ΤΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ «ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ» είναι μια έκθεση-παράσταση-πείραμα στην οποία καλούνται 10 ηθοποιοί να συνεργαστούν με 10 εικαστικούς, προκειμένου να παράξουν έναν αριθμό περφόρμανς, ζωντανά έργα, με θεματικό πλαίσιο την αίσθηση του αποχαιρετισμού. Ο «αποχαιρετισμός» στη συγκεκριμένη περίπτωση αντιμετωπίζεται στην πιο διευρυμένη, εννοιολογικώς, εκδοχή του. Τα δίπολα χαράς και πίκρας, ελευθερίας και χωρισμού, λύτρωσης και φόβου, αναμονής και νοσταλγίας, ελπίδας και απογοήτευσης, συνήθειας και αλλαγής, παλιού και καινούργιου κόσμου (όχι χρονικά ορισμένου, αλλά σε ατέρμονη λούπα), ζωής και θανάτου, μοιάζει να εμπεριέχονται στην αρχετυπική «χειρονομία» του αποχαιρετισμού, στην αίσθηση του «αποχωρίζομαι». Στόχος είναι τα «έργα» να ερμηνεύουν τόσο τις συναισθηματικές όσο και τις κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις του αποχαιρετισμού. Ο θάνατος, οι ερωτικές σχέσεις, οι οικογενειακές σχέσεις, το έγκλημα, οι πολιτικές και κοινωνικοπολιτικές αναταράξεις, το πέρασμα του χρόνου, η μετανάστευση, ο βίαιος εκτοπισμός, η περιήγηση, το ταξίδι, ο περίπατος, η επίσκεψη, οι τάσεις φυγής, είναι ορισμένες από τις εικόνες που πιθανόν να βρεθούν στο επίκεντρο των τελικών «δημιουργιών» που θα παρουσιάζονται ζωντανά στον χώρο για δύο συνεχόμενες ημέρες και για πέντε ώρες κάθε μέρα. Οι καλλιτέχνες βρίσκονται για πρώτη φορά όλοι μαζί στον χώρο της έκθεσης-παράστασης και διαλέγουν μόνοι τους τους συνεργάτες τους μέσα από τις παρουσιάσεις, τις συζητήσεις, την κυριολεκτική επαφή. Μπορεί να υπάρξουν ομάδες δύο ή περισσοτέρων ατόμων, τα μόνα δεδομένα όμως είναι η συνεργασία με κάποιον δημιουργό από διαφορετικό εκφραστικό τομέα, το θεματικό πλαίσιο και ο χώρος, ένα μισο- εγκαταλελειμμένο νεοκλασικό, το οποίο φέρει έντονα τα σημάδια της ιστορίας του. Δεν υπάρχουν προσχεδιασμένες ομάδες ή ζευγάρια από κάποιον τρίτο σκηνοθέτη ή επιμελητή. Ο ρόλοι αυτοί υιοθετούνται από τους ίδιους τους δημιουργούς, υπό τον συντονισμό της επιμελητικής ομάδας. Η έκθεση είναι βασισμένη σε μια ιδέα της Θέμιδας Μπαζάκα, ενώ η επιμέλεια είναι της ίδιας και της Μαρίνας Φωκίδη. Χ.Γ.