Είμαι ευγνώμων που υπάρχει εμβόλιο. Και θα το κάνω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλά με ενοχλεί βαθύτατα η επίθεση και περίφρόνηση προς όσους εναντιώνονται σε αυτό.

Την άγνοια δεν την καρπαζώνεις, αλλά προσπαθείς να την διαλύσεις με φως κι επιχειρήματα. Οι ιαχές «δολοφόνοι», «ψεκασμένοι» (ακόμη κι από το στόμα του πρωθυπουργού!), οι ύβρεις και η γελοιοποίηση όσων δεν συμμερίζονται τις κατακτήσεις της ανθρώπινης νόησης, μόνο το αντίθετο καταφέρνουν: διχάζουν ακόμη πιο βαθιά μια κοινωνία ήδη ταλαιπωρημένη από χιλιάδες εμφυλίους. 

Δεν είναι θέμα αποκλειστικά ελληνικό ούτε κομματικό (διότι πήγε να παρουσιαστεί και ως τέτοιο!) Είναι θέμα κοινωνίας, media και πολιτικής συμπεριφοράς. Πώς αντιδράς στην αντίθετη άποψη, ιδίως όταν αυτή απειλεί τη δημόσια υγεία;

Δεν είναι η πρωτη φορά που τίθεται. Όταν η Εκκλησία τό ΄παιζε ανένδοτη στην απαρχή της πανδημίας, έτρεμα από οργή, διότι απειλούσε ευθέως την υγεία της υπέργηρης μάνας μου που επέμενε να εκκλησιάζεται και να κοινωνεί. Μέχρι που άρχισαν να πεθαίνουν από κορωνοϊό οι ιεράρχες και να συνέρχονται κάπως όλοι.

Ο ζοφερός αυτός παραδειγματισμός, βέβαια, δεν είναι και η καλύτερη μέθοδος να πάμε παρακατω. Ούτε οι βρισιές και οι κατάρες.

Δεν είναι «ψεκασμένοι» όσοι δεν μπορούν να δούν το μεγαλειώδες και συγκινητικό κατόρθωμα της επιστήμης, ασχέτως αν τελικά εμπορευματοποιείται όπως οτιδήποτε στο σύγχρονο κόσμο.

Αν είναι έτσι, όλες οι κοινωνίες της μεταπολεμικής Ελλάδας είναι μια αλληλουχία ψεκασμών. Μια αγραμματοσύνη όρθια που καταφερε να επιβιώσει.

Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από πράγματα ανοιχτόμυαλα, αλλά και χιλιάδες τύφλες και αυταπάτες και γονυκλισίες στο μοιραίο― τετυφλωμένες πίστεις, χείλη τρεμάμενα σε εικόνες, λάδια που μάς άλειψαν, τζάμπα νεανικούς ενθουσιασμούς για ιδεολογίες ή ηγέτες που απεδείχθησαν τζούφιοι ή εγκληματίες, ανωριμότητες και άγουρες αντιλογίες, αβάσιμες εντελώς ― είμαστε όλοι ένα κουβάρι από παλιούς και νέους «ψεκασμούς»: ουδείς αλάθητος.

Απλώς, οι τυχερότεροι απο έμάς, βρήκαν καποια στιγμή το δάσκαλό τους. Και σε ορισμένα πράγματα κατάλαβαν πόσο τυφλοί ή άχετοι ήταν. Και διορθώθηκαν, όσοι είχαν την αντοχή να διορθωθούν. Διότι θέλει αρετή και τόλμη η παραδοχή της άγνοιας. Και κυρίως χρόνο, ζύμωση, πειθώ.

Μόνο που τώρα δεν έχουμε χρόνο. Οι νεκροί συσσωρεύονται. Η ανθρωπότητα (ή έστω τα συμφέροντα της ανθρωπότητας) ενορχηστρωθηκαν σε μια υπεράνθρωπη, πολυδάπανη προσπάθεια για να βρεθεί το εμβόλιο κατά της πανδημίας. Και βρέθηκε! Σε χρόνο ρεκόρ. Και βιάζονται (βιαζόμαστε!) όλοι, να σταματήσει ο ζόφος. Οι ωραίες μέρες νά ρθουν ξανά.

Αλλά οι αρνητές κλείνουν το δρόμο.

Είναι φυσικό να απογοητευόμαστε και να αδημονούμε― να οργιζόμαστε με τα media που ανοίγουν τα μικροφωνά τους σε απόψεις γεμάτες ανακρίβειες, άγνοια ή σκοταδισμό, να περιφρονούμε τον επικίνδυνο βάλτο παραπληροφόρησης και αυτάρεσκης ηλιθιότητας που είναι κατα κύριο λόγο τα social media.

Aλλά δεν είναι φυσικό να βρίζουμε τον άνθρωπο που δεν έχει τα παιδευτικά εργαλεία να καταλάβει την αξία του εμβολίου. Τώρα πρέπει να καταβληθεί μια υπερπροσπάθεια ενημέρωσης και διαφωτισμού. Να θεσπιστούν μέτρα που θα προστατεύουν τα υποκείμενα αυτής της άγνοιας. Και να παταχθούν παραδειγματικά τα media, που προωθούν ή αναπαράγουν αντιεπιστημονικές και άκυρες απόψεις.

Δεν χρειάζεται πια να ξέρουμε αν η κυρία Γιαμαρέλου κοινωνά ή όχι και γιατί. Είναι περιτό, είναι επικίνδυνο, είναι ανέυθυνο.

Κι έτσι όπως δεν θα χαστουκίζαμε τη γιαγιά μας επειδή κοινώνησε σε μια ενορία που μετράει ήδη θύματα, έτσι δεν επιτρέπεται να διαπομπεύουμε όσους πιστεύουν ότι τα εμβόλια κάνουν κακό.

Χορτάσαμε ύβρεις και αποδιοπομπαίους τράγους. Τώρα πρέπει όποιος ξέρει κάτι χρήσιμο, να το πει στον δίπλα του.