Το πρώτο σημάδι ότι κάτι είχε αλλάξει στο Provincetown δεν ήταν απαραίτητα στη ζυγαριά. Μπορούσε να βρίσκεται σε ένα κουτί με cupcakes.
Ο Scott Cunningham, ιδιοκτήτης του ScottCakes στην Commercial Street, θυμάται έναν πελάτη που μπήκε πρόσφατα στο μαγαζί και του ανακοίνωσε χαρούμενος ότι είχε χάσει σχεδόν 30 κιλά. «Ο γιατρός μου είναι πολύ χαρούμενος», του είπε. Ύστερα παρήγγειλε ένα μικρό cupcake.
Η ιστορία έχει τη σημασία της. Το Bear Week είναι μία από τις καλύτερες εβδομάδες της χρονιάς για τις επιχειρήσεις του Provincetown και ο Cunningham ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνουν οι bears για την πόλη. Έφτασε εκεί το 2009 ως ηθοποιός, αποφάσισε τελικά να μείνει και άρχισε να πουλά τα cupcakes του από ένα καρότσι. «Οι bears με έβαλαν στον χάρτη», λέει σήμερα.
Κάθε καλοκαίρι, εδώ και 25 χρόνια, το Provincetown, στην άκρη του Cape Cod, γεμίζει bears , τις «αρκούδες» της γκέι αργκό: μεγαλόσωμους και τριχωτούς γκέι άντρες που έκαναν τα γένια, την κοιλιά και το μεγαλύτερο σώμα αντικείμενο επιθυμίας. Για μια εβδομάδα, το ξυρισμένο στήθος και η επίπεδη κοιλιά χάνουν το μονοπώλιο της γκέι αντρικής τελειότητας. Στις παραλίες, στις πισίνες και στα μπαρ της πόλης, ένα σώμα που αλλού πιέζεται διαρκώς να μικρύνει μπορεί εδώ απλώς να κυκλοφορεί, να φλερτάρει και να είναι επιθυμητό.Φέτος, όμως, ανάμεσα στα πάρτι και στο φλερτ ακουγόταν παντού και μια καινούργια λέξη: GLP-1.
Ozempic, Wegovy, Zepbound και τα υπόλοιπα φάρμακα αυτής της κατηγορίας έχουν αλλάξει ριζικά την προσπάθεια εκατομμυρίων ανθρώπων να χάσουν βάρος. Περίπου ένας στους δέκα ενήλικους Αμερικανούς παίρνει πλέον τέτοια φάρμακα. Στο Bear Week υπάρχει όμως μια επιπλέον παράμετρος: συχνά αλλάζει ακριβώς το σώμα που έκανε κάποιον αναγνωρίσιμο ως bear και που έκανε τους άλλους να τον επιθυμούν γι’ αυτό.
Ο Stephen, 56 ετών, δεν παίρνει GLP-1 και παραμένει ένας απολύτως κλασικός bear. Φέτος είχε μια μάλλον ευχάριστη έκπληξη: μεγαλύτερη πέραση.Ο σύντροφός του, Michael, είναι μικρόσωμος και προτιμά άντρες ακριβώς σαν τον Stephen. Οι δυο τους έχουν ανοιχτή σχέση. Φέτος συνέβη το εξής: ο Stephen είχε περισσότερους ενδιαφερόμενους, ενώ ο Michael δυσκολευόταν περισσότερο να βρει άντρες του γούστου του.
Δεν έχει τίποτα εναντίον όσων αποφασίζουν να αδυνατίσουν. «Αν αισθάνονται καλύτερα, μπράβο τους», είπε. «Εγώ απλώς δεν πρόκειται να κοιμηθώ με αδύνατους τύπους».Κάποιος άλλος στο Boatslip το είπε ακόμη καλύτερα: κανείς δεν θέλει έναν αδύνατο Άγιο Βασίλη.
Κάπου εδώ φαίνεται και το παράδοξο της εποχής του Ozempic μέσα στην bear κουλτούρα. Έξω από αυτήν, ένα τέτοιο σώμα μπορούσε συχνά να αντιμετωπίζεται σαν πρόβλημα. Μέσα σε αυτήν είχε πάντα τη δική του ερωτική αξία. Καθώς κάποιοι bears αδυνατίζουν, τα μεγαλύτερα σώματα γίνονται λίγο πιο δυσεύρετα και για όσους τα προτιμούν, πιο περιζήτητα.
Για τον René Alvarez τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο 54χρονος έχασε περισσότερα από 68 κιλά με GLP-1 και στη συνέχεια έκανε τρεις επεμβάσεις για να αφαιρέσει το δέρμα που περίσσευε. Στην παραλία, φορώντας ένα μικρό μαγιό της Nasty Pig, έδειχνε μία από τις μεγάλες ουλές που του άφησαν τα χειρουργεία, από τα πλευρά ως την πλάτη.
Μετά το αδυνάτισμα ένιωσε πολύ πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Άρχισε να βγαίνει ραντεβού με άλλη αυτοπεποίθηση και το φετινό Bear Week δεν έμοιαζε καθόλου με όσα είχε ζήσει στο παρελθόν.
Ο Charlie Nuttall έχασε ακόμη περισσότερα: σχεδόν 100 κιλά, με βαριατρική επέμβαση και GLP-1. Ο 39χρονος είναι cub (στη bear αργκό, ο όρος χρησιμοποιείται για τους νεότερους bears). Όταν ήταν βαρύτερος, είχε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται δεύτερη θέση στο αεροπλάνο.
