Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ επιστρέφει, αλλά αυτή τη φορά ο θεατής δεν έχει την ασφάλεια της οθόνης. Η Σιωπή των Αμνών, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων δεκαετιών, πέρασε στη σκηνή του Curve, στο Λέστερ, σε μια νέα θεατρική μεταφορά που παρουσιάζεται ως παγκόσμια πρεμιέρα.
Η παραγωγή βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τόμας Χάρις και όχι απευθείας στην ταινία του Τζόναθαν Ντέμι. Τη διασκευή υπογράφει η Gina Gionfriddo και τη σκηνοθεσία ο Nikolai Foster, καλλιτεχνικός διευθυντής του Curve. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Λέστερ έως τις 15 Αυγούστου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας.
Στη σκηνή, ο John Partridge υποδύεται τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ενώ η Mollie Gallagher κάνει το επαγγελματικό θεατρικό της ντεμπούτο ως Κλαρίς Στάρλινγκ. Στο καστ συμμετέχουν επίσης ο Oliver Farnworth ως Τζακ Κρόφορντ και ο Sam Jackson ως Μπάφαλο Μπιλ.
Το ενδιαφέρον της μεταφοράς δεν βρίσκεται μόνο στο ότι ένα διάσημο horror ξαναδοκιμάζεται σε άλλη μορφή. Βρίσκεται κυρίως στο τι αλλάζει όταν μια ιστορία που γράφτηκε στη μνήμη του κοινού μέσα από κοντινά πλάνα, βλέμματα, παύσεις και κοψίματα της κάμερας πρέπει να σταθεί μπροστά σε ζωντανούς θεατές. Η σκηνή δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει το σινεμά: να κρύψει, να κόψει, να φέρει ξαφνικά ένα πρόσωπο πολύ κοντά. Γι’ αυτό η παράσταση αναζητά άλλα μέσα. Το φως, η θέση των σωμάτων και η διάταξη των σκηνών επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα θεατρικό ισοδύναμο του κοντινού πλάνου. Σε ορισμένες στιγμές, η δράση πλαισιώνεται από σιωπηλές εικόνες άλλων χαρακτήρων, σαν ένα είδος σκηνικού split screen.
Αυτό κάνει τη νέα Σιωπή των Αμνών κάτι περισσότερο από νοσταλγική επιστροφή σε έναν γνωστό τίτλο. Η ανάκριση της Κλαρίς από τον Λέκτερ, η απειλή του Μπάφαλο Μπιλ και οι σκηνές βίας δεν περνούν πια μέσα από τη μεσολάβηση της κάμερας. Παίζονται στον ίδιο χώρο με το κοινό. Ο τρόμος δεν είναι μόνο αφήγηση, αλλά παρουσία.
Η παραγωγή συνομιλεί και με όσα έχουν αλλάξει από την εποχή του βιβλίου και της ταινίας. Η βία απέναντι στις γυναίκες, το βλέμμα πάνω στα θύματα και η σκοτεινή γοητεία γύρω από τον Λέκτερ είναι πλέον υλικό που μια σύγχρονη διασκευή δεν μπορεί να χειριστεί αθώα. Η νέα εκδοχή προσπαθεί να δώσει μεγαλύτερο βάρος στα γυναικεία θύματα και να μεταφέρει την ιστορία χωρίς να την αφήσει απλώς στο επίπεδο του cult σοκ.
Στην επίσημη προειδοποίηση της παραγωγής αναφέρονται σκηνές απειλής, βίας και δολοφονίας, πολύ έντονη γλώσσα, προσθετικά ανθρώπινα λείψανα, body horror, αναφορές σε κανιβαλισμό, απαγωγή και αιχμαλωσία, καθώς και δυνατοί ήχοι και πυροβολισμοί. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για μια ασφαλή σκηνική ανάμνηση της ταινίας, αλλά για μια θεατρική εμπειρία που θέλει να φέρει το κλασικό θρίλερ πιο κοντά στο σώμα του θεατή.
Με στοιχεία από The Guardian
