Ο θεσμός του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» επιστρέφει το καλοκαίρι του 2026 για έβδομη χρονιά, παρουσιάζοντας το πιο πλούσιο και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμά του έως σήμερα.
Αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτιστικού χάρτη της χώρας και ζωντανό σημείο συνάντησης της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη σύγχρονη δημιουργία, ο θεσμός ενισχύεται φέτος ουσιαστικά, με τον αριθμό των παραγωγών να αυξάνεται από 70 σε 95 και περισσότερους από 900 καλλιτέχνες να συμμετέχουν στο πρόγραμμα, διευρύνοντας παράλληλα τη συμμετοχή τοπικών κοινωνιών. Από την 1η Ιουλίου και για δύο μήνες έως και τις 31 Αυγούστου 2026, εμβληματικοί αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και μουσεία σε όλη την Ελλάδα ζωντανεύουν μέσα από πρωτότυπα έργα παραστατικών τεχνών, προσφέροντας στο κοινό μια ξεχωριστή πολιτιστική εμπειρία. Όλες οι εκδηλώσεις του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026» προσφέρονται δωρεάν από το ΥΠΠΟ.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 95 νέες παραγωγές – μουσικής (23), θεάτρου (34), παραστάσεων / δράσεων για παιδιά και εφήβους (13), χορού (14), εικαστικών / περφόρμανς (8) και μουσικού θεάτρου (3). Οι παραγωγές θα παρουσιαστούν, για δύο παραστάσεις η καθεμία, σε 94 αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε 12 περιφέρειες της Ελλάδας, εκτός Αττικής, αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα κάθε τόπου και ενισχύοντας την πολιτιστική αποκέντρωση. Συνολικά 190 εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε χώρους που εκτείνονται από αρχαία θέατρα, ρωμαϊκά ωδεία, βυζαντινά μνημεία και μουσεία έως κάστρα, τζαμιά, αρχοντικά και ιερές μονές.
Με το μοναδικό προνόμιο υλοποίησής του σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την Ελλάδα, το πρόγραμμα εμπλουτίζεται φέτος με 19 νέους χώρους, διευρύνοντας περαιτέρω τον χάρτη του θεσμού. Μέσα από την ένταξη νέων αρχαιολογικών χώρων, μνημείων και μουσείων, το πρόγραμμα ενισχύει την παρουσία του σε ολόκληρη την επικράτεια, αναδεικνύοντας τόπους ιδιαίτερης ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας ως πεδία σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας και πολιτιστικού διαλόγου.
Η θεματολογία του φετινού προγράμματος έχει ως σημείο εκκίνησης τον στίχο από τον Δύσκολο του Μενάνδρου «Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ» (Πόσο ωραίος –ώριμος– είναι ο άνθρωπος όταν πραγματικά είναι άνθρωπος). Ο θεσμός προσκάλεσε δημιουργούς και καλλιτεχνικές ομάδες να αναμετρηθούν με το διαχρονικό ερώτημα του ανθρώπου και την ανάγκη επιστροφής στον άνθρωπο ως μέτρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας στη σύγχρονη εποχή και να δημιουργήσουν πρωτότυπα έργα ζωντανών παραστατικών τεχνών, αλλά και υβριδικών μορφών καλλιτεχνικής έκφρασης σε διάλογο με το συγκεκριμένο θεματικό πεδίο.
Στην εποχή που ο ανθρωπισμός και ο μετανθρωπισμός, το ζωντανό θέαμα και η ψηφιακή συνθήκη συνυπάρχουν και αναμετρώνται, η επιστροφή στον άνθρωπο ως μέτρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας αποτελεί μια απαραίτητη χειρονομία. Το πλαίσιο του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός», που βασίζεται στον διάλογο του σύγχρονου πολιτισμού με το πολιτιστικό απόθεμα εμβληματικών αρχαιολογικών χώρων, αποτελεί ένα ιδεώδες πλαίσιο για τη δημιουργία έργων που διερευνούν το ευρύ πεδίο διερώτησης που ανοίγει το απόφθεγμα του Μενάνδρου.
Οι προτάσεις του προγράμματος 2026 επιλέχθηκαν από την ειδική επιτροπή αξιολόγησης του Υπουργείου Πολιτισμού, μετά από ανοιχτή πρόσκληση, μέσω της ηλεκτρονικής πύλης του ΥΠΠΟ στο drasis.culture.gr, και προσανατολίζονται, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του θεσμού, προς καινοτόμες και υβριδικές φόρμες που γεννιούνται από το διαλεκτικό συνταίριασμα περισσότερων μορφών τέχνης ανά εκδήλωση. Oι παραγωγές αναπτύχθηκαν από προτάσεις πρωτότυπης δημιουργίας που κατέθεσαν οι καλλιτεχνικές ομάδες. Η επιτροπή αξιολόγησης των προτάσεων, σε συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΠΟ, επέλεξε τους αρχαιολογικούς χώρους παρουσίασης των παραγωγών σε συνολικά 12 περιφέρειες της Ελλάδας.
Δείτε παρακάτω αναλυτικά το πρόγραμμα:
1.
Μουσική
Αντίφωνα
9-10 Ιουλίου
Ιερά Μονή Ουρσουλινών Τήνου
Σύλληψη, σχεδιασμός: Στέλιος Παπαναστάσης
Κρητική λύρα, λαούτο: Λευτέρης Ανδριώτης
Βιόλα ντα γκάμπα: Ανδρέας Λινός
Βιολοντσέλο, βυζαντινή βιέλα: Γιώργος Ταμιωλάκης
Βιέλα, μπαρόκ βιόλα: Στέλιος Παπαναστάσης
Κανονάκι, λάφτα ή ψαλτήριον: Σπύρος Χάλαρης
Επιμέλεια εικαστικής εγκατάστασης, υλοποίηση: Ελίνα (Ευαγγελία) Νιάρχου
Εθνογραφική έρευνα, εργαστήριο ψωμιού: Ντάβιντ Τζόκιτς
ΑΜΚΕ: ΤΕΧΝΗ-ΨΥΧΗ
Το έργο Αντίφωνα συνθέτει μια πολυδιάστατη εμπειρία μουσικής, μνήμης και εικαστικής δημιουργίας με επίκεντρο τη Μονή Ουρσουλινών των Λουτρών Τήνου και τη γυναικεία παρουσία που σημάδεψε την ιστορία της.
Το μουσικό πρόγραμμα, εμπνευσμένο από το τάγμα των Ουρσουλινών, περιλαμβάνει έργα των Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν και Γκιγιώμ ντε Μασώ, ερμηνευμένα από πέντε μουσικούς με έγχορδα όργανα εποχής, δημιουργώντας μια ηχητική γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Παράλληλα, η εικαστική εγκατάσταση με πενήντα λευκά νυχτικά, τυπωμένα με κυανοτυπίες από φωτογραφικό και δημοσιευμένο υλικό της Μονής, αναδεικνύει τις αθέατες ιστορίες των γυναικών που έζησαν, εργάστηκαν και μαθήτευσαν στον χώρο. Μέσα από εικόνες, ήχους και συμβολισμούς, το έργο φωτίζει την άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Τήνου και μετατρέπει τη μνήμη σε βιωματική εμπειρία.
Η δράση ολοκληρώνεται με την προσφορά αρτοσκευασμάτων εμπνευσμένων από παλιές συνταγές της Μονής και τοπικές παραδόσεις του νησιού.
2.
Μουσική
Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος
15-16 Ιουλίου 2026
Ρωμαϊκή Αγορά Δελφών
Πρωτότυπο κείμενο, σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Θανάσης Σαράντος
Ερμηνεία, αυτοβιογραφικά κείμενα, σκηνικά έργα: Άγγελος Παπαδημητρίου
Μουσικός επί σκηνής: Aλέξανδρος Αβδελιώδης
Συμμετέχει ο ηθοποιός Πάρης Σκαρτολιάς
Φωτισμοί, βιντεοπροβολές: Θανάσης Σαράντος
Μοντάζ βιντεοπροβολών-τρέιλερ: Στέφανος Κοσμίδης
Φωτογραφίες: Χρυσάνθη Σπανού
Βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός παραγωγής: Kωνσταντίνος Τσιάκος
ΑΜΚΕ: ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ
Ένας ιδιότυπος «δάσκαλος» της φωνής αλλά και της ζωής, ο Άγγελος Παπαδημητρίου, στήνει επί σκηνής ένα υβριδικό μουσικό και εικαστικό σύμπαν όπου τραγούδι, εικόνα, λόγος και σώμα συνυπάρχουν, αποκαλύπτοντας με χιούμορ και συγκίνηση την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παράσταση Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος είναι μια ζωντανή μουσική περφόρμανς με ισχυρή εικαστική ταυτότητα, όπου ο λόγος, η εικόνα, το σώμα και ο χώρος συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο καλλιτεχνικό συμβάν. Ο Παπαδημητρίου, ως βασικός περφόρμερ, τραγουδιστής και εικαστικός, ενεργεί στο κέντρο ενός μουσικού τοπίου όπου τραγουδά, κινείται και συνομιλεί με το εικαστικό του έργο και χαρίζει μια ξεχωριστή σκηνική εμπειρία.
