ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ της LiFO στην οδό Πραξιτέλους ήταν στον 7ο όροφο. Είχε 5 δωμάτια και έναν στενό διάδρομο, μια τουαλέτα στην οποία κλειδωνόμασταν συνέχεια κατά λάθος και ένα μπαλκόνι με ελαφρώς σκισμένη τέντα. Η συντακτική ομάδα ήμασταν 3 ή 5 άτομα ανάλογα με τη σύνθεση – η πόρτα άνοιγε σε έναν μικρό ακάλυπτο στον οποίο καπνίζαμε με άσβεστο πάθος, μακριά από τον Στάθη που μισούσε το κάπνισμα. Τον πρώτο καιρό έπρεπε να εξηγούμε τι ακριβώς είναι αυτό («ένα εβδομαδιαίο free press-οδηγός πόλης»), ποιος το έχει και αν λέγεται Λίφο ή Λάιφο. Επίσης, πολύς κόσμος, όπως η λαϊκή τραγουδίστρια Λίτσα Διαμάντη («Από πού παίρνεις, είπες;» μου είχε πει στο τηλέφωνο), νόμιζε ότι τηλεφωνούμε από την εφημερίδα «Λάρισα».
Έπιασα δουλειά στη LiFO τέλος Οκτωβρίου του 2005, έναν μήνα και κάτι προτού βγει το πρώτο τεύχος. Όταν έφυγα, στο τεύχος 373, υπήρχε κόσμος που περίμενε από κάτω ξημερώματα για να προλάβει το τεύχος.
Στο πρώτο τεύχος είχε χτυπήσει το γράμμα Κ σαν να ήμασταν φανζίν κι εγώ έγραφα μια στήλη που λεγόταν «Το καταφύγιο» και φιλοξενούσε σπίτια ανθρώπων. Είχα πάει σε ένα σπίτι στα Ταμπούρια. Το παιδί που έμενε μέσα είχε φτιάξει μια ταπετσαρία στους τοίχους με πεταμένα φύλλα της εγκυκλοπαίδειας ΗΛΙΟΣ. Νομίζω πως τον έλεγαν Θωμά. Επίσης, υπήρχε κι ένας κύριος με κοτσίδα, που ήταν κάτι σαν «παραγωγός τεύχους». Δουλειά του ήταν να βεβαιωθεί πως θα προλάβουμε το τυπογραφείο την Τρίτη το βράδυ. Έμπαινε μέσα κατά τις 21:00. Στην αρχή μάς μιλούσε γλυκά. Μετά μας φοβέριζε, και λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξεκινούσε ένα θεατρικό show κατά το οποίο διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι θα πάθει καρδιά, ότι δεν θα βγει το τεύχος, χτυπούσε το στήθος του και μας έβριζε.
Είναι δύσκολο να εξηγήσω σε κάποιον νεότερο πόσο outsider ήταν η LiFO τον Δεκέμβριο του 2005. Η Ελλάδα λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν μια άλλη χώρα. Πριν από τον Γρηγορόπουλο, τα μνημόνια, την κρίση, πριν από τα social media και την καμένη Αθήνα, τα παραδοσιακά μέσα ήταν παντοδύναμα. Οι ειδήσεις ήταν κάτι σαν τον Θεό: όλοι κρέμονταν από τα χείλη της Όλγας Τρέμη και του Γιάννη Πρετεντέρη για τη σοφία της ημέρας. Οι εφημερίδες ήταν γεμάτες διαφημίσεις από τράπεζες και υπουργεία, τα περιοδικά ήταν «αντρικά» («10 τρόποι να την… ισοπεδώσεις») ή «γυναικεία» («Η δίαιτα του λεμονιού που θα αλλάξει το καλοκαίρι σου») ή lifestyle με μπουζουξούδες που πόζαραν ντυμένες με Versace σε κάποια βίλα στην Ψαρρού. Σε όλο αυτό το οικοσύστημα η LiFO δεν ήταν απλώς οutsider. Ήταν το outsider των οutsiders. Όλοι έβαζαν στοίχημα ότι θα κλείσει. Δεν είναι καταπληκτικό που κατέρρευσαν όλα σαν τραπουλόχαρτα και το outsider των outsiders ζει και βασιλεύει;
Ήταν κάπως παράδοξο πως για lifestyle έντυπο δεν μας ενδιέφερε καθόλου να είμαστε κάπως «κουλ» ή «καταπληκτικοί»· ήμασταν αυτοί που κάθονται πίσω στα πάρτι. Δεν καταλαβαίναμε καν πώς λειτουργούσαν οι δημόσιες σχέσεις, τα καλέσματα, οι συνεντεύξεις Τύπου. Το περιβάλλον ήταν εντελώς οικογενειακό, μάλλον εκκεντρικό, με άπειρα καλά και άλλες τόσες παθογένειες. Η δουλειά ήταν ζωή και η ζωή ήταν δουλειά και αν δεν το δεχόσουν αυτό, απλώς δεν ήσουν για τη LiFO.
Η αλήθεια είναι ότι κάναμε τρομερά σοβαρά πράγματα και παράλληλα τέλειες φανταστικές τρέλες. Μια συνέντευξη με έναν νομπελίστα και ένα ρεπορτάζ στο οποίο προσπαθούσαμε να πείσουμε κόσμο να χορέψει στον δρόμο και να τον βγάλει φωτογραφία ο Σπύρος Στάβερης. Μια φορά το 2008 έβαλα μπούρκα και βγήκα βόλτα στο Κολωνάκι, μια άλλη πήρα από πίσω μια καρότσα με ζητιάνους για να δω πού πάει.
Έπιασα δουλειά στη LiFO τέλος Οκτωβρίου του 2005, έναν μήνα και κάτι προτού βγει το πρώτο τεύχος. Όταν έφυγα, στο τεύχος 373, υπήρχε κόσμος που περίμενε από κάτω ξημερώματα για να προλάβει το τεύχος. Ακόμα, είκοσι χρόνια μετά, με ρωτάνε στα πιο απροσδόκητα μέρη αν είμαι η κοπέλα που κάποτε έγραφε στη LiFO. Φυσικά και είμαι αυτή η κοπέλα.
