Γεννήθηκα στα Ιλίσια. Ξεκίνησα να σπουδάζω κλασική κιθάρα όταν ήμουν 8και σταμάτησα στα 16 μου. Έγραφα μουσική από πιτσιρικάς. Μετά μπήκα στο πανεπιστήμιο, στο Μαθηματικό, το οποίο σταμάτησα επειδή βαριόμουν. Παραήταν θεωρητικό και δεν είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Αν δεν είχα ασχοληθεί με την παραγωγή της μουσικής, θα ήθελα να ήμουν σκηνοθέτης. Και η σκηνοθεσία είναι σαν να γράφεις ένα τραγούδι: μια ιστορία περιγραφική, κοινή, προσωπική...

Παρ' όλο που ξεκίνησα με μπάντες, δεν κατάφερα να έχω σταθερές προδιαγραφέςγια να πραγματοποιήσω αυτό που είχα στο μυαλό μου. Για πολλά χρόνια έγραφα μόνος μου. Τελείως. Η μοναχικότητα μου έχει μείνει και δεν ισχύει μόνο για τη μουσική. Κάνω πολύ καλή παρέα με την πάρτη μου, επειδή αγαπάω πάρα πολλά πράγματα.

Η μουσική μού έχει χαρίσει πολλές ώρες προσωπικής διασκέδασης,περνάω πάρα πολύ καλά, ηρεμώ. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, υπάρχει μια ψυχαναγκαστική σχέση με τη μουσική. Πιστεύω ότι εάν αυτό που κάνεις το κάνεις με αγάπη, το ίδιο το πράγμα σε ζεσταίνει, κάνει έναν κύκλο αναγκαστικά. Η αγάπη διαχέεται και στα πράγματα και στις καταστάσεις, στο ενδιαφέρον με το οποίο αντιμετωπίζεις τη ζωή σου.

Μου τη σπάει να γράφω για κάτι που δεν υπάρχει λόγος.Γράφω για τα ταξίδια μου σε μια βάση πιο ελλειπτική, γράφω για εικόνα, για τους έρωτές μου. Όταν είσαι ερωτευμένος έχεις μια τρελή διάθεση να πεις σε δεύτερο πρόσωπο διάφορα πράγματα τα οποία έχεις μια εφηβική ανάγκη να εξωτερικεύσεις, έχεις θύελλα στον εγκέφαλο. Δεν γίνεται αλλιώς, ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη.

Ο Φρόιντ το είπε λίγο πιο μηχανικά: «Πιστεύω ότι η αγάπη κινεί τον κόσμο». Η αγάπη κι η έλλειψή της, όχι το σεξ και η έλλειψή του. Το σεξ είναι μια ανάγκη που είναι βασική, αλλά η αγάπη είναι που δείχνει την αντίληψή μας. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που ξέρουν ν' αγαπούν. Το σεξ είναι μηχανικό μέρος, είναι φυσιολογία. Το να φας ένα ωραίο δείπνο ή να κάνεις σεξ περιέχουν μέσα αντίληψη, αλλά το να ξέρεις να αγαπάς είναι μόνο αντίληψη. Δεν έχει ένστικτο. Είναι μόνο σκέψη και συναίσθημα, που το ένα παράγει το άλλο.

Οι φίλοι μου έχουν επηρεάσει πάρα πολύ τη δημιουργική μου πορεία. Θέλω να πιστεύω ότι η μουσική μου δίνει σε κάποιον τρίτο το καθαρό μου συναίσθημα. Και το καθαρό μου συναίσθημα διαμορφώνεται πάρα πολύ από τους φίλους μου. Η ζωή μου ορίζεται κατά πολύ απ' αυτούς. Είμαι εδώ εξαιτίας των φίλων μου, κάνω αυτά που κάνω εξαιτίας τους. Η αγάπη που νιώθω για τους φίλους μου συντηρεί την καθημερινότητά μου και ο μεγάλος μου φόβος είναι η απώλειά τους. Θεωρώ ότι αν μου λείψουν για κάποιο λόγο, θα χάσω το έρεισμα.

Ήμουν πάντα πολύ μαχητικός και για τους ανθρώπους γύρω μου και για τον εαυτό μου, για να μπορώ να ενσωματώνομαι. Ίσως να κατάφερα να το πετύχω με λίγο καλύτερη ποιότητα και λίγο καλύτερες ιδέες, αλλά δεν κατάφερα να βγάλω χρήματα και να γίνω mainstream. Ίσως και να μη με πολυενδιέφερε. Προτίμησα να χειραφετηθώ οικονομικά με κάποιον άλλο τρόπο, ο οποίος θα μου κοστίσει λιγότερο συναισθηματικά στο τέλος της ημέρας. Παρ' όλα αυτά, κάποιοι με αντιμετωπίζουν σαν ποπ, με την κακή έννοια της ποπ. Οι πιο πολλοί είναι άνθρωποι που δεν με έχουν καν ακούσει.

