντίθετα με πιο πιασάρικες σειρές που διαρκούν σχεδόν μια ώρα. Και μετά είναι αυτή η τρομακτική αφήγηση με την υπνωτική φωνή του πρωταγωνιστή που δεν λέει να σου ξεκολλήσει από το μυαλό. Από την στιγμή που ξεκινάει αμέσως αντιλαμβάνεσαι ότι παρακολουθείς κάτι που ξεχωρίζει από τον σωρό. Είναι σπάνιο να βλέπεις τόσο παρανοϊκούς και αντιπαθείς ήρωες να σου κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον σε κάθε νέο επεισόδιο.

 

Το Mr. Robot είναι με διαφορά από τις καλύτερες σειρές που βγήκαν φέτος το καλοκαίρι, ίσως και όλης της χρονιάς. Μέχρι στιγμής έχει παιχτεί το 5ο επεισόδιο στην Αμερική. Και εν έτη 2015 επιτέλους έχουμε ένα κυβερνό-πανκ θρίλερ με βρώμικους και ωμούς ήρωες αντάξιους με αυτούς που είχε οραματιστεί ο Γουίλιαμ Γκίμπσον πριν από 40 χρόνια.