Παρασκευή 6/6/2008

Υπάρχει ένα περιοδικό, ένθετο σε αγγλική εφημερίδα, το οποίο δεν έρχεται στην Ελλάδα. Το «Τelegraph Magazine» είναι το σαββατιάτικο ένθετο - νομίζω- ποικίλης ύλης και όποιος αγαπάει τα περιοδικά δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάθει πλάκα όταν το δει. Ήσυχο, σνομπ, με απλό κασέ, μοναδικά θέματα, ασύλληπτη φωτογραφία. Σε μια πρόταση, το σωστό ένθετο για τη σωστή εφημερίδα. Ο μόνος άνθρωπος στην Αθήνα που έχει αυτό το περιοδικό είναι η Δέσποινα. Δεν ξέρω πώς. Αλλά το έχει. Κάθε βδομάδα κυκλοφορεί και μέσα από τις τεράστιες τσάντες όλο και ξεπετάγεται ένα νέο τεύχος. Δεν μου το δίνει να το διαβάσω. Διατείνεται πως της έχω χάσει κάτι τεύχη και τώρα είναι πολύ φειδωλή. Μόνο με supervision. Αισθάνομαι σαν κάτι παιδάκια που ξεροσταλιάζουν για την καινούρια κούρσα-αυτοκινητάκι του συμμαθητή τους, ο οποίος τους βάζει όλους στη γραμμή και τους αφήνει να παίζουν με το αυτοκινητάκι κούρσα για τριάντα δευτερόλεπτα έκαστος. Μετά, το μαζεύει και το πάει σπίτι του, όπου το χαίρεται μαζί με τα άλλα εξακόσια αυτοκινητάκια-κούρσες-τεύχη του «Telegraph Magazine»...Υπάρχει βεβαίως και ένα μεγάλο section σε αυτό το πολύτιμο περιοδικό αφιερωμένο στο φαγητό. Είναι ό,τι καλύτερο έχω δει σε περιοδικό. Τελείως αγγλικό στυλ, εποχιακό, γράφουν οι σημαντικότεροι food writers παγκοσμίως, και εικονογραφείται με τις πιο αισθαντικές φωτογραφίες, όπου τα αρώματα των τροφών ξεπετάγονται απ' το κάδρο και σε ακολουθούν όπου πας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα αρώματα των τροφών ξεπετάγονται από το κάδρο και βγαίνουν μέσα από την τεράστια, μπλε ελεκτρίκ τσάντα της Δ. Για να με δαιμονίσουν. Όχι πια... Η καλή μου φίλη Μαρία μόλις μου έφερε για δώρο το βιβλίο Much Depends on Dinner. A Year in the Telegraph Kitchen, μια ανθολογία με τις καλύτερες συνταγές που δημοσιεύτηκαν σε αυτό το περιοδικό στα τέσσερα χρόνια που κυκλοφορεί. Ξεφυλλίζω και καταλαβαίνω για άλλη μια φορά τη μεγάλη σημασία που έχει η αισθητική των βιβλίων μαγειρικής. Δεν μπορώ να καθορίσω ακριβώς τι χρειάζεται ένα βιβλίο για να είναι καλαίσθητο. Μου αρέσουν και κάτι κλασικούμπες που δεν έχουν τίποτε και πουθενά να πιαστείς παρά μόνο την απόλυτη γνώση και εμπειρία του συγγραφέα, μου αρέσουν και τα σούπερ τρέντι, σούπερ γραφιστικά βιβλία των νέων συγγραφέων που τα κάνουν όλα πολύ χαρούμενα και χρωματιστά για να προσελκύσουν το νέο κοινό. Τα περισσότερα βέβαια, έχουν σπουδαίες φωτογραφίες. Και αυτό φαίνεται πως κάνει τη διαφορά. Το φαγητό ως πορτρέτο. Ενταγμένο σε ένα περιβάλλον, ιδωμένο κάπως. Θέλει πολλή τέχνη, σκέφτομαι. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν και πολλοί που μπορούν να το κάνουν. Και αυτοί που μπορούν πήγαν στο εξωτερικό.

Σάββατο 7/6/2008

Συνεχίζω για δεύτερη μέρα να ασχολούμαι με το βιβλίο της «Telegraph». Σήμερα θα φτιάξω κάτι για τη φίλη που μου το χάρισε για να την ευχαριστήσω. Είναι εδώ από χθες, την έχω δει ελάχιστα και μόλις που πρόλαβα να της ετοιμάσω ένα δωμάτιο στο σπίτι, να βάλω λίγο αγιόκλιμα σε ένα ποτήρι και να το ακουμπήσω στο κομοδίνο της. Ετοιμάζω πατατοσαλάτα με καραβιδόψιχα, σέλερι. Βράζω μισό κιλό πατάτες μικρές και μόλις ετοιμαστούν τις σουρώνω από το καυτό νερό και τις βάζω κάτω από τη βρύση με το κρύο νερό να κρυώσουν. Κόβω στη μέση και βάζω σε ένα μεγάλο μπολ. Καθαρίζω το σέλερι και αφαιρώ τα εξωτερικά κλωνάρια. Θέλω μόνο τα πιο μέσα, τρυφερά κλωναράκια και τα μικρά φύλλα. Τα ψιλοκόβω και τα ρίχνω στο μπολ. Έχω ήδη βράσει τις καραβίδες και έχω κρατήσει μόνο τη ροδαλή σάρκα. Είμαι πολύ τυχερός, σκέφτομαι, γιατί αυτές είναι πολύ καλές καραβίδες. Τις ρίχνω κι αυτές στο μπολ. Προσθέτω ελαιόλαδο, λεμόνι, αλάτι και ψιλοκομμένο μαϊντανό. Σερβίρω με μισό βραστό αυγό στο πιάτο του καθενός. Αυτή είναι η απόλυτη σαλάτα για την αρχή του καλοκαιριού, σχολιάζω καθώς την τρώμε κάτω από τα φύλλα του κήπου που μεγαλώνουν καθημερινά. Ο Διονυσάκης κρατά μια καραβίδα και τριγυρνά ευτυχισμένος στα μπαλκόνια... Για μετά ετοίμασα -από το ίδιο βιβλίο- κάτι απλό και πανέμορφο. Cupcakes με γλάσο λεβάντας. Είναι πανεύκολα. Βούτυρο, αυγά, αλεύρι, λίγο γάλα και ζάχαρη αρωματισμένη με λεβάντα που γίνεται πανεύκολα. Απλώς βάζετε μερικά κλαράκια λεβάντας στο κουτί με τη ζάχαρη και σε δυο βδομάδες είμαστε έτοιμοι. Μοναδική καλοκαιρινή γεύση. Για το γλάσο θέλουμε ζάχαρη άχνη, μερικές σταγόνες νερό και λίγο φυσικό βιολετί χρώμα για τροφές. Γαρνίρουμε τα cupcakes όταν κρυώσουν και στολίζουμε με ένα κλαράκι ζαχαρωμένης λεβάντας. Εγώ μασουλάω ένα με τον εσπρέσο μου κι αυτή μασουλάει ένα λιγωμένη με το τσάι της. Σε λίγες ώρες θα φύγει, την έχω δει ελάχιστα, όμως είναι σαν να την έχω κάθε μέρα.

Σας φιλώ!