Πέθανε σε ηλικία 30 ετών ο Χάντερ Χάρντιν, gay πορνοστάρ, δημιουργός περιεχομένου στο OnlyFans και χορευτής burlesque, γνωστός ως LuLu LoveBottom. Ο Χάρντιν πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές μέχρι στιγμής, ο θάνατός του αποδίδεται σε αυτοκτονία. Λίγο πριν είχε αναρτήσει αποχαιρετιστήριο μήνυμα στο Instagram. Στενός φίλος του έγραψε αργότερα ότι οι συγκάτοικοί του κάλεσαν διασώστες, οι οποίοι δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν.
Λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, ο Χάρντιν είχε μιλήσει εκτενώς για τη διαδρομή που τον οδήγησε στη LuLu. Με ύψος περίπου 1,93 μ. και σώμα διαμορφωμένο από χρόνια αθλητισμού, είχε παίξει αμερικανικό ποδόσφαιρο από το δημοτικό, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα και του θείου του. Στο λύκειο έπαιζε στις θέσεις offensive tackle και linebacker. Μεγάλωσε με πατέρα στρατιωτικό, περνώντας μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο εξωτερικό, και είχε περιγράψει τον αθλητισμό ως καταφύγιο από μια δύσκολη οικογενειακή ζωή.
Όταν οι προπονητές τού ζήτησαν να πάρει πολύ βάρος για να συνεχίσει , αρνήθηκε και στράφηκε στην κωπηλασία. Μέσα σε έναν χρόνο ψήλωσε περίπου 15 εκατοστά, άρχισε εντατική προπόνηση με βάρη και τελικά έγινε μέλος ομάδας που κατέκτησε πρωτάθλημα στην Αριζόνα. Το σώμα που αργότερα θα γινόταν βασικό στοιχείο της σκηνικής του παρουσίας είχε, λοιπόν, διαμορφωθεί πολύ πριν από το burlesque και το ερωτικό περιεχόμενο.
Ο χορός, πάντως, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στη ζωή του. Ως παιδί έκανε μπαλέτο, μέχρι που άλλα αγόρια άρχισαν να τον κοροϊδεύουν και ο πατέρας του τον έβγαλε από τα μαθήματα. Χρόνια αργότερα, επέστρεψε στη σκηνή σχεδόν τυχαία, όταν ένας φίλος τον έπεισε να πάρει μέρος σε ballroom διοργάνωση στην περιοχή του Φοίνιξ, στην κατηγορία «butch queen in heels». Κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Αυτό που θυμόταν περισσότερο, όμως, ήταν ότι ανέβηκε φοβισμένος στη σκηνή και κατέβηκε έχοντας ανακαλύψει πόσο του άρεσε να βρίσκεται εκεί.
Κάπως έτσι γεννήθηκε η περσόνα LuLu LoveBottom. Στο burlesque βρήκε έναν τρόπο να μη χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητά του. «Μου επιτρέπει να συνδέω τη θηλυκότητά μου με την αρρενωπότητά μου», είχε πει. Οι λαδωμένοι μύες, τα τακούνια, η σωματική δύναμη και οι θηλυκές κινήσεις μπορούσαν να συνυπάρχουν χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο. Για τον ίδιο, αυτό ακριβώς ήταν το νόημα.
Η LuLu απέκτησε γρήγορα τη δική της αισθητική. Μπορούσε τη μία στιγμή να εμφανίζεται μέσα σε ένα ροζ, σχεδόν Barbie σύμπαν και την άλλη ως σκοτεινό «demon boy», με βαμπιρικές αναφορές και μουσική της Ethel Cain. Του άρεσε η αντίθεση ανάμεσα στο άγριο και στο λαμπερό, ενώ έλεγε ότι η τέχνη του αντλούσε τόσο από τη χαρούμενη και εξωστρεφή πλευρά του όσο και από τον πόνο, την εγκατάλειψη και τις ερωτικές απογοητεύσεις που κατέγραφε στα ημερολόγιά του.
Ανάμεσα στις βασικές επιρροές του ανέφερε τον Jake DuPree και τη Σάσα Κόλμπι. Στον πρώτο έβλεπε ακριβώς αυτό που αναζητούσε και για τον εαυτό του: μεγάλους μυς μαζί με έντονα θηλυκά στοιχεία. Στη Σάσα Κόλμπι θαύμαζε την άνεση και την αυτοπεποίθηση με την οποία κατοικούσε το σώμα της πάνω στη σκηνή. Τον ενδιέφερε ένα σώμα που μπορούσε να παραμένει μεγάλο και αθλητικό χωρίς αυτό να του επιβάλλει έναν μόνο τρόπο να είναι ανδρικό ή θηλυκό.
Παράλληλα δημιουργούσε ερωτικό περιεχόμενο στο OnlyFans και είχε φωτογραφηθεί γυμνός μαζί με την Utica Queen του «RuPaul’s Drag Race». Η δημόσια εικόνα του κινούνταν ανάμεσα στο πορνό, το fitness, το burlesque και το παιχνίδι με το φύλο. Σταθερό σημείο παρέμενε το σώμα: όχι πια εκείνο του αθλητή που έπρεπε να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας θέσης στο γήπεδο, αλλά ένα σώμα του οποίου τους όρους μπορούσε πλέον να ορίζει ο ίδιος.
Σε μία από τις τελευταίες μεγάλες συνεντεύξεις του είχε περιγράψει το burlesque ως μια εμπειρία που του έδωσε εξουσία πάνω στο ίδιο του το σώμα. Το να στέκεσαι σχεδόν γυμνός μπροστά σε ένα κοινό, εκτεθειμένος στην κρίση του, μπορούσε, όπως έλεγε, να μετατρέψει την ευαλωτότητα σε αυτοπεποίθηση. Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται στη σκηνή, είχε μάθει να αγαπά ακόμη και τα κομμάτια του εαυτού του που παλιότερα θεωρούσε χαοτικά.
Ο Χάρντιν είχε μιλήσει ανοιχτά και για περιόδους κατάθλιψης, λέγοντας ότι ο αθλητισμός και η άσκηση τον είχαν βοηθήσει σε δύσκολες φάσεις της ζωής του. Μετά τον θάνατό του, φίλοι του τον περιέγραψαν ως έναν από τους πιο χαρούμενους και γλυκούς ανθρώπους που είχαν γνωρίσει και κάλεσαν τον κόσμο να ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τους ανθρώπους γύρω του, ακόμη κι όταν τίποτα στη δημόσια εικόνα τους δεν δείχνει ότι δυσκολεύονται
Με στοιχεία από PinkNews, Out
