Ο Γιοσούκε Γιουκιμάτσου (Yousuke Yukimatsu) εμφανίζεται συχνά πίσω από την κονσόλα γυμνός από τη μέση και πάνω, με ένα μενταγιόν κατά του πολέμου στον λαιμό, σαν να έχει μετατρέψει το σώμα του σε δεύτερο ηχείο. Δεν μοιάζει με DJ που απλώς διαχειρίζεται την ένταση ενός κλαμπ. Μοιάζει με κάποιον που παλεύει με τον ήχο, τον σπρώχνει, τον τραβά, τον πετά στο κοινό και μετά τον ξαναμαζεύει την τελευταία στιγμή.
Το timing δεν είναι τυχαίο. Μετά το viral Boiler Room set του στο Τόκιο, το ντεμπούτο του στο Coachella και λίγο πριν εμφανιστεί στη Βρετανία ως support στους Prodigy, ο Γιουκιμάτσου περνά από το στάδιο του cult ονόματος σε εκείνο του DJ που ξαφνικά θέλουν όλοι να καταλάβουν.
Τα σετ του μπορούν να περάσουν, χωρίς προειδοποίηση, από σκληρή techno και πειραματική ηλεκτρονική μουσική στους Beastie Boys, από τον Aphex Twin στην Τέιλορ Σουίφτ. Στο Coachella, μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά χώρεσε το «Sabotage», πειραματική techno, το «You Need to Calm Down» και το «Come to Daddy». Για τον ίδιο, αυτό δεν είναι πρόκληση για την πρόκληση. Είναι απλώς μια αρχή: αν η μουσική είναι καλή, χωράει.
Πίσω από το viral θέαμα υπάρχει μια ιστορία επιβίωσης. Πριν από δέκα χρόνια, ο Γιουκιμάτσου υπέστη επιληπτική κρίση. Δεν εμφανίστηκε σε ένα φεστιβάλ όπου ήταν προγραμματισμένο να παίξει και οι διοργανωτές ειδοποίησαν φίλους του στην Οσάκα. Τον βρήκαν να έχει καταρρεύσει στο σπίτι του. Στο νοσοκομείο οι γιατροί διέγνωσαν όγκο στον εγκέφαλο. Ακολούθησαν δύο κρανιοτομές, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Ο ίδιος έχει πει ότι αν κανείς δεν τον είχε αναζητήσει εκείνη την ημέρα, μπορεί να είχε πεθάνει.
Η ασθένεια άλλαξε τη ζωή του. Μέχρι τότε δούλευε στις κατασκευές και παράλληλα έπαιζε ως DJ. Μετά τη διάγνωση αποφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική. Δεν το περιγράφει σαν ρομαντική μεταμόρφωση, αλλά σαν ανάγκη. Ήθελε να ζήσει μέχρι την επόμενη μέρα, να ενθαρρύνει τους άλλους, να γίνει καλύτερος DJ και καλύτερος άνθρωπος.
Ο Γιουκιμάτσου μεγάλωσε στην ανατολική πλευρά της Οσάκα. Ο πατέρας του πουλούσε δίσκους από το γκαράζ του σπιτιού και εκείνος, παιδί ακόμη, άκουγε χωρίς να το καταλαβαίνει κιθάρες από Deep Purple και Led Zeppelin. Αργότερα ήρθαν οι Depeche Mode, οι Sonic Youth, οι Boredoms, ο Ριουίτσι Σακαμότο, οι Underworld και οι Prodigy. Στο σχολείο ήθελε να παίξει σε μπάντα, αλλά τελικά βρήκε τον δρόμο του στα decks στα μέσα της δεκαετίας του 2000.
Το σώμα που βλέπει κανείς σήμερα στα σετ του δεν είναι τυχαίο. Υπήρξε αθλητής κολύμβησης στο σχολείο, δούλεψε για χρόνια σε χειρωνακτικές δουλειές και έχει μιλήσει για την επιρροή ενός διηγήματος του Γιούκιο Μισίμα γύρω από την ομορφιά των ανθρακωρύχων. Μετά ήρθε ο καρκίνος. Το γυμνό του στήθος πίσω από την κονσόλα δεν λειτουργεί μόνο ως εικόνα της κουλτούρας των κλαμπ. Μοιάζει με δήλωση ότι το σώμα επέζησε, κουβαλά την ιστορία του και επιμένει να χορεύει.
