Ο πατέρας μου είναι Βολιώτης και η μητέρα μου Γαλλίδα με ρίζες στην Πολωνία, έξω από την Κρακοβία. Αλληλογραφούσαν επτά χρόνια, ήρθε στην Ελλάδα να συναντήσει τον πατέρα μου και έμεινε μόνιμα. Τώρα οι γονείς μου ζουν στο Βόλο, η μητέρα μου κάνει αγιογραφίες και ο πατέρας μου ψαρεύει.

Το θέατρο ήρθε σε μένα με κάποιο τρόπο, δεν πήγα εγώ σ' αυτό. Επτά χρονών είχα δασκάλα θεάτρου στο σχολείο την Κυβέλη Μυράτ, και μου έδινε να παίζω ό,τι ρόλο μπορείς να φανταστείς. Θυμάμαι να έχω μεγάλο θράσος πάνω στη σκηνή, να κάνω ό,τι μου κατεβαίνει. Η Μυράτ μου έδινε αντρικούς ρόλους. Μάλλον θα ξενέρωνα αν μου έδινε ένα ρόλο πριγκίπισσας, για παράδειγμα.

Μικρή ντυνόμουν νίντζα, γενικά το στοιχείο είναι νίντζα. Λίγο Kill Bill αλλά βασικά νίντζα. Το καλύτερό μου ήταν στην Πενθεσίλεια του Πέτερ Στάιν, όπου ήμουν αμαζόνα.

Πού με βρίσκεις, πού με χάνεις, πάνω σε δέντρα βρίσκομαι. Στην Επίδαυρο είμαι σκαρφαλωμένη συνέχεια πάνω στα δέντρα και κυρίως στο περίφημο δέντρο του Κουν, έξω από το θέατρο.

Εκτός από νίντζα, το στοιχείο μου ήταν και ο αέρας, γι' αυτό στο λύκειο ήθελα να γίνω μετεωρολόγος. Μου άρεσαν οι αριθμοί, χανόμουν στον κόσμο των μαθηματικών. Πήγα δυο χρόνια στο Γεωλογικό, αλλά αυτό που με έδιωξε ήταν η έλλειψη ενδιαφέροντος και πάθους όσων δίδασκαν.

Με τη φωτιά έχω ένα πρόβλημα. Είμαι του πάθους, αλλά με τις πυρκαγιές του καλοκαιριού συγκλονίστηκα. Η εικόνα που με έχει ταράξει περισσότερο είναι η καμένη Ολυμπία. Τη θυμάμαι σαν παράδεισο. Χανόμουν μέσα στα δέντρα και με ψάχνανε. Εκεί για πρώτη φορά κατάλαβα ότι υπάρχει θεός στον κόσμο.

Αποφεύγω εικόνες που μπορούν να με ταράξουν, γι' αυτό δεν βλέπω ειδήσεις. Εκτός από την Ολυμπία, η άλλη εικόνα που με συγκλόνισε ήταν ο βομβαρδισμός του Λιβάνου. Περίμενα να δω μια πόλη με μαύρους καπνούς και στάχτη, μια κόλαση. Και ήταν μια πανέμορφη μέρα πάνω στην πόλη, με τον ήλιο να πέφτει στη θάλασσα. Και όμως, κάτω υπήρχε τρόμος.

Νιώθω ότι είμαστε λίγο άχρηστοι. Πρέπει να έρθει κάποιος από έξω, να μας δείξει πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα, να μας οργανώσει και να φύγει. Πώς έγινε με τους Ολυμπιακούς; Ήρθαν, μας έδειξαν, και το κάναμε τέλεια.

Παρασύρομαι πάρα πολύ από τους ανθρώπους, από τους πλατωνικούς έρωτες μέχρι τα επαγγελματικά.Με καθορίζουν οι άνθρωποι. Το μεγάλο μου είδωλο ήταν η Μελίνα Μερκούρη. Μετά από τη Μελίνα ψάχνω συνέχεια αντικαταστάτριες.

Αισθάνομαι έντονα το «ανικανοποίητο», ψάχνω μια μορφή να με εμπνεύσει και να τρέχω πίσω της. Χρειάζομαι φωτισμένους ανθρώπους να τρέχω πίσω τους, να διψώ και να πίνω το νερό τους. Μια τέτοια γυναίκα είναι η Μανταλένα Κρίπα.

Νιώθω ετερόφωτη. Τώρα νιώθω πως έρχεται η φάση που το φίδι αλλάζει δέρμα. Είμαι μετέωρη ακόμη. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να στέκομαι όρθια, στα πόδια μου. Θέλω να ξέρω τι, για να νιώθω πιο ασφαλής. Όμως έχει έρθει η ώρα να καταργήσω αυτές τις ασφάλειες.

