[φωτο βιτρίνας: Γ.Κ. / Οκτώβριος 2008.]

 

 

 

 

Όταν έμαθα για τα προβλήματα της ιδρύτριας των Fena ["H επιχειρηματίας της χρονιάς" που χρωστάει 57 εκατομμύρια ευρώ (και συνελήφθη!)] θυμήθηκα εκείνη τη συνάντησή μου με τον Μαρίνο. 

 

Δούλευα τότε στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, αλλά ταυτόχρονα έβγαζα παιδικά βιβλία και δούλευα ως δημοσιογράφος.  Παρ' όλα αυτά το ανυπόφορο babyface μου, η μικροκαμωμένη μου κορμοστασιά και το γεγονός ότι μικροέδειχνα δραματικά απέτρεπε οποιονδήποτε να με πάρει στα σοβαρά.

 

Το 2008 ήμουν τριάντα ετών όμως έδειχνα εικοσικάτι -σύμφωνα με τους περισσότερους και κάτω από είκοσι σύμφωνα με τους πιο εξοργιστικούς. Ο Μαρίνος Αϊβαζίδης με αντιμετώπισε πατροναριστικά απ' το πρώτο λεπτό: μ' έναν χείμαρρο λέξεων με υποδέχτηκε σ' ένα καφέ της Αριστοτέλους, δίνοντάς μου να καταλάβω πως ήμουν πολύ τυχερός που θα του έπαιρνα συνέντευξη.

 

"Μ' αρέσει να βοηθάω τα νέα παιδιά", είπε και ξαναείπε κι εγώ σκεφτόμουν ότι έπαιζε και να ήμουν μεγαλύτερός του. Υπομονετικά άκουσα ένα σωρό συμβουλές του για τη δημοσιογραφία και πώς θα πάω μπροστά και πώς να γράφω σωστά (ντράπηκα να του αναφέρω όσα ήδη έκανα και του έδωσα τη χαρά να νομίζω πως προωθεί και βοηθάει ένα νεαρό και άβγαλτο παιδάκι). 

 

Ήταν καλοπροαίρετος όμως και γλυκύτατος, και στο κάτω-κάτω μικρόδειχνα τόσο που πήγαινα γυρεύοντας για πατρικές συμβουλές και συγκαταβατικά λόγια. Η συνάντηση είχε ενδιαφέρον: όσο εγώ ντρεπόμουν να πω οτιδήποτε καλό μπορεί να είχα κάνει ποτέ, τόσο ο Μαρίνος ανοιγόταν και παίνευε το σπίτι του. Δεν το είχε ανάγκη -και γι' αυτό τις σχετικές αναφορές του δεν τις έβαλα στο τελικό κείμενο- άλλωστε όλοι θαύμαζαν τη δουλειά του, και πρώτος εγώ.

 

Παρέδωσα το κείμενο στην ώρα μου στο περιοδικό. Δεν μπήκε ποτέ. Κάποτε μου είπαν ότι η φωτογράφος που είχαν στείλει για να του κάνει μερικά πορτρέτα τούς έφερε χάλια φωτογραφίες -μου τις έδειξαν, ήταν όντως χάλια ο φωτισμός- και πάντοτε περίμενα πως θα έστελναν άλλο φωτογράφο ή θα έβαζαν εικόνες απ' τις βιτρίνες του Μαρίνου.

 

Κι όμως, ήταν ίσως γραφτό η συνέντευξη να μην μπει τότε, και να τη θυμηθώ σήμερα με όλο το χαμό που γίνεται με τη FENA...

 

 

 

 

 

Μαρίνος Αϊβαζίδης

 

Οι βιτρίνες του Fena Fresh είναι συχνά επίκαιρες, γεμάτες δημιουργική φαντασία. Και αυτός που τις φτιάχνει μέχρι τα 27 του πίστευε ότι δεν θα έκανε τίποτα στη ζωή του!

 

Μέχρι σχετικά μεγάλη ηλικία ο Μαρίνος Αϊβαζίδης ήθελε μόνο να ταξιδεύει. Τελικά τα ταξίδια δεν ήταν χάσιμο χρόνου: μάζεψε άπειρες εμπειρίες και γνώρισε ένα σωρό εξωτικούς τόπους. Μόλις στα 27 του αποφάσισε να σπουδάσει Αρχιτεκτονική Εσωτερικού Χώρου. Και πλέον, εδώ και τέσσερα χρόνια, δημιουργεί τις βιτρίνες του Fena Fresh. Δεν κρύβει πως τα ταξίδια του τον εμπνέουν συχνά στη δουλειά του. Αλλά όχι αυτά:

 

"Και η Θεσσαλονίκη είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης", λέει. "Επειδή δεν οδηγώ, αναγκαστικά μετακινούμαι με ταξί, ή περπατάω. Σ’ αυτές τις βόλτες έχω πάντα τα μάτια μου δεκατέσσερα, κοιτάζω αριστερά και δεξιά... Οι δρόμοι της πόλης με εμπνέουν: μπορεί να δω ένα προποτζίδικο ή ένα γραφείο ταξιδιων και να μου έρθουν αμέσως ιδέες για μια βιτρίνα."

 

Οι βιτρίνες του αλλάζουν κάθε μήνα και ο Μαρίνος προγραμματίζει το τι θα παρουσιάσει τουλάχιστον τρεις μήνες πριν. Με την ίδια ευκολία που στήνει μια βιτρίνα που παραπέμπει σε μανάβικο ή έχει ιδιαίτερα αντικείμενα (πχ. έναν παλιό νιπτήρα ή ένα καλοριφέρ) μπορεί και συνεργάζεται με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ή το Μέγαρο Μουσικής.

 

«Τιμή μου και καμάρι μου!» λέει για την πρόσφατη συνεργασία με το ΜΜΣΤ. [Οι βιτρίνες του Fena Fresh ήταν εμπνευσμένες από την έκθεση του Γιάννη Γαϊτη που παρουσιάζεται στο Μουσείο.] «Ήξερα τη δουλειά του Γαϊτη, πήγα όμως και στο Μουσείο, πριν στηθεί η έκθεση, μελέτησα το βιβλίο με τη δουλειά του και αποφασίσαμε ποια αντικείμενα θα χρησιμοποιούσα.»

 

Η πιο πρόσφατη βιτρίνα του είναι σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής, με αφορμή την όπερα του Μότσαρτ «Απαγωγή απ’ το Σεράι». Είναι φτιαγμένη με αφαιρετικό τρόπο και αξιοποιεί φροντιστηριακά αντικείμενα και κοστούμια από την όπερα.

 

Παρ’ όλα αυτά δεν αισθάνεται καλλιτέχνης. «Μου το λένε μερικές φορές, ότι στήνω θεάματα σαν καλλιτέχνης αλλά εγώ δεν νιώθω ότι είμαι. Νιώθω πως η δουλειά μου είναι προσεγμένη και δημιουργική όμως συνήθως οι καλλιτέχνες κάνουν Τέχνη και για άλλους λόγους. Και, συνήθως, δεν τρώνε απ’ τη δουλειά τους. Εγώ τρώω

 

 

[ouch]