3.
Ό,τι μένει ανθρώπινο
15-16 Ιουλίου 2026
Ελληνιστικό Θέατρο στο Δίον, Πιερία
Σκηνοθεσία, δραματουργία: Πηνελόπη Φλουρή
Ερμηνεία: Ναταλία Δραγούμη
Αφήγηση, επεξεργασία αρχείου: Φίλιππος Δραγούμης
Τραγούδι, αυτοσχεδιασμός, μουσική επιμέλεια: Φένια Χρήστου
Πιάνο, μουσική επιμέλεια: Masa Josilo
Live video: Πέτρος Κολοτούρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Μακούρινα
Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννης Σπανούδης - ΑΜΚΕ ΚΡΟΜΑ
Η μουσικοθεατρική περφόρμανς Ό,τι μένει ανθρώπινο αποτελεί ένα καλλιτεχνικό κράμα μουσικής, ποίησης και θεατρικής αφήγησης, με κεντρικό άξονα το μουσικό έργο και το προσωπικό αρχείο του μουσικολόγου, ερευνητή και δημιουργού Μάρκου Δραγούμη.
Για πρώτη φορά παρουσιάζονται συνθέσεις του για πιάνο και μελοποιήσεις ποιημάτων των Ανδρέα Εμπειρίκου και Νάνου Βαλαωρίτη, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη συνθετική του προσωπικότητα, τον εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα, τις ιμπρεσιονιστικές επιρροές, τις αναφορές στην παράδοση και την τροπική μουσική.
Το σπάνιο αυτό υλικό συναντά τις αφηγήσεις του Φίλιππου και της Ναταλίας Δραγούμη, μεταφέροντας επί σκηνής μνήμες, επιστολές και ημερολόγια από τον κόσμο του πατέρα τους, προσδίδοντας βιωματικό χαρακτήρα. Εμπνευσμένος από το ατόφιο και το ειλικρινές, πέρα από δεσμευτικά κοινωνικά και καλλιτεχνικά πλαίσια, ο Δραγούμης δίνει έναν απελευθερωτικό πυρήνα έμπνευσης για τη νέα δημιουργία. Η πιανίστα Masa Josilo και η ερμηνεύτρια-δημιουργός Φένια Χρήστου προσεγγίζουν το υλικό μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Πηνελόπης Φλουρή. Το έργο αναρωτιέται τι παραμένει ανθρώπινο σήμερα, μέσα από την τέχνη και τη συνάντηση.
4.
Μουσική
Μείνε άνθρωπος σε πείσμα των ανθρώπων
Καντάτα για ηθοποιό, τραγούδι και οργανικό σύνολο
17-18 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αβδήρων, Ξάνθη
Ιδέα-δραματουργία: Λένια Ζαφειροπούλου, Φανή Βοβώνη
Απαγγελία: Γιάννος Περλέγκας
Τραγούδι: Λένια Ζαφειροπούλου
Οργανικό σύνολο με όργανα εποχής: Δημήτρης Κούντουρας (μπαρόκ φλάουτο, φλάουτο με ράμφος), Φανή Βοβώνη (βιολί Ι), Ζωή Πουρή (βιολί ΙΙ), Άλκηστις Μισούλη (βιόλα), Δήμος Γκουνταρούλης (βιολοντσέλο)
ΑΜΚΕ: Ex Silentio
Μια μουσική παράσταση που παραφράζει το ρητό του Μενάνδρου «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος» ως «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν παραμένει άνθρωπος» ενώ γύρω του έχουν όλοι γίνει θηρία ή δαίμονες, και παρατηρεί πώς μέσα σε συνθήκες έσχατης βίας και κτηνωδίας το κουράγιο που απαιτεί μια χειρονομία αλληλεγγύης, στοργής ή αυταπάρνησης γίνεται νησίδα επιβίωσης.
Συνθέτει μια δραματουργία με αποσπάσματα από τα μυθιστορήματα Χωρίς πεπρωμένο του Ίμρε Κέρτες και Ο έβδομος σταυρός της Άννας Ζέγκερς, καθώς και από ποιήματα του Πάουλ Τσέλαν. Και παίζουμε τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ ως σύμβολο του μουσικού ανθρωπισμού, καθώς δημιουργεί μια μουσική που καλύπτει όλο το φάσμα των ανθρώπινων ψυχικών κινήσεων και υπενθυμίζει πάντα την τάση μας προς το υπερβατικό. Κρυμμένα μαργαριτάρια ανθρωπισμού μέσα στο ψύχος του μίσους από την πένα των συγγραφέων και με τον Μπαχ που δείχνει ταυτόχρονα και προς τη γη και προς τον ουρανό –και προς τον χορό και προς τη δέηση– θα φέρουν πιο κοντά στην ανθρώπινη χάρη όπως μπορεί να την εννοούσε ο Μένανδρος.
5.
Μουσική
Κοινή ανάσα
26-27 Ιουλίου 2026
Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας
Μουσική σύνθεση: Ορέστης Παπαϊωάννου
Σύνολο χάλκινων πνευστών: SymPnoia Ensemble
Παραγωγή: Beartive
Το έργο Κοινή ανάσα είναι μια σύγχρονη μουσικοαφηγηματική σύνθεση για δέκα χάλκινα πνευστά, κρουστά και αφηγητή, με πρωτότυπη μουσική του Ορέστη Παπαϊωάννου. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η έννοια της αναπνοής ως κοινού παρονομαστή της ανθρώπινης εμπειρίας: ζωή, λόγος, μνήμη και συλλογικότητα. Μέσα από διαδοχικές ενότητες, η παράσταση αναπτύσσει έναν διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη δημιουργία και την πολιτιστική κληρονομιά, ενσωματώνοντας διακριτικές αναφορές στο κλασικό ρεπερτόριο. Ο αφηγητής λειτουργεί ως συνδετικός ιστός, υφαίνοντας μια ποιητική ροή λόγου που ενεργοποιεί τη μουσική ως πράξη συλλογικής παρουσίας. Σχεδιασμένη για αρχαιολογικούς χώρους, η παράσταση αξιοποιεί τη φυσική ακουστική και τη συμβολική δύναμη του τόπου, προτείνοντας μια τελετουργική εμπειρία ακρόασης.
Η Κοινή ανάσα αναδεικνύει την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας του «ανθρώπινου» μέσα από τη συνύπαρξη και τον κοινό ρυθμό.
6.
Μουσική
Αγάπης ανάβαση
1-2 Αυγούστου 2026
Σπήλαιο Πετραλώνων, Χαλκιδική
Σκηνοθεσία, κείμενo, μουσικός επί σκηνής: Κική Κέρζελη
Πρωτότυπη μουσική: Σπύρος Καλλιβωκάς
Κείμενο: Νίκος Νικήτογλου
Κατασκευή, εμψύχωση κούκλας: Αρετή Αντωνάτου
Performance: Ρίνο Τζάνι
Video animation: Αλεξάνδρα Συμεωνίδου
Οργάνωση παραγωγής: Πόπη Συμεωνίδου
ΑΜKE: AFFEKT
Το σκηνικό ποίημα Αγάπης ανάβαση «φωτίζει» την εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης μέσα από το πρίσμα της αγάπης, της αγάπης της ακατάλυτης, που δεν ορίζεται ως συναίσθημα, αλλά ως οντολογική κατάσταση. Μια διαδρομή παλινδρόμησης, στην οποία ο άνθρωπος δεν εξελίσσεται γραμμικά αλλά επιστρέφει διαρκώς στις απαρχές του, κατρακυλά, επανέρχεται και ξαναδοκιμάζει την άνοδο. Το απολιθωμένο ανθρώπινο κρανίο στο σπήλαιο των Πετραλώνων λειτουργεί ως ποιητική αφορμή και όχι ως ιστορικό τεκμήριο, ως ένα ίχνος ύπαρξης που ενεργοποιεί τον διάλογο για τη διαδρομή του ανθρώπου στον χρόνο. Η μουσική, το σώμα, η φωνή και η εικόνα συνυπάρχουν ως φορείς μνήμης και νοήματος, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σκηνικό πεδίο. Η παράσταση Αγάπης ανάβαση δεν αφηγείται την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, τη στοχάζεται μουσικά και σκηνικά. Προτείνει μια ποιητική εμπειρία που τοποθετεί τον άνθρωπο ταυτόχρονα στο κέντρο, στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο της ύπαρξής του, αναζητώντας εκείνο το σημείο όπου η γνώση συναντά την αγάπη και η συνείδηση γίνεται πράξη εξανθρωπισμού.
