Μπορεί μια κοινωνία να καταργήσει τα σύνορα των πολλαπλών ταυτοτήτων; Πόσο κοντά σ’ αυτό είναι η Ελλάδα και πόσο πρέπει να προσπαθήσει ένας «διαφορετικός» άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός; Αυτά τα ερωτήματα τέθηκαν, μεταξύ άλλων, σε πάνελ με θέμα «Κοινωνίες χωρίς σύνορα: Μετανάστευση, ταυτότητα και cultural intelligence», στο πλαίσιο του The Upfront Initiative των LiFO και Tsomokos που πραγματοποιήθηκε για 5η χρονιά στο Ωδείο Αθηνών.
Ο σκηνοθέτης Mάριο Μπανούσι αναφέρθηκε στις διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές που τον χαρακτηρίζουν. «Έχω νιώσει ξένος πιο μικρός στο σχολείο», παραδέχθηκε, αν και σήμερα ο ίδιος δηλώνει ότι ζει σε μια φούσκα, καθώς η παρέα και ο περίγυρος του δεν τον αφήνουν να νιώσει ξένος. Παράλληλα, εξέφρασε ένα παράπονο, καθώς ανέφερε ότι «δεν αντέχω να ακούω από ανθρώπους που δεν βιώνουν τον ρατσισμό, να λένε με ευκολία ότι δεν υπάρχει πια ρατσισμός. Όταν το ακούω αυτό, στεναχωριέμαι. Υπάρχει ακόμη ρατσισμός, απλά μπορεί να μην τον βλέπεις, να μην γυρνάς το κεφάλι σου εκεί. Υπάρχει κανονικότατα γύρω μας. Μπορεί να ζω σε μια φούσκα, αλλά όταν βγαίνω έξω από αυτήν, νιώθω τον ρατσισμό».
Η Φωτεινή Παντζιά, Wine Professional, Hospitality Entrepreneur, Speaker on Diversity & Inclusion, υποστήριξε ότι «μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που προσπαθούν από μικρούς να μας βάλουν σε κουτάκια. Εγώ από νωρίς κατάλαβα ότι δεν μπαίνω σ’ αυτά τα κουτάκια». Όπως επεσήμανε με νόημα, «γεννήθηκα 1.60, ερωτεύομαι γυναίκες και πάντα ήθελα να υιοθετήσω παιδιά». Σ’ αυτό το πλαίσιο, ξεκαθάρισε ότι «δεν είμαστε μια ανοικτή κοινωνία», εκφράζοντας την επιθυμία τα πράγματα σταδιακά να γίνουν πιο εύκολα. «Πάντα ζητάμε τα περισσότερα από αυτόν που δεν είναι από την Ελλάδα και όχι από την κοινωνία».
Από την πλευρά της, η κομμώτρια Ειρήνη Ουκπέμπορ, δήλωσε υπερήφανη που είναι και Νιγηριανή και Ελληνίδα. «Ποτέ δεν ένιωσα ότι έπρεπε να επιλέξω ή την Νιγηρία ή την Ελλάδα. Όταν με έβλεπαν, εμφανισιακά με θεωρούσαν ξένη, αλλά όταν μιλούσα τη γλώσσα, μου έλεγαν “α είσαι Ελληνίδα”», ανέφερε μεταξύ άλλων. «Αλλά και στη Νιγηρία όταν πηγαίνω, με ρωτούν από πού είμαι, γιατί δεν έχω την προφορά. Είμαι ένα mix. Μου άρεσε που είμαι από δύο πολιτισμούς», πρόσθεσε.
Τέλος, ο μάγειρας Μαμαντού Ντιάλο αναφέρθηκε στην ανάγκη «ο φόβος να εξαφανιστεί και να κάνει χώρο στη ζωή». Μιλώντας για την προσωπική του εμπειρία, δήλωσε: «όταν ήρθα στην Ελλάδα, ήταν πάρα πολύ δύσκολα λόγω πολλών πραγμάτων. «Προσπάθησα να κάνω όσα περισσότερα μπορώ για να είμαι “εδώ”». Σ’ αυτή τη διαδρομή, όπως θυμήθηκε, συνάντησε τους καλύτερους ανθρώπους, κάνοντας ειδική αναφορά στους δασκάλους και τους σεφ που είχε κατά τη διάρκεια των μαθημάτων μαγειρικής. «Έχω την ελπίδα μια μέρα τα παιδιά που ήρθαν εδώ ή που θα έρθουν στο μέλλον, να ξυπνήσουν μια μέρα και να νιώσουν σαν το σπίτι τους» κατέληξε.
Τη συζήτηση συντόνισε ο παρουσιαστής και social media expert, Άλεξ Κάβδας.