Δεν βλέπω τηλεόραση κι έχω γλιτώσει από ταbestτων νέων, τα smashnewsκι όλα αυτά που παρουσιάζουν σαν σημαντικά. Δεν με ενδιαφέρουν. Δεν μπορούν ν' αλλάξουν τίποτα σε σχέση με αυτό που κάνω. Είναι φύρα. Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται τόση πολλή ενημέρωση για όλα αυτά που αναγκαστικά μαθαίνω. Ο κόσμος έχει διάθεση ν' ασχολείται με έναν περίεργο και διεστραμμένο τρόπο κυρίως με αυτά που σιχαίνεται, ενώ εγώ προσπαθώ να βρίσκω χρόνο ν' ασχολούμαι με αυτά που αγαπάω.

Οι ηλίθιοι γύρω σου τείνουν να σε ενσωματώσουν. Η πρώτη αντίδραση είναι να σε πολεμήσουν και μετά να σε κάνουν κι εσένα ηλίθιο, ώστε να κινδυνεύουν λιγότερο.

Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα από αυτά που έχω κάνει και τα έχω ευχαριστηθεί όσο γινόταν. Απ' την άλλη, δεν θα έκανα τίποτα ίδιο, ούτε μια στιγμή ξανά. Σκέφτομαι τι θα έκανα τώρα αν ήμουν 25 χρονών κι αμέσως λέω, Παναγιά μου, δεν θα ήθελα να ήμουν 25 χρονών! Δεν μπορείς να σβήσεις πράγματα χωρίς να αλλοιώσεις το τελικό αποτέλεσμα. Και τους κακούς φίλους και τις κακοτοπιές, και τους εργοδότες, και όλες τις περιπέτειες, και τις αποτυχίες. Ευτυχώς, σε μια κρίσιμη ηλικία που είχα επιθετικότητα -είναι στον κώδικα του DNA, όσο είσαι μικρός προσπαθείς να φτιάξεις χώρο για τον εαυτό σου-, ό,τι κακό ήταν να κάνω το έκανα στον εαυτό μου.

ΤονPaulMcCartneyτον συνάντησα στο στούντιο του ενορχηστρωτή του AndrewLloydWeber, σε μια έπαυλη στο νότιο Λονδίνο, στην εξοχή, κάτι σαν το Gosford Park, με λιβάδια και ποταμάκια. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία. Την εποχή που γράψαμε το «Voice» ήταν 60 χρονών, ο πιο πλούσιος, ο πιο διάσημος μουσικός στον πλανήτη, με μια ιστορία τεράστια. Ήρθε στο στούντιο στις 10 η ώρα το πρωί και έμεινε μέχρι τις 9 το βράδυ κι όταν του είπα «τελειώσαμε», μου απάντησε, «είσαι σίγουρος, μήπως θέλεις να δοκιμάσουμε κάτι άλλο; Μετά από 11 ώρες δουλειάς!». Στον τελευταίο μου δίσκο κάλεσα μια πολύ γνωστή και καλή Ελληνίδα τραγουδίστρια, η οποία είχε συμφωνήσει να κάνει φωνητικά σε ένα τραγούδι. Δώσαμε ραντεβού στο στούντιο, περιμέναμε, και δεν εμφανίστηκε ποτέ. Δεν με πήρε ούτε καν τηλέφωνο να μου εξηγήσει. Αναρωτιόμουν τι κάνω λάθος...

Η Μαλβίνα είχε απαγγείλλει ένα απόσπασμα από τον Μικρό Πρίγκιπα του Εξιπερί στο «Time». Σκεφτόμασταν να κάνουμε και κάτι άλλο μαζί. Να ηχογραφήσουμε το «La Vie En Rose» της Edith Piaf, αλλά δεν το προλάβαμε. Ήταν ένα συγκλονιστικό πρόσωπο η Μαλβίνα, ήταν η ίδια η ζωή. Με αγάπες, έρωτες, μίση, απίστευτα κείμενα, ταξίδια, ανθρώπους, με ζωή, με άρωμα. Ένα λαμπερό μυαλό και μια μεγαλειώδης προσωπικότητα στην εξέλιξή της.

