Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 
2020-06-21T18:51
Χάρις
00:00/00:00
ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ
Χάρις
2020-06-21T18:51
Αν σας αρέσουν τα podcasts της Lifo, τότε μπορείτε να κατεβάζετε δωρεάν και να τα ακούτε όποτε θέλετε, ακόμη και εκτός δικτύου, μέσω της Apple , του Spotify ή της Google.
 

Aυτή είναι η πρώτη μεγάλη συνέντευξη της Χαρούλας στην ελληνική τηλεόραση, το 1976.Ηταν στην αρχή της καριέρας της.

Έκανε ήδη σουξέ, 5-6 χρόνια, και άνετα θα μπορούσε να εχει ψωνιστεί. Τότε το να κανεις σουξέ σήμαινε πολλά. Πολλά χρήματα. Πολλή δοξα. Σε ένα κόσμο με ελάχιστα μέσα, και κυρίως χωρίς σόσιαλ media, το να γίνεις γνωστός και δημοφιλής ήταν συνδυασμός μεγάλης αξίας αλλά και μεγάλης τύχης. Η Χαρούλα ήταν ευνοημένη της ζωής, χωρίς αμφιβολία.

Αλλά την ακούτε― ήταν από την αρχή προσγειωμένη. Λίγο αυτοσαρκαστική, του τύπου «και τι έγινε;!». Σαν να προσπαθεί να συγκρατήσει τον εαυτό της, να μείνει μετρημένος, απέναντι στην εκκωφαντική καριέρα που κάλπαζε κατά πάνω της.

Το ίδιο μέτρο, αναγνωρίζεται στην τελευταία της συνέντευξη στον Φώτη Απέργη, για το Δευτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ.

Στην ολοκλήρωση μιας καριέρας έξοχης και ανεπίληπτης. Τολμηρής και εμπορικά εκκωφαντικής.

Με μια ζεστή και λίγο μελαγχολική αποδοχή των ανθρώπινων δεδομένων, η Χαρούλα, η μεγάλη Χαρις Αλεξίου, συγκεφαλαιώνει τη ζωή της, συμφιλιωμένη με όλα: με το πέρασμα του χρόνου, τη φθορά της φωνής, τους φίλους που χάνονται, τις ατζαμοσύνες που συμβαίνουν όταν είσαι περίβλεπτο πρόσωπο.

Η Χάρις γίνεται όνομα και πράμμα. Ένα μοναδικό πλάσμα που μεγαλώνει όμορφα, δίχως μνησικακία.

Ήθελα να περάσουν λίγες μέρες από τον χαμό που δημιουργήθηκε μετά τη συνέντευξη, ο οποίος φαινομενικά ήταν τιμητικός, στην ουσία όμως διάβασε αυτές τις δηλώσεις, όπως διαβάζονται περίπου όλα στα σόσιαλ media― σαν ένα απέραντο μεσημεριανάδικο... Μια λιγούρικη υπερβολή, ένα τζάμπα δράμα - σαν επικήδειος πριν την ώρα του.

Ήταν δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από το μέτρο που είχε η συνέντευξη της Χαρούλας. Η απόλυτη έλλειψη μέτρου. Απέναντι στη ωριμότητα μιας εξομολόγησης, αυτό ήταν ένα ρηχό κατευόδιο, με τραγουδάκια και ξανθές κουκλίτσες που ψευτοθρηνούσαν γιατί κάθε τράβηγμα της κοτσίδας τους είναι λίγα κλικ παραπάνω.

Κι αυτός είναι ο λόγος που επανέρχομαι σήμερα. Για να πω κι εγώ την παρόλα μου, μια διαπίστωση, πάνω στο χάσμα των δύο κόσμων: της Αλεξίου από τη μια μεριά και των ανθρώπων που την τίμησαν, ας πούμε, δίχως μέτρο, στα επιπόλαια media της σημερινής Ελλάδας.

Να σας πω λοιπόν δυο-τρεις λόγους που αυτή η συνέντευξη είχε κάτι μοναδικό, στο σημερινό τοπίο.

Κατ΄αρχήν κάποιος που, με τα σημερινά δεδομένα, θα εδικαιούτο να έχει όλο το στόμφο και το τουπέ του κόσμου, μίλησε απλά και καθαρά.

Το θεωρείτε εύκολο; Το θεωρείτε συνηθισμένο;
Δεν είναι καθόλου!

Έχετε δει πώς μιλούν τα μειράκια στα σόσιαλ;
Η ανασφάλεια της εποχής και ο διάχυτος ναρκισισμός, τους έχει βάλει όλους σε ένα τριπάκι αγχωτικής σύγκρισης, τους έχει οδηγήσει όλους στα κάγκελα. Μιλούν όλοι από άμβωνος - ξερόλες, αλαζονικοί, σούπερ σίγουροι για τις ιδέες τους και τον εαυτό τους. Είναι όλοι ο Ιησούς Χριστός αυτοπροσώπως που περπατάει πάνω στα νερά — ασχέτως, αν στην πραγματικότητα, βαδίζουν σε ένα λεπτό στρώμα πάγου, έντρομοι, μη τους ανακαλύψουν, πόσο fake είναι.

