Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΜΟΥ όταν έμαθα ότι ο Drake δεν κυκλοφόρησε τελικά μόνο τον πολυαναμενόμενο «Χιονάνθρωπό» του αλλά και δύο ακόμη άλμπουμ, τα «Habibti» και «Maid of Honour», ήταν κάπως του στυλ: «Άντε πάλι, μπλέξαμε για ώρες». Συνολικά μιλάμε για 43 κομμάτια και πάνω από δυόμισι ώρες μουσικής. Ποιος μπορεί σήμερα να αφιερώσει τόσο χρόνο στη μουσική; Και όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι σου αρέσει έστω κάπως ο Drake. Αν δεν σου αρέσει κιόλας, η ακρόαση μετατρέπεται σε κανονικό άθλο.
Και αυτό το γράφει κάποιος που στο διάσημο beef μεταξύ του Drake και του Kendrick Lamar ήταν με την πλευρά του… DJ Akademiks. Προσωπικά, το καταδιασκέδαζα, διαβάζοντας αχόρταγα τις αναλύσεις του και τα ξεσπάσματά του, παρά με ό,τι έβγαινε από τις δυο αντίπαλες πλευρές.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Akademiks, έπειτα από όλα αυτά, αποτελεί σήμερα ίσως την πιο ισχυρή φωνή στα χιπ χοπ media, βάζοντας κάτω σχεδόν κάθε παραδοσιακό μέσο και μεγαθήρια του είδους όπως ο Ebro ή ο Elliott Wilson. Ο τύπος έκανε κυριολεκτικά 8ωρα livestreams υπερασπιζόμενος με εμμονή τον αγαπημένο του ράπερ και, όσο κι αν δεν άρεσε αυτό στην πλειονότητα του κοινού, ο «νικητής» για εκείνον σίγουρα δεν ήταν ο Kendrick Lamar.
Ο Drake ποτέ δεν ήταν καλλιτέχνης της πειθαρχίας ή της αυστηρής συνοχής. Ενσάρκωνε πάντοτε απόλυτα την υπερβολή και την αίσθηση ότι βρίσκεσαι διαρκώς μέσα σε ένα ατελείωτο feed συναισθημάτων, memes, trends και υπέρμετρου ego. Kάπως έτσι λειτουργεί τελικά και αυτή η τριλογία.
Η αλήθεια είναι, πάντως, πως αυτή η διαβόητη κόντρα, που για μήνες μονοπώλησε τη δημόσια συζήτηση γύρω από το ραπ, τελικά έκανε περισσότερο κακό παρά καλό συνολικά στην κουλτούρα – απλώς κανείς δεν δείχνει ακόμα πρόθυμος να το παραδεχτεί ανοιχτά. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι πέρσι, για πρώτη φορά έπειτα από 35 χρόνια, δεν υπήρχε ούτε ένα ραπ κομμάτι στο Hot 100 του Billboard; Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα τσαρτ μοιάζουν πλέον παγιδευμένα σε έναν ατελείωτο κύκλο ανακύκλωσης των ίδιων κουρασμένων φωνών και των ίδιων άνευρων, πρόχειρων τραγουδιών που αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμο content αντί για πραγματική μουσική – για να είμαστε δίκαιοι δεν συμβαίνει μόνο στο ραπ αυτό αλλά και στην ίδια την ποπ.
Drake - «Make them cry»
Η μόνη πραγματική νικήτρια ήταν τελικά η κάντρι μουσική, αν θέλουμε να μιλήσουμε απόλυτα ειλικρινά. Την ώρα που το χιπ χοπ αναλωνόταν σε diss tracks, livestream δραμα και ατελείωτη τοξικότητα, η κάντρι συνέχιζε να κατακτά αθόρυβα τα charts –βλέπε Ella Langley–, τα streamings και το mainstream κοινό, δείχνοντας πολύ πιο ζωντανή και πολιτισμικά διεισδυτική από ένα ραπ οικοσύστημα που μοιάζει όλο και περισσότερο δημιουργικά εξαντλημένο. Μπορεί να θεωρήσει κανείς την εκλογή του Τραμπ υπεύθυνη γι’ αυτό, αλλά έτσι χάνεται λίγο το νόημα και δεν αλλάζει και κάτι.
