Κάνοντας περιοδεία με μια μπάντα από την άλλη άκρη του κόσμου είδαμε ότι είναι σημαντικό για ένα συγκρότημα να ταξιδεύει για να παίζει live και ότι αυτό αποδίδει πολλαπλά, όσον αφορά τα μέρη που βλέπεις, τον κόσμο που γνωρίζεις, αλλά κυρίως επηρεάζει το ίδιο το παίξιμο και τη μουσική επικοινωνία ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους... Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου
Κάνοντας περιοδεία με μια μπάντα από την άλλη άκρη του κόσμου είδαμε ότι είναι σημαντικό για ένα συγκρότημα να ταξιδεύει για να παίζει live και ότι αυτό αποδίδει πολλαπλά, όσον αφορά τα μέρη που βλέπεις, τον κόσμο που γνωρίζεις, αλλά κυρίως επηρεάζει το ίδιο το παίξιμο και τη μουσική επικοινωνία ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους... Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου

 

Οι Acid Baby Jesus δημιουργήθηκαν πριν από πέντε χρόνια από δύο φίλους από το σχολείο, τον Νώντα και τον Όθωνα, που ξεκίνησαν να παίζουν κιθάρα επειδή «βαριόντουσαν κι έπρεπε να κάνουν κάτι». Αργότερα προστέθηκαν ο Μάρκος στα ντραμς και ο Τηλέμαχος στο μπάσο. Ξεχώρισαν από το πρώτο τους live στο Καταραμένο Σύνδρομο, το υπόγειο που νοίκιαζαν μαζί με άλλες μπάντες για να κάνουν πρόβες και guerilla συναυλίες στον πιο κακόφημο δρόμο της πόλης, την οδό Φυλής. Ήταν μια νεανική μπάντα με φρέσκα πρόσωπα που έπαιζε μουσική όπως οι Black Lips και εμφανίστηκε από το πουθενά. «Πριν από αυτό δεν ήμασταν καθόλου στη σκηνή» λέει ο Νώντας. «Δεν ξέραμε καμία μπάντα. Δεν ξέραμε τίποτα, απλώς παίζαμε». Χαμηλών τόνων και εσωστρεφείς, από την αρχή μιλούσαν σπάνια και δεν έβγαζαν καν φωτογραφίες. Ως συγκρότημα, όμως, είχαν όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούσαν να «πιάσουν» σε διεθνές επίπεδο: από την εμφάνιση μέχρι το ταλέντο, το πάθος και την εμμονή να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Και τα κατάφεραν. Ήταν το πρώτο από τα νέα ελληνικά συγκροτήματα που κατάφερε να παίξει σε ένα σωρό ξένες χώρες, με συμβόλαιο στην ανεξάρτητη δισκογραφική Slovenly Recordings, με τρεις περιοδείες στην Αμερική και αμέτρητα live στην Ευρώπη. Έβγαλαν έναν δυνατό πρώτο δίσκο, έπαιξαν παντού και μετά σιωπή.

 


Σήμερα, 5 χρόνια μετά, οι Acid Baby Jesus επιστρέφουν με μια νέα, εξαιρετική δουλειά και σχέδια για περιοδείες. Ο Νώντας και ο Μάρκος αισθάνονται αμήχανα όταν μιλούν για όλα αυτά που τους συνέβησαν. Κοιτώντας πίσω στα χρόνια που πέρασαν στο Καταραμένο, ο Νώντας αναφέρει: «Ήταν ωραία. Ερχόντουσαν από το εξωτερικό μπάντες που δεν υπήρχε περίπτωση να δεις ποτέ στην Ελλάδα. Παρόλο που το "έτρεχαν" άτομα με τα οποία είχαμε διαφορετικά γούστα, υπήρχε κάτι κοινό και ο καθένας έφερνε μπάντες που του άρεσαν. Αρκετός κόσμος που δεν ήξερε κανένα από αυτά τα γκρουπ ερχόταν στα live και άκουγε καλή μουσική, χωρίς μαλακίες. Ήταν πάντα βασισμένο στη μουσική. Κράτησε τρία χρόνια». Τα προβλήματα άρχισαν όταν η περιοχή έγινε πεδίο ρατσιστικών επιθέσεων και αποφάσισαν να το κλείσουν. Εκεί, όμως, είχαν την τύχη να γνωρίσουν τους Crash Normal που τους προσκάλεσαν να παίξουν σε ένα φεστιβάλ στη Σαρδηνία, όπου τους είδε για πρώτη φορά ο Pete Menchetti της Slovenly Recordings και τους έκλεισε το πρώτο τους βαλκανικό τουρ μαζί με τους Πορτορικανούς Davila 666. Ο Νώντας λέει σχετικά με την πρώτη περιοδεία τους: «Την κάναμε και έγινε. Δεν το σκεφτήκαμε συνειδητά».

