Η μετανάστευση βρίσκεται ξανά στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης, συχνά με τους πιο σκοτεινούς όρους: φόβος, σύνορα, απελάσεις, επιθέσεις, ρητορική μίσους. Απέναντι σε αυτή την εικόνα, το The Road to Nowhere επιμένει να κοιτά τη διασπορά αλλιώς: όχι ως πρόβλημα προς διαχείριση, αλλά ως πολιτισμό, μνήμη, τέχνη, οργή και τρυφερότητα.
Το ανεξάρτητο περιοδικό που ίδρυσε η Ιρακινοβρετανή writer και curator Dalia Al-Dujaili επιστρέφει με το τέταρτο τεύχος του, συγκεντρώνοντας φωτογράφους, εικαστικούς, συγγραφείς και δημιουργούς της διασποράς από διαφορετικές κοινότητες και γεωγραφίες. Η έκδοση δεν λειτουργεί σαν απλή ανθολογία εικόνων. Είναι ένας τρόπος να ειπωθεί ότι οι ιστορίες των μεταναστών και των προσφύγων δεν χωρούν μόνο στη γλώσσα της κρίσης.
Στις σελίδες του τεύχους συναντιούνται φωτογραφία, graphic design, κεραμική, δοκίμιο, συνέντευξη και προσωπική μνήμη. Ανάμεσα στους δημιουργούς βρίσκονται η Salvadorian-Mexican φωτογράφος Thalia Gochez, ο Ιρακινοαμερικανός Wesaam Al-Badry, ο Ταϊβανός φωτογράφος Adam Lin, η Sudanese-British καλλιτέχνις Sarah Elawad και η Singaporean-British κεραμίστρια Hannah Lim, ενώ στο τεύχος συμμετέχει και ο Ocean Vuong.
Το πιο ενδιαφέρον στο The Road to Nowhere είναι ότι δεν αντιμετωπίζει την πολιτική τέχνη ως σύνθημα. Η οργή υπάρχει, αλλά μετατρέπεται σε φροντίδα, εικόνα, επιμέλεια και κοινότητα. Η Dalia Al-Dujaili μιλά για την ανάγκη να στηριχθούν οι καλλιτέχνες της διασποράς όχι μόνο συμβολικά, αλλά και υλικά: με αμοιβές, πιστώσεις, πλατφόρμες, εκδόσεις, χώρο και ορατότητα.
Μέρος των κερδών του νέου τεύχους θα διατεθεί στη CHIRLA, την Coalition for Humane Immigrant Rights, οργάνωση στο Λος Άντζελες που στηρίζει μετανάστες, μεταξύ άλλων με νομική βοήθεια. Είναι μια λεπτομέρεια που δείχνει τη λογική της έκδοσης: η διασπορική κουλτούρα δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι και δίκτυο αλληλεγγύης.
Σε μια εποχή όπου οι μετανάστες γίνονται ξανά στόχοι πολιτικής βίας και δημόσιας καχυποψίας, το The Road to Nowhere απαντά με εικόνες ανθρώπων που δεν ζητούν να εξηγηθούν. Υπάρχουν ήδη εκεί: σε στούντιο, δρόμους, σπίτια, τελετουργίες, σώματα, πρόσωπα, αντικείμενα, χρώματα. Όχι ως αφηρημένη «διαφορετικότητα», αλλά ως ο κόσμος όπως πραγματικά είναι: μετακινούμενος, σύνθετος, πληγωμένος, δημιουργικός, ζωντανός.
με στοιχεία από Dazed
