Ένα τραυματισμένο δελφίνι που εντοπίστηκε να κολυμπά πολλά ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές έρχεται να επιβεβαιώσει μια πραγματικότητα που δεν περιορίζεται πλέον στις παραλίες και τους κόλπους.
Η βαθιά ουλή που φέρει στο σώμα του από πλαστικό απόρριμμα αποτελεί μια ακόμη υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα αφήνει πλέον το αποτύπωμά της παντού.
Οι φωτογραφίες με το τραυματισμένο δελφίνι: «Eπέζησε, όμως δεν είναι όλα τα ζώα εξίσου τυχερά»
Με φωτογραφίες από το τραυματισμένο δελφίνι, το Ινστιτούτο «Αρχιπέλαγος» γράφει στην ανάρτησή του:
«Ακόμη και στο ανοιχτό πέλαγος, πολλά μίλια μακριά από τις ακτές, το βαρύ αποτύπωμα της ανθρώπινης δραστηριότητας είναι πλέον ορατό παντού - ακόμη και πάνω και μέσα στα σώματα των δελφινιών και αμέτρητων άλλων θαλάσσιων ειδών. Η βαθιά ουλή στο σώμα αυτού του δελφινιού μαρτυρά μια επώδυνη ιστορία. Είναι το χαρακτηριστικό σημάδι που αφήνει ένα πλαστικό απόρριμμα όταν τυλίγεται σφιχτά γύρω από το σώμα ενός ζώου. Καθώς το ζώο μεγαλώνει ή παλεύει να απελευθερωθεί, το πλαστικό εισχωρεί όλο και βαθύτερα στη σάρκα του».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως αναφέρει το Ινστιτούτο, «το πλαστικό τελικά αποκολλήθηκε και το δελφίνι επέζησε. Όμως δεν είναι όλα τα ζώα εξίσου τυχερά. Αμέτρητα θαλάσσια ζώα δεν καταφέρνουν να απελευθερωθούν εγκαίρως: τραυματίζονται σοβαρά, χάνουν μέλη του σώματός τους, ασφυκτιούν ή πεθαίνουν αργά και μαρτυρικά».
«Οι θάλασσές μας κατακλύζονται από πλαστικά απορρίμματα κάθε είδους - το αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης πλαστικών προϊόντων στην καθημερινότητά μας. Παγιδεύουν και θανατώνουν τη θαλάσσια ζωή, διασπώνται σε μικροπλαστικά και εισέρχονται στα θαλάσσια οικοσυστήματα, στην τροφική αλυσίδα και, τελικά, στο ίδιο μας το σώμα. Τα πλαστικά που πετάμε δεν εξαφανίζονται· απλώς απομακρύνονται από το οπτικό μας πεδίο και συνεχίζουν να προκαλούν καταστροφή για δεκαετίες.
Οι θάλασσες που επί χιλιάδες χρόνια ένωναν ανθρώπους και πολιτισμούς, στις μέρες μας ανταλλάσσουν μεταξύ τους σκουπίδια, πλαστικά και τις καταστροφικές συνέπειες της ανθρώπινης αδιαφορίας», τονίζει.
Το μήνυμα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: «Αυτή η ουλή δεν είναι μόνο το τραύμα ενός δελφινιού. Είναι το ανεξίτηλο σημάδι που οι γενιές μας αφήνουν καθημερινά στις θάλασσές μας. Είναι η βαριά κληρονομιά που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές».