 

Πολύς κόσμος έλεγε ότι είμαστε μέρος κάποιας σκηνής. Δεν μας ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Δεν θέλαμε να παντρέψουμε κανένα είδος. Θυμάμαι ότι ήμασταν στο βαν, οδηγούσαμε στην έρημο της Αριζόνα, ακούγαμε Βαμβακάρη κι έβγαζε νόημα κάπως η φάση.


Για τον Μάρκο, όμως, ήταν μια σημαντική περίοδος, που τους έφερε σε επαφή με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο φιλοσοφίας όσον αφορά τη μουσική.


«Κάνοντας περιοδεία με μια μπάντα από την άλλη άκρη του κόσμου είδαμε ότι είναι σημαντικό για ένα συγκρότημα να ταξιδεύει για να παίζει live και ότι αυτό αποδίδει πολλαπλά, όσον αφορά τα μέρη που βλέπεις, τον κόσμο που γνωρίζεις, αλλά κυρίως επηρεάζει το ίδιο το παίξιμο και τη μουσική επικοινωνία ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους. Γι' αυτούς ήταν φυσιολογικό, εμείς μόλις το γνωρίζαμε. Με τις ηχογραφήσεις φτιάχνεις κάτι που μένει σταθερό στον χρόνο, ενώ στο live μαθαίνεις να το εκφράζεις κάθε φορά διαφορετικά».

 

Ένα live τη μια μέρα μπορεί να είναι τέλειο και την επόμενη να είναι χάλια, ανεξάρτητα από το πού γίνεται. Πάντα εξαρτάται από τους ανθρώπους που έρχονται και από το κατά κατά πόσο θέλουν να συμμετέχουν στη μικρή "τελετή" που είναι η συναυλία...  Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου
Ένα live τη μια μέρα μπορεί να είναι τέλειο και την επόμενη να είναι χάλια, ανεξάρτητα από το πού γίνεται. Πάντα εξαρτάται από τους ανθρώπους που έρχονται και από το κατά κατά πόσο θέλουν να συμμετέχουν στη μικρή "τελετή" που είναι η συναυλία... Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου


Οι Acid Baby Jesus έχουν δώσει περίπου 400 συναυλίες στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα έχουν εμφανιστεί λιγότερο από 20 φορές. «Δεν θα έβαζα την Ελλάδα σε μια κατηγορία και όλο τον δυτικό κόσμο ως "εξωτερικό" σε μια άλλη, γιατί δεν είναι έτσι. Ένα live τη μια μέρα μπορεί να είναι τέλειο και την επόμενη να είναι χάλια, ανεξάρτητα από το πού γίνεται. Πάντα εξαρτάται από τους ανθρώπους που έρχονται και από το κατά κατά πόσο θέλουν να συμμετέχουν στη μικρή "τελετή" που είναι η συναυλία. Απλώς στην Ελλάδα υπάρχει το γεωγραφικό disadvantage που από παλιά εμπόδιζε μια touring μπάντα να έρθει εδώ εύκολα και τις ελληνικές μπάντες να ταξιδεύουν. Αν σκεφτεί κανείς πόσα χρόνια συνέβαινε αυτό, ειδικά πριν έρθει το Ίντερνετ και αλλάξει τους τρόπους που ανακαλύπτουμε νέες μουσικές και επικοινωνούμε, είναι λογικό να μην έχει αναπτυχθεί η κουλτούρα της live μουσικής εδώ όσο στην ηπειρωτική Ευρώπη, ενώ πρέπει να υπολογίσουμε και τη συνεχιζόμενη πολιτική και οικονομική αστάθεια του τόπου μας» αναφέρει ο Μάρκος.

 


Τo νέο τους άλμπουμ «Selected Recordings» κυκλοφόρησε φέτος, μετά από αρκετό καιρό απουσίας από τα κοινά. Νωρίτερα είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν φήμες στους μουσικούς κύκλους ότι είχαν διαλυθεί πριν ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις. Ήταν μια καθοριστική περίοδος για το γκρουπ. «Στη μέση της ηχογράφησης κάναμε ένα τουρ που ήταν πολύ δύσκολο και μετά από αυτό είχαμε ψυχρανθεί μεταξύ μας» αναφέρει ο Νώντας και συνεχίζει ο Μάρκος: «Αρχίσαμε να έχουμε δυσκολία στη μεταξύ μας συνεννόηση με την κούραση που μας βγήκε από όλα τα ταξίδια. Τα πρώτα τουρ είναι σαν εκδρομές κάπως. Όσο είσαι πιο μικρός, είναι σαν εκδρομές με μια αποστολή. Νομίζω, πέρασε από το μυαλό όλων μας τότε να σταματήσουμε, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι. Κανείς δεν ήθελε, οπότε καθίσαμε λίγο καιρό και το σκεφτήκαμε. Ο Όθωνας έφυγε. Αποφάσισε να κάνει άλλα πράγματα και οι υπόλοιποι το σκεφτήκαμε λίγο ακόμη και μετά αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε. Νομίζω, όλους τους ανθρώπους τους αλλάζει η διαδικασία τού να ταξιδεύουν και να βλέπουν άλλα πράγματα».


