Γυναίκες αιτούσες άσυλο στη Βρετανία καταγγέλλουν βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις από Βρετανούς άνδρες, αλλά πολλές δηλώνουν ότι φοβούνται υπερβολικά για να προχωρήσουν σε ποινικές διώξεις.
Οι φωνές τους σπάνια ακούγονται, αλλά ορισμένες μίλησαν στον Guardian σε μια περίοδο που η ακροδεξιά εντείνει τα στερεότυπα σχετικά με τον ενδημικό βιασμό Βρετανίδων από άνδρες αιτούντες άσυλο «σε ηλικία μάχης».
Γυναίκες αιτούσες άσυλο καταγγέλλουν σεξουαλική κακοποίηση από Βρετανούς
Μια γυναίκα, η οποία πέρασε δύο χρόνια σε ξενοδοχείο φιλοξενίας προσφύγων αφού διέφυγε από θρησκευτικές διώξεις και ενδοοικογενειακή βία, δήλωσε ότι υπέστη επανειλημμένα λεκτική και σωματική παρενόχληση από έναν υπάλληλο του ξενοδοχείου όπου φιλοξενούνταν. Μεταξύ άλλων, την άγγιζε χωρίς τη συγκατάθεσή της και της κρατούσε τα χέρια όταν της παρέδιδε έγγραφα. Μετά από λίγο καιρό, άρχισε να επισκέπτεται τακτικά το δωμάτιό της, ζητώντας της να βγουν για ποτό ή ραντεβού. Πήρε τον αριθμό της από τη βάση δεδομένων του ξενοδοχείου και άρχισε να της στέλνει επανειλημμένα μηνύματα από το προσωπικό του τηλέφωνο ζητώντας της να κάνουν σεξ. Τότε τον κατήγγειλε στο προσωπικό του ξενοδοχείου και μεταφέρθηκε σε άλλο ξενοδοχείο.
«Ήταν φρικτό», είπε. «Μου είπε ότι ήθελε να κάνει σεξ μαζί μου».
Σε μια άλλη περίπτωση, μια γυναίκα που είχε μόλις φτάσει στη Βρετανία από το Ιράν και είχε φιλοξενηθεί σε ξενοδοχείο κοντά στο Χίθροου από το υπουργείο Εσωτερικών, δήλωσε ότι βιάστηκε από έναν φύλακα στο ξενοδοχείο της.
«Ήταν πολύ τρομακτικό. Δεν ήξερα τι να κάνω. Ανέφερα την επίθεση στο προσωπικό του ξενοδοχείου και με ρώτησαν αν ήθελα να δώσω κατάθεση στην αστυνομία. Δεν ήξερα αν η αστυνομία εδώ θα ήταν όπως η αστυνομία στο Ιράν, οπότε φοβόμουν πάρα πολύ να κάνω οτιδήποτε».
«Ανησυχούσα επίσης ότι, αν ανέφερα τον βιασμό, θα αυξάνονταν οι πιθανότητες να απορριφθεί η αίτηση ασύλου μου».
Μεταφέρθηκε σε άλλο ξενοδοχείο αμέσως μετά την αναφορά του βιασμού και δεν γνωρίζει τι απέγινε ο δράστης.
Σε μια τρίτη περίπτωση, μια queer γυναίκα αιτούσα άσυλο από την Ουγκάντα, της οποίας η αίτηση ασύλου βασιζόταν στον φόβο φυλάκισης ή θανάτου στη χώρα καταγωγής της σε περίπτωση που αποκαλυπτόταν ο σεξουαλικός της προσανατολισμός, δεν κατάφερε να βρει δικηγόρο νομικής αρωγής για να την εκπροσωπήσει.
«Κατάφερα να βρω έναν ιδιωτικό δικηγόρο ειδικευμένο σε θέματα μετανάστευσης, αλλά δεν είχα χρήματα να τον πληρώσω, οπότε με ανάγκασε να κάνω σεξ μαζί του ως μορφή πληρωμής, παρόλο που γνώριζε την υπόθεση του αιτήματός μου για άσυλο», είπε. «Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω αυτό».
Και στις τρεις γυναίκες χορηγήθηκε αργότερα το καθεστώς του πρόσφυγα. Είναι πιθανό τα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού αιτούντων άσυλο να μην αναφέρονται επαρκώς στους αναδόχους στέγασης του υπουργείου Εσωτερικών.
