ΜΕΣΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, ντάλα Αυγούστου, Αυγουστιάτικα και παραμονή Δεκαπενταύγουστου είναι η καλύτερη εποχή για γενική καθαριότητα σπιτιού, αν ανήκεις στη μειονότητα των ανθρώπων που αποφεύγουν να λείψουν από την Αθήνα. Πες το fomo, πες το λοκάλιτι, πες το ιδιοτροπία των Παρθένων, πες το αντικοινωνικό, καταθλιπτικό, μίζερο και αποφευκτικό. Αλλά ναι.
Δεν θέλω να ακούσω ούτε για μακροβούτια ούτε για αντίσκηνα, σε καμία περίπτωση για σαγιονάρες δίχαλο που έσπασαν στα βότσαλα, και επ’ ουδενί για ομπρέλες θαλάσσης και λοιπά αξεσουάρ απόδρασης. Θέλω αρκετούς φρέντο εσπρέσο μέτριους με μαύρη ζάχαρη, χρειάζομαι τσιγάρα για όλα τα γούστα, ένα κλάμερ, γάντια μιας χρήσης και όλα τα καθαριστικά που διαθέτει ο κατάλογος του σούπερ μάρκετ, με αρώματα ορχιδέας, κερασιού, βανίλιας και λεμονιού.
Το ψυγείο διαθέτει καρπούζι, βότκα, σοκολάτα κουβερτούρα λευκή και κόκα κόλα λάιτ. Και αυγά βραστά για την πρωτεΐνη. Νιώθω ετοιμοπόλεμη.
Αν είσαι σκάρτος στον έρωτα, είσαι και με γεμάτη Αθήνα. Αν είσαι θύμα του σκάρτου έρωτα, επίσης μπορείς και όταν η Αθήνα είναι τίγκα. Κοινώς, ο έρωτας μπορεί να σου σπάσει το κεφάλι είτε είσαι στο δυάρι της Κυψέλης είτε στο αντίσκηνο της Γαύδου.
Αν δεν καθαρίσεις τα σώματα του καλοριφέρ τον Αύγουστο, πότε θα τα καθαρίσεις; Πότε θα δείξεις την εκτίμησή σου σε όλα αυτά τα σώματα, αν δεν τους συμπαρασταθείς τη στιγμή που όλοι τα έχουν εγκαταλείψει όχι απλώς σε βαθμό απαξιωτικό, αλλά έχοντας λησμονήσει πλήρως τη θαλπωρή, την ιερότητα, το προνόμιο του να διαθέτει κανείς στο σπίτι του κάθε είδους σώματα, πόσο μάλλον σώματα καλοριφέρ. Ο χειμώνας θα έρθει και θα είναι πιο δύσκολος από τον προηγούμενο, και σίγουρα πιο ακριβός, όσο κι αν οι προεκλογικές υποσχέσεις μάς σπαμάρουν ανελέητα στο TikTok.
Ένα καλοριφέρ τον Αύγουστο μπορεί να είναι το πιο άχρηστο πράγμα, πιο περιττό κι από τις ελληνικές ταινίες καλοκαιρινών ερώτων. Αποτυπώνουν μια άδεια, άχαρη Αθήνα που όχι απλώς δεν υπάρχει πια, αλλά μάλλον ούτε τότε έπειθε κανέναν ότι υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία στιγμή που η Αθήνα δεν διαθέτει το δικό της νόημα, με πολλές παγίδες και ελάχιστες καβάτζες, αλλά πάντα με μια λύση. Πάντα η Αθήνα θα κάνει την ντανιά.
Αν είσαι σκάρτος στον έρωτα, είσαι και με γεμάτη Αθήνα. Αν είσαι θύμα του σκάρτου έρωτα, επίσης μπορείς και όταν η Αθήνα είναι τίγκα. Κοινώς, ο έρωτας μπορεί να σου σπάσει το κεφάλι είτε είσαι στο δυάρι της Κυψέλης είτε στο αντίσκηνο της Γαύδου.
Μόνο ένας πυροσβέστης θα άξιζε να αφήσω για λίγο τα σώματα του καλοριφέρ, να στρίψω ένα τσιγάρο και να απαντήσω στα μηνύματα του Tinder.
Μόνο σε εκείνον θα αφιέρωνα όλα τα καψουροτράγουδα που θα εξηγούσαν όλα τα συμπτώματα του αθηναϊκού καύσωνα.
«Σαν με κοιτάς,
είναι τα μπράτσα σου μια θάλασσα πλατιά
που μέσα χάνομαι και πνίγομαι βαθιά».*
Σε αυτό το σώμα, το χειροκροτημένο, το δοξασμένο όσο προβάλλεται η πυρκαγιά σε ζωντανή σύνδεση, αλλά και το κυνηγημένο όταν διαμαρτύρεται για τα εργασιακά του δικαιώματα και τρώει ξύλο από τα ΜΑΤ, πάντα σε ζωντανή σύνδεση.
Τι είναι ένας πυροσβέστης αν δεν είναι το σώμα του;
Ε, λοιπόν, αυτόν επιθυμώ, αυτός μου λείπει ανάμεσα σε άλλα πρόσωπα, φιλικά, μυθικά, απόντα και τόσο παρόντα, που κάθε Αύγουστο ένας περίεργος συνδυασμός τα φέρνει στη ζωή μου και όλα μου ζητούν ένα μνημόσυνο. Έστω και ιδιωτικό.
Η Έμιλυ Βουκελάτου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Μαλβίνα Κάραλη, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κώστας Ταχτσής, η Ζωή Λάσκαρη, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Γιάννης Κοντραφούρης, η Πάολα Ρεβενιώτη –η πιο πρόσφατη και πιο κοντινή μου στη λίστα– πάντα κάτι μου ζητάνε. Είτε μια παραπάνω ακρόαση στα Μικροπράγματα του Άρη Δημοκίδη είτε ένα τραγούδι είτε ένα ποίημα, και πάντα μα πάντα άλλο ένα τσιγάρο στην υγειά τους.
Όσο κι αν έχουμε συνδέσει τα καλοκαίρια με την παύση του ακαδημαϊκού έτους, μας δίνουν τα καλύτερα μαθήματα. Εμπεριέχουν τον θάνατο, τον έρωτα, το ταξίδι, τα μπερντέ, απώλειες μετρήσιμες από τα στρέμματα δάσους που έγιναν στάχτη, τα ζώα που έμειναν πίσω, τις παραλίες που ιδιωτικοποιήθηκαν κι αυτές που δεν χωράνε σε στατιστικά, τα μαραμένα λουλούδια, τα αδέσποτα γατιά που τριγυρνάνε διψασμένα και πεινασμένα, κι όλα τα σώματα που τα απορρίπτουμε, τα παραμελούμε μέχρι να χρειαστούμε τη σωτήρια παρέμβασή τους στο δικό μας σώμα, είτε είναι σώματα καλοριφέρ είτε σώματα πυροσβεστικά.
«Δεν έχω τίποτα άλλο, τίποτα να πω,
το καλοκαίρι αυτό θα σβήσω θα χαθώ».
*«Σαν με κοιτάς», Μουσική: Γ. Σπανός, Στίχοι: Α. Αλεξόπουλος