7.
Μουσική
Μέτρα εαυτόν – και αν αντέχεις μάθε τον
(Παλλαδάς)
6-7 Αυγούστου 2026
Φρούριο Καζάρμα Σητείας
Πρωτότυπη μουσική, ενορχήστρωση, λύρα: Στέλιος Πετράκης
Σύλληψη ιδέας, σενάριο, σκηνοθεσία: Ελπίδα Σκούφαλου
Μουσικοί: Χάρης Λαμπράκης (νέυ), Bijan Chemirani (κρουστά), Maëlle Duchemin (άρπα)
Ερμηνεία: Κώστας Βασαρδάνης
Δημιουργία βίντεο: Κυρηναίος Παπαδημάτος
Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Χατζάκης
Σχεδιασμός φωτισμών: Κίμωνας Κίτρινος
Υπεύθυνη παραγωγής: Έλλη Ρουμπέν
ΑΜΚΕ: Proarte Cultural Services
Τα αρχαία επιγράμματα αποτελούν ποίηση υψηλής ποιότητας. Σπαράγματα διαμάντια λαξευμένα σε μάρμαρο, ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές κι αιώνες. Οι μαντινάδες, τα περίφημα δίστιχα, αποτελούν τη συνέχειά τους. Οι δημιουργοί τους συνεχίζουν ασυναίσθητα το έργο των αρχαίων επιγραμματοποιών. Φέρουν την ίδια φιλοσοφία: πύκνωση υψηλών νοημάτων σε ελάχιστους στίχους, με κοινό άξονα την ανθρώπινη ύπαρξη, τον έρωτα, τον θάνατο.
Στην παράσταση υπάρχουν ανοιχτοί διάλογοι. Επιγράμματα και μαντινάδες συνομιλούν αντικριστά. «Πλέουν» στο σύμπαν που δημιουργεί ο Στέλιος Πετράκης με τις πρωτότυπες μουσικές και τους αυτοσχεδιασμούς της ομάδας του. Το πέρασμα από την κρητική λύρα σε άλλους ηχητικούς κόσμους γίνεται μεταφορά της ανθρώπινης εμπειρίας: ρευστή, απρόβλεπτη, βαθιά αναγνωρίσιμη. Απρόσμενες συναντήσεις σε έναν μοναδικό μουσικό τόπο.
8.
Μουσική
Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη
7-8 Αυγούστου 2026
Προϊστορικός οικισμός Μύρινας Λήμνου
Σύλληψη-καλλιτεχνική επιμέλεια: Kournos Music Festival
Μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση, πληκτροφόρα όργανα: Λίνα Ζάχαρη
Μουσικοί: Κώστας Ζιγκερίδης (μπαγιάν), Στέλιος Παπαναστάσης (βιόλα)
ΑΜΚΕ: VENTUS ENSEMBLE
Η μνήμη δεν αποτελεί μια απλή σκευή γεγονότων· είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου ο άνθρωπος συγκροτεί την ταυτότητά του. Στην Οδύσσεια, η Ιθάκη αποτελεί την ίδια τη συνθήκη της ανθρώπινης υπόστασης· είναι ευθύνη και επιλογή. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο ίδιος τις αποποιείται;
Η συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη συμπράττει με την Έλλη Πασπαλά, τους resident δημιουργούς του Kournos Music Festival στη Λήμνο, καθώς και με τοπικά ερασιτεχνικά σύνολα, για τη μουσικοεικαστική δράση Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη. Μια ηχητική και οπτική χειρονομία που ακολουθεί τις διαδρομές της συλλογικής μνήμης στο δικό μας νησί των λωτοφάγων, του βάρους και του χρέους, παρουσιάζεται στον παραθαλάσσιο οικισμό της προϊστορικής Μύρινας, σαράντα χρόνια αφότου ήρθε στο φως.
Σημείο αναφοράς της δράσης παραμένει το εμβληματικό έργο Το νησί των Λωτοφάγων (1990) του Στάμου Σέμση, σε ποίηση Βασίλη Νικολαΐδη, που σφραγίστηκε από τη σπουδαία ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, κι ενώ το αστικό τοπίο μεταμορφώνεται σε νησίδα αποσύνδεσης και το νησί με τη σειρά του σε αστικό τοπίο, υπάρχει πλέον χώρος για την υπερβατική διάσταση της τέχνης ως πυλώνα ανατροπής;
9.
Μουσική
Καρπός
25-26 Αυγούστου 2026
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης
Ιδέα, επιμέλεια: Oros Ensemble
Πρωτότυπη μουσική: Αποστόλης Κουτσογιάννης, Nava Hemyari
Χορός: Σωτηρία Κουτσοπέτρου
Μουσική εκτέλεση: Κωνσταντίνος Ζιγκερίδης, Βασίλης Ζιγκερίδης, Δημήτρης Καραγιαννακίδης, Αποστόλης Κουτσογιάννης, Ειρήνη Κρικώνη, Αντώνης Τσαχτάνης, Καζούγιο Τσουνεχίρο
ΑΜΚΕ: Ρύμη
Με αφορμή δύο μεσαιωνικά λατρευτικά έργα –τη Messe de Nostre Dame του Γκιγιώμ ντε Μασώ και το Κεχαριτωμένη χαίρε του Ιωάννη Κουκουζέλη– οι συνθέτες Nava Hemyari και Αποστόλης Κουτσογιάννης δημιουργούν νέα μουσική για το Oros Ensemble, ανοίγοντας διαύλους ανάμεσα στο παλιό και το νέο, την ατομική έκφραση και τη συλλογική λατρευτική εμπειρία. Παράλληλα, η χορεύτρια Σωτηρία Κουτσοπέτρου ιχνηλατεί το φυσικό νήμα που ενώνει σώμα και ήχο, συμβάλλοντας στο καίριο ερώτημα της παράστασης: στην εποχή της υλικής ατομικότητας, ποιος μπορεί να είναι ένας νέος ανθρωπισμός.
10.
Θέατρο
Σχώρα με
Βασισμένο σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου
17-18 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Γιτάνων, Θεσπρωτία
Κείμενο: Σωτήρης Δημητρίου
Σύμβουλος δραματουργίας: Σάββας Κυριακίδης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γούσης
Μουσική σύνθεση, ηχητική δραματουργία: Τηλέμαχος Μούσας
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρηνιώ Μπάλκου Παπαδοπούλου
Ερμηνεύουν: Δήμητρα Χατούπη, Φελίς Τόπη
Οργάνωση παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας
ΑΜΚΕ: Η Πάνδημος Ηώς
Η παράσταση Σχώρα με είναι μια θεατρική και μουσική σύνθεση βασισμένη σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Δύο γυναίκες που συνδέονται βαθιά μεταξύ τους σμίγουν ύστερα από χρόνια σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες. Ανάμεσα σε αφηγήσεις, σιωπές, τραγούδια και μικρές καθημερινές ιστορίες, ξεδιπλώνονται βιώματα ξενιτιάς, απώλειας και αποχωρισμού, ενώ πρόσωπα που λείπουν μοιάζουν να επιστρέφουν για λίγο μέσα από τη μνήμη και τον λόγο. Με λιτά σκηνικά μέσα και ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικεία και τελετουργική, αντλώντας στοιχεία από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και τον κόσμο ενός επαρχιώτικου σπιτιού. Ο λόγος κινείται ανάμεσα στην αμεσότητα της προφορικής αφήγησης και σε πιο ποιητικές στιγμές, καθώς οι δύο γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν ξανά η μία την άλλη και να σταθούν απέναντι σε όσα έμειναν ανολοκλήρωτα
11.