Πληθωρισμός από Ιησούδες στα τάιμλάιν. Ένας γολογοθάς που πρέπει να ανέβεις καθημερινά για να υπάρξεις. Πολύ συχνά κρύβοντας ποιός πραγματικά είσαι, από πού κρατάει η σκούφια σου, από πού έρχεσαι και πού το πας.

Απέναντι σε αυτό το ιλαροτραγικό σκηνικό, αυτό το μπερντέ του καραγκιόζη, η Χαρούλα βγήκε να μιλήσει, για τη Θήβα, το αδερφό της που χάθηκε νωρίς, τους θριάμβους αλλά και τους ψιλοσυμβιβασμούς της καριέρας της, τη φθορά της φωνής της και άλλα μικρά ή μεγάλα πένθη από τα οποία είναι διάσπαρτη κάθε ανθρώπινη ζωή, όχι μόνο η δική της.

Αλλά δεν ήταν απλώς ειλικρινής και δεν διαφοροποιήθηκε μόνο από το σημερινό μάλε βράσε των νέων μέσων.

Διαφοροποιήθηκε και από αυτό το ατσάλινο στυλάκι που έχουν οι μεγάλοι επιζήσαντες της μεταπολίτευσης, οι συνάδελφοί της και συνοδοιπόροι της ας πούμε, που έχουν αυτό το επίσης βαρετό ύφος της παλιάς καραβάνας, που τα έχει ζήσει όλα και ξέρει να βάζει τη κασέτα σε κάθε συνέντευξη - μια κασέτα τη φορά για όλα τα γούστα, ανάλογα σε ποιόν δίνουν συνέντευξη. Κι η ίδια, μέχρι πριν λίγα χρόνια, το ίδιο προσεκτική ήταν.

Αλλά σιγά σιγά, σα να ξεπέρασε και τις δημόσιες σχέσεις και το φώτοσοπ, και τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα δράματα. Σα να είδε όλο το έργο, όπως το βλέπει, όπως οφείλει να το βλέπει κάθε άνθρωπος που μεγαλώνει. Και σα να ένιωσε στο βάθος του αποχαιρετισμού, ένα είδος απελευθέρωσης.

Στην έκθεση με τους Αθηναίους, στο Μουσείο Μπενάκη, την κάλεσα εγώ με ένα e-mail, να έρθει. «Θα έρθω, θα είμαι εκεί» μού απάντησε, παρότι ένα δημοσίευμα της LIFO την είχε πειράξει, που είχε να κάνει πάλι με τις δυσκολίες της φωνής της. Ήρθε μόνη της, χωρίς συνοδεία, χωρίς κάν τις δημοσιοσχεσίτριες που συνοδεύουν τα σελέμπριτι, μπήκε στην αίθουσα, με ρούχα απλά, χωρίς μακιγιάζ, είδε στο βάθος το παλιό πορτρέτο της, με ένα μισό χαμόγελο, κάπως πικρό, «Α, εκεί είμαι;» ψιθύρισε και προχώρησε μόνη προς τα εκεί.

Η μεγάλη Χάρις Αλεξίου, δεν είχε ανάγκη την προσοχή μου, ούτε την προσοχή του κόσμου και χαμογέλαγε στα φλας, από ευγένεια, αδιάφορα, χωρίς ίχνος πόζας.

Ένας ήσυχος άνθρωπος - ίσος με τον εαυτό του.

Κι αυτό φάνηκε και στην εξομολόγηση που έκανε στον Απέργη, για τη φθορά της φωνής της, μια εξομολόγηση που θα πρέπει να είναι μια από τις πιό δύσκολες της ζωής της.

Την έκανε, en passant, σα νάρθε η κουβέντα, χωρίς να πουλάει δράμα, χωρίς θεατρινισμούς ... κατασταλαγμένα, μετρημένα, δηλαδή με αξιοπρέπεια.

Και το επεσήμανε: Μή κάνουμε δράματα τώρα!

Σε μια εποχή που δραματοποιούνται αδιακρίτως τα πάντα, από το βιασμό ενός παιδιού μέχρι το πέταγμα μιας μύγας, η στάση αυτή είναι και σπάνια και μεγαλειώδης μέσα στην ταπεινότητά της.

Δεν ξέρω πού το πάει ο κόσμος. Τι παθολογίες νέες θα γεννήσουν τα social media, δίπλα στις τόσες που έχουν γεννήσει ήδη.
Ξέρω πως, μπαϊλντισμένος από τοση πόζα και άσφαιρο τουπέ, απόλαυσα αυτή τη συνέντευξη σα νάρχεται από ένα κόσμο μακρυνό σαν την υγεία, σα να έκφράζει ένα χαρακτηριστικό αζήτητο πλέον σαν την αξιοπρέπεια... ένα μέτρο, μια γνώση και κυρίως μια συμφιλίσωση με αυτό που είναι η ανθρώπινη ζωή -

Μια Χάρις!

― Σ.Τ.

 

Podcasts

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Podcast: Σε ποιο σώμα επάνω μ' αρνείσαι
Tραγούδια που άκουσα παιδί
Βραδιάζει στο νησί
Τραγούδια που άκουσα παιδί
Δάκη, γλυκό μου αγόρι
Ένα ερωτικό podcast του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στον Δάκη από την Αλεξάνδρεια, τόσα καλοκαίρια μετά
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή