«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η οδός Αισώπου;» αναρωτιέμαι καθώς κοιτάζω την οθόνη του κινητού της τουρίστριας που μου ζητάει οδηγίες. Εν τω μεταξύ, απορώ: δεν είναι πια πασέ στην εποχή του Google Maps να ζητάμε οδηγίες;
Δεν ξέρω πού είναι η οδός Αισώπου. Ξέρω όμως πολλά να της πω για τον Αίσωπο και για το πόσο διδακτικές είναι οι ιστορίες του, για το ότι στα ελληνικά σχολεία μεγαλώσαμε με τους μύθους του και μέχρι σήμερα ακόμα διαβάζουμε και ενίοτε ακούμε τα παραμύθια του, και με την αγαπημένη φωνή της Καίτης Γαρμπή.
«Μια φορά κι έναν καιρό / μου ’χες πει πως μ’ αγαπούσες / τότε πού να φανταστώ / ότι δεν το εννοούσες». Αυτό δεν είναι Αίσωπος, είναι Φοίβος, αλλά είναι εξίσου διδακτικό στα ερωτικά θέματα. Ηθικά διδάγματα, μαθήματα ζωής, αλληγορίες και ομοιοκαταληξίες κομμένες και ραμμένες για να επηρεάσουν τον νου.
Σαν τον Μήνα Υπερηφάνειας. Ναι, δεν είναι αρκετή η ημέρα της επετείου του Stonewall (28/6/1969), ούτε οι ευρωπαϊκές ημέρες ορατότητας, ούτε οι μέρες πένθους, όπως η μέρα που δολοφονήθηκε η Ζάκι (21/9/2018).
Έχουμε έναν μόνο Μήνα Υπερηφάνειας για να χαρούμε τους έρωτές μας με νύχια και με δόντια, και τους υπόλοιπους έντεκα τούς περνάμε στην ντουλάπα.
Ο ροζ καπιταλισμός πλέον καθορίζει αν η περηφάνια και το εκάστοτε event ΛΟΑΤΚΙ+ ορατότητας διαρκούν έναν ολόκληρο μήνα κατανάλωσης «ουράνιου τόξου». Ένας ολόκληρος Μήνας Υπερηφάνειας στον καπιταλισμό σημαίνει ένας ολόκληρος μήνας εξοντωτικής υπερεργασίας για όλα τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, που όμως χαμογελαστά θα βρεθούν σε όλες τις εκδηλώσεις υπό καθεστώς FΟΜΟ και πάντα με την ίντριγκα της διάσπασης – οι μισές οργανώσεις δεν μιλιούνται με τις άλλες μισές και η μία ομάδα ασκεί βέτο για την παρουσία της άλλης.
Το rainbow μπάτζετ δεν φτάνει για όλους, όλες, όλα. Φεστιβάλ, εκπομπές, ντοκιμαντέρ, ταινίες για την ορατότητα, το τραύμα, την ισότητα στον έρωτα. Δεν αρκεί να κατανοήσουμε ότι τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα είναι ανθρώπινα δικαιώματα, χρειάζεται η επανάληψη.
Κι ας είναι ακόμα ένα πάνελ με τα ίδια πρόσωπα, άλλο ένα vidcast με την ίδια βιογραφία, άλλο ένα «προκλητικό» reel που θα αποστομώσει το ομοφοβικό και τρανσφοβικό κοινό, άλλη μια υποψήφια διάδοχος της Λατινοπούλου που κουνάει το δάχτυλο με το ακρυλικό νύχι μπροστά στην κάμερα και γίνεται viral.
Χρειάζεται επανάληψη όταν αγέλες αγοριών επιτίθενται στη μέση του δρόμου, μέσα στα λεωφορεία και στα σχολικά προαύλια, και κακοποιούν. Όταν οι πολιτικοί ήδη άρχισαν τα προεκλογικά ψηφοθηρικά δολώματα.
Ας είναι οι ίδιοι καλλιτέχνες στα ίδια live, με την ίδια πρόθεση ότι «είμαστε όλα ίσα» και άλλες επαναστατικές δηλώσεις, οι ίδιοι χορηγοί που στηρίζουν σταθερά την κοινότητα μοιράζοντας δωρεάν αναψυκτικά, η ίδια Ελένη Λουκά παντού και πάντα παρούσα.
Ο Αίσωπος μπορεί να μην έγραψε ΛΟΑΤΚΙ+ μύθους, αλλά σε έναν μύθο ένα λιοντάρι ερωτεύεται την κόρη ενός ξυλοκόπου. Ο ξυλοκόπος τού ζητάει να βγάλει τα δόντια και τα νύχια του για να εγκρίνει αυτή την αντισυμβατική σχέση. Το λιοντάρι αποδέχεται την πρόκληση για να αποδείξει την αγάπη του. Στο τέλος ο ξυλοκόπος απορρίπτει το ξεδοντιασμένο και ξενυχιασμένο λιοντάρι.
Στη σύγχρονη Ελλάδα, αν μια γυναίκα ερωτευτεί μια γυναίκα κι ένας άνδρας ερωτευτεί έναν άνδρα τούς «ξεδοντιάζει» η κοινωνία, η μηδενική σεξουαλική εκπαίδευση στα σχολεία, η γειτονιά, η κατακραυγή του κόσμου και ο αυστηρότερος κριτής όλων, το ΤiκΤοκ.
Έχουμε έναν μόνο Μήνα Υπερηφάνειας για να χαρούμε τους έρωτές μας με νύχια και με δόντια, και τους υπόλοιπους έντεκα τούς περνάμε στην ντουλάπα. Βέβαια, τώρα που οι γυναίκες κατατάσσονται στον στρατό θα δούμε κι εκεί πώς θα εξελιχθεί το ομοερωτικό ένστικτο και πόσες θα ολοκληρώσουν τη θητεία τους ως επίσημα «λεσβίες».
Στην εργασία επίσης μάς «ξεδοντιάζει» το οκτάωρο κι εμείς τρέχουμε να προλάβουμε, να πείσουμε ότι αξίζουμε τον μισθό μας.
Δεν ξέρω τι θα φέρει ο Μήνας Υπερηφάνειας, αλλά μας εύχομαι να μην καταλήξουμε σαν ξεδοντιασμένο λιοντάρι, ούτε σαν τον πονηρό βοσκό, ούτε σαν την κόρη του. Καλύτερα σαν την Καίτη.
«Μια φορά κι έναν καιρό / μου 'πες δεν θα με ξεχνούσες / μα ξεχνάς ποια είμαι εγώ / είμαι η Καίτη που αγαπούσες».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