Τέλος πάντων, μέσα σε αυτό το κλίμα, το «Iceman» του Drake προωθήθηκε σχεδόν για έναν ολόκληρο χρόνο ως το άλμπουμ που θα αποκαθιστούσε όχι μόνο την τιμή του ίδιου και τη θέση του στην κορυφή του σύγχρονου χιπ χοπ αλλά και την κουλτούρα συνολικά σχεδόν.
Ο Drake, όμως, φαίνεται πως είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια με αυτή την τριπλέτα. Αντί να παραδώσει ένα σφιχτοδεμένο comeback δίσκο, που θα έπειθε ακόμα και τους πιο δύσπιστους, προτίμησε να ρίξει τους πάντες σε ένα χάος από μουσική, ιδέες και fillers, λες και ήθελε περισσότερο να ξεφορτωθεί υλικό παρά να αποδείξει κάτι πραγματικά ουσιαστικό. Αρκετοί θεωρούν ότι ουσιαστικά πλέον βγάζει άλμπουμ για να τελειώσει το συμβόλαιό του με τη Universal, κάτι που ο ίδιος αφήνει να εννοηθεί και στους στίχους του. Αν ισχύει αυτό, τότε η τριπλή κυκλοφορία μοιάζει λιγότερο με καλλιτεχνικό statement και περισσότερο με μια σχεδόν παράλογη κίνηση ενός καλλιτέχνη που βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση της καριέρας του. Το αφήνει να εννοηθεί, άλλωστε, και σε διάφορα σημεία του «Iceman», π.χ. στα «Janice STFU» και «Make them pay», όπου ραπάρει: «I’m better off independent, they should let him leave, yeah / ’Cause I just wanna be free». Στίχοι που ακούγονται λιγότερο ως φλεξάρισμα και περισσότερο ως δημιουργία ενός καλλιτέχνη που δείχνει κουρασμένος και απογοητευμένος από τη σχέση του με τη μουσική βιομηχανία και έτοιμος να ξαναπάρει τον έλεγχο της αφήγησής του.
Παράλληλα, όσο παράδοξη και αν φαίνεται σε πρώτο επίπεδο, είναι μια κίνηση ισχύος, αν αναλογιστούμε ότι την προηγούμενη φορά που κάποιος επιχείρησε κάτι παρόμοιο ήταν ο Prince στα τέλη των ’80s.
«Αλλά ακόμα κι εκείνος, που δεν είναι και ο πιο μετριόφρων άνθρωπος στον κόσμο, καταλάβαινε ότι το να βομβαρδίζεις το κοινό σου με τα πάντα ταυτόχρονα δοκιμάζει την υπομονή του κοινού. Κι αν ο Drake του 2026 δεν είναι ο Prince του 1987, θυμίζει ίσως περισσότερο τον Prince λίγα χρόνια αργότερα, όταν κυκλοφορούσε επίτηδες κατώτερα άλμπουμ για να ξεφορτωθεί το συμβόλαιό του με τη δισκογραφική που αποκαλούσε “σκλαβιά”. Σε κάποια φάση, μάλιστα, είχε ζητήσει να κυκλοφορήσουν δύο άλμπουμ του την ίδια μέρα», παρατηρεί εύστοχα ο Alexis Petridis σε μια αρκετά αρνητική κριτική του για τα νέα άλμπουμ του Drake, μια κριτική που σε ορισμένα σημεία μοιάζει σχεδόν να έχει γραφτεί από άνθρωπο που βαρέθηκε τη ζωή του, ακούγοντάς τα.