Θέατρο
Ο γλάρος του Άντον Τσέχοφ
23-24 Ιουλίου 2026
Κάστρο Ρίου
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Ζωή Ξανθοπούλου
Σύμβουλος δραματουργίας: Γιώτα Παναγή
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Σκηνικά, κοστούμια, σχεδιασμών φωτισμών: Βασίλης Αποστολάτος
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη, εκτέλεση παραγωγής: Όλγα Χαραλαμποπούλου
Ερμηνεύουν: Δέσποινα Κούρτη, Γιώργος Παπαπαύλου, Βασίλης Ζαφειρόπουλος
Μουσικός επί σκηνής: Τάσος Μισυρλής
ΑΜΚΕ: ΠΥΡ
Ένας θίασος. Τρεις ηθοποιοί. Ένα τσέλο.
Σε μια εποχή που επαναπροσδιορίζεται η σχέση των καλλιτεχνών με την τέχνη τους και με την επιβίωσή τους, ένας θίασος τριών ηθοποιών και ένας μουσικός αναμετρώνται με το εμβληματικό κείμενο του Τσέχοφ. Η παράσταση, δομημένη πάνω στην αρχή του «θεάτρου μέσα στο θέατρο», μετατρέπει τη σκηνή σε ένα πεδίο υπαρξιακής σύγκρουσης. Γιατί ο Γλάρος είναι ένα έργο για το ίδιο το θέατρο, την τέχνη, τη ματαιοδοξία και την αποτυχία. Μέσα από τη δραματουργική συμπύκνωση, αναδεικνύεται η απέλπιδα προσπάθεια για επικοινωνία και το χάσμα που δημιουργεί η ηλικία και η σύγκρουση ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές. Επί σκηνής δύο άνδρες, μία γυναίκα και ένα τσέλο εναλλάσσουν ρόλους, αποτυπώνοντας την πιο προσωπική εξομολόγηση του δημιουργού περί αισθητικής και ζωής. Η παράσταση γίνεται ένας ζωντανός καθρέφτης για την αγωνία της ύπαρξης μέσα από τη δημιουργία, τη φθορά της καθημερινότητας και τη ζωτική ανάγκη για έκφραση απέναντι στις αδιαπραγμάτευτες ανάγκες της πραγματικότητας.
12.
Θέατρο
Αγώνας λόγων
Από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων στην Τεχνητή Νοημοσύνη
27-28 Ιουλίου 2026
Ζιντζιρλί Τζαμί, Σέρρες
Δραματουργία: Έρι Κύργια, Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Κείμενο-σκηνοθεσία, ερμηνεία: Διαμαντής Καραναστάσης
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Εμίρ Κουστουρίτσα
Πρωτότυπη μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σκηνικός-ψηφιακός χώρος: Χριστίνα Κάλμπαρη
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Τέλλος
AI μοντέλα-προβολές: Νίκος Πάχτας
Εκτέλεση παραγωγής: Θάνος Αγγέλης
Παραγωγή: ΜΑΡΟΖΟ ΑΜΚΕ
Ένας περφόρμερ μπροστά σε έναν ψηφιακό καθρέφτη, σε μια ψηφιακή εικόνα του εαυτού του. Είναι αληθινή; Τι βλέπει μέσα από το είδωλό του;
Ο Αγώνας λόγων είναι μια σκηνική αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης, μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος, δομημένη με τις αρχές και την αυστηρή τελετουργία των αγώνων λόγων της αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας. Με αφετηρία τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, τον αρχαιότερο αναλογικό υπολογιστή του κόσμου, αντικείμενο-σύμβολο της ανθρώπινης ευφυΐας και φαντασίας, αναπτύσσονται τα επιχειρήματα των δύο πλευρών του καθρέφτη μέσα από κλασικά κείμενα, από την αρχαιότητα ως σήμερα.
Μια πρωτότυπη περφόρμανς με τη μορφή ψηφιακού αναλογίου. Ένας αγώνας χωρίς κριτή, μια συμφωνία χωρίς νικητή.
13.
Θέατρο
Φιλοκτήτης του Χάινερ Μύλλερ
4-5 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Καβειρίου, Λήμνος
Μετάφραση, δραματουργία: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Εικαστική εγκατάσταση, κοστούμια: Πέτρος Τουλούδης
Ερμηνεύουν: Σίμος Κακάλας, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Πύρρος Θεοφανόπουλος
ΑΜΚΕ: PRO4arts
Ο Φιλοκτήτης (1965) του Χάινερ Μύλλερ, του σημαντικότερου Γερμανού δραματουργού του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, είναι η πρώτη αναμέτρηση του συγγραφέα με την αρχαία δραματουργία, που θα αποτελέσει σταθερή πηγή έμπνευσης του έργου του. Βασισμένος στο έργο του Σοφοκλή, αλλά και ερμηνεύοντάς το ελεύθερα, ο Μύλλερ δημιουργεί ένα έργο που, αν και σαφώς αναφέρεται στα πολιτικά αδιέξοδα της εποχής του και κυρίως στην κληρονομιά του σταλινισμού, μπορεί να διαβαστεί ως ένα πολιτικό έργο με προεκτάσεις στον σημερινό κόσμο, κυρίως όμως ως ένας στοχασμός πάνω στη σχέση σώματος και πολιτικής. Το σώμα του εγκαταλελειμμένου Φιλοκτήτη, θύματος της προσφοράς του στον κοινό αγώνα, διεκδικείται από εκείνους που τον υπέβαλαν, αδίστακτα, στη μαρτυρική παραμονή του στη Λήμνο. Κι έτσι, στον μυλλερικό κόσμο, όπου δεν προσδοκάται η εμφάνιση του από μηχανής θεού, ο Φιλοκτήτης γίνεται χρήσιμος ως πτώμα, αφού δεν μπορεί πλέον να φανεί χρήσιμος ζωντανός. Το ανθρώπινο σώμα και η μοίρα του, ο ανθρωπισμός και τα όριά του, η πολιτική που επανακαθορίζει τον νόμο σύμφωνα με τις ανάγκες της είναι θέματα που αφορούν τη σημερινή κοινωνία και βρίσκονται σε στενό διάλογο με τη φετινή θεματική του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».
14.
Θέατρο
Ακριβούλα μου
7-8 Αυγούστου 2026
Κάστρο Σκιάθου
Σκηνοθεσία: Όλια Λαζαρίδου
Σύλληψη - εικαστική εγκατάσταση - ειδικοί φωτισμοί: Δάφνη Ρόκου
Δραματουργία-συνεργασία στη σκηνοθεσία: Σύλβια Λιούλιου
Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Ερμηνεύουν: Όλια Λαζαρίδου, Σεμέλη Δημητρακοπούλου
Μουσικός επί σκηνής: Άννα Παπαϊωάννου
ΑΜΚΕ: Νερά Είδα
[…] και κανείς δεν [τα] βλέπει πια, παρά μόνον όσοι ήταν καθαροί τον παλαιόν καιρόν, και οι ελαφροΐσκιωτοι στα χρόνια μας.
Δύο γυναίκες, η μία ώριμη και η άλλη πολύ νέα (μήπως είναι η ίδια;), σε ύψωμα μεγάλο, σχεδόν αδιάβατο ή κάπου στην άκρη της θάλασσας, ανάμεσα σε κάποιους χειροποίητους μικρούς φάρους, φροντίζουν τη φλόγα τους: λένε μια ιστορία, ώσπου να ξημερώσει. Είναι η Ακριβούλα, εννιά χρονών, και ένας μικρός θάνατός της, εκεί στο πέρασμα. Κι άλλες μορφές γύρω της, καντηλάκια ταπεινά, ιστορίες για μια χαμένη αθωότητα, μορφές σαν άνθη του γιαλού (αμμοθίνες) που έλαμψαν μια στιγμή κι έπειτα χάθηκαν, τις πήρε το κύμα – και ανάμεσά τους η παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
15.
