ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Θεωρώ απαράδεκτο να μην επιτρέπεται καμία απουσία και αν γίνει να θέλουν χαρτιά νοσοκομείων, βρε δεν μας παρατάνε? Αν πάθεις λάστιχο , θα πας πετώντας ? και πόσα άλλα μπορούν να συμβούν ξαφνικά

θελω να τους σιχτιρισω ολους στη δουλεια κ να σηκωθω να φυγω.αλλα μετα σκεφτομαι που σκατα θα παω να δουλεψω κ το βουλωνω.δεν παλευεται η κατασταση...

Ας ξεκινησω απο την αρχη. Ενιωσα μια αδιαθεσια και πηγα στον γιατρο, εκει με εξετασε και μου ειπε πως εχω θυροειδη και μαλιστα πολυ μεγαλο 7 εκ η πρωτη σκεψη μου ηταν τι θα γινει τωρα και τι θα κανω...αμεσως ειπε ο γιατρος πως πρεπει να γινει αμεσα χειρουργιο. Κι ετσι εγινε λογω ηλικιας και λογω μεγεθους του θυροειδη με πηραν κατευθιαν την επομενη εβδομαδα για χειρουργιο. Αφου εγινε το χειρουργιο και ειπε ο γιατρος οτι ολα πηγαν μια χαρα ταυτοχρονα περιμεναμε να βγει η βιοψια... περασαν 2 εβδομαδες αγωνιας και ετσι βγηκε και εδω θελω να συμπληρωσο πως ολοι η δικοι μου συγγενοις μου ελεγαν ψεμματα πως δεν ηταν κατι σοβαρο και εκαναν οτι δεν ηξεραν , ενω ηξεραν... βγαινει και η βιοψια και μαθενω οτι ειχα καρκινο του θυροειδους καλοηθη ομως και οτι τελικα αυτο που ειχα ηταν ενας καλοηθης ογκος! Επεσα απο τα συννεφα αποτομα γιατι ο γιατρος μας ειπε πως ειχε πει στους συγγενεις μου οτι ηταν ογκος και αυτη δεν μας ειπαν τιποτα... Ο γιατρος συμπληρωσε πως αν δεν γινοταν αμεσα το χειρουργιο συγουρα θα δημιουργουσε εναν κακοηθη ογκο διοτι κατεβενε προς την τραχεια και ευτυχως οπως ειπε ο ιδιος ειχαμε αγιο που μας πηραν κατευθιαν για την χειρουργικη επεμβαση... Τωρα μετα απο ολο αυτο το ξαφνικο που μου ετυχε που ημουν μια χαρα και ξαφνικα βρεθηκα σε νοσοκομια , γιατρους σε μια κατασταση που δεν καταλαβενα τι γινοταν ημουν πολυ ηρεμη και πολυ ψυχραιμη και τωρα ετσι ειμαι σαν να μην συνεβει τιποτα....

Πιστευετε πως αν δινεις 2η φορα πανελλαδικες πρεπει να αλλαξεις τους καθηγητες που σου εκαναν φροντιστηριο ενω δεν ειχες προβλημα μαζι τους απλα και μονο για να δεις αλλη προσεγγιση;

Φοβάμαι πολύ το ασανσέρ με πιανει πανικός οταν πρόκειται να το χρησιμοποιήσω με λουζει κρυος ιδρώτας σε σημείο λιποθυμίας... Είμαι κλειστοφοβικος το ξέρω... αλλα Θέλω να το ξεπεράσω και αισθάνομαι οτι δε μπορώ...

ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΛΑΙΒ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ,ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Αυτό.

