Ένα υποθαλάσσιο καλώδιο 430 εκατ. λιρών άλλαξε διαδρομή για να μην περάσει από τον «τάφο» του Dobby. Οι φαν του Harry Potter κατάφεραν να μετακινήσουν τη χάραξη του Greenlink, της ηλεκτρικής διασύνδεσης που ενώνει το Ηνωμένο Βασίλειο με την Ιρλανδία, όταν διαπίστωσαν ότι το έργο θα περνούσε από το αυτοσχέδιο μνημείο του φανταστικού ξωτικού.
Το μνημείο βρίσκεται στην παραλία Freshwater West, στην Ουαλία, εκεί όπου γυρίστηκε η σκηνή του θανάτου του Dobby στην ταινία «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου». Εδώ και χρόνια, θαυμαστές της σειράς αφήνουν πέτρες με τη φράση «Here Lies Dobby», παρότι το National Trust, που διαχειρίζεται την περιοχή, έχει ζητήσει να μην αφήνονται αντικείμενα στην παραλία, επειδή πρόκειται για ευαίσθητο οικοσύστημα.
Η ιστορία έγινε γνωστή από τον Simon Ludlam, υπεύθυνο του έργου Greenlink. Σε συνέντευξή του στο podcast Energy Revolution, θυμήθηκε ότι είχε δείξει σε τηλεοπτικό συνεργείο του BBC το σημείο όπου το καλώδιο θα έβγαινε στην παραλία. Όταν το απόσπασμα προβλήθηκε, οι φαν κατάλαβαν ότι η διαδρομή περνούσε μέσα από το σημείο που θεωρούν «τάφο» του Dobby.
Ακολούθησαν εκατοντάδες τηλεφωνήματα στην εταιρεία. Ο Ludlam είπε ότι στην αρχή δεν ήξερε καν ποιος ήταν ο Dobby. Όταν συνεργάτης του τού εξήγησε ότι το έργο περνούσε «μέσα από τον τάφο του», η πρώτη του αντίδραση ήταν απορία: μιλούσαν για έναν φανταστικό χαρακτήρα, από ένα φανταστικό βιβλίο. Πολύ γρήγορα, όμως, κατάλαβε ότι για τους φαν το θέμα ήταν σοβαρό.
Η εταιρεία ζήτησε τελικά από τους μελετητές να βρουν νέα διαδρομή, ώστε το καλώδιο να μην περάσει από το μνημείο. Το έργο προχώρησε, οι διαμαρτυρίες σταμάτησαν και ο Ludlam σχολίασε αστειευόμενος ότι «ο Dobby είναι χαρούμενος».
Η πιο αλλόκοτη λεπτομέρεια ήρθε μετά. Σύμφωνα με τον ίδιο, η νέα χάραξη πέρασε αρκετά κοντά σε πραγματικά κατάλοιπα της Εποχής του Χαλκού, ανάμεσά τους και τεφροδόχους που συνδέονται με ανθρώπινες ταφές. Με άλλα λόγια, το έργο απέφυγε τον «τάφο» ενός φανταστικού ξωτικού, αλλά κινήθηκε κοντά σε αληθινά αρχαιολογικά ευρήματα.
Η ιστορία μοιάζει αστεία, αλλά λέει κάτι πολύ σημερινό για το πώς η μυθοπλασία αποκτά βάρος στον δημόσιο χώρο. Ένα σημείο γυρίσματος έγινε τόπος προσκυνήματος, ένα αυτοσχέδιο μνημείο απέκτησε σχεδόν καθεστώς πολιτιστικής κληρονομιάς και ένα μεγάλο ενεργειακό έργο χρειάστηκε να υπολογίσει όχι μόνο το τοπίο, αλλά και τη συναισθηματική γεωγραφία ενός fandom.
Με στοιχεία από The Guardian