Θέατρο
Χρυσός δίσκος
19-20 Αυγούστου 2026
Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ, Θεσσαλονίκη
Κείμενο-σκηνοθεσία: Δανάη Λιοδάκη
Σκηνικά-κοστούμια: Νικόλας Κανάβαρης
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Χανός
Βοηθός σκηνοθέτριας-κινησιολογία: Στάλη Συμεών
Φωτογραφίες-βίντεο: Νίκος Κατσαρός
Ερμηνεύουν: Ευσταθία Λαγιόκαπα, Μαριέλα Δουμπού, Μαρία Κωνσταντά, Τίτος Γρηγορόπουλος, Γιάννης Μαστρογιάννης
Οργάνωση παραγωγής: Ευσταθία Λαγιόκαπα
ΑΜΚΕ: Beats Per Minute Cultural Group
Η παράσταση Χρυσός δίσκος εμπνέεται από την πραγματική ιστορία του Golden Record, που έστειλε η ΝASA στο διάστημα το 1977, με τις αποστολές Voyager. Ο Χρυσός δίσκος περιείχε φωτογραφίες, σχέδια και ηχητικά ντοκουμέντα από τη Γη, σε μια προσπάθεια της επιστημονικής ομάδας να επικοινωνήσει με τον ενδεχόμενο εξωγήινο πολιτισμό και να του μεταφέρει μια εικόνα για την ανθρώπινη ζωή. Πενήντα χρόνια μετά, η παράσταση επιστρέφει σε αυτό το ιστορικό γεγονός για να θέσει εκ νέου το ερώτημα: Τι είναι σήμερα το «ανθρώπινο»;
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο θέατρο ντοκουμέντο, τη μυθοπλασία και το μουσικό θέατρο, χρησιμοποιώντας ιστορικές αφηγήσεις, προσωπικές ιστορίες και ζωντανή μουσική. Το έργο, εκκινώντας από το αρχείο του Χρυσού δίσκου, διερευνά πώς μπορούμε να μιλήσουμε σήμερα για την ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Χρυσός δίσκος επανέρχεται μισό αιώνα μετά την εκτόξευσή του στο διάστημα, σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος και η καταστροφή κατακλύζουν την καθημερινότητά μας.
16.
Θέατρο
Οι γυναίκες της Αλκυονίας
20-21 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Λέρνας, Αργολίδα
Κείμενο-σκηνοθεσία: Γιώργος Σαχίνης
Χορογραφία-περφόρμερ: Ειρήνη Αλεξίου
Περφόρμερ: Nalyssa Green
Μουσική: Θάνος Κοσμίδης
Κοστούμια-σκηνικά: Βάσω Τζούτη
Boηθός σκηνοθέτη: Jo Cortez
Οργάνωση παραγωγής: UrbanDig Project
ΑΜΚΕ: Όχι Παίζουμε
Στον αρχαιολογικό χώρο της Λέρνας, στην Αργολίδα, βρίσκεται η λίμνη Αλκυονία. Η μυθολογία τη θέλει απύθμενη, δίοδο στον Κάτω Κόσμο, φωλιά της Λερναίας Ύδρας. Είναι η αφετηρία της περιπατητικής μας παράστασης. Ο θεατής ακολουθεί διαδρομές νερού: από τη λίμνη στον ποταμό Ποντίνο, μέχρι τη θάλασσα. Ακολουθεί την πορεία ομορφιάς και αντοχής του υδάτινου κύκλου. Ακολουθεί ανθρώπινες διαδρομές αγωνίας, αντοχής και τόλμης, καταλήγοντας στην αρμονία. Διαδρομές θνητών που οδηγούνται στην αθανασία ως ήρωες μυθολογίας ή θεότητες. Ακολουθεί τις Δαναΐδες, την Αριάδνη, τη Σεμέλη: γυναικείες μορφές στους μύθους ενός τόπου γνωστού κυρίως για τον Ηρακλή και τον Διόνυσο. Η Ήρα, θεά της γυναίκας, της τάξης και του Άργους, οδηγεί τους θεατές στις διαδρομές αυτές και συνομιλεί τραγουδώντας πάνω σε ηλεκτρονική μουσική. Σε ένα παρόν με λιγοστό νερό και ανάγκη για αντοχή και τόλμη, η παράσταση ζωντανεύει στον τόπο της Λέρνας μορφές από τη μυθολογία του που αναδεικνύουν τη σημερινή του σημασία.
17.
Θέατρο
Προμηθέας vs Homo
25-26 Αυγούστου 2026
Αρχαίο Θέατρο Σάμου (Ξύλινο)
Σκηνοθεσία παράστασης & ταινίας: Βίκυ Βολιώτη
Σχεδιασμός φωτισμών-κινηματογράφηση ταινίας: Σίμος Σαρκετζής
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Πούλιος
Σκηνική σύνθεση-κοστούμια: Μαρίτα Αμοργιανού
Κίνηση: Μαρίζα Τσίγκα
Μοντάζ ταινίας: Γωγώ Μπεμπέλου
Ερμηνεύουν: Βίκυ Βολιώτη, Μαρίζα Τσίγκα
ΑΜΚΕ: ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΦΑΣΜΑ
* Τα αποσπάσματα από τον Προμηθέα δεσμώτη του Αισχύλου είναι σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη.
Πίσω, στα βάθη του χρόνου, ο Προμηθέας αποφασίζει να βοηθήσει από οίκτο ένα πλάσμα, μέχρι τότε αόριστο και ασαφές, που ονομάζεται άνθρωπος, προσφέροντάς του δώρα θαυμαστά: συνείδηση της ύπαρξής του, σοφία και γνώση. Τον μετουσιώνει έτσι σε Άνθρωπο. Όμως ένα κακό προαίσθημα καταλαμβάνει τη θεότητα και φοβάται μήπως μετανιώσει για τη δύναμη που χάρισε στον Άνθρωπο, που τώρα πια νιώθει ατρόμητος, ανώτερος απ’ όλα τα υπόλοιπα πλάσματα. Η παράσταση, χρησιμοποιώντας πολλαπλά εργαλεία, θα επιχειρήσει να λειτουργήσει ως καταγραφέας των αρχικών «προγνωστικών» για το ανθρώπινο είδος αλλά και του τελικού αποτυπώματος που αφήνει στη σύγχρονη εποχή. Παράλληλα με τον λόγο και τη θεατρική-σκηνική δράση των ηθοποιών-περφόρμερ αλλά και σε απόλυτη χρονική ταύτιση μαζί τους θα προβάλλεται στην πρόσοψη και σε όλο το μήκος της εμπρόσθιας πλευράς της υπερυψωμένης σκηνής μια πρωτότυπη εικαστική ταινία-ντοκιμαντέρ, η οποία είτε θα ερμηνεύει είτε θα υπονομεύει και άλλοτε θα υπογραμμίζει το κείμενο. Στόχος είναι η δημιουργία ψευδαίσθησης μιας κινούμενης μετόπης και ζωντανών αετωμάτων.
18.
Παράσταση / Δράση για παιδιά και εφήβους
Οέ Οέ! Τραγούδια στο πατάρι
17-18 Ιουλίου 2026
Κάστρο Λαμίας
Ιδέα-κείμενο: Patari Project
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Γαλενιανός
Κοστούμια: Θεοδόσης Κώνστας
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Ψυχράμης
Ερμηνεύουν: Νίκος Γαλενιανός, Θεοδόσης Κώνστας, Τάσος Ροδοβίτης, Εριφύλη Στεφανίδου, Αποστόλης Ψυχράμης
ΑΜΚΕ: PATARI PROJECT
Πέντε διαφορετικοί μεταξύ τους ερμηνευτές ανεβαίνουν στο πατάρι κουβαλώντας ο καθένας τον προσωπικό του «ήχο» και τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν στη μικρή πλατφόρμα, δημιουργούν ένα μουσικό αλαλούμ από παραδοσιακή, ροκ, ραπ, κλασική μουσική, διαφωνούν, διεκδικούν, σπρώχνονται, στριμώχνονται για να βρουν τελικά κοινό τόπο στα τραγούδια της παιδικής τους ηλικίας που τους σημάδεψαν. Αυτά τα τραγούδια ντύνουν με τη μουσική που ο καθένας εκπροσωπεί και τα στολίζουν με τις προσωπικές τους ιστορίες και αναμνήσεις που τα συνοδεύουν, για να δημιουργήσουν μια ξέφρενη συναυλία-ταξίδι στην παιδική μας ηλικία.
Η νέα παράσταση των Patari Project είναι ένα μουσικοθεατρικό έργο με πολύ χιούμορ, κλασική, παραδοσιακή, ροκ και ραπ μουσική, στο οποίο τα παιδιά τού χτες θα συναντήσουν τα παιδιά τού σήμερα. Πάνω απ’ όλα, όλοι θα καταλάβουν ότι ο άνθρωπος για να επιβιώσει στον κόσμο (πλατφόρμα) πρέπει να ακούει, να συνυπάρχει και να μαθαίνει.
19.
