Ο Τζέισον Κόνερ και ο Τζέφρι Νιούμαν είχαν περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής τους γεμίζοντας σακίδια για ανθρώπους που ζούσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Μέσα έβαζαν τρόφιμα, κάλτσες, είδη υγιεινής, φακούς, σημειωματάρια, μπαταρίες, μικρά αντικείμενα που δεν λύνουν την αστεγία, αλλά μπορούν να θυμίσουν σε κάποιον ότι δεν είναι αόρατος.
Οι δύο άντρες, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά της αλληλεγγύης, πέθαναν με διαφορά τεσσάρων ημερών. Ο Κόνερ, 48 ετών, πέθανε στις 28 Ιουνίου από καρδιακή προσβολή στο σπίτι τους στο Μανχάταν. Ο Νιούμαν, 58 ετών, πέθανε στις 2 Ιουλίου, με την αιτία και τον τόπο θανάτου του να μην έχουν δημοσιοποιηθεί.
Μαζί είχαν δημιουργήσει το Backpacks for the Streets, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2018 στους δρόμους του Μανχάταν και, μέχρι τον θάνατό τους, είχε μοιράσει περισσότερα από 180.000 σακίδια με είδη πρώτης ανάγκης σε άστεγους ανθρώπους. Γύρω τους είχε σχηματιστεί μια ομάδα περίπου 40 εθελοντών, που βοηθούσαν στη συγκέντρωση, τη συσκευασία και τη διανομή των σακιδίων σε διάφορα σημεία της πόλης.
Για τον Κόνερ, η αστεγία δεν ήταν μια αφηρημένη κοινωνική υπόθεση. Την είχε ζήσει ο ίδιος για δύο χρόνια, μαζί με σεξουαλική κακοποίηση και εθισμό στα ναρκωτικά. Μιλώντας το 2020, στην αρχή της πανδημίας, έλεγε ότι οι άστεγοι άνθρωποι αισθάνονται ήδη αόρατοι και ότι η Covid έκανε αυτή την αορατότητα ακόμη πιο βίαιη. Το σακίδιο, για εκείνον, δεν ήταν φιλανθρωπικό «δωράκι». Ήταν μια μικρή πράξη αναγνώρισης.
Ο ίδιος έλεγε ότι αυτά τα σακίδια δεν θα λύσουν την αστεγία, αλλά μπορούν να δώσουν σε κάποιον την αρχή μιας ελπίδας. Ο Νιούμαν συμφωνούσε ότι η δουλειά τους δεν ήταν πρόχειρη ή συμβολική. Δεν έφτιαχναν, όπως έλεγε, μικρές σακούλες με πράγματα, αλλά προσπαθούσαν να σκεφτούν σοβαρά τι χρειάζονται περισσότερο οι άνθρωποι στον δρόμο.
Τα σακίδια περιείχαν από φαγητό και μάλλινες κάλτσες μέχρι μαντηλάκια σώματος, είδη υγιεινής, φακούς με μπαταρίες, φορτιστές με ηλιακή ενέργεια, στιλό και σημειωματάρια. Στη συνέχεια φορτώνονταν σε βαν και μοιράζονταν σε ανθρώπους που συχνά δεν είχαν μόνο ανάγκη από αντικείμενα, αλλά και από κάποιον που θα τους πλησίαζε χωρίς φόβο ή περιφρόνηση.
Το ζευγάρι εκπαίδευε τους εθελοντές του όχι μόνο στο τι να μοιράζουν, αλλά και στο πώς να μιλούν με ανθρώπους που μπορεί να βρίσκονται σε μοναξιά, πόνο ή σωματική και ψυχική εξάντληση. Η Κριστίνα Καστάνοβα, εθελόντρια της οργάνωσης, είπε ότι ο Κόνερ και ο Νιούμαν της έμαθαν πώς να είναι καλύτερος άνθρωπος και πώς να επικοινωνεί με ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από την ίδια.
Οι δυο τους είχαν γνωριστεί το 2004 και έλεγαν ότι η εθελοντική τους δουλειά τούς είχε φέρει ακόμη πιο κοντά. Οι άνθρωποι που έμειναν πίσω στην οργάνωση συζητούν τώρα πώς θα συνεχίσουν το έργο τους, ενώ ταυτόχρονα πενθούν δύο ανθρώπους που ήταν, για πολλούς, ο πυρήνας της κοινότητας που είχαν χτίσει.
Ο Κόνερ είχε σπουδάσει μαγειρική, είχε εργαστεί σε εστιατόρια και είχε έναν γιο και μία κόρη. Ο Νιούμαν ήταν ο ιδρυτικός πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΛΟΑΤΚΙ+ περιοδικού Out. Μιλούσε δημόσια για τη διάγνωσή του με HIV, για την ανάρρωση, την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων και την πρόληψη της αυτοκτονίας, ιδιαίτερα ανάμεσα σε ΛΟΑΤΚΙ+ νέους.
Ο αδελφός του Νιούμαν, Γκλεν, είπε ότι ο Τζέισον ήταν ο έρωτας της ζωής του Τζέφρι και ο σύντροφός του με κάθε έννοια της λέξης. Είχαν χτίσει τη ζωή τους μαζί, είχαν κοινό σκοπό και είχαν αφιερωθεί στην υπηρεσία των άλλων, είτε μέσα από τη μη κερδοσκοπική τους οργάνωση είτε απλώς μέσα στην καθημερινότητά τους. Ο καλύτερος φίλος του Κόνερ, Μάικλ Γκρέι, περιέγραψε την αγάπη τους ως κάτι που μπορούσε κανείς να αισθανθεί ακόμη κι απ’ έξω. Ήταν, είπε, σύντροφοι στη ζωή, στον σκοπό και στη δουλειά στην οποία έδωσαν την καρδιά τους.
Η ιστορία τους έχει ένα σχεδόν κινηματογραφικό, αλλά βαθιά πραγματικό τέλος: δύο άνθρωποι που σπάνια αποχωρίζονταν ο ένας τον άλλον, που έφτιαξαν μια κοινή ζωή γύρω από την αξιοπρέπεια των πιο αόρατων ανθρώπων της πόλης, έφυγαν μέσα σε λίγες ημέρες.
Πίσω τους μένουν οι εθελοντές, οι οικογένειες, οι φίλοι τους και μια οργάνωση που θα πρέπει τώρα να συνεχίσει χωρίς τους δύο ανθρώπους που της έδωσαν μορφή.
Αν υπάρχει κάτι που κάνει το Backpacks for the Streets μεγαλύτερο από τους αριθμούς του, δεν είναι μόνο τα 180.000 σακίδια. Είναι η ιδέα ότι η αλληλεγγύη δεν αρχίζει πάντα από μια μεγάλη πολιτική λύση.
Μερικές φορές αρχίζει από το να πλησιάσεις έναν άνθρωπο στον δρόμο, να του δώσεις κάτι που χρειάζεται και να του δείξεις, έστω για λίγα λεπτά, ότι η ζωή του μετράει.
με στοιχεία από Out, ΝΥΤ