Δεν συμφωνώ ακριβώς με όλα όσα γράφει, αλλά η αλήθεια είναι πως οι απόψεις γύρω από αυτή την τριπλή κυκλοφορία διίστανται. Εξαρτάται πραγματικά ποιο μέσο θα διαβάσεις ή ποιο πόντκαστ θα ακούσεις. Το «Pitchfork», που συχνά τον θάβει, έβαλε ένα 4.8 στο «Iceman», ένα 8.0 στο «Maid of Honour» και ένα 6.5 στο «Habibti». Στο «Rolling Stone», πάλι, νομίζω ότι τους άρεσαν όλα, αν και δεν μπήκα στον κόπο να τσεκάρω πιο προσεκτικά. Από την άλλη, ο Anthony Fantanο, στο κανάλι του, τραβάει τα μαλλιά που δεν έχει. Ας πάρουμε όμως κάθε άλμπουμ ξεχωριστά.
Iceman
18 κομμάτια, 1 ώρα και 18 λεπτά
Το άλμπουμ όπου ο Drake ακούγεται πιο συγκεντρωμένος, πιο σκοτεινός και πιο προσωπικός. Η παραγωγή έχει έναν παγωμένο, σχεδόν industrial χαρακτήρα, με tracks όπως το εξαιρετικό «Run to Atlanta» να θυμίζουν γιατί εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς hitmakers της γενιάς του. Το ενδιαφέρον είναι πως πίσω από τις κλασικές αλαζονικές ατάκες, ακούγεται ως ένας καλλιτέχνης απομονωμένος και εμφανώς πληγωμένος από όσα συνέβησαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Στο «Iceman» συνεχίζει ουσιαστικά το «post-Kendrick paranoia mode», πετώντας αιχμές σχεδόν προς όλους όσους θεωρεί ότι τον πρόδωσαν ή δεν στάθηκαν στο πλευρό του όταν ξέσπασε η μεγάλη κόντρα. Με τον Future, πάντως, φαίνεται πως τα ξαναβρήκαν, κάτι που λειτουργεί ως μικρή υπενθύμιση ότι οι συμμαχίες στο σύγχρονο ραπ αλλάζουν συνεχώς, ανάλογα με τη συγκυρία.
Drake - «Janice STFU»
Το βασικό πρόβλημα του άλμπουμ είναι η τεράστια διάρκειά του. Αν ο Drake δεν είχε κάνει χώρο για μερικά εμφανώς filler κομμάτια, ίσως να μιλούσαμε όχι μόνο για την καλύτερη δουλειά της τριλογίας αλλά και για το πιο δυνατό προσωπικό του άλμπουμ εδώ και χρόνια. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και για όσους επιμένουν ότι έχει χάσει την επιρροή του ή αναρωτιούνται πόσο relevant παραμένει το 2026, αρκεί να δουν τι συνέβη με την παντελώς άγνωστη Αμερικανογιαπωνέζα ράπερ, Molly Santana. Μετά τη συμμετοχή της στον δίσκο οι monthly listeners της στο Spotify εκτοξεύτηκαν μέσα σε μια νύχτα από μερικές χιλιάδες σε πάνω από 10 εκατομμύρια ακροατές – ένα reminder ότι, όσο κι αν αμφισβητείται, ο Drake εξακολουθεί να κινεί τη βιομηχανία σχεδόν μόνο με την παρουσία του. Προβλέπεται να κάνει περίπου 480.000-520.000 μονάδες την πρώτη εβδομάδα στις ΗΠΑ, ενώ ήδη έσπασε το ρεκόρ ημερήσιων Spotify streams για το 2026.
Habibti
11 κομμάτια, 36 λεπτά
Στην αρχή το «Habibti» σου δίνει την εντύπωση ότι μάλλον θα είναι το πιο αδύναμο από τα τρία άλμπουμ, αλλά τελικά δεν είναι τόσο κακό όσο φαίνεται. Δεν υπάρχει, βέβαια, εδώ κάτι που να μην έχουμε ξανακούσει από τον Drake. Είναι κυρίως μια επιστροφή στον παλιό, emo, R&B εαυτό του, μόνο που σχεδόν όλα ακούγονται είτε σαν επανάληψη παλιότερων ιδεών είτε σαν μισοτελειωμένα drafts.
Drake - «High Fives»
Οι θεματικές είναι οι γνώριμες: μοναξιά, προδοσία, τοξικές σχέσεις, γυναίκες, πλούτος που αδυνατεί να γεμίσει το εσωτερικό κενό. Κλαίει και μονολογεί. Το πρόβλημα είναι πως το άλμπουμ δύσκολα προσφέρει κάτι πραγματικά νέο στη δισκογραφία του. Παρ’ όλα αυτά, κρύβει μικρές στιγμές ευαλωτότητας και συναισθηματικής ειλικρίνειας. Σίγουρα θα το εκτιμήσουν κυρίως οι πιο σκληροπυρηνικοί φαν του. Τουλάχιστον διαρκεί μισή ώρα και έχει καλύτερο εξώφυλλο από τα άλλα δύο!
Maid of Honour
14 κομμάτια, 45 λεπτά
Με διαφορά ο κορυφαίος δίσκος από τους τρεις. Αν και άνισος, πάσχει κι αυτός από κάποια αρχείαστα fillers –κυρίως στη δεύτερη πλευρά–, αλλά τουλάχιστον είναι ο πιο ανάλαφρος Drake που έχουμε ακούσει εδώ και καιρό και ο πιο πειραματικός. Το «Maid of Honour» είναι μακράν το πιο club-oriented πρότζεκτ της τριάδας. Ο Drake συνεχίζει τη house/dance κατεύθυνση που είχε πάρει με το «Honestly, Nevermind», μόνο που εδώ ανακατεύει ακόμα περισσότερα μουσικά είδη και επιρροές. Από κομμάτι σε κομμάτι ακούς UK house, electro, dancehall στοιχεία, electro-funk αναφορές και samples να ξεπηδούν κυριολεκτικά παντού, δίνοντας στο άλμπουμ μια διαφορετική, πιο παιχνιδιάρικη ενέργεια.
Πολλά θα γραφτούν σίγουρα για το απίστευτο «Cheetah Print» στο οποίο συμμετέχει η Sexyy Red. Μπορεί αρκετοί να ξενερώσουν επειδή ο Drake κάνει ουσιαστικά interpolation από το τεράστιο hit «(It Goes Like) Nanana» της Peggy Gou, αλλά ελάχιστοι φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ξεκάθαρο φόρο τιμής στο electro-funk και σε γκρουπ των ’80s όπως οι Mantronix. «Ό,τι κι αν γράψουν ή όσο κι αν το αναλύσουν διάφοροι, δεν έχουν ιδέα ότι έφτιαξε ένα άλμπουμ σαν αυτό που τον έμαθε μουσική».
Ξεχωρίζει επίσης το «BBW» με distorted synths και μια σχεδόν παρανοϊκή club αισθητική. Και για να το πω κι αλλιώς, ένα τέτοιο άλμπουμ δεν θα μπορούσε να το κάνει ποτέ ο Kendrick Lamar. Όχι επειδή δεν είναι σπουδαίος καλλιτέχνης αλλά επειδή ο Drake έχει αποδείξει στη διάρκεια της καριέρας του ότι δεν παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.
Drake - «BBW«
Συνολικά, και τα τρία άλμπουμ μαζί αναμένεται να κινηθούν περίπου στις 705.000-785.000 μονάδες την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας τους. Και μπορεί να λείπει ξεκάθαρα η αίσθηση ισορροπίας –μοιάζουν συχνά χαοτικά, υπερφορτωμένα και γεμάτα αντιφάσεις–, αλλά ίσως αυτό να μην έχει και τόση σημασία. Ο Drake ποτέ δεν ήταν καλλιτέχνης της πειθαρχίας ή της αυστηρής συνοχής. Ενσάρκωνε πάντοτε απόλυτα την υπερβολή και την αίσθηση ότι βρίσκεσαι διαρκώς μέσα σε ένα ατελείωτο feed συναισθημάτων, memes, trends και υπέρμετρου ego. Kάπως έτσι λειτουργεί τελικά και αυτή η τριλογία.
