Στο Παρίσι, το καμπαρέ δεν ήταν ποτέ μόνο θέαμα. Για πολλές τρανς γυναίκες υπήρξε σκηνή, καταφύγιο, εργασία, φαντασίωση και ένας από τους λίγους χώρους όπου μπορούσαν να υπάρξουν δημόσια πριν ο κόσμος μάθει να τις ονομάζει σωστά.
Αυτή την ιστορία θέλησε να τιμήσει το Sasha Colby’s Dolls Folies, μια βραδιά στο θρυλικό Folies Bergère με αμιγώς τρανς, διαγενεακό σχήμα καλλιτεχνών από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η βραδιά στήθηκε από την Allanah Starr, που εδώ και χρόνια ονειρευόταν ένα show αφιερωμένο στην ιστορία των τρανς γυναικών στο καμπαρέ και στη γέννηση της σύγχρονης τρανς κοινότητας στο Παρίσι.
Το σημείο αναφοράς ήταν το Le Carrousel, ο ιστορικός χώρος που από τη δεκαετία του ’50 έγινε διεθνής φάρος για την underground queer σκηνή.
Εκεί, σε μια εποχή όπου η μετάβαση γινόταν με ελάχιστη πληροφόρηση, χωρίς θεσμική στήριξη και συχνά μέσα στην παρανομία, τρανς γυναίκες ανέβηκαν στη σκηνή και έφτιαξαν μια δημόσια γλώσσα επιβίωσης, επιθυμίας και λάμψης.
Στο Folies Bergère, αυτή η γενεαλογία επέστρεψε με νέα πρόσωπα και παλιές μνήμες. Στη σκηνή βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Sasha Colby, Amanda Lepore, Gigi Goode, Lewis G. Burton, Moon, Giselle Palmer, Angèle Micaux, Ines, Fétiche, India Brooks, Aela Chanel, Bambi, Lou Trotignon, Mona La Doll, La Briochée, Sam Buttery και Galia.
Η βραδιά δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική. Συγκέντρωσε χρήματα για τη Maison d’Allanah, που προσφέρει στέγη και υποστήριξη σε LGBTQ+ ανθρώπους που βιώνουν αστεγία, για τη STOP Homophobie, μία από τις βασικές LGBTQ+ οργανώσεις υπεράσπισης δικαιωμάτων στη Γαλλία, και για τη Chems Pause, που δραστηριοποιείται απέναντι στην κρίση του chemsex.
Το οπτικό βάρος της βραδιάς ανέλαβαν οι Matières Fécales, το σχεδιαστικό δίδυμο των Hannah Rose Dalton και Steven Raj Bhaskaran. Οι καλλιτέχνες ντύθηκαν με γλυπτικές, αιχμηρές δημιουργίες τους, ενώ ο Steven Raj τους φωτογράφισε σε μια σειρά από πορτρέτα που μοιάζουν λιγότερο με απλό backstage και περισσότερο με ζωντανό αρχείο τρανς λάμψης.
Οι Matières Fécales έχουν ήδη περάσει από τα σκαλιά του Met και έχουν φορεθεί από πρόσωπα όπως η Lady Gaga, η Sarah Paulson και η Zendaya. Όμως εδώ η μόδα τους λειτουργεί διαφορετικά. Δεν είναι απλώς εντυπωσιακό ένδυμα. Είναι πανοπλία, μεταμόρφωση, σώμα που αρνείται την ομοιομορφία της «ασφαλούς» πολυτέλειας.
Η Amanda Lepore περιέγραψε το look της ως ένωση τριών αγαπημένων της πραγμάτων: έντονο κόκκινο, διάφανο εφαρμοστό ύφασμα και μακριά γάντια όπερας. Για την ίδια, η συμμετοχή είχε ιδιαίτερο βάρος ακριβώς επειδή η βραδιά τιμούσε τις θρυλικές performers του Le Carrousel και την ιστορία των τρανς γυναικών στην ψυχαγωγία.
Η Sasha Colby εμφανίστηκε με ροζ trench-gown των Matières Fécales, πριν αλλάξει σε αρχειακό κοστούμι του Lido de Paris από τη δεκαετία του ’80, εκπληρώνοντας, όπως είπε, τα «showgirl όνειρά» της. Η εμφάνισή της συνδύασε τη χαβανέζικη κληρονομιά της με hula και μια εικόνα πανίσχυρης, σεξουαλικής θεότητας πάνω στη σκηνή.
Η Gigi Goode περιέγραψε το δικό της look σαν «Barbie που το έσκασε από cotillion και ανέβηκε στο πίσω μέρος μιας τεράστιας μηχανής», ενώ η εμφάνισή της βασίστηκε σε ένα ανάποδο striptease, που κατέληγε σε υπερβολικό φόρεμα φτιαγμένο από ρούχα «κλεμμένα» από τους χορευτές της.
Ο Lewis G. Burton, καλλιτέχνης, DJ, ακτιβιστής και συνιδρυτής του London Trans+ Pride, μίλησε για το δικό τους look ως plus-size couture που είχε δημιουργηθεί ζωντανά γύρω από το σώμα τους στην πασαρέλα των Matières Fécales. Για εκείνους, η βραδιά ήταν «ένα ζωντανό αρχείο τρανς αριστείας».
Η Giselle Palmer, η μόνη μαύρη τρανς performer του σχήματος, μίλησε για το συναισθηματικό βάρος της παρουσίας της στη σκηνή: εκπροσωπώντας τον εαυτό της, τις Black dolls, την τρανς κοινότητα και το ballroom, μέσα σε έναν χώρο με τόσο μεγάλο συμβολικό φορτίο.
Αυτό είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο της βραδιάς. Το Sasha Colby’s Dolls Folies δεν αντιμετώπισε την τρανς παρουσία ως σύγχρονη μόδα ή ως θεματική Pride χειρονομία. Την τοποθέτησε μέσα σε μια παλιά γραμμή επιβίωσης, από το Le Carrousel και το καμπαρέ μέχρι το ballroom, το drag, τη μόδα, την ποπ σκηνή και τη σημερινή τρανς διεκδίκηση.
Σε μια εποχή όπου τα τρανς δικαιώματα δέχονται επιθέσεις διεθνώς, το να ανέβει ένα τέτοιο σχήμα στη σκηνή του Folies Bergère δεν είναι απλώς αισθητική νίκη. Είναι πράξη μνήμης. Είναι υπενθύμιση ότι οι τρανς γυναίκες και οι τρανς καλλιτέχνες δεν ήρθαν τώρα στην κουλτούρα για να γίνουν trend. Ήταν πάντα εκεί: στη σκηνή, στο καμαρίνι, στο φως, στο περιθώριο, στην επιβίωση, στην υπερβολή, στην ομορφιά.
Και ίσως γι’ αυτό η φράση που κλείνει καλύτερα τη βραδιά είναι η πιο απλή: «Vive les trans».
με στοιχεία από Vogue