Παράσταση / Δράση για παιδιά και εφήβους
Ο σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο
22-23 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Ολύνθου, Χαλκιδική
Πρωτότυπο κείμενο: Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη
Διασκευή - σκηνοθεσία - χορογραφία: Πάρης Μαντόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Κυπουργός
Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Τεχνικός ήχου-φωτισμού: Ρένος Βάρλας
Φωτογραφίες: Πάρης Μαντόπουλος
Ερμηνεύουν: Ράνια Αθανασοπούλου, Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής, Ιώ Λατουσάκη, Αντώνης Παπαδάκης, Ανατολή Τσελαρίδου
Οργάνωση παραγωγής: Ανατολή Τσελαρίδου, Πάρης Μαντόπουλος
ΑΜΚΕ: 4PLAY
Το παραμύθι Ο σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη μεταφέρεται στη σκηνή ως μια σύγχρονη παράσταση θεάτρου, χορού και πρωτότυπης μουσικής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Με αφετηρία ένα εμβληματικό έργο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, η παράσταση προσεγγίζει τον σπουργίτη ως αλληγορία για τον Άλλον: το ευάλωτο, διαφορετικό ον που γίνεται στόχος φόβου, αποκλεισμού αλλά και αφορμή για φροντίδα.
Η αφήγηση, το σώμα και ο ήχος συνδιαμορφώνουν ένα ποιητικό σκηνικό τοπίο, όπου το contact improvisation (αυτοσχεδιασμός με επαφή), η σιωπή και η ζωντανή μουσική αποκαλύπτουν τις σχέσεις ανάμεσα στη βία και την αλληλεγγύη. Σε άμεσο διάλογο με τον αρχαιολογικό χώρο, η παραγωγή της ομάδας 4PLAY αναρωτιέται τι σημαίνει να παραμένει κανείς άνθρωπος απέναντι στο ανυπεράσπιστο.
20.
Παράσταση / Δράση για παιδιά και εφήβους
Στο άλλο της χέρι κρατούσε ένα αστέρι
Βασισμένο στα Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιά του Γιώργου Σεφέρη
10-11 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών
Σύλληψη: Ειρήνη Μάστορα
Κείμενο-δραματουργία: Θωμάς Τσαλαπάτης
Σκηνοθεσία: Άρης Μπαλής
Μουσική: Μιχάλης Καλκάνης
Σχεδιασμός φιγουρών, κουκλών: Σπύρος Αγγελόπουλος
Κατασκευή σκηνικού: Γιάννης Τσιούτας
Εμψύχωση φιγουρών, κουκλών: Κική Μαλτσάκη, Ειρήνη Μάστορα
Μουσικός επί σκηνής: Μιχάλης Καλκάνης
ΑΜΚΕ: ΜπαGάζια
Ήτανε μια κοπέλα απ’ τη Σάμο
που έχωσε το δεξί της στην άμμο
και με τ’ άλλο το χέρι
εκρατούσε ένα αστέρι
ετούτη η κοπέλα απ’ τη Σάμο.
Τα πεντάστιχα ποιήματα του Σεφέρη, γραμμένα στο πρότυπο των λίμερικ, δημιουργούν έναν κόσμο δικό τους, θαυμαστό και κωμικό, όπου τα πιο αλλοπρόσαλλα πράγματα μπορούν να συμβούν με φυσικότητα. Μικρές αυτοτελείς ιστορίες, με πρωταγωνιστές απίθανους χαρακτήρες από διαφορετικά μέρη του κόσμου –κοπέλες, παιδιά, άντρες, νέοι και γέροι, ένας σε κάθε πεντάστιχο–, ζωντανεύουν σε μια μουσική παράσταση κουκλοθεατρικού βαριετέ. Φιγούρες θεάτρου σκιών και δισδιάστατες κούκλες διαφόρων μεγεθών εμψυχώνονται πίσω, πάνω και γύρω από έναν πρωτότυπο αναδιπλούμενο μπερντέ. Ένα κοντραμπάσο επί σκηνής σχολιάζει, διακόπτει και αναπτύσσει τη δράση. Παράλληλα, ηλεκτρονικά στοιχεία, λούπες και επεξεργασμένες ηχογραφήσεις λειτουργούν ως ηχητικά ίχνη για τον εκάστοτε τόπο: Πεκίνο, Κάιρο, Κονγκό ή Βραζιλία, μια ακτή της Σάμου ή οι όχθες του Γάγγη… Εικόνες, φως και μουσική συγκροτούν ένα ζωντανό και παιγνιώδες ποιητικό σύμπαν, σε πλήρη συνομιλία με το υπερρεαλιστικό πνεύμα των λίμερικ του Σεφέρη.
21.
Χορός
Στα ίχνη του νερού
12-13 Ιουλίου 2026
Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών
Σύλληψη - δραματουργία - χορογραφία: Πηνελόπη Μωρούτ
Πρωτότυπη μουσική-ηχητικός σχεδιασμός: Χρήστος Παραπαγκίδης
Δραματουργική υποστήριξη: Μαρία Λάππα, Φένια Κωτσοπούλου
Επιμέλεια σκηνικών-κοστουμιών: Πηνελόπη Μωρούτ
Ειδικές κατασκευές-σύμβουλος κίνησης μαριονέτας: Giacomo Dominici
Βίντεο-φωτογραφία: Φένια Κωτσοπούλου
Βοηθός χορογράφου: Ζωή Κελέση
Ερμηνεύουν: Πηνελόπη Μωρούτ (χορός), Giacomo Dominici (θέατρο, ερμηνεία κειμένου)
Οργάνωση παραγωγής: Κάσση Καφέτση – Cultopia
ΑΜΚΕ: Cross iMPact
Το έργο Στα ίχνη του νερού είναι ένα χοροθεατρικό ντουέτο που διερευνά την αφήγηση ιστοριών ως τελετουργία μνήμης, κοινότητας και «επιστροφής στον άνθρωπο». Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ο διάλογος ανάμεσα στο κινούμενο σώμα, το σώμα-αντικείμενο και το σώμα-ως-ήχο. Άμορφα υλικά και κινούμενα αντικείμενα εμψυχώνονται από τους περφόρμερ, εισερχόμενα σε μια διαρκή σχέση με το ζωντανό σώμα και αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Αφετηρία της δημιουργίας αποτελεί το απόσπασμα της Αν Μπόγκαρτ για τον νομαδικό ποιητή της ερήμου της Σενεγάλης, εκείνον που θυμάται πού βρίσκονται οι πηγές νερού και οδηγεί τη φυλή προς την επιβίωση – κυριολεκτική και μεταφορική. Όπως η φύση θυμάται μέσα από κύκλους και ρυθμούς, έτσι και ο άνθρωπος αυτοπροσδιορίζεται μέσα από ιστορίες και παραδόσεις. Στην παράσταση αυτή, και μέσα από τη σύμπραξη του χορού, του θεάτρου και του κουκλοθεάτρου, σώμα και αντικείμενο εναλλάσσονται σε ρόλους αφηγητή, μάρτυρα και πρωταγωνιστή, διερευνώντας τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη.
22.
Χορός
Πνοή φωτός
28-29 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Κορίνθου
Σκηνοθεσία-χορογραφία: Αποστολία Παπαδαμάκη
Πρωτότυπη μουσική: Τρύφων Κουτσουρέλης
Πρωτότυπο κείμενο-δραματουργία: Πάνος Γκιόκας
Κοστούμια-ενδυματολογική συνεργασία: Ευγενική χορηγία της Greek Archaic Kori
Επιστημονικοί σύμβουλοι αρχαιομουσικολογίας: Angela Bellia, Erica Angliker
Βοηθός χορογράφου: Κωνσταντίνα Λιόντου
Φωτογραφίες-γραφιστικός σχεδιασμός: Αρείων Στεφανίδης
Πρωταγωνιστούν: Λυδία Κονιόρδου, Μαρία Παπαγεωργίου
Χορεύουν: Ήλια Κουκουζέλη, Μαριάνθη Πλατάκη, Σεμέλη Παπαγιαννακοπούλου, Έλενα Ράγκου, Sapphire Sumpter
Διεύθυνση παραγωγής: MENTOR in Culture
ΑΜΚΕ: QUASI STELLAR
Η Πνοή φωτός είναι μια τοποειδική και συμμετοχική παράσταση χοροθεάτρου, ειδικά σχεδιασμένη για τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου και το ιερό του Απόλλωνα. Με αφετηρία τη συμβολική της επτάχορδης λύρας του Απόλλωνα, το έργο οργανώνεται ως μια τελετουργική διαδρομή επτά σταδίων, όπου η μουσική, ο χορός, ο λόγος, η φωνή και το φως συνθέτουν μια εμπειρία μετάβασης από τη διάσπαση προς την αρμονία. Η κορινθιακή μυθολογία συνομιλεί με τη σύγχρονη ανάγκη του ανθρώπου να ξαναβρεί το μέτρο του σε έναν κόσμο υπερδιέγερσης, τεχνολογικής επιτάχυνσης και κοινωνικής διάσπασης. Μέσα από την ενεργή συμμετοχή τοπικών χορωδιών, εθελοντών και του κοινού, η παράσταση μετατρέπει τον αρχαιολογικό χώρο σε τόπο συλλογικής μνήμης, ρυθμού και επανασύνδεσης.
