Η θεατρική performance Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Όν εστιάζει στο φόβο της ετερότητας πάνω στην οποία χτίζονται προσωπικοί και κοινωνικοί μηχανισμοί συμπεριφορών.

 

Είναι μια περιήγηση στη σχέση μεταξύ σώματος-νου· διεισδύει στα προσωπικά δεδομένα που δημιουργούνται από τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες και εξετάζει το κατά πόσο υπάρχει - και πού βρίσκεται - η ελεύθερη βούληση. Η παράσταση είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι» και είναι εμπνευσμένη από τις εθνολογικές εκθέσεις «Negro Villages» που διεξάγονταν τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα.

 

«Μια μονάδα δεν μπορεί να είναι μόνο ένα. Είναι πολλά, είναι όλα αυτά που την απαρτίζουν. Ένας αέναος κύκλος ένωσης και διαχωρισμού. Πώς να πιστέψω στο ένα; Πιστεύω στο άπειρο. Πιστεύω στη δύναμη που μου δίνει το άπειρο να το καταλάβω.»

 

Ένας άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως το τέλειο παράδειγμα προς αποφυγή. Η ανατομία των λαθών του εκτίθεται σε προσεκτική μελέτη.