ΣτηνΑντιγόνη του Βογιατζή πήγα με οντισιόν.Τα πήγα καλά μαζί του, πάντα έβρισκα το λόγο για τον οποίο έκανε ό,τι έκανε. Ήξερα ότι ο τρόπος του είναι ψυχοφθόρος, αλλά έβλεπα την ουσία, καταλάβαινα ότι κάτι προσπαθούσε να σπάσει μέσα μου. Γι' αυτό ήρθα και εδώ τώρα, στην παράσταση του Εθνικού. Ήθελα να το δω απέξω, μήπως καταφέρω να το σπάσω.

Ο Βογιατζής σου δίνει την αφορμή να φύγεις από κοντά του με ένα υλικό πολύ δυνατό.Σου δίνει όλα τα εργαλεία. Ξέρεις τι θέλει ο Βογιατζής και δεν στο λέει. Θέλει όσα σου διδάσκει να τα σπάσεις, να πατήσεις πάνω τους και να φύγεις, να εκτοξευθείς. Την πρώτη μέρα στην Επίδαυρο πάλευα να βρω τη σημασία αυτών που μου διδάσκει, αλλά τη δεύτερη μέρα έγιναν αυτά βατήρας και έφυγα.

Με τηνΗλέκτρα δούλεψα με εγχειρίδιο Βογιατζή.Ο Στάιν είναι μεγάλος δάσκαλος στο κείμενο. Σου εξηγεί γιατί υπάρχει κάθε λέξη μέσα στο έργο, σου αποκαλύπτει την αρχιτεκτονική του αρχαίου κειμένου. Αλλά στην υποκριτική φέτος μου ζήτησε ό,τι πιο εύκολο είχα. Να του δώσω με τα πρόχειρα εργαλεία μου όλη την αρχιτεκτονική του κειμένου.

Αντιστάθηκα στον Στάιν, με αποτέλεσμα οι σχέσεις μας να μην είναι οι καλύτερες. Μου ζητούσε αυτό που μπορώ να κάνω και δεν του το έδινα. Για προσωπικούς λόγους, αισθανόμουν ότι δεν μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη.

Μια εβδομάδα πριν ανέβει η Ηλέκτρα είχα τα χάλια μου, ήμουν εγκλωβισμένη εξαιτίας της αντίστασής που πρόβαλα απέναντί του. Μέχρι που ένας άνθρωπος που σέβομαι πολύ μου είπε ότι τον έχω χτίσει το ρόλο, πρέπει να ξεφοβηθώ και να απογειωθώ. Από την πολύ χαρά μου γι' αυτά που μου είπε το έκανα.

Υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου που είναι μπερδεμένο και συγχυσμένο. Και κολλημένο σε παλιές ιστορίες. Δεν πάει πίσω το ερωτικό μου κομμάτι. Μένει πίσω.

Η μεγαλύτερη ευθύνη που έχω απέναντι στον εαυτό μου είναι να ξεμπλοκάρω από ιδέες, από πεποιθήσεις. Όπως ότι οι άνθρωποι δεν χωρίζουν ποτέ. Δεν το χωράει ο νους μου ότι δυο άνθρωποι που έχουν ερωτευθεί και ζήσει μαζί μπορεί κάποια στιγμή να χαθούν ο ένας από τη ζωή του άλλου. Έχω κρατήσει τις ίδιες κουρτίνες για να μου θυμίζουν έναν τέτοιο έρωτα.

Καταλαβαίνω τους καινούριους έρωτες, αλλά είναι φούσκες. Αν αυτή η φούσκα κρατούσε λίγο περισσότερο, θα μπορούσε να με κάνει να χαλάσω τις πεποιθήσεις μου, να αφεθώ. Οι μικρές φούσκες παίρνουν αυτό που τους αξίζει και μετά σκάνε.

Ενώ έχω εύκαμπτο σώμα, κάνω απίστευτα πράγματα με τα χέρια και τα πόδια μου, έχω τρομερές εμμονές και δυσκαμψία στο νου. Δεν αλλάζω εύκολα. Κολλάω.

Δεν τολμάω εύκολα τις αλλαγές, ούτε καν μια απλή μετακόμιση. Αυτό με τάραξε και στη σχέση μου με τον Βογιατζή, που προσπαθούσε να με κάνει να αλλάξω, να φύγω από τα γνωστά μου κανάλια, να μπω σε άλλα, μικρότερα ρυάκια.

Στο μέλλον θέλω να κάνω οικογένεια, παιδιάκαι οπωσδήποτε έναν ρόλο τύπου Κill Bill.

Η Ούμα Θέρμαν; Όχι αυτή δεν είναι πρότυπο, έχω ανταγωνισμό μαζί της.