ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 035 «Άνω Πετράλωνα - Ταύρος - Κυψέλη» δεν φτάνει ποτέ στην ώρα του, ο συρμός από τον σταθμό Βικτώρια περνάει κάθε δέκα λεπτά, εντελώς τυχαία μπορεί να λειτουργεί το κλιματιστικό στο βαγόνι, η άσφαλτος στην Πατησίων βράζει, εγώ έχω αργήσει όπως κανένας άλλος και, ενώ βιάζομαι, κάποιος σέρνει μια βαλίτσα, άλλος ένα καρότσι κι εγώ «πετάω» πάνω στις πλατφόρμες μου· όλοι είμαστε μούσκεμα στον ιδρώτα.
Μια τουρίστρια με ρωτάει αν είμαι λόκαλ και χαίρεται πολύ που είμαι γιατί θέλει να ανακαλύψει τις ψαγμένες ταράτσες της Αθήνας.
Οι αδιέξοδες αλλά τόσο υποχρεωτικές μετακινήσεις στο πολυπόθητο παραδεισένιο τουριστικό κέντρο της Αθήνας δεν μας επιτρέπουν να κοιταζόμαστε στα μάτια, όχι μόνο γιατί ο καυτός ήλιος μάς αναγκάζει να φοράμε γυαλιά ηλίου μέχρι τη βαριά δύση, ούτε επειδή σημειώνω συνεχώς στο κινητό μου λίστες με ψώνια στο σούπερ μάρκετ, βιβλία που θέλω να διαβάσω, ταινίες στα θερινά σινεμά που για εμάς τις φανατικές καπνίστριες και σινεφίλ είναι μια όαση.
Οι αδιέξοδες αλλά τόσο υποχρεωτικές μετακινήσεις στο παραδεισένιο τουριστικό κέντρο της Αθήνας δεν μας επιτρέπουν να κοιταζόμαστε στα μάτια, επειδή ο εγκέφαλός μας είναι καμένος από το multitasking και κάτι συναισθήματα στριμωγμένα.
Δεν κοιταζόμαστε και επειδή ο εγκέφαλός μας είναι καμένος από το multitasking, τις εκκρεμότητες και κάτι συναισθήματα στριμωγμένα ανάμεσα σε οχτάωρο, δρομολόγια, κομπρεσέρ και πολύ σκρολάρισμα. Έτσι, μόνο η οθόνη του κινητού λέει αλήθειες – και γενικά οι οθόνες. Η οθόνη που γράφει τις προσφορές πάνω από τα ψυγεία των τυριών, το επόμενο δρομολόγιο πάνω από τη στάση, το chat GPT που πλέον έχει αντικαταστήσει τους κοντινούς μας, αυτούς που δεν ντρεπόμασταν να τους κάνουμε μια χαζή ερώτηση. Βέβαια, οι οθόνες ενίοτε κάνουν και μεγάλα λάθη. Η μόνη σιγουριά είναι ότι βρισκόμαστε στην Αθήνα. Στο κέντρο. Όλα τα άλλα παίζονται. Υπάρχει η πάνω Αθήνα, η κάτω Αθήνα, η Αθήνα της παραλιακής, η Αθήνα της Μιχαήλ Βοδα και η καθεμία ας βρει την Αθήνα της να ησυχάσουμε.
Προτείνω στην τουρίστρια να αναζητήσει στο Google τις ταράτσες και να αποφασίσει σύμφωνα με τις αξιολογήσεις. Δυσανασχετεί, μάλλον περίμενε να της αποκαλύψω κάποιο κρησφύγετο που σερβίρει κοκτέιλ με θέα τον Παρθενώνα. Της εξηγώ πως αποφεύγω τις ταράτσες του κέντρου, είναι ασφυκτικά γεμάτες και η ουρά αναμονής ξεκινάει από το πεζοδρόμιο.
Δεν χωράμε στην ίδια Αθήνα, όσα μαγαζιά κι αν ανοίξουν, όσες κάμερες κι αν παρακολουθούν, όσα πατίνια κι αν κυκλοφορούν.
Απογοητευμένη από την απάντηση, μου λέει πως οι Έλληνες, ή τέλος πάντων οι λόκαλ της Αθήνας, μέχρι τώρα τής φάνηκαν φιλικοί, πρόθυμοι και εξυπηρετικοί. Μάλλον δεν με συμπάθησε. Αναρωτιέμαι γιατί θεωρεί αυτονόητο πως μέσα στη λαλάκα, με το ζόρι και δωρεάν, εν μέσω καύσωνα, θα είμαι η ξεναγός της στα απόκρυφα στέκια του κέντρου.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η καλύτερη απάντηση είναι μια ερώτηση: «Έχεις γνωρίσει λόκαλ με τους οποίους δεν είχατε οικονομική συναλλαγή και διαπίστωσες όλα αυτά τα χαρίσματα;».
«Not really, but so far…».
Αμερικανίδα είναι, δεν μπορεί να χρειάζεται από μένα μαθήματα καπιταλισμού. Μάλλον της χάλασα το αφήγημα ότι οι λόκαλ στην Αθήνα πίνουν όλη μέρα φραπέδες και ούζα στις πλατείες περιμένοντας τους τουρίστες για το «καλωσήρθατε».
Τη ρώτησα αν έχει παρατηρήσει τη συμπεριφορά των οδηγών Ι.Χ. της Αθήνας, τις χρεώσεις των ταξί, αν την έχουν παρενοχλήσει στα ΜΜΜ, αν έχει συναντήσει pickpockets, αν έχει περπατήσει μόνη της τη νύχτα, αν έχει ενημερωθεί για τα κυβερνητικά σκάνδαλα, τους μισθούς της καλοκαιρινής σεζόν και γενικά αν επιδίωξε ή αν κατάφερε να κάνει κάποια γνωριμία χωρίς οικονομική συναλλαγή.
«I am on Tinder, so I’ll keep searching», είπε.
«We all do», σκέφτηκα, και προσεγγίζοντας τον τρόπο σκέψης της, προέβλεψα το μέλλον. Μια εποχή στην οποία μας γνωρίζουν όσοι πληρώνουμε και γνωρίζουμε όσους μας πληρώνουν. Γνωριζόμαστε, αλλά δεν αναγνωριζόμαστε. Δεν θυμόμαστε πρόσωπα και μυρωδιές, μόνο συναλλαγές. Συνομιλούμε μόνο αν μεσολαβεί ανταλλαγή υπηρεσιών μεταξύ μας, είτε σε μετρητά είτε σε είδος. Εμπιστευόμαστε οθόνες και λύσεις της τεχνητής νοημοσύνης και σπανίως νοσταλγούμε την Αθήνα της αλληλεγγύης και των κινημάτων, τον θερινό ερωτισμό που μας ανέθρεψε μέσα στην ανασφάλεια και μας δίδαξε υποχρεωτικά την αγγλική γλώσσα από το δημοτικό, όχι για να είμαστε πολίτες του κόσμου αλλά για να είμαστε καλοί ξεναγοί των τουριστών που αναζητούν ταράτσες με θέα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