Αλλάζουν ραγδαία τα πράγματα στη μουσική. Το ίδιο και στην εικόνα. Δεν νοιάζει τα 20άχρονα να πάνε σινεμά, κατεβάζουν την ταινία και τη βλέπουν στην οθόνη του laptop και είναι και ικανοποιημένοι. Συζητούσα με ένα φίλο μου δημοσιογράφο ο οποίος μου έλεγε ότι τις ταινίες που βλέπει σε DVD τις ξεχνάει την επόμενη μέρα. «Αν με ρωτήσεις μετά από μία εβδομάδα ποιες ταινίες είδα, δεν θυμάμαι να στις πω. Ενώ τις ταινίες που βλέπω στο σινεμά τις θυμάμαι μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Είσαι με τα μούτρα μέσα στην ταινία». Πού είναι στην οθόνη της τηλεόρασης ή του i-Pod αυτή η αίσθηση;

Έχω μεγάλο μέρος της παρέας μου που είναι πιτσιρικάδες.Οι προδιαγραφές για τις σχέσεις τους είναι το τέλος της λογικής. Ακούω τα απίστευτα: «Βγήκα με τον Δημήτρη, τίποτα σπουδαίο». Τι περίμενες να έρθει; Καβαλάρης με σημαία; Ένα τυπάκι είναι ο Δημήτρης, cool, πηγαίνετε κάνα σινεμά, να τον κοιτάξεις λίγο στα μάτια, πώς θα ερωτευτείς; Μου λέει, ωραίος φαίνεται από τις φωτογραφίες στο MySpace, αλλά από κοντά...Προσωπική γοητεία δεν υπάρχει. Εξαντλείται πριν συναντηθείς.

Ηνέα γενιά δεν έχει διάθεση να ανοιχτεί, ούτε λεκτικά ούτε συναισθηματικά. Φταίει η αποστασιοποίηση, παίρνει τη λάμψη και το μυστήριο από την εποχή. Συναντάς ένα νέο παιδί που έχει απόλυτη ελευθεριότητα για το σεξ, αλλά το ίδιο το σεξ δεν το ενδιαφέρει καθόλου. Όλα τα νέα παιδιά είναι αμφισεξουαλικά, αλλά η αμφισεξουαλικότητά τους δεν ορίζεται από τη σεξουαλική πρακτική. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία σεξουαλική επαφή, δεν είναι ούτε ομοφυλόφιλοι, ούτε ετεροφυλόφιλοι, είναι περίεργο. Μιλάς με έναν άνθρωπο και όσο και να τον γουστάρεις, δεν γίνεται τίποτα. Σεξ δεν γίνεται γιατί δεν τίθεται ζήτημα, όχι γιατί δεν θέλεις, αλλά είναι λίγο βαρετό, εξαντλείται στη θεωρία. Στην ουσία δεν είναι ασέξουαλ, κι όμως καταλήγουν να είναι.

Με ενοχλεί η αγένεια. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η ευγένεια είναι συνήθεια,πρέπει να μάθεις να κάνεις τώρα αυτά που θα έκανες αν ήσουν καλός άνθρωπος. Η επανάληψη αυτή θα σε κάνει τελικά καλό. Ουσιαστικά αυτός ο κώδικας είναι ο μόνος που μας συντηρεί σαν κοινωνία. Πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι κι οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας είναι ίδιοι με μας. Άνθρωποι με επιδιώξεις, όνειρα, με επιτυχίες, με ευαισθησίες, με προβλήματα. Κάποια στιγμή που είχα ένα σοβαρό πρόβλημα είχα ανέβει στον Υμηττό και κοίταζα την Αθήνα: χιλιάδες διαμερίσματα. Άκουγα μερικά εκατομμύρια σκέψεις και προβλήματα, το ίδιο ή ακόμα πιο σοβαρά απ' το δικό μου, κι εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι ο μόνος που τραβάω ζόρι...

Κατάλαβα ότι αυτά που με εκνευρίζουν στους άλλους ανθρώπους είναι τα κομμάτια των συμπεριφορών τους που αντανακλούν τις δικές μου συμπεριφορές. Στην εξέλιξη συνειδητοποίησα ότι οι συγκεκριμένες συμπεριφορές είναι αυτές που ερωτεύομαι σ' αυτούς τους ανθρώπους, με μια διάθεση ναρκισσιστική, να αγαπήσω τον εαυτό μου μέσα απ' τους άλλους. Αυτό είναι εντελώς αντανάκλαση. Η προβολή είναι η βάση της σύγχρονης κοινωνίας και εν τέλει αυτή η αντανάκλαση προκαλεί διάθεση για δημιουργία. Και του κακού και του καλού. Σε ωθεί να κάνεις πράγματα. Έτσι προέκυψε το "Echo" σαν τίτλος του άλμπουμ μου... Είναι ωραία λέξη η «ηχώ», αρχαιοελληνική...