23.
Χορός
Διάλειμμα θερινής νυκτός
4-5 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Μαντίνειας, Αρκαδία
Χορογραφία: Δημήτρης Μυτιληναίος
Πρωτότυπη μουσική: Rita Mosss
Κοστούμια: Δημήτρης Μυτιληναίος
Βοηθός χορογράφου: Μάρω Σταυρινού
Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Έκτορας Λυγίζος
Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Παναγιώτα Γιαγλή, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Δημήτρης Μυτιληναίος, Αριστοτέλης Τελλάκης
ΑΜΚΕ: howtomakeyourlifeharder
Μια παράσταση χορού και μουσικής εμπνευσμένη από το Όνειρο (The Dream) σε χορογραφία Φρέντερικ Άστον και το μουσικό έργο του Φέλιξ Μέντελσον Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Όσον αφορά το ομότιτλο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αντλείται επιπλέον δραματουργικό υλικό από το τέλος του, την ιδέα δηλαδή της παράστασης μέσα στην παράσταση, και από την όλη θεματική του ονείρου όπως την πραγματεύεται ο Άγγλος ποιητής και κατά συνέπεια από τη σχέση του ονείρου με την καλλιτεχνική δημιουργία.
Με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, οι πέντε χορευτές και χορεύτριες εκτελούν ακολουθίες κινήσεων σε διάφορους συνδυασμούς. Η σπονδυλωτή χορογραφία δεν στοχεύει σε μια αφηγηματική αναπαράσταση των αναφορών αλλά, αντίθετα, βασικό μέσο της θα αποτελέσει το έντονο και ποικιλόμορφο κινητικό λεξιλόγιο σε συνομιλία με μικρά αποσπάσματα πρόζας που θα εισαγάγουν το κοινό στα μέρη της παράστασης. Το μπαλέτο αντιπαραβάλλεται και συνομιλεί με κινήσεις κάθε είδους παράγοντας μια ιδιόμορφη γλώσσα που συντονίζεται αρμονικά με τη μουσική και αναζητά την απόλυτη συγκέντρωση στην κινητική γραφή και τον έλεγχο του χορευτικού οργάνου, δηλαδή του ανθρώπινου σώματος.
24.
Χορός
Αααχ…
10-11 Αυγούστου 2026
Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων
Σύλληψη - χορογραφία - δραματουργία - σκηνικά - ερμηνεία: ÁMFI (Ιουλία Ζαχαράκη & Βαρβάρα Μπαρδακά)
Πρωτότυπη μουσική-καλλιτεχνική συνεργασία: Θάνος Σακελλαρίδης
Κοστούμια: Λευτέρης Χουδαλάκης
AMKE: Reservoir Productions
Ένα επιφώνημα καημού και ειρωνείας απέναντι στο γεγονός ότι, παρά την προοδευτική όψη της εποχής, ο μηχανισμός στερεοτύπων και περιθωρίου συνεχίζει να λειτουργεί άψογα. Μέσα από τη σάτιρα και τον χορό, το έργο σχολιάζει την κατασκευασμένη φύση των γυναικείων στερεοτύπων. Αποδομώντας την εικόνα της «τέλειας γυναίκας» που προωθείται διαχρονικά, οι δυο χορογράφοι και χορεύτριες φέρουν τη λεγόμενη «μαγκιά», τον δυναμισμό και την ένταση, αποσυνδέοντάς τα από την αποκλειστικά ανδρική κατοχή. Μια περιήγηση στο πώς το σώμα (ξε)περνά αυτά τα όρια, επαναπροσδιορίζει ρόλους και συνδέεται με την έκφραση και την ταυτότητα.
25.
Χορός
Δράκος – Hymn of Decay
17-18 Αυγούστου 2026
Ωδείο Ακρόπολης Ρόδου
Χορογραφία: Δανάη & Διονύσιος, σε συνεργασία με τους/τις περφόρμερ
Πρωτότυπη μουσική: Constantine Skourlis
Κοστούμια: Ancient Kallos
Ευχαριστούμε θερμά το Ancient Kallos για τη γενναιόδωρη παραχώρηση των κοστουμιών
Προωθητικό υλικό: Σπύρος Χάμαλης
Ερμηνεύουν: Δανάη Βασιλακάκου, Νίκος Βλαχογιάννης, Ηρώ-Ειρήνη Δασκαλάκη, Άρης Παπαϊωάννου, Παυλίνα Πλάτση, Constantine Skourlis
ΑΜΚΕ: SMALL AXE
«Στην καρδιά του δάσους χρόνια περιπλανιέμαι, στη ρίζα του βουνού κοιμήθηκα για να σε ονειρευτώ. Οι νύμφες μού ψιθύρισαν στο αυτί τα μυστικά του κόσμου και τώρα εγώ χορεύω για τον Πάνα. Στα τσιμεντένια χαρακώματα έχασα περισσότερα από όσα έψαχνα. Αγρίεψα και έκλεισα τα παράθυρα της καρδιάς. Με τα ίδια μου τα χέρια έχτιζα τις φυλακές που με τη δική μου ευλογία με υποδούλωναν. Βασανιστής της ίδιας μου της ζωής. Αναζητούσα ένα καλύτερο εγώ στραγγαλίζοντας εκείνο που είχα μέσα μου. Το ρίσκο κι η θυσία αναπόφευκτα γι’ αυτούς που αναζητούν ελευθερία. Και πάνω στον αγώνα μίσεψα πέρα από τον εαυτό μου κι ολάκερο τον κόσμο. Τώρα τα πόδια μου βουτάω στο νερό, κοιτάζω τη μορφή μου. Σαν γαληνέψει η επιφάνεια από του αέρα τις πνοές, διακρίνω ξανά εκείνο που άλλοτε ήμουν».
26.
Εικαστικά / περφόρμανς
Θάλασσα Μνήμη: Χαρακτικά ηχοτοπία
20-21 Ιουλίου 2026
Εγκαίνια εικαστικής έκθεσης: 20 Ιουλίου 2026, 19:30 • Διάρκεια έκθεσης έως 31/8
Μουσική παράσταση και χορός: 20-21 Ιουλίου 2026, 21:00 • Προαύλιος χώρος
Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης, Πρέβεζα
Εικαστική Έκθεση
Επιμέλεια: Χαρά Σαΐτη
Σύνθεση ηχοτοπίων-ψηφιακές εφαρμογές: Mauro Bon
Καλλιτέχνες: Γιάννα Αλεξοπούλου, Ρένα Ανούση-Ηλία, Φώτης Βάρθης, Άλκης Βολιώτης, Γιάννης Βρακάς, Βασιλική Κολιπέτσα, Άρια Κομιανού, Μιχάλης Κότσαρης, Δήμητρα Κουμαντάκη, Χριστίνα Μακροπούλου, Αριστείδης Πατσόγλου, Μιλτιάδης Πεταλάς, Μάριος Πράσινος, Πάρις Πρέκας, Ιωάννα Ροδοπούλου-Καραγκούνη, Χαρά Σαΐτη, Βαρβάρα Σιδέρη, Νικίας Σκαπινάκις, Δημήτρης Σκλαβενίτης, Θεόδωρος Στάμος, Τάκις (Παναγιώτης Βασιλάκης), Τάσσος (Αλεβίζος), Ζαν Τσάμης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Θεόδωρος Χίος, Τζων Χριστοφόρου
Ομαδική διαδραστική έκθεση χαρακτικών έργων σε συνδυασμό με πρωτότυπα ηχητικά μονοπάτια θέασης, με κεντρικό θέμα τη θάλασσα ως μνήμη, σε έναν δημιουργικό διάλογο κλασικών αναφορών και σύγχρονων ανατρεπτικών πειραματισμών, μέσα στο μουσειακό περιβάλλον.
27.