Τα μέλη του γκρουπ αυτήν τη στιγμή είναι ο Νώντας, ο Μάρκος, ο Τηλέμαχος, ο Dale και ο Χρίστος Χονδρόπουλος «ως εξωτερικός συνεργάτης, ως freelancer» λένε γελώντας. Το άλμπουμ, τελικά, χρειάστηκε σχεδόν δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ξεκίνησαν να γράφουν τα κομμάτια μέσα στο στούντιο από το μηδέν. Τo «Selected Recordings» είναι αρκετά σκοτεινό σε κάποια σημεία, πιο αργό, με πιο πολύπλοκες ενορχηστρώσεις από το πρώτο τους άλμπουμ. Αντλεί στοιχεία τόσο από τη δυτική ψυχεδέλεια και το πανκ όσο και από την Ανατολή και το ρεμπέτικο, γεγονός που προκαλεί μεγάλη έκπληξη.

 

Αρχίσαμε να έχουμε δυσκολία στη μεταξύ μας συνεννόηση με την κούραση που μας βγήκε από όλα τα ταξίδια. Τα πρώτα τουρ είναι σαν εκδρομές κάπως. Όσο είσαι πιο μικρός, είναι σαν εκδρομές με μια αποστολή. Νομίζω, πέρασε από το μυαλό όλων μας τότε να σταματήσουμε, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι...  Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου
Αρχίσαμε να έχουμε δυσκολία στη μεταξύ μας συνεννόηση με την κούραση που μας βγήκε από όλα τα ταξίδια. Τα πρώτα τουρ είναι σαν εκδρομές κάπως. Όσο είσαι πιο μικρός, είναι σαν εκδρομές με μια αποστολή. Νομίζω, πέρασε από το μυαλό όλων μας τότε να σταματήσουμε, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι... Φωτό: Ηλίας Παπασταματίου


«Δεν ξέρω, μάλλον αντικατοπτρίζει το πώς περνάγαμε εκείνη την περίοδο. Για μας είναι κάτι προσωπικό. Το βλέπουμε ως εξέλιξη και όχι ως κάτι διαφορετικό. Είναι τα ερεθίσματά μας, ό,τι ακούμε και πώς θα θέλαμε να παίζουμε τη συγκεκριμένη περίοδο. Δεν είπαμε "πάμε να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό", απλώς έγινε έτσι, ειδικά επειδή ταξιδέψαμε και πήγαμε στην Αμερική. Είδαμε λίγο ποια είναι και η δική μας θέση μέσα σε ένα ευρύτερο μουσικό σύνολο. Θέλαμε να κάνουμε πιο δική μας μουσική, επειδή μας έλειπε το σπίτι μας. Και το πρώτο δική μας μουσική είναι, αν και πολύς κόσμος έλεγε ότι είμαστε μέρος κάποιας σκηνής. Δεν μας ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Δεν θέλαμε να παντρέψουμε κανένα είδος. Θυμάμαι ότι ήμασταν στο βαν, οδηγούσαμε στην έρημο της Αριζόνα, ακούγαμε Βαμβακάρη κι έβγαζε νόημα κάπως η φάση. Δεν ξέρω αν μπορεί να δουλέψει κάτι τέτοιο» λέει ο Νώντας.

 


«Είχαμε την ευκαιρία να πειραματιστούμε και περισσότερο. Πήγαμε στο σπίτι του Νώντα και ουσιαστικά το φτιάξαμε οι δυο μας. Δεν είχαμε την ευκαιρία να είμαστε σε ένα δωμάτιο με άλλους τρεις. Όσον αφορά τα ρεμπέτικα, είναι μια επιρροή που δεν μπορείς να αποβάλεις. Το κάνεις όταν παίζεις μόνος σου, μόνο και μόνο επειδή έχεις γυρίσει κουρασμένος από τη δουλειά και απλώς θέλεις ν' ακούσουν κάτι τ' αυτιά σου. Έχεις μεγαλώσει με αυτό και απλώς βγαίνει από μόνο του. Και καλώς ή κακώς, έτσι βγήκε. Στο πρώτο άλμπουμ ίσως ήμασταν πιο μικροί. Τώρα έχει έρθει η εποχή της ωριμότητας», αστειεύεται ο Μάρκος και ο Nώντας γελάει προσθέτοντας: «Πάει η εποχή της αθωότητας».

 

Οι Acid Baby Jesus θα εμφανιστούν στο six d.o.g.s (Αβραμιώτου 6-8) τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, με είσοδο 5 ευρώ.