τα πραγματα εχουν ως εξης: με το αγορι μου ειμαστε μαζι 4 χρονια και λογω οικονομικων δεν μπορουμε να μεινουμε ακομα μαζι, αν και θα θελαμε. επειδη λοιπον μενουμε με τους δικους μας, υπαρχουν φορες που περναει πολυς καιρος χωρις να κανουμε σεξ. προφανως αυτο δεν αρεσει σε κανεναν απο τους δυο μας, αλλα εγω εχω προτεινει επανηλειμμενα διαφορες ιδεες, πχ στο αμαξι, σε ξενοδοχειο μια φορα στο τοσο ή οπουδηποτε, δεν με νοιαζει το μερος. εκεινος ομως ειναι αρνητικος για τους δικους του λογους και καταληγουμε να το κανουμε στα μουγγα στα σπιτια μας (που εχει κι αυτο την χαρη του, δεν λεω, αλλα δεν ειναι για συνεχεια) ή το κανουμε σαν ανθρωποι οταν πηγαινουμε στο εξοχικο μου (μια φορα στο τοσο).εδω και χρονια εμενα μου την επεφτε πολυ εντονα καποιος και του ειχα ριξει πολλες φορες χυλοπιτα γιατι ηθελα να ειμαι με το αγορι μου και δεν με ενοιαζε να κανω κατι με αλλον. καποιους μηνες πριν ομως, οταν με το αγορι μου ειχαμε να βρεθουμε πολυ καιρο και ειμασταν σε μια φαση που οχι μονο σεξ δεν καναμε, ισα ισα που βλεπομασταν για λιγο γιατι δεν προλαβαινε, εγω ειχα αναγκες, τις ειχα εκφρασει αλλα δεν γινοταν κατι.ο αλλος επεμενε, μου εστελνε συνεχεια ερωτικα μηνυματα, και καταληξαμε να κανουμε σεξ μεσω μηνυματων. αυτο εγινε 3 φορες και η αληθεια ειναι οτι κρατηθηκα πολυ να μην το κανω.δεν συναντηθηκα ποτε με αυτον για κατι παραπανω οσο κι αν επεμενε.απο την μια, ειναι σαν αυνανισμος αφου μονη μου εκανα την δουλεια, και δεν με ακουμπησε κανεις αλλος. απο την αλλη, αυτος με τα λογια του με ερεθιζε παρα πολυ.οπως και να εχει, εγω νιωθω απαισια.. πραγματικα απαισια.. πολλες φορες λεω να το πω στο αγορι μου γιατι κι εγω σε αντιστοιχη περιπτωση θα ηθελα να το ξερω, αλλα κολωνω.. απο οσο τον ξερω, το πιο πιθανο ειναι να θυμωσει λιγο, αλλα δεν θα το θεωρησει πολυ σημαντικο. μετα σκεφτομαι μηπως ειναι χειροτερα να το πω τωρα που εχει περασει καιρος ;ή να το αφησω χωρις να πω τιποτα;τον αγαπω στα αληθεια και θελω να ειμαι μαζι του, ΜΟΝΟ μαζι του και του το δειχνω συνεχεια.εκεινη την περιοδο ομως ειχαμε απομακρυνθει γιατι εκεινος δεν ειχε χρονο.. εγω ειμαι παντα διαθεσιμη για αυτον..δεν θελω να τον προδωσω.. να του το πω?

Γνώρισα κάποιον, 45 χρονών. Δεν μιλάει πολύ, δεν εκφράζεται εύκολα και έχω την εντύπωση ότι δεν είναι και τόσο έξυπνος. Πιστεύει στο «μάτι», δεν δείχνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον για διάφορα θέματα, δεν κάνει ερωτήσεις. Όταν του μιλάω και του πετάω το «μπαλάκι» για να γίνει συζήτηση σπάνια το πιάνει και απαντάει με ένα «μμμ» ή «ναι» και τίποτε άλλο. Τα αστεία του δε είναι τελείως παιδικά! Κατά τ' άλλα είναι το «καλό» παιδί, ευγενικό, δεν βρίζει, δεν είναι τσιγγούνης, καλός στο σεξ, δουλευταράς και νοιάζεται για μένα τύπου «αν είμαι κουρασμένη», «αν έχω φάει», «να μην κρυώσω» και τέτοια. Ίσως φταίει που δεν είναι μορφωμένος, αλλά αυτό πιστεύω ότι δεν έχει να κάνει και απαραίτητα με την εξυπνάδα. Πώς να καταλάβω τελικά εάν είναι έξυπνος ή χαζούλης;

Αλλα σίγουρα θα φάω μια διακριτική χυλόπιτα...οπως μου συμβαίνει σε κάθε περίπτωση! Έχω χορτάσει απο δαύτες! :(