Μουσική παράσταση και χορός
Rhythm ’n’ Rapsody: Αθηνά Χιώτη (φωνή), Αλίκη Μαρκαντωνάτου (αρχαιοελληνική λύρα, φωνή), Θάλεια Μαρί Παπαδοπούλου (κρουστά, φωνή)
Χορογραφία, σκηνοθεσία, χορός: Θάλεια Μαρί Παπαδοπούλου
Μουσική σύνθεση: Mauro Bon, Αλίκη Μαρκαντωνάτου
Ψηφιακές εφαρμογές: Mauro Bon
ΑΜΚΕ: TERRA ARTISTICA
Μια τελετουργική μουσική εμπειρία όπου η αρχαιοελληνική λύρα ενώνεται με live soundscapes (ηχοτοπία), γυναικείες φωνές, ποίηση και χορό. Το μουσικό ταξίδι ξεκινά από την Οδύσσεια, διαπλέει εμβληματικά παραδοσιακά τραγούδια και φθάνει σε σύγχρονες μουσικές συνθέσεις. Το μουσικό δρώμενο ολοκληρώνεται με χορό εμπνευσμένο από αρχαϊκές εικονογραφίες, δημιουργώντας ένα ζωντανό σκηνικό αφήγησης.
28.
Εικαστικά / περφόρμανς
Καρστικά όνειρα
2-3 Αυγούστου 2026
Αρχαίο Θέατρο Ορχομενού Αρκαδίας
Καλλιτέχνες: Άγγελος Πλέσσας, Λυδία Δεληκούρα
Επιμέλεια: Στέφη Στούρη
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Βασίλης Ζηδιανάκης
Εκπαιδευτικό πρόγραμμα: Αναστασία Αγάθου, Στέφη Στούρη
Κινηματογράφηση-φωτογράφιση: Βάσω Παράσχη, Μαρίλη Ζάρκου
Σχεδιασμός οπτικού και έντυπου υλικού: Marie V. B. Slaatta
ΑΜΚΕ: ΑΤΟΠΟΣ – ΦΟΡΕΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Εστιάζοντας στις ονειρικές καταστάσεις ως πεδία διεπαφής ανάμεσα στη φύση και τους συνανθρώπους μας, τα Καρστικά όνειρα προσκαλούν το κοινό σε μια ουσιαστική παρουσία, προτείνοντας μια επιστροφή στη φροντίδα, την κοινότητα και το περιβάλλον ως την απόλυτη εκπλήρωση της «ανθρωπινότητάς» μας. Το έργο θα πάρει τη μορφή δράσεων οι οποίες θα ενεργοποιούν διαφορετικά σημεία του αρχαιολογικού χώρου και του ευρύτερου τοπίου. Η περφόρμανς του Άγγελου Πλέσσα αντηχεί καρστικές, υπόγειες τοπογραφίες και καλεί σε μια συμμετοχική τελετουργία γύρω από έναν αγωγό-διεπαφή. Μέσα από καθιστικούς κύκλους, ήχους και καθοδηγούμενο διαλογισμό, η γλώσσα του ψηφιακού πολιτισμού γίνεται ποιητικό εργαλείο ενάντια στην οικονομία της προσοχής. Ενώ στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο, η Λυδία Δεληκούρα παρουσιάζει εγκαταστάσεις που εξερευνούν θραύσματα από το οπτικό της λεξιλόγιο, τοποθετημένα ελεύθερα στο πλαίσιο της πρακτικής της περιβαλλοντικής τέχνης τοπίου. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί και μια εκπαιδευτική δράση σχεδιασμένη βάσει των αρχών της περιβαλλοντικής τέχνης και της προσέγγισης της παιδαγωγικής του δάσους.
29.
Εικαστικά / περφόρμανς
Παράδεισος, μετατόπιση
21-22 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Φαιστού, Ηράκλειο Κρήτης
Παραστάσεις χορού / περφόρμανς: 21-22 Αυγούστου 2026 • 20:00-20:50
Διάρκεια έκθεσης: 21-29 Αυγούστου 2026 • Ώρες λειτουργίας: 8:00-20:00
Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσαράς, Ηράκλειο Κρήτης
Διάρκεια προβολών και έκθεσης: 21-29 Αυγούστου 2026 • Ώρες λειτουργίας: 8:00-20:00
Επιμέλεια: Πάνος Γιαννικόπουλος (GR), Κατερίνα Γναφάκη (GR)
Καλλιτέχνες: Karrabing Film Collective (AU), Nona Inescu (RO/GR), Δήμητρα Κονδυλάτου (GR), Ελένη Μπαγάκη (GR), Raffaela Naldi Rossano (IT), Nour Ouayda (CA/LB), Βασίλης Παπαγεωργίου (GR), Γιώργος Σαπουντζής (GR), Βίκη Στείρη (GR), Δέσποινα Χαριτωνίδη (GR)
Σύγχρονος χορός: Χριστίνα Καραγιάννη (GR)
Graphic design: Bend.gr
AMKE: WILD REEDS
Εκκινώντας από το νησί ως ιδεατό τόπο όπου ο παράδεισος κατασκευάζεται, προβάλλεται και καταναλώνεται, η έκθεση προσεγγίζει την παραδεισιακή εικονογραφία πέρα από την υπόσχεση ευτυχίας, ως έναν πολιτικό μηχανισμό που οργανώνει επιθυμίες, μετακινήσεις και τρόπους ζωής. Εστιάζει στο πώς η εμπειρία του τόπου αποσταθεροποιείται όταν αυτός παύει να βιώνεται και λειτουργεί κυρίως ως σκηνικό. Καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις, γλυπτικά έργα, βίντεο, έργα ήχου και σύγχρονος χορός, που ενεργοποιούνται στο πλαίσιο των δράσεων, αναδεικνύουν πώς οι νησιωτικοί «παράδεισοι» λειτουργούν ως κόμβοι σύγκλισης οικονομικών, οικολογικών και πολιτισμικών δυνάμεων, παράγοντας ρευστές ισορροπίες έκθεσης, φροντίδας και ευαλωτότητας. Η έκθεση προτείνει μια ανανεωμένη κατανόηση των νησιών ως ενεργών πεδίων όπου οι κοινότητες συνεχίζουν να κατοικούν, να αντιστέκονται και να επαναδιαπραγματεύονται το παρόν και τα πιθανά μέλλοντά τους.
30.
Μουσικό θέατρο
Εκ κορμού
2-3 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Κορίνθου
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Δούσης
Δραματουργία-σκηνική επιμέλεια: Μαρίνα Μέργου
Γυναικείες φωνές: Λουντμίλα Μπονταρένκο, Μαρίνα Ρετσκάλοβα, Ιρένα Αθανασίου, Εφη Παπαδοπούλου
Πιάνο: Ειρήνη Αναστασίου
Τρομπόνι: Γιώργος Κρίμπερης
ΑΜΚΕ: ΑΝΑΞ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ
Η παράσταση Εκ κορμού είναι μια σύγχρονη μουσικοδραματουργική σύνθεση για τέσσερις γυναικείες φωνές, πιάνο και τρομπόνι, βασισμένη σε μορφές της αρχαίας τραγωδίας. Η Φαίδρα, η Ιφιγένεια, η Αντιγόνη και η Κασσάνδρα εμφανίζονται όχι ως μυθικές ηρωίδες, αλλά ως ανθρώπινες συνειδήσεις που φέρουν τη μνήμη, την επιθυμία, τη θυσία, την πράξη και την αλήθεια.
Μέσα από πολυφωνικές συνθέσεις, εναλλαγές σόλο και χορικών στιγμών, ο αρχαίος λόγος συναντά τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο εσωτερικού διαλόγου και συλλογικής εμπειρίας. Η μουσική λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο της δραματουργίας, όπου ο ήχος και η σιωπή συνδιαμορφώνουν τη δράση.
Το έργο διερευνά τη γυναικεία φωνή ως τόπο αντίστασης και ευθύνης, θέτοντας στο επίκεντρο το διαχρονικό ερώτημα της ανθρώπινης στάσης απέναντι στην αλήθεια και τη συνύπαρξη.
• Οι προκρατήσεις θέσεων για τις εκδηλώσεις του Ιουλίου ξεκινούν στις 24/6 και για τις εκδηλώσεις του Αυγούστου στις 24/7 μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του θεσμού: www.allofgreeceoneculture.gr
• Όλες οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το υπουργείο Πολιτισμού.
• H προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.
• Καταβάλλεται μόνο το αντίτιμο εισόδου του αρχαιολογικού χώρου, όπου υπάρχει.
• Για την ακριβή ώρα έναρξης των παραστάσεων συμβουλευτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του θεσμού.