Οι στόχοι του Drake στο «Iceman»
DJ Khaled: «Και Khaled, ξέρεις τι εννοώ / Το beef είχε ανάψει κανονικά κι εσύ το γύρισες στο halal και στη θρησκεία σου / Και ο κόσμος σου ακόμα περιμένει μια ελεύθερη Παλαιστίνη / Αλλά προφανώς δεν είναι όλα απλώς μαύρο, άσπρο, κόκκινο και πράσινο, γαμώτο» («Make them pay»)
Kendrick Lamar: «Τα λευκά παιδιά σε ακούν επειδή νιώθουν κάποιες ενοχές κι έτσι γεμίζει η ψυχή σου / Μοιράζεις γαλοπούλες μπροστά στις κάμερες μέσα στη γειτονιά σου και μετά επιστρέφεις πίσω στους λόφους / Πόσα σπίτια έχτισες; / Πόσες ψυχές θεράπευσες πάνω στην πλάτη του συμβολαίου σου;» («Janice STFU») – «Γαμώτο, ποιος είναι πραγματικά αυτός ο τύπος; Μάλλον μάγος / 100 εκατομμύρια streams εξαφανίστηκαν και κανείς δεν κάνει ερωτήσεις» («Make them pay»)
Jay-Z: «Ξέρουμε ήδη πώς κινείστε εσείς οι OGs, φίλε μου, το κόλπο τελείωσε» (Janice STFU) – «Θα πάρω τα 500 χιλιάρικα, όχι το δείπνο – ποτέ δεν μπορούσα να μάθω τίποτα από κανέναν σας» («Whisper my name»)
J. Cole: «Εγώ στάθηκα όρθιος και αποδέχτηκα την αποστολή / Γιατί προτιμώ τον θάνατο από την υποταγή / Πώς γίνεται να γυρίζεις το κλειδί και να αφήνεις αναμνήσεις του παρελθόντος να επηρεάζουν την απόφασή σου; / Σε αγαπώ λόγω της ιστορίας μας, αλλά αν είμαστε ειλικρινείς δεν θα μπορούσα ποτέ να σε συγχωρήσω / Και ποτέ δεν με πήρες τηλέφωνο, αλλά η μοίρα έχει ήδη γραφτεί / Άντε γαμήσου και εσύ και το big three — ήταν πολλοί οι μάγειρες στην κουζίνα εξαρχής, ήταν χάος από την αρχή» («Whisper my name»)
A$AP Rocky: «Η μάνα του παιδιού σου ούτε καν ανέβασε το single σου, γαμώτο / Πού είναι; Ναι, πού είναι; / Είδες τον αδερφό μου και προσπαθούσες να το διορθώσεις / Τώρα βγάζεις άλμπουμ και ξαναρίχνεις disses» («Burning Bridges»)
LeBron James: «Δεν θα έπρεπε καν να μου κάνει εντύπωση που σε είδα σε εκείνη την αρένα / Γιατί όλη σου την καριέρα την έχτισες αλλάζοντας ομάδες… / Σταματήστε να με ρωτάτε τι συμβαίνει με τον 23 κι εμένα / Εγώ είμαι αληθινός τύπος κι εκείνος όχι – είναι στο DNA μου» («Make them remember»)
Dr. Dre: «Αν ο Drake είχε βγάλει το AK, ίσως τώρα να ήταν φυλακή / Μόνο και μόνο από το όνομα που σχηματίζει / Τι λένε ότι μύρισαν; / Άκουσα ότι υπάρχουν ξεχωριστές θέσεις στην κόλαση / Για τύπους που κάνουν αστεία για το κακό, ενώ το έχουν κάνει οι ίδιοι» («Make them remember»)
Pharrell Williams: «Έχω όλες τις αλυσίδες που εκπροσώπησαν ποτέ τη Virginia / Έχω τα πολυτιμότερα αποκτήματα αυτών των τύπων – γίνομαι κτητικός μαζί τους» («Make them pay»)
Rick Ross: «Φίλε, εγώ ανέβαζα τα streams του Ross πριν καν αρχίσει να κάνει stream ο Adin Ross» («Make them pay»)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