Ανεπαρκή μέτρα προστασίας στους χώρους φιλοξενίας αιτούντων άσυλο
Στο πλαίσιο έρευνας της ειδικής επιτροπής εσωτερικών υποθέσεων σχετικά με τους χώρους φιλοξενίας αιτούντων άσυλο, κατατέθηκαν μαρτυρίες για ανεπαρκή μέτρα προστασίας στους χώρους αυτούς. Ο Βρετανικός Ερυθρός Σταυρός ανέφερε στην επιτροπή ότι αυτή η έλλειψη προστασίας είχε επιβαρύνει «εξαιρετικά» τις ομάδες υποστήριξης προσφύγων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Παρέθεσαν παραδείγματα, μεταξύ των οποίων το περιστατικό ενός υπαλλήλου ξενοδοχείου που προσπάθησε να χρησιμοποιήσει μια κάρτα-κλειδί για να μπει στο δωμάτιο μιας γυναίκας αργά το βράδυ, ενώ αυτή έκανε μπάνιο. Αναφέρθηκαν επίσης σε μια «διαδεδομένη κουλτούρα σεξουαλικής παρενόχλησης» σε ένα ξενοδοχείο, συμπεριλαμβανομένων περιστατικών σεξουαλικής επίθεσης.
Μια εκπρόσωπος της οργάνωσης «Women for Refugee Women», η οποία υποστηρίζει γυναίκες στο σύστημα ασύλου, δήλωσε: «Η χρήση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών ως όπλου από ακροδεξιές ομάδες δεν συμβάλλει καθόλου στη βελτίωση της ασφάλειας των γυναικών. Παραποιεί την πραγματικότητα της κακοποίησης, δημιουργεί εμπόδια στην παροχή υποστήριξης και δικαιοσύνης για τις επιζώσες και επιτρέπει στους δράστες να κρύβονται πίσω από ρατσιστικά στερεότυπα αντί να λογοδοτούν».
«Η χρήση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών για να δαιμονοποιηθούν οι άνθρωποι που αναζητούν ασφάλεια εδώ αποτελεί επικίνδυνη παραπλάνηση. Αυτή η βία είναι ένα συστημικό πρόβλημα, που δεν περιορίζεται σε καμία εθνικότητα ή μεταναστευτικό καθεστώς, και πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως ως τέτοιο».
Η Κιάρα Μπέργκμαν, διευθύνουσα σύμβουλος της Rape Crisis England & Wales, δήλωσε: «Εξακολουθούμε να ανησυχούμε σοβαρά για την έλλειψη κατάλληλων μέτρων προστασίας που θα προφυλάσσουν τις γυναίκες που ζητούν άσυλο στη Βρετανία από τη σεξουαλική βία, την κακοποίηση και την εκμετάλλευση».
«Αυτή η ομάδα γυναικών και κοριτσιών είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση. Πολλές από αυτές διαθέτουν περιορισμένες ή καθόλου πληροφορίες σχετικά με τα δικαιώματά τους, πόσο μάλλον ουσιαστικούς τρόπους για να τα διεκδικήσουν».
«Η κυβέρνησή μας έχει δεσμευτεί να μειώσει κατά το ήμισυ τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών μέσα σε μια δεκαετία. Είναι ζωτικής σημασίας αυτό να περιλαμβάνει και όσες ζητούν άσυλο και διαμένουν στους χώρους φιλοξενίας αιτούντων άσυλο».
Πηγές του υπουργείου Εσωτερικών ανέφεραν ότι υπάρχουν δημοσιευμένες οδηγίες σχετικά με ζητήματα αυτού του είδους στους χώρους στέγασης του υπουργείου Εσωτερικών, γνωστές ως «δήλωση απαιτήσεων για τη στέγαση και την υποστήριξη των αιτούντων άσυλο». Οι οδηγίες αναφέρουν: «Αυτό συνήθως περιλαμβάνει την αξιολόγηση τυχόν άμεσου κινδύνου για το φερόμενο ως θύμα και για άλλους, τη μελέτη των υπηρεσιών υποστήριξης που ενδέχεται να απαιτηθούν, καθώς και τον προσδιορισμό του εάν είναι απαραίτητα προστατευτικά μέτρα».
Δημοσίευμα του Guardian
