Τι σημαίνει, στην πραγματικότητα, ότι τα παιδιά θέλουν γονείς; Ότι δεν χρειάζονται ποτέ τη βοήθεια ενός ψυχολόγου; Ότι όλα τα προβλήματα πρέπει να τα διαχειρίζονται αποκλειστικά η μητέρα και ο πατέρας; Ή μήπως ότι, πριν από κάθε ταμπέλα, διάγνωση ή παραπομπή σε έναν ειδικό, ένα παιδί χρειάζεται πρώτα δύο ανθρώπους που να μπορούν να είναι πραγματικά παρόντες, να το ακούν, να το αποδέχονται και να το καθοδηγούν;
Το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!» δεν απευθύνεται σε τέλειους γονείς, ούτε έχει σκοπό να τους κατηγορήσει. Απευθύνεται σε καθημερινούς γονείς: σε εκείνους που αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους, φοβούνται μήπως κάνουν λάθη, αναρωτιούνται πότε χρειάζεται να βάλουν όρια και πότε να κάνουν ένα βήμα πίσω, πότε να επιμείνουν και πότε να αφήσουν χώρο.
Ασφαλώς, η συζήτηση σε αυτό το podcast δεν είναι μια κουβέντα εναντίον της ψυχοθεραπείας. Είναι μια συζήτηση για το πότε ένα παιδί χρειάζεται πραγματικά τη βοήθεια ενός ειδικού, αλλά και για το πότε χρειάζεται πρώτα να κοιτάξουμε τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια και στη σχέση γονέα-παιδιού. Τι μπορεί να κάνει ένας γονιός όταν νιώθει ότι δεν τα καταφέρνει; Πόσο σημαντικά είναι η παρουσία, η αποδοχή και τα όρια; Και, τελικά, είμαστε όλοι έτοιμοι να γίνουμε γονείς;
Ο Σιδέρης υπογραμμίζει ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου η βοήθεια ειδικού είναι απαραίτητη. Απότομες αλλαγές στη συμπεριφορά, επίμονη απομόνωση, έντονη συναισθηματική δυσκολία ή αναφορές σε αυτοκτονία χρειάζονται άμεση και σοβαρή διερεύνηση.
Το βασικό μήνυμα της συζήτησης είναι ότι ο γονιός δεν χρειάζεται να είναι τέλειος. Χρειάζεται να είναι παρών, να αποδέχεται το παιδί του και να μην φοβάται να το καθοδηγήσει.