Το σώμα του επηρέαζε και τη δουλειά του. Είχε εμφανιστεί σε γκέι πορνό ως bear και, αφού αδυνάτισε, άρχισε να δουλεύει και σε παραγωγές πιο κοντά στο mainstream πορνό. Σήμερα λέει πως του αρέσει περισσότερο η προσοχή που δέχεται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αλλαγή ήταν απλή.«Νιώθω σαν να έχασα τη φυλή μου», είπε.
Ο Julian Cyr ξέρει από την αντίθετη πλευρά πόσο μεγάλη σημασία μπορεί να αποκτήσει ένα σώμα μέσα σε μια κοινότητα. Ο 40χρονος πολιτειακός γερουσιαστής της Μασαχουσέτης θεωρεί τον εαυτό του μέλος της bear family και λέει πως, αν υπήρχαν τέτοια φάρμακα όταν ήταν 16 ή 18 ετών, θα του φαίνονταν σαν ευχή που εισακούστηκε. Στο κολέγιο εμφάνισε διατροφική διαταραχή και για χρόνια πίστευε ότι δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα γκέι και βαρύς.
Το Bear Week τού έδειξε κάτι που μέχρι τότε δεν είχε δει αλλού: άντρες με σώμα σαν το δικό του να φλερτάρουν και να είναι επιθυμητοί ακριβώς όπως ήταν. Υπήρξαν περίοδοι στη ζωή του που αυτή η κοινότητα ήταν σχεδόν σωσίβιο.
Σήμερα ο Cyr δεν παίρνει φάρμακα για απώλεια βάρους, αλλά ούτε θεωρεί ότι όποιος τα παίρνει εγκαταλείπει αυτομάτως τον κόσμο των bears. Άλλωστε, η bear κοινότητα είχε διευρύνει τα όριά της πολύ πριν εμφανιστεί το Ozempic. Cubs, muscle bears και άλλες κατηγορίες υπήρχαν ήδη, αποδεικνύοντας ότι ο bear δεν σήμαινε ποτέ ένα και μοναδικό σώμα.
Για τον Al Parker, πάλι, η διαφορά φαίνεται σε κάτι πολύ πιο καθημερινό: στα ρούχα. Ο Parker, από τη Βόρεια Καρολίνα, μοίραζε στο Provincetown φυλλάδια για κρουαζιέρες που απευθύνονται σε bears. Ανάμεσα στις δραστηριότητές τους περιλαμβάνεται, ειρωνικά, και η αναζήτηση πραγματικών αρκούδων στην Αλάσκα.
Ο ίδιος παίρνει σήμερα Zepbound. Προηγουμένως έπαιρνε Ozempic, μέχρι που η απώλεια βάρους σταμάτησε, και συνολικά έχει χάσει περίπου 15 κιλά. Δεν λέει ότι ντρεπόταν για το μεγαλύτερο σώμα του. Αυτό που απολαμβάνει τώρα είναι πολύ πιο απλό: μπορεί να μπει σε ένα κατάστημα και να βρει ρούχα στο μέγεθός του.
Κάπως έτσι, η ιστορία γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το απλό «οι bears αδυνατίζουν». Ο ένας βρίσκει περισσότερη αυτοπεποίθηση, ο άλλος βρίσκει επιτέλους ρούχα, ένας τρίτος αποκτά περισσότερους εραστές. Κάποιος χαίρεται που άλλαξε το σώμα του και κάποιος άλλος αναρωτιέται αν, μαζί με το σώμα, άλλαξε και η θέση του ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους.
Κανείς, πάντως, στο Provincetown δεν μιλά σοβαρά για εξαφάνιση των bears. Οι παραλίες και τα πάρτι εξακολουθούν να είναι γεμάτα μεγαλόσωμους, τριχωτούς άντρες, muscle bears, cubs και όλες τις ενδιάμεσες εκδοχές. Αυτό που άλλαξε είναι πόσο πιο εφικτό έγινε για κάποιον να χάσει πολύ βάρος, αρκεί βέβαια να έχει πρόσβαση στα φάρμακα είτε επειδή μπορεί να τα πληρώσει είτε επειδή καλύπτεται από την ασφάλειά του.
Και μόνο αυτό αρκεί για να αλλάξει λίγο το ποιος κοιτάζει ποιον.
Στην τελευταία βραδιά του Bear Week, ο TJ Howe και ο Steve August κυκλοφορούσαν ανάμεσα στο πλήθος ντυμένοι δασοφύλακες. Έκαναν πλάκα ότι έψαχναν για «προβληματικές αρκούδες» και ότι ήταν έτοιμοι να προστατεύσουν τα φαγητά των θαμώνων από τους πεινασμένους bears. Φέτος, το αστείο ότι οι αρκούδες είχαν γίνει λίγο πιο δυσεύρετες αποκτούσε μια δεύτερη σημασία.
Αργότερα, στο Crown & Anchor, έπαιζαν Chaka Khan και Deee-Lite. Εκεί βρισκόταν και ο Kevin Healy, επενδυτικός τραπεζίτης από τη Νέα Υόρκη, που έχει επίσης αδυνατίσει με GLP-1 και τελευταία γράφει ένα σενάριο. Το θέμα του; Bears που παίρνουν Ozempic.
Ο προσωρινός τίτλος είναι The Unthickening. «Είναι ταινία τρόμου», είπε.
Με στοιχεία από The New York Times