Το σετ του στο Boiler Room του Τόκιο, το 2024, ήταν η στιγμή που τον εκτόξευσε σε άλλο επίπεδο διεθνούς αναγνωρισιμότητας. Μέσα σε λίγους μήνες, έγινε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βίντεο της πλατφόρμας και καθιέρωσε τη φήμη του ως «ο αγαπημένος DJ των αγαπημένων σου DJs». Δεν παίζει σαν να υπηρετεί ένα είδος. Παίζει σαν να δοκιμάζει πόση ένταση, συγκίνηση και ασυνέχεια μπορεί να αντέξει ένα πλήθος πριν παραδοθεί.
Ο ίδιος λέει ότι του αρέσουν οι δυνατοί ήχοι και οι συναισθηματικές μελωδίες. Θέλει οι άνθρωποι να αισθάνονται ελπίδα στα σετ του, να μπαίνει κάτι σαν φως μέσα σε αυτό που κάνει.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το φως αυτό δεν έρχεται από κάτι απαλό ή καθησυχαστικό. Μπορεί να έρθει μέσα από θόρυβο, gabber, techno, pop, ένα αναπάντεχο ρεφρέν, ένα κομμάτι που δεν «πρέπει» να βρίσκεται εκεί αλλά ξαφνικά ανοίγει το δωμάτιο.
Υπάρχει και κάτι βαθύτερα πολιτικό σε αυτή την απροθυμία να υπακούσει στα σύνορα των ειδών. Ο Γιουκιμάτσου προέρχεται από μια χώρα όπου, όπως λέει, οι μουσικοί συχνά αποφεύγουν τις άμεσες πολιτικές τοποθετήσεις γιατί μπορεί να δεχτούν σκληρή κριτική. Εκείνος, όμως, θεωρεί σημαντικό να μιλά. Ο κόσμος, λέει, έχει γίνει πιο βίαιος από την εποχή που γεννήθηκε η techno. Τα όπλα εξελίσσονται, οι σφαγές γίνονται πιο εύκολες. Το «no war» μενταγιόν του δεν είναι στιλιστικό εύρημα. Είναι ένας τρόπος να κανονικοποιήσει τον πασιφισμό μέσα σε έναν κόσμο που έχει κανονικοποιήσει την καταστροφή.
Γι’ αυτό και τα rave του δεν μοιάζουν μόνο με εκτόνωση. Μοιάζουν με μια παράξενη, σωματική άσκηση ειρήνης. Όχι με την αφελή έννοια ότι η μουσική μπορεί να σταματήσει έναν πόλεμο, αλλά με την πιο απλή και πιο δύσκολη ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να σταθούν μαζί σε έναν χώρο, να κινηθούν χωρίς να απειλούν ο ένας τον άλλον, να ιδρώσουν, να εκτεθούν, να αφεθούν σε κάτι κοινό.
Ο Γιουκιμάτσου ακούει μουσική σχεδόν καθημερινά στο Bandcamp και προσαρμόζει τα σετ του στη χώρα όπου παίζει. Πριν από εμφανίσεις στην Ιταλία, για παράδειγμα, άκουγε ιταλικές κυκλοφορίες. Πρόσφατα επέστρεψε και στο Halfway Between the Gutter and the Stars του Fatboy Slim και σκέφτεται να βάλει το «Drop the Hate» σταθερά στα σετ του. Ξεχωρίζει επίσης το «Treat Each Other Right» του Jamie xx, έναν τίτλο που, όπως λέει, όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θα έπρεπε να χαράξουν μέσα τους.
Αυτό που τον κρατάει δεν είναι η viral εικόνα, ούτε η φήμη, ούτε το χάος των μεταβάσεων. Είναι μια σχεδόν παιδική αλλά επίμονη ηθική: να γίνει καλύτερος. Καλύτερος DJ, καλύτερος άνθρωπος, κάθε μέρα, μέχρι το τέλος. Ίσως γι’ αυτό η ιστορία του δεν είναι απλώς η ιστορία ενός DJ που νίκησε τον καρκίνο.
Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που βγήκε από την αρρώστια με μια αποστολή τόσο απλή ώστε ακούγεται σχεδόν αδύνατη: να κρατήσει τους ανθρώπους ζωντανούς, έστω για όσο κρατάει ένα σετ.
με στοιχεία από